Original subtitles

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie…

Gdzie moja dziurawa koszulka z Che Guevarą?

Zacerowałam ją i włożyłam ci do komody.

Mamo! Robiłam te dziury godzinami.

Serio? Znów limpia?

To ci nie naprawi wzroku. Limpie nie pomagają.

Pedro pomogły.

Pedro umarł, mamo.

Ale przed śmiercią wygrał 500 pesos na loterii.

To był piękny pogrzeb.

Zgadzam się z Máximo.

Ci, którzy przeprowadzają limpias, są dziwni i nienormalni.

Bądźcie mili. To moja mama.

- Przepraszam, Doa Rosita. - Przepraszam.

Doa Rosita to moja ostatnia nadzieja.

Lekarka mówi, że choroba jest zaawansowana.

Kuzynka Berta to nie lekarka.

To sekretarka w gabinecie lekarza.

Musisz jechać do stolicy do prawdziwego lekarza.

Nie pojadę tak daleko, żeby odebrali mi nadzieję.

Nie potrzebuję lekarza. Mam Boga.

Bóg może nie wystarczyć, mamo.

O Boże.

Ktoś jeszcze potrzebuje limpii?

- Ja poproszę. - Wybacz, że wątpiłam.

Od tamtej pory

nie wyśmiewałem już przesądów twojej abueli.

Nie chcę spowodować wielkiego trzęsienia.

Spójrz na mój dom.

Pierwszy wpadłbym do oceanu.

- Mínimo! - Mínimo!

Chodźmy do ogrodu.

Nie chcemy aportować nad klifami.

Przekonałem się o tym na własnej skórze.

Limpia to nie najdziwniejsze, co przydarzyło mi się tamtego ranka.

Hej, chłopaki!

Szybkie pytanko.

Jak poznać, że jest się czyimś chłopakiem?

- Jak to? - Już mi nieswojo.

Odkąd poszedłem na lunch z twoją mamą,

parę razy bywałem u was, głównie żeby coś naprawiać.

To znaczy, że jestem jej chłopakiem?

Pytałeś, czy zostanie twoją dziewczyną?

Nie. Bystry jesteś, Memo.

Dzięki. Ale powinieneś pogadać z Máximo. To on właśnie przespał się z dziewczyną.

- Z gringa. - Z gringa?

Z Nowego Jorku!

Z Nowego Jorku, co?

Becca nauczyła mnie, że jeśli chcesz spełnić marzenia,

musisz być śmiały.

Więc odtąd taki będę.

Jeśli chcę, żeby Nora została moją dziewczyną, muszę być śmiały?

- Tak. - Dokładnie.

No to nieważne. Chyba nie dam rady.

Ale dzięki.

Máximo. Amigo. Hej. Nie chcę ci przerywać lunchu.

Dzięki, że przerwałeś mi lunch, żeby to powiedzieć.

No więc…

Urządzam jutro przyjęcie z okazji urodzin Julii

i chciałem cię zaprosić, bo jesteście amigos.

Chętnie przyjdę.

Świetnie, że znasz hiszpańskie słowo „przyjaciel”,

ale nie używaj go za każdym razem.

Jesteśmy nie tylko przyjaciółmi, ale…

Jak to się mówi? Caballos?

Tak, Chad. Jesteśmy końmi.

A jak wyjazd z Julią?

Zaczęło się świetnie.

Dałem ciała, kiedy meldowaliśmy się w hotelu.

Witamy w Marina Hotel. Proszę o podanie imion i nazwisk

gości apartamentu.

Tak. Chad Davies i Julia…

González.

Tak. Julia González.

Absolutnie się zgadza.

Oczywiście znam jej nazwisko.

Ale używacie też czasem drugiego nazwiska.

Totalnie wybiło mnie to z rytmu, a potem

wybuchła trzygodzinna kłótnia… Uśmiechasz się?

Po hiszpańsku ta mina znaczy: „Tak mi przykro”.

- Pewnie okropnie się czułeś. - Totalnie.

To na jej urodziny. Jestem ciekaw, co myślisz.

Nasza pierwsza randka.

Jeden z najszczęśliwszych dni mojego życia.

Wiem, że średnio tu wyszła.

Zaraz kichnie.

Ale dla mnie mówi:

„Wyglądasz świetnie nawet, kiedy tak nie jest”.

Spodoba jej się, prawda?

Świetny prezent.

Nie powiedziałeś Chadowi, że jego prezent jest do dupy?

Hej.

Nie przeklinaj przy Mínimo.

Czemu miałbym mu mówić?

Byłem wtedy bardziej naiwny,

ale postanowiłem, że będę walczył o to, czego pragnę.

Wiedziałem już, że Chad pogorszy sytuację z Julią

i mogłem się wykazać,

zrobić coś, co wreszcie podbiłoby jej serce.

Musiałem działać szybko.

Julia!

Cześć, Máximo!

- Tęskniłam za tobą. - Ja też.

To znaczy nie za mną. Za tobą.

Jak wyjazd z Chadem?

Powiedzmy, że nie poszło za dobrze.

O nie. Co się stało?

Cóż… Chad.

Jest kochany, ale czasem mam wrażenie…

że nie dostrzega prawdziwej mnie.

Jak miałby cię nie dostrzegać?

Jesteś Julia González Padilla.

Księżniczka Medellín.

Co do księżniczek,

widziałam cię wczoraj ze śliczną blondynką.

Bardzo się cieszę.

Opowiadaj! Opowiedz wszystko.

Nie, to…

- Przepraszam. - Nie szkodzi. To nic.

Nic się nie stało.

Mam ci opowiedzieć o Becce? Gościła w hotelu.

Czy była ładna? Nie zauważyłem.

Tak mocno ją ściskałeś, że nie zauważyłeś.

Powinienem wracać do pracy.

Cieszę się, że wróciłaś.

Ja też.

Hej, Memo.

Jedna z twoich sióstr jest szwaczką, prawda?

Nawet dwie.

A dwie kolejne u nich praktykują.

Ostatnia, najmłodsza i najładniejsza, jest zakonnicą.

Myślisz, że zdołałyby uszyć sukienkę w jedną noc?

Jutro są urodziny Julii.

Chciałbym dać jej sukienkę według jej własnego projektu.

Ma wyglądać jak prawdziwa sukienka ze sklepu,

z metką i całą resztą.

Jestem z ciebie taki dumny.

Wreszcie postanowiłeś zawalczyć o Julię.

Diane, jeśli chciałaś jacuzzi w gabinecie,

są prostsze sposoby.

To nie jest śmieszne.

Dobrze, że nie siedziałaś przy biurku.

Wiem. Akurat poszłam skorzystać z jacuzzi.

Jak małe trzęsienie ziemi wyrządziło tyle szkód?

Czy poprzedni właściciel nie przestrzegał regulacji?

Cóż… spotkał się z państwowym inspektorem.

Rury przeciekają, na ścianach jest pleśń…

Jedno małe trzęsienie ziemi,

a jacuzzi przebije się przez sufit i spadnie na biuro poniżej.

Niestety muszę powiedzieć, że…

Hotel pomyślnie przeszedł kontrolę.

Twierdzisz, że za moją piękną fasadą

kryje się potężna zgnilizna i ruina?

Cóż…

Mówię o hotelu.

Och, tak. Owszem.

Nie mogę pozwolić, by Las Colinas się rozpadł.

Sprawia, że jestem wyjątkowa. Jakie jeszcze mamy problemy?

Przygotuję raport i jutro ci go przedstawię.

Ale ostrzegam,

będzie tego sporo.

Więc włóż wygodne buty.

Niczego takiego nie zrobię.

Tamtego popołudnia nad basenem

usłyszałem coś, co na zawsze zmieniło życie mojej rodziny.

- I virgin daiquiri. - Virgin daiquiri?

Doktorze Espinoza.

Trzeba trochę pożyć.

Widzisz, doktor Montez i doktor Winsberg

operują biodra i ramiona.

Mogą być niedokładni.

Ja nie. Operuję oczy.

Doktor miał na imię Mariano?

To on przysłał ci ten list?

Nie. Źle.

Héctor.

Czy ten człowiek mówił, że operuje oczy?

Tak. Podobno to jeden

z naj, naj, naj, najlepszych oftalmologów w Meksyku.

To, jak wypowiedziałeś to słowo… To takie piękne.

Żałuj, że nie słyszałeś, jak mówię „radioteleskop”.

Albo „styropian”. Albo „egzema”.

Mikrofalówka. Folia aluminiowa.

Rura wydechowa. Risotto. Cosmopolitan.

Hipoglikemia. Zawroty głowy.

Kamizelka. Płatki zbożowe. Wstrząśnienie mózgu.

Shish kebab. Odkażanie. Rostbef.

Bar micwa. Udar cieplny.

Grzybica skóry. Cincinnati. Flinstonowie.

Zaaranżowane małżeństwo. Cheez Whiz. Rice-A-Roni.

Języczek. Syndrom sztokholmski.

Co robisz na moim terenie?

Héctor, był mocny wiatr?

Nie, a co?

Chodzi o twoje włosy. Są takie potargane.

O nie. Potargane jak twoje?

Tak. Ale mocniej. Są nierówne.

Dokładnie tak jak twoje.

Może sprzedają piankę w sklepie z pamiątkami.

Panowie, jestem Máximo

i teraz to ja będę was obsługiwał.

Sarape, jesteś na nogach?

Nie.

Nie uwierzysz.

W hotelu zatrzymał się okulista.

Pomóż mi ściągnąć jutro mamę do hotelu.

- Może lekarz ją zbada. - Świetnie.

A może być inny dzień? Mamy plany z Gabrielą.

Lekarz wyjeżdża jutro po południu.

Mama nie może iść bez ciebie.

Gabriela dała mi książkę o socjalizmie.

Pogadałabym z pracownikami Las Colinas i pomogłabym im założyć związek.

To by zaimponowało Gabrieli.

Ale oczywiście robię to też dla robotników.

Naprawdę lubisz…

spędzać czas z tą Gabrielą, co?

Tak.

Naprawdę lubię.

Dziękuję. Amen.

Mamo, wiesz co?

Ofel… of…

ofl…

otlomo…

Lekarz od oczu zatrzymał się w hotelu i…

Nie. Moja noga nie postanie w tym hotelu.

Kiedy trafi się kolejna szansa, żeby zbadał cię ceniony lekarz?

To nie ma nic wspólnego z Las Colinas.

- Chodzi o twój wzrok. - Właśnie.

Nie chcę dłużej czuć się jak biedna ślepa mama.

Nie chcę być dla was ciężarem.

Pracuję już dorywczo na targu

i właśnie staram się o pracę u rzeźnika.

Nie wiem, czy praca z ostrymi nożami to dobry pomysł.

Dajcie spokój. Mogę robić wszystko. Jestem silną, pracowitą kobietą.

Wychowałam dwoje dzieci. Zapewniłam wam dach nad głową, jedzenie na stole

i wykształcenie. Zrobiłam to sama.

Tak. To prawda. I byłaś wspaniałą mamą.

Ale pewnego dnia zostaniesz babcią.

Nie chciałabyś zobaczyć wnuków?

Przyjdź dziś do hotelu.

Spotkaj się z lekarzem i może

nie będziesz się więcej czuła jak biedna ślepa mama.

Dobrze.

Przyjdę do Las Colinas, żeby spotkać się z tym oftalmologiem.

Popisujesz się.

- Julia! Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.

Spieszyłeś się, żeby złożyć mi życzenia

czy potrzeba ci czegoś?

Spieszyłem się, żeby złożyć ci życzenia.

Ale skoro wspominasz…

…w hotelu jest okulista, który mógłby pomóc mojej mamie.

Mogłabyś dać mi dwie całodzienne przepustki dla mojej mamy i siostry?

Przykro mi, Máximo, ale to Chad się nimi zajmuje.

Zwykle musi wiedzieć dwa dni wcześniej.

Lekarz dziś wyjeżdża,

a one są pod hotelem.

Możesz spróbować.

Ale nie mów mu, że twoja mama ma spotkać się z gościem.

Mogliby cię za to zwolnić. Gracias.

Na pewno przekonam Chada. Jesteśmy caballos.

Nie mogę tego zrobić.

Jesteśmy końmi. Ten jeden raz.

- To bardzo ważne. Pomóż mi. - Nie mogę więcej łamać zasad.

Stąpam już po kruchym lodzie.

Zresztą „kruchy lód” dobrze ją opisuje.

Proszę, kończy mi się czas.

Musi być jakiś sposób.

Przykro mi, amigo. Nie pomogę ci.

Chad odmówił,

więc postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce.

To była zbyt duża szansa dla mojej mamy.

A inżynier musi spojrzeć na fundamenty.

To będzie kosztować fortunę.

Czy z tego muru oporowego powinno kapać?

Boże, nienawidzę tych butów.

Naga kobieta.

Wszystko widziałam!

Spokojnie. To stary facet w kąpielówkach.

Nie każ mi się uspokoić.

Widziałam, co to okropne miejsce robi z ludźmi.

Ludźmi, których podziwiałam.

Wszystko jest tu okropne.

Dobre.

Dobra. Posadziłem lekarzy tam.

Chodźmy z nimi porozmawiać.

Nie możemy po prostu podejść. To ważni lekarze.

Nie. To ludzie tacy jak my.

- Jesteś niedojrzała. - „Jesteś niedojrzała”.

Nie możemy tam podejść,

ale mam idealny plan.

Staniecie blisko miejsca, w którym siedzą. A potem…

Sara, podniesiesz głowę i wskażesz niebo.

Potem powiesz coś uduchowionego…

„Matko, naciesz oczy widokiem tej majestatycznej mewy,

słońcem tańczącym na jej skrzydłach, gdy tak mknie po niebie”.

Nie. Musi być głośniej, żeby lekarz cię usłyszał.

Na przykład coś takiego…

„O cholera. Spójrz na tego ptaka”.

Wtedy mama odpowie…

„Droga córko, moje nieszczęsne oczy

nie pozwalają mi dostrzec piękna tego świata.

Gdyby tylko jakiś świetny optal…

ofal… oflal…

świetny lekarz od oczu mógł mi pomóc”.

Chwila. Dokąd oni poszli?

Prawe.

Zaćma jest dość zaawansowana.

Ale na szczęście Medical Weekly

uznało mnie za najlepszego oftalmologa w Ameryce Północnej.

Mam w pokoju podstawowe narzędzia diagnostyczne.

Chodźmy, dokładniej panią zbadam.

Czyli to możliwe, żeby odzyskała wzrok?

Więcej niż możliwe.

Nawet nie śmiem o tym marzyć.

A wszystko zawdzięczam…

Doii Rosicie.

Wiedziałam, że limpia zadziała.

Chodźmy, doktorze.

Przepraszam.

Co tu robicie?

Memo, wystraszyłeś mnie.

Nikt nie może dowiedzieć się, że tu są.

Dobra. Pomóc wam w czymś?

Tak, Memo.

Czy kiedy Máximo będzie z mamą w pokoju lekarza,

mógłbyś zabrać mnie do tutejszych robotników?

- Oczywiście. Chętnie. - Dzięki.

Twoja siostra się we mnie kocha.

To takie słodkie.

Mamo, widzimy się tu za 15 minut.

Poczekaj, aż zobaczy, gdzie pracuję. Będzie pod wrażeniem.

To tutaj pracuję.

Wiem, to robi wrażenie.

Ale nie czuj się onieśmielona.

A tam widziałem, jak szczur je innego szczura.

To było ekscytujące.

Cześć.

Jestem tu, by pomóc robotnikom i opowiedzieć wam o socjalizmie.

Cudownie.

My robotnicy potrzebujemy pomocy.

Szkoda, że nie posłucham, co masz do powiedzenia,

bo muszę poskładać wszystkie te ręczniki.

Cóż, możemy składać je razem, kiedy będę mówić.

Dzięki, kochanie.

A prześcieradła, które miałeś przynieść? Idź!

Problem jest taki, że ludzie są wyzyskiwani

i o tym nie wiedzą.

Gracias.

To mój numer telefonu.

Niedługo przyjmiemy twoją mamę na operację,

a potem ustalimy plan płatności.

Bardzo dziękuję, doktorze.

Obiecuję, że przed Sylwestrem będzie pani znów widziała.

Dziękuję. Niech pana Bóg błogosławi.

- Powodzenia. - Dziękuję.

Zawdzięczam to jednej osobie.

Doii Rosicie. Wiem.

Nie, kochanie.

To wszystko dzięki tobie.

Nigdy się nie poddajesz, zwłaszcza gdy chodzi o rodzinę.

Masz to po mnie.

Dzięki.

Cieszę się, że znów będziesz widzieć.

Mamo, muszę lecieć. Zaczekaj tu na Sarę, dobrze?

Tak, kochanie.

- Kocham cię. - Ja ciebie też, synku. Dziękuję.

Dzień, w którym pomogłem mamie odzyskać wzrok,

był jedną z najlepszych chwil mojego życia.

Cześć, mamo!

To było jedno z dwóch ważnych wydarzeń tamtego popołudnia.

Racja. Sukienka.

To będzie dobre.

Tak! Zdmuchnijmy świeczki.

- Wszystkiego najlepszego. - To jeszcze nie koniec.

I co myślisz?

Tort dobrze wygląda.

Chyba zjem kawałeczek.

Chodzi mi o ośrodek.

To miejsce się rozpadnie, jeśli czegoś szybko nie zrobimy.

Nie stracę Las Colinas. Nie mogę wrócić do tego, co było dawniej.

Przyspieszmy projekt remontu.

To ogromne koszty. Prawdziwe wyzwanie.

Proszę cię. Przeniosłam trzy miliony taśm z ćwiczeniami na Betamax.

Oto co zrobimy:

skontaktujemy się z wybranymi potencjalnymi inwestorami

i zaprosimy ich do Las Colinas na Sylwestra,

którego nigdy nie zapomną.

- Zacznę przygotowywać listę. - Dziękuję.

Fakt, tort dobrze wygląda.

Dlatego pokojowy strajk to naprawdę dobry pomysł.

Nadal nie rozumiem, kochana.

Wyjaśnij mi to jeszcze raz, kiedy będziemy kończyły.

Dobrze.

Kapitaliści kontrolują wszystkie środki produkcji.

Rozumiesz?

Dałeś jej moją sukienkę?

- Twoją? - Włożyłem w to masę pracy.

Nie martw się, niczego nie przegapiłeś.

Kochanie, mam dla ciebie prezent urodzinowy.

Mam nadzieję, że spodoba ci się tak bardzo jak mnie.

Kochanie.

„A bardzo mi się podoba. Bo to moje zdjęcie”.

Oto i on.

To takie śmieszne. Spójrz na jej minę.

O mój Boże. Poważnie?

To mój projekt!

Wiem! I są na nim nawet twoje…

małe metki, tak jakbyś miała własną markę odzieżową.

- Co myślisz? - To najwspanialszy prezent…

…jaki kiedykolwiek dostałam.

- Co? - Co? Chad ukradł ci prezent?

Nie.

Możliwe, że przemilczałem parę szczegółów tej historii.

Musi być jakiś sposób.

Przykro mi, amigo. Nie pomogę ci.

Chad?

A gdybym zaproponował ci coś w zamian za przepustki?

Coś czego potrzebujesz.

Co takiego?

Wiem, że naprawdę zależy ci na Julii.

Wiem też, że nie spodoba jej się twój prezent.

Już teraz się martwi, że nie dostrzegasz, kim jest naprawdę.

To zdjęcie to potwierdza.

Jeśli załatwisz mi te wejściówki,

ja załatwię ci coś, co będziesz mógł dać Julii.

Coś tak przemyślanego i wyjątkowego,

że zwali ją z nóg. Gwarantuję.

Przekazując prezent Chadowi…

- Hej? I co? - Memo.

Porzuciłem nadzieję na to,

że zdobędę serce ukochanej kobiety.

Bardzo dziękuję.

Wiedziałem, że to słuszna decyzja.

Dlaczego to zrobiłeś? Pozwoliłeś Chadowi wygrać.

Zrobiłem to dlatego.

Mogła cię zobaczyć, Hugo.

Tak jak jej obiecałem.

I mogła widzieć, jak dorastasz przez te wszystkie lata.

A to tak wiele dla niej znaczy.

I dla mnie.

Więc tak, trudno było zrezygnować z sukienki.

Ale wiem, że to była słuszna decyzja.

Dla nas wszystkich.

Sara. Sarape. Jesteś przed czasem.

Nie mogłam się doczekać, aż zobaczę swojego solenizanta.

Cześć.

Cieszę się, że wujek opowiada ci tę historię.

Byłam niesamowicie dumna z tego, co wtedy zrobił.

To było takie dobre i bezinteresowne.

Szkoda, że taki nie pozostał.

- Co do… - Co?

Mnie też… zależy na sprawiedliwości społecznej.

- Masz 50 firm… - Sześćdziesiąt trzy.

…i uważasz, że działalność charytatywna to wspieranie akcji celebrytów.

- Sześćdziesiąt trzy. - Pomóż ludziom.

Po co ci tyle kasy?

Wiesz, ile kosztuje utrzymanie wyspy?

- Albo samochodu? - Dużo? Nie bądź niedojrzały.

„Nie bądź niedojrzały”.

Przestańcie.

Ona zaczęła.

Dobra. Skończ opowieść i zjemy obiad.

To ona zaczęła.

Nie obchodzi mnie, kto zaczął. Chodź.

Porzuciłeś nadzieję na zdobycie serca Julii,

żeby babcia odzyskała wzrok?

Cóż, nie do końca.

To nie był koniec z Julią.

Jeszcze nie. Takie jest życie.

Zatacza tajemnicze koła.

Drzwi się zamykają, a potem znów otwierają.

A kiedy już myślisz, że zamknęły się na dobre,

ludzie, których dawno straciłeś, nagle znów się pojawiają.

Nora Ramos?

Minęło tyle lat.

Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK