Original subtitles

Ze hield van het zand. Ze hield van het water.

Ze zei tegen mij: ‘ik ga Myrtle beach voor de voorjaarsvakantie."

Myrtle strand, het zijn prachtige

stranden, de clubs, het hangt rond.

Brittanee, je moet mijn telefoontjes beantwoorden om

me te laten weten dat alles goed met je gaat. Oke?

"Oh mijn god, wat bedoel je met dat je mijn dochter niet kunt vinden?"

Haar telefoon bewoog sneller en ging naar het zuiden.

Om 20:48 uur registreren

bewakingscamera's haar terwijl ze het hotel verlaat.

En dan plotseling, alle communicatie stopte.

We hebben ieders hulp nodig om haar bij ons thuis te brengen.

Er vliegen helikopters.

Mensen die atv's besturen, te paard.

Ik ga hier niet weg voordat ik mijn dochter heb.

Ik kan het niet.

Er waren duizenden tips.

Ze zei: 'Dat meisje.' En ik zei: "Welk meisje?"

We denken dat ze hier tegen haar wil werd vastgehouden.

De FBI ze hadden een geweldig verhaal.

Ze beschrijven wat er net met mijn beste vriend is gebeurd.

Het is verschrikkelijk.

Op de een of andere manier is dat naar de media gelekt.

Mensen liepen ermee weg. Ze werden gek.

Weet je iets over de vermiste tiener?

Weet je wat? We bellen zo meteen de politie.

Je kunt beter splitsen.

We bleven muur na muur na muur raken.

Wat kwam er daarna, iedereen was er niet op voorbereid.

Dat was het moment waarop mijn hart net zakte.

Bretagne, bel me terug alstublieft.

Bel me terug alstublieft.

Brittanee was een braaf meisje.

Ik bedoel, zij, zoals, ze zou achtertuinshows doen.

Op de foto's kun je zien

waar ze altijd veel plezier had.

Hier. Hier deed ze haar achtertuinshows.

Hier op deze kleine speeltuin.

Ze ging op het dak staan ​​met

de kleine microfoon en zong mee.

Ik wou dat we terug konden gaan naar deze dagen.

Ik was met Brittanee's vader uitgegaan toen ik in mijn,

eh, ik denk dat het mijn junior of senior jaar op de

middelbare school was, en ik was uiteindelijk zwanger

geworden van Brittanee, en we waren op dat moment niet samen.

Toen Brittanee werd geboren, haar vader hield zoveel van

haar, maar hij had het gevoel dat hij niet voor haar kon zorgen

omdat we allebei jong waren toen we haar kregen.

En toen ontmoette ik Chad, eh, en

uiteindelijk adopteerde hij Brittanee.

Hij was net als, "dit is mijn kleine baby."

We kregen myrissa waarschijnlijk ongeveer

twee jaar daarna, en toen kregen we camdyn.

Brittanee was voor hen beiden een soort moeder.

Het verschil tussen mij en Brittanee was zes jaar.

Ze vond het geweldig om een ​​zusje te hebben.

Ik zou gewoon haar kamer binnengaan,

naast haar liggen, gewoon praten.

Ze zou me adviseren wat ik wel en niet

moest doen in relaties als ik ouder werd.

Brittanee en ik ontmoetten elkaar toen ik 15 was en zij 14.

Het was een relatie die vrijwel onmiddellijk ontstond.

Brittanee was een atleet en Brittanee was een voetballer.

We zagen elkaar dus op het voetbalveld en zij

was de absoluut snelste speelster op dat veld.

Ik bedoel, als ze de bal had, je zou haar niet vangen.

Brittanee was piepklein, maar absoluut schitterend.

Haar ogen glanzen gewoon.

Ze was levendig. Ze was grappig.

Ze kon je aan het lachen maken totdat

de tranen over je wangen stroomden.

Met haar energie en de vriendelijkheid die

ze toont, maakte ze voortdurend vrienden.

John grieco, haar vriend, zei

tegen haar: Haar eerste echte liefde.

Je bent jong en je gaat door ups en downs.

En ze deden het net als ieder ander op die leeftijd.

Maar John was haar.

Absoluut

haar alles.

En weet je, hij voelde hetzelfde voor haar.

Hij hield heel veel van haar.

Eind maart 2009, Brittanee begon te vragen of

ze mee mocht myrtle beach met haar vrienden.

Ik denk dat veel van haar vrienden erover spraken.

Iedereen in Rochester gaat erheen Myrtle Beach voor de voorjaarsvakantie.

Het was leuk en cool om te doen.

Er zijn clubs en bars,

er is zand en zon.

Het is milder.

Ze weten dus dat ze toegang kunnen krijgen tot de clubs. Ze weten

dat ze waarschijnlijk drankjes kunnen krijgen zonder dat ze zich

aan de deur kunnen identificeren. Zoiets heb ik nooit gedaan toen

ik jonger was. Ik zei: "Brittanee, je gaat niet naar Myrtle Beach."

Ik zei: "Je moet school inhalen."

En ze zei, "maar ik wil heel graag gaan."

Ik zei: "Brittanee, jij gaat niet."

Ik zei: "Er is geen ouderlijk

toezicht en er gaat iets met je gebeuren."

Weet je, ik keek naar deze dingen op TV over de

voorjaarsvakantie en de dingen die er gebeuren.

De voorjaarsvakantie is al in volle gang en dat geldt ook

voor de arrestaties van alcoholmisbruik door minderjarigen.

Met haar enige wezen zeventien jaar oud

en omdat ze zo mooi was als zij, wilde ik

niet dat iemand misbruik van haar zou maken.

Ze was zo boos op mij.

En ik bedoel, ze noemde me elke naam in het boek en.

.. En ze was gewoon erg overstuur.

Ik denk dat Brittanee destijds een

moeilijke tijd doormaakte met dawn en haar vader.

Op het moment dat ze naar Myrtle Beach wilde

gaan, maakte mijn zus een depressie door

omdat mijn vader en mijn moeder uit elkaar gingen.

Op haar leeftijd begreep ze waarom ze

gingen scheiden, maar ik denk dat ze dacht:

"Ga ik niet hetzelfde gezinsleven hebben?

Zal ik niet de hele tijd bij hen zijn?"

Chad had het huis verlaten en Brittanee,

denk ik op dat moment, ze wilde gewoon wegkomen.

Ze wilde wegkomen van, je weet wel, de ruzies en

het heen en weer gaan en, je weet wel, de scheiding.

En ik voel me verschrikkelijk.

Ik vind het vreselijk omdat ze zoveel heeft meegemaakt.

Later die avond zei ze: 'Mam, kan ik een paar dagen bij

mijn vriend logeren omdat het mijn voorjaarsvakantie is?"

En ik zei: "Ja.

Zolang er ouderlijk

toezicht is, is dat geen probleem."

Een paar dagen later, ik en mijn moeder waren in

een winkelcentrum voetbalspullen aan het uitzoeken,

omdat mijn zus en ik destijds allebei voetbalden.

Ik heb Brittanee foto's gestuurd van de

voetbalschoenen voor het komende seizoen.

En ik zei: "Wel, wat doe je later?"

En ze zei, 'we gaan hier even

rondhangen en dan een film kijken.'

en toen zei ze zoiets als: ‘ik zie je morgen, mama.

Ik houd van je."

Die avond trok ik de

kinderpyjama aan en mijn telefoon ging.

Het was John Grieco.

Hij zei, ‘Brittanee is in Myrtle Beach

en ze kunnen haar niet vinden."

'Wat bedoel je met dat je mijn dochter niet kunt vinden?'

ik dacht: "Oh, mijn god."

John en ik wisten dat Brittanee in Myrtle Beach was.

Ze was daarheen gegaan met

meisjes die ouder waren dan zij.

Het waren mensen die ze kende door gewoon

uit te gaan en via gemeenschappelijke vrienden.

Ze had mij uitgenodigd om met haar mee te gaan.

Ik werkte fulltime en kon niet gaan.

Ze vroeg het aan John, maar John werkte ook fulltime en

hij zei tegen haar: "Ga een leuke tijd voor mij hebben."

Het was tussen 9.30 en 10.00 uur.

John belde me helemaal uitzinnig dat

hij Brittanee niet te pakken kon krijgen.

Toen John mij belde, begon ik Brittanee's telefoon te bellen.

En het ging over en overgaan en

overgaan en ging toen naar de voicemail.

We wisten dat haar telefoon niet dood was, want hij rinkelt nog steeds.

Dit is niet zoals zij.

Brittanee zat de hele tijd op haar telefoon.

Brittanee zou sms'en. Dat is alles wat ze 24 uur per dag deed.

John bleef haar bellen.

Dan zou ik haar vanaf mijn mobiel bellen.

Iedereen was erg, heel hectisch.

En toen belden we de andere kinderen die bij

haar waren, degenen die haar daarheen brachten.

Ze zeiden dat ze haar sinds de ochtend niet meer hadden gezien.

Ze probeerden ook allemaal Brittanee te vinden.

Plotseling...

Haar telefoon ging gewoon niet meer.

Het ging gewoon rechtstreeks naar de voicemail.

Hé, het is britt.

Laat een bericht achter en ik neem snel contact met u op.

Dat was het moment waarop mijn hart net zakte.

Ik wist dat ze in gevaar was.

Mijn naam is Steph watts. Ik ben onderzoeksjournalist

en ik heb verslag gedaan van de zaak Brittanee Drexel.

Als mensen aan myrtle denken strand, het is een bestemmingsgebied.

Het zijn stranden, het is een strook, het zijn clubs, het hangt rond.

Het is zon en zand. En het kan een leuke plek zijn.

Helaas zit er een veel donkerdere kant aan.

Op dit moment werkt de politie samen met

meerdere instanties om de misdaad op afstand te houden.

Als je een plek als Myrtle Beach hebt waar

mensen gaan feesten, kan dat een venster

openen naar een veel donkerdere wereld:

Mensenhandel, overmatig drugsgebruik en gewelddadige misdaden.

Kogels en overvallen hier in Myrtle Beach.

Als je je verdiept in de cijfers en de

misdaadstatistieken, is het behoorlijk schokkend.

Vooral in 2009 kende myrtle

beach een geweldsmisdaadcijfer

dat meer dan drie keer hoger

was dan het nationale gemiddelde.

Myrtle Beach is dus niet een

politiebureau uit een klein stadje.

Toen we erachter kwamen dat Brittanee in Myrtle Beach

was en ze haar niet konden vinden, iedereen was in paniek.

We hebben Myrtle Beach gebeld de

politie heeft haar als vermist opgegeven.

En ze zeiden: "Als kinderen vermist

raken, zijn ze normaal gesproken met

iemand op het strand, of hebben ze iemand ontmoet."

En we moesten ze ervan overtuigen:

"Nee, dit is niet zoals Brittanee.

Ze neemt haar telefoon niet op."

Dus namen ze het rapport van de vermiste persoon op,

maar daar stond haar vermeld als een bedreigde wegloper.

En toen hij mij dat vertelde, ik was echt.

.. Ik was echt boos.

Ik was boos omdat ik Ken

Brittanee, ze zou niet weglopen.

De volgende ochtend dacht ik:

'weet je wat? Ik ga naar Myrtle Beach."

Ik bedoel, ik moest Brittanee vinden.

Toen dawn mij had gebeld, ik zei: "Oké, ja.

Ik zal zeker ik kom met je mee."

Dus we hebben ingepakt.

Ik reed helemaal naar Myrtle Beach.

Het was John, haar vriend, ikzelf, en de grootouders

van Brittanee en de moeder van Brittanee, dawn.

We gaan gewoon halen Brittanee en breng haar naar huis.

Op 26 april 2009, ik zat aan mijn bureau en ik liet

een van de rechercheurs binnenkomen met een

politieagent die een melding van een vermiste persoon had opgenomen.

Meldingen van vermiste personen

doorgaans worden deze binnen 24 uur

opgelost, maar in dit geval de

rechercheur zag dat er veel alarmsignalen waren.

Dat zijn wij te weten gekomen Brittanee Drexel was een atleet.

Ze dronk niet, gebruikte geen drugs en

had geen geschiedenis als feestmeisje.

Bovendien had ze voortdurend gecommuniceerd en

stopte abrupt, maar niemand had haar kunnen bereiken.

Een van de eerste dingen die we tijdens het onderzoek

deden, was naar het hotel gaan waar ze verbleef.

Brittanee was binnengekomen Myrtle Beach donderdagochtend

en checkte in bij het bar Harbor hotel

met haar vrienden waarmee ze reisde.

Dat is twee dagen voordat ze verdween.

Al haar kleren waren daar. Alles was aanwezig.

Toen ze vermist werd, had ze alleen

wat geld en haar telefoon bij zich.

Het was duidelijk dat ze niet was weggelopen.

Dus we waren erg, meteen erg bezorgd.

En toen interviewden we de meisjes met wie ze kwam.

Ze hadden geen idee waar ze was of wat ze deed.

Ze hadden eigenlijk heel weinig met

Brittanee te maken omdat ze jonger was dan zij.

Ze deden waarvoor ze kwamen.

Ze gingen naar plaatsen waar ze niet heen kon.

Brittanee werd een beetje aan

haar lot overgelaten in Myrtle Beach.

Het is mogelijk...

Daar ging het echt mis met haar.

De meisjes waren ook bang.

Iemand met wie je meekwam, neemt

haar mobiele telefoon niet meer op.

Niemand heeft haar gezien. Niemand weet waar ze is.

Waar is ze?

Ze was een mooi meisje.

Haar hart, alles, gewoon... Weg.

We reden 18 uur,

en ik herinner me dat we haar maar

bleven bellen, in de hoop dat ze zou opnemen.

Bel na oproep na oproep.

Hé, het is britt.

Laat een bericht achter en ik neem snel contact met u op.

De brievenbus is vol.

De telefoon staat nog steeds niet aan.

Haar voicemail was vol, en onderweg hadden we het

gevoel van urgentie dat het misschien niet goed met haar ging.

Misschien kan ze niet bij een telefoon komen.

De volgende dag, zodra we uit dat

voertuig stapten in Myrtle Beach,

stond het voor ons allemaal op de grond.

Nadat we met de wetshandhaving hadden gesproken, was

het eerste wat ik deed naar het tvstation gaan en

proberen de naam en het gezicht van Brittanee daar te krijgen.

Ik heb veel programma's over vermiste

personen gezien, en ik weet dat bewustzijn alles is.

Daarna gingen we naar ocean boulevard

om Brittanee te zoeken en vliegers uit te delen.

We gingen naar elke surfwinkel, elk

restaurant, elke supermarkt, en

vervolgens elk hotel met de foto van

Brittanee met de vraag of ze daar was geweest.

En toen het die nacht donker werd, Brittanee's vriend,

John, hij had zoiets van, ‘ik blijf hier.

Ik ben nog niet klaar met zoeken naar haar."

Diezelfde nacht, een lokaal nieuwsstation zendt

een verhaal uit over de verdwijning van Brittanee.

Iemand die haar had kunnen meenemen.

Ze zou ergens dood kunnen liggen.

Zijn het verscheurt mij van binnen.

Ik ben heel erg boos.

Binnen slechts enkele uren nadat het eerste verhaal werd

uitgezonden, meldden meerdere mensen dat ze iemand in een

bus in Myrtle Beach hadden gezien die op Brittanee Drexel leek.

Het gaf ons hoop. We zeggen: "Oké, ze is hier."

Er was een aanwijzing voor een klein

blond meisje, en de beschrijving van wie

deze persoon was, kwam heel dicht bij Brittanee.

En we hadden het meerdere keren

gehoord dat ze bij een bushalte was gezien.

We liepen keer op keer die boulevard

op en neer, in de veronderstelling

dat we maar een stap achter haar zaten.

En we hebben het meisje kunnen opsporen.

Maar het was Brittanee niet.

Wanneer u een vermiste persoon heeft, je probeert naar alle

mogelijke aspecten te kijken van wat er had kunnen gebeuren.

We wilden een tijdlijn maken

om ons een routekaart te geven van waar ze heen

ging, wat ze de afgelopen drie dagen deed dat ze hier was.

Een van de eerste dingen die we deden was

de telefoongegevens van Brittanee

opvragen, en ze hadden alles verteld wat ze deed.

We kwamen erachter dat ze de hele tijd dat ze hier was,

nonstop aan het sms'en was met haar vriend, John grieco.

De dag nadat Brittanee arriveerde, maakte

ze contact met een hele groep andere

kinderen uit Rochester die daar beneden waren.

Brittanee had een geweldige

tijd, maar een paar dagen na

de reis ging het niet zo goed.

Brittanee ging naar myrtle beach om Rochester te

ontvluchten, maar het was niet wat ze had verwacht.

Ik denk dat Brittanee zich een beetje alleen voelde.

Vrijdagavond kwamen we erachter dat Brittanee

in haar eentje over de boulevard had gelopen.

Zaterdag, de dag Brit werd

vermist, rechercheurs vernamen dat

ze de dag alleen op het strand begon.

Op een gegeven moment kwam Brittanee

Peter brozowitz tegen, een jongen die ze kende.

Peter was een populaire en

bekende clubpromotor in Rochester.

Hij is ook in Myrtle Beach met een groep vrienden.

Ze zou naar evenementen gaan die hij zou organiseren.

Brittanee heeft blijkbaar enige tijd met hem op het strand doorgebracht.

Hij en Brittanee waren goede vrienden geweest,

en daarom denk ik Brittanee voelde zich zo op

haar gemak toen ze met hem op het strand rondhing.

Die avond ontvangt Brittanee een sms van Peter.

Uit de telefoongegevens blijkt ook dat

Brittanee om 20.00 uur die schoenen ging halen.

Brittanee verlaat haar hotel, het bar

harbor hotel, om zuidwaarts de oceaan af te

varen boulevard naar Peter's hotel, het bluewater.

Die wandeling is ongeveer anderhalve kilometer.

Een van de eerste dingen die we deden toen we

erachter kwamen waar Brittanee heen ging, was het

controleren van alle camera's langs ocean boulevard.

We hebben zelfs een video kunnen maken waarop ze naar het zuiden loopt...

...ergens in de buurt 6e Avenue zuid.

Terwijl ze op weg is naar Peter's

hotel, krijgt ze een sms van een

van de vrienden met wie ze is gereisd.

Ik Ken mijn zus.

Ze was geïrriteerd en zei waarschijnlijk: 'F' dit meisje.

Waarom ben je echt boos op korte broeken? Ik bedoel, serieus?"

Na iets meer dan een half uur lopen komt

Brittanee om 20.33 uur aan bij Peter's hotel.

De bluewater had camera's bij de deur die

lieten zien dat Brittanee binnenkwam, dus we

wisten dat ze inderdaad haar bestemming had bereikt.

Om 20:48 uur registreren bewakingscamera's haar vertrek.

Ze ging alleen uit.

Er waren geen aanwijzingen dat hij werd gevolgd of onder druk werd gezet.

Maar het leek erop dat ze niet in een goede

gemoedstoestand verkeerde toen ze Peter's hotel verliet.

Terwijl ze terugging, was

ze in gesprek met John grieco.

En dan plotseling, alle communicatie stopte.

Hé, het is britt.

Laat een bericht achter en ik neem snel contact met u op.

Ze heeft nooit de camera op 6th Avenue

bereikt die haar eerder had opgenomen.

We wisten dus dat wat er met Brittanee was gebeurd,

plaatsvond tussen het bluewater resort en 6th Avenue.

Detectives hebben Peter uiteindelijk opgespoord.

Hij zei ja. Brittanee was in het

hotel, pakte haar slippers en vertrok.

Dat is de laatste keer dat hij Brittanee zag

en hij heeft geen idee wat er met haar is gebeurd.

Alles wat we ontdekten was dat hij hier niets mee te maken had.

Het was gewoon niet logisch

dat niemand iets leek te zien.

Ze was in het drukke Myrtle Beach.

Er zijn overal mensen.

Ze is betrapt, weet je, de verkeerscamera's

die over ocean boulevard lopen.

Het ene moment was ze daar en het volgende moment was ze weg.

Er zijn geen waarnemingen meer gemeld

van de 17jarige Brittanee Drexel,

die hier in myrtle beach vermist werd.

Maar we blijven naar haar zoeken.

Wij staan ​​één stap achter haar.

Mensen zeggen steeds dat ze haar ergens hebben gezien.

Maar elke keer dat we een van die

aanwijzingen opvolgden, moesten we.

We zouden tegen een andere muur botsen. En toen bleven we muur

na muur na muur raken. Ik denk dat het donkerste moment voor mij was

toen de telefoongegevens binnenkwamen waar haar mobiele telefoon voor

het laatst had gepingd en de politie zei: "Dit heeft geen enkele zin."

Een van de rechercheurs stelde voor

dat we een torenstortplaats zouden nemen.

En dat betekent alleen maar dat de mobiele telefoon pingt

van de telefoon van Brittanee Drexel.

Het was duidelijk dat ze het bluewater resort verliet...

...was op weg terug naar de bar haven waar ze verbleef...

...noordelijk lopend over ocean boulevard.

En toen begon haar telefoon plotseling sneller te bewegen...

...en ga zuidwaarts op highway 17.

Elke toren die ze passeerde, pingde.

En gezien de snelheid waarmee ze reisde,

zat ze duidelijk in een of ander voertuig.

Ze ging zuidwaarts van myrtle beach en door Georgetown, en

vervolgens ten zuiden van Georgetown richting de north santee river.

De laatste ping was in het gebied dat de pole yard wordt genoemd.

Het is een aanlegsteiger die wordt gebruikt

door vissers, garnalenvissers en eendenjagers.

Het is ongeveer een zeer desolate, donkere, door

insecten geteisterde plek 50 mijl van Myrtle Beach.

De laatste ping kwam uit een cirkel

van ongeveer een vierkante kilometer.

Op dat moment wisten we dat we hulp nodig hadden, dus

schakelden we de hulp in van de politie van Georgetown county.

Mijn naam is Hank carrison. Ik ben een senior

onderzoeker bij Georgetown county het kantoor van de sheriff.

Het santee river deltagebied is een afgelegen gebied.

Het is nogal gevaarlijk.

Er is daar wild.

Er zijn alligators, er zijn wilde zwijnen.

De laatste keer dat ik daar was, was

er een ratelslang zo groot als mijn dij.

Als 17jarig tienermeisje uit New York zou ze

geen reden hebben gehad om daarheen te gaan.

Het was meteen duidelijk

dat er op dat moment sprake

was van een kwaadwillige daad.

We begonnen onze zoektochten

langs de noord en zuidsanteerivier.

We zijn op zoek naar eventuele menselijke resten.

We waren ook op zoek naar bewijs

van een misdrijf of een plaats delict.

Met de helikopter brengen ze zoekzones

rond de mobiele telefoontoren in kaart.

Sheriff van Georgetown county het kantoor liet boten in de

rivier varen met sidescan sonar en zocht in het water naar iets.

Er was een grondradar om te zien

of er ondiepe of clandestiene

graven in het gebied waren gegraven.

We werden naar het gebied gebracht waar ze zochten.

Het is gewoon allemaal bos, zoals, helemaal daarheen gaan.

En dan heb je het water, en dan

ga je verder en is er nog meer bos.

Ik ga hier niet weg voordat ik mijn dochter heb.

Ik kan het niet.

Ook al heb ik twee kleine kinderen thuis, dat kan niet.

Ze zochten van zonsopgang tot zonsondergang.

Er vliegen helikopters.

Er zijn mensen die atv's te paard besturen.

Het cue centrum voor vermiste personen

heeft meerdere zoekopdrachten uitgevoerd

in Brittanee in veel verschillende gebieden.

Weet je, iedereen is daar op zoek naar je kind.

Maar ze vinden niets.

Geen sporen van Brittanee, geen teken van een

misdaad, geen mobiele telefoon, geen kledingstukken, niets.

Er was bij niemand twijfel dat de

mobiele telefoon van Brittanee ergens in

de Santee river Delta terechtkwam,

totdat deze vernietigd werd of de stroom uitviel.

We gaan er dus van uit dat

Brittanee op dat moment in het

gebied was, en dat daar niets is.

Het is... het is geen goed nieuws.

Maar ik moest gewoon doorgaan, zo

veel als ik kon om haar in de media

te krijgen en haar verhaal te vertellen.

Nu gaan we over tot de verwoede

zoektocht naar een vermiste tiener uit New York.

De laatste keer dat iemand van Brittanee Drexel hoorde

was op zaterdagavond.

Dit werd een nationaal verhaal, een groot nationaal verhaal.

Deze zaak is net zoiets als heeft alle vakjes aangevinkt die de

traditionele media leuk vinden in een zaak van vermiste personen.

Ik bedoel, je hebt een mooi jong

meisje, blond haar, blauwe ogen.

De 17jarige Brittanee Drexel verliet Rochester, New York,

voor een voorjaarsvakantie naar Myrtle Beach, south Carolina.

Haar verblijfplaats sindsdien is onbekend.

We blijven nog steeds hopen dat ze naar huis

terugkeert, anders krijgen we een doorbraak in de zaak.

Maar op een gegeven moment moesten mensen hun leven weer oppakken.

John en Tara, uitgeput, verdrietig en

gefrustreerd, keerde terug naar Rochester.

Ik kwam na twee weken terug naar Rochester.

Ik wilde niet weggaan, maar ik had nog steeds een baan.

Haar broer en zus kwamen naar mijn huis.

En camdyn keek naar mij. Hij is 5 jaar oud.

En camdyn kijkt naar mij en zegt: "Waar is brittbritt?

Waarom heb je niet meegenomen? Brittbritt thuis?"

Ik moest naar een vijfjarig jongetje kijken en

hem vertellen dat ik zijn zusje niet kon vinden.

En ik wist niet waar zijn zus was.

De eerste keer dat ik in Myrtle Beach was,

in totaal ben ik daar twee maanden gebleven.

Ik ben maar een paar dagen naar huis gegaan,

en vloog toen terug naar Myrtle Beach

om verder te zoeken naar Brittanee.

En toen werden de dagen weken,

en toen werden de weken maanden.

Naarmate de tijd verstrijkt, je verliest de hoop.

Je verliest veel hoop, dat weet je

dat je kind nooit gevonden zal worden.

In juli 2010,

ruim een ​​jaar nadat Brittanee verdween,

het myrtlestrand politiebureau

krijg een telefoontje van een jonge vrouw

die beweert dat iemand heeft geprobeerd haar te ontvoeren...

In hetzelfde gebied als dat Brittanee Drexel verdween.

Ze liep over de oceaan boulevard en een busje stopten,

en drie mannen probeerden haar te ontvoeren.

De jonge vrouw zegt dat ze Erin is geslaagd ze af te weren

maar kon het busje beschrijven en hoe de mannen eruit zagen.

Iedereen zegt: "Dit zijn waarschijnlijk dezelfde

jongens die Brittanee Drexel hebben meegenomen."

Het nieuws komt snel naar buiten over de poging

tot ontvoering van de jonge vrouw, en het maakte

de mensen echt enthousiast dat ze misschien

zouden ontdekken wat er met Brittanee Drexel was gebeurd.

Het gebeurde woensdagmiddag nabij 22nd

Avenue south en ocean boulevard, toen de

vrouw zegt dat drie mannen in een busje

stopten en haar probeerden te ontvoeren.

De politie van Myrtle Beach maakt een fotoopstelling en

vraagt ​​haar om of een van deze gezichten bekend voorkomt.

Ze identificeert een van de mannen als haar potentiële ontvoerders.

De politie identificeert hem als een man genaamd Shaun Taylor.

Het blijkt dat Shaun Taylor in

McClellanville woont, vlakbij waar

Brittanee's mobiele telefoon pingde voor het laatst.

De politie arresteert hem wegens

poging tot ontvoering van deze jonge vrouw.

Shaun Taylor vertelt de politie dat hij

niets met de ontvoering te maken heeft.

Hij beweert dat hij 30 minuten verderop in

een restaurant was, en dat hij onmogelijk op

de strip van Myrtle Beach kon zijn geweest,

en dat hij er ook niet bij betrokken kon zijn.

De politie gelooft hem niet.

Shaun Taylor zei ook dat hij niets te

maken had met de verdwijning van Brittanee.

Op een gegeven moment sloot hij zich af en weigerde nog meer te praten.

Shaun Taylor wordt op borgtocht vrijgelaten

terwijl de politie het onderzoek voortzet.

Rechercheurs hebben

uiteindelijk

beveiligingsbeelden van het

restaurant opgespoord

Shaun Taylor beweert dat hij daar was, en ze zien hem daar.

Ze zijn ervan overtuigd dat Shaun geen rol

speelde bij deze laatste poging tot

ontvoering of de verdwijning van Brittanee Drexel.

Je had je ups en je had je downs.

Je zou een goede tip krijgen en dan lukte het niet.

Het was een waanzinnige achtbaanrit, dat kan ik je wel vertellen.

Zonder nieuwe leads, het is... het vertraagt.

En er zijn andere gevallen waaraan ze moeten werken en

die bewijs hebben of meer solide aanwijzingen hebben.

Dan, op dit punt, er

was niets, niets tot 2011.

In januari 2011 krijgen onderzoekers een

telefoontje van een vrouw die zegt dat

haar eigen vader mogelijk betrokken is

geweest bij de verdwijning van Brittanee Drexel.

De naam van haar vader was Raymond Moody.

Ray Moody was zo slecht als maar kan in south Carolina.

Hij was een zedendelinquent van niveau 3

of 3, wat het ergste van het ergste is.

Ray Moody is de boeman.

Hij is het soort roofdier waar

elke ouder het meest bang voor is.

Hij heeft vreselijke dingen gedaan in californië.

Ontvoering en aanranding van meerdere jonge meisjes.

Spring uit de struiken, van het trottoir gerukt,

lopend naar school, achterin het busje gegooid.

Gedreven naar een afgelegen gebied, op gruwelijke wijze verkracht.

Deze man was een monster.

De dochter van Raymond Moody zegt dat ze deze

informatie heeft gekregen van een man genaamd Ernie merchant.

En het was Ernie die had gezegd dat hij reden had om aan te

nemen dat Raymond betrokken was bij de verdwijning van Brittanee.

Mijn naam is Ernie Merchant.

Ik ben een voormalige romantische partner van Ray Moody.

Toen ik bezoek kreeg van de

politie, waren Ray en ik niet samen.

Ik had hem misschien een jaar niet gezien.

Ik zei: 'Gaat dit over de Ray Moody situatie?'

en ze zeiden: "Ja, dat was het.

Kunt u naar de afdeling van de sheriff komen?"

Ik wilde heel coöperatief en zo

transparant mogelijk zijn, dus

vertelde ik hen mijn verhaal met Ray Moody.

Het was ongeveer 1998, een periode van mijn

leven waarin ik bezweek aan een

methamfetamine verslaving, wat mij uiteindelijk

naar de gevangenis leidde, waar ik ik ontmoette Ray Moody.

We praatten, we vertelden elkaar onze levensverhalen.

We brachten veel tijd samen door.

Hij zorgde voor mij in die gevangenis.

Hij hield mij veilig. Hij vertelde me dat hij van

me hield en ik merkte dat ik verliefd op hem werd.

Toen ik me klaarmaakte om vrijgelaten te worden, zei hij:

'Ik moet je de waarheid vertellen over waarom ik hier ben.'

ik was absoluut geschokt...

Ziek...

En gewoon helemaal in de war.

Hij zei, ‘ik ben die persoon niet meer.

Ik zou nooit meer iemand pijn doen."

Toen ik de instelling verliet, bleven

Ray en ik communiceren en plannen

maken om samen te zijn in de buitenwereld.

Ray was een inwoner van Georgetown, south

Carolina, en verhuisde in 2005 na meer dan

twintig jaar gevangenisstraf terug naar het

gebied, en ik besloot hierheen te verhuizen om bij hem te zijn.

Hij vond een baan in een plaatselijke meubelmakerij.

En we leefden gewoon een heel rustig leven van huiselijkheid.

Pas later ontdekte ik

dat Ray een affaire had.

Haar naam was Angel Vause.

Hij zei: "Ik wilde gewoon iets

anders doen en gewoon wat plezier maken."

En ik zei gewoon: "Dat is het. Je weet wel? Dit is over."

Hij verliet het huis en trok bij Angel in.

Maar Ray was er nog.

Hij had de garage ingericht als

houtwerkplaats, dus af en toe werkte hij daar nog.

Hij zou komen en gaan.

Tijdens deze periode hoorde ik over een

jong meisje dat verdwenen was in Myrtle Beach.

Je weet wel, er waren reclameborden.

Iedereen in de stad wist hiervan.

Op een dag werkte hij bij mij thuis

en zijn vriendin, Angel, genaamd.

Ze was duidelijk erg dronken en hysterisch.

Ze wilde Ray niet bij mij thuis hebben.

Ze wilde dat hij onmiddellijk wegging.

Ik voelde dat ze hem bedreigde.

En ze zei: "Ik weet dingen.

Ik zal ons allebei naar de gevangenis sturen voordat ik hem laat gaan."

En ik heb zoiets van, "waar heb je het over?"

En ze zei: "Dat meisje."

En ik zei: "Welk meisje?"

Ze wilde me niet vertellen wie.

Ze wilde me niet vertellen waar het over ging.

Maar het eerste wat in mij opkwam was:

'Heeft ze het over? Brittanië Drexel?"

In 2011 vertelt Ernie Merchant de

onderzoekers tijdens een telefoongesprek:

De huidige vriendin van Ray Moody liet doorschemeren dat Ray

betrokken was bij de verdwijning van Brittanee Drexel, en nu

is Ray Moody een mogelijke verdachte in de zaak van Brittanee.

En ik heb het ze verteld ik confronteerde Ray.

Ik zei: "Je vriendin is aan de

telefoon en ze praat gekke dingen."

En hij was, weet je, ik probeerde me ervan te

overtuigen dat het niets was, dat het niet belangrijk was.

‘Ze drinkt gewoon. Ze is boos."

Ik zei: 'Had jij iets te maken met dat

meisje dat in Myrtle Beach verdween?'

hij vertelde mij, ‘natuurlijk niet.

Ik zou zoiets nooit doen.

Ik zei toch dat ik nooit iemand pijn zou doen."

En ik accepteerde het.

Ik, eh...

Had geen enkele reden om dat niet te doen.

En de politie vroeg mij of ik bereid

was een telegram te dragen om hem iets

te laten zeggen. Zichzelf bloot te geven.

En ik vertelde hen dat ik me daar niet prettig bij voelde.

Als je echt gelooft dat hij dit meisje heeft vermoord...

Wat houdt hem dan tegen om mij te vermoorden als

hij dat denkt ben ik een bedreiging voor hem?

De rechercheurs bepaalden toen

dat de best mogelijke handelwijze zou zijn om er

op uit te trekken Moody's vriendin, Angel Vause.

Dus Mike hull uit de stad Myrtle Beach en Phil Hannah

uit Georgetown het county sheriff's office bracht

haar naar het kantoor van de sheriff voor een interview.

Oh. Engel.

Ze komt binnen. Alles is beleefd, gezellig.

Ja. Akkoord.

Oke. Oké.

Ik denk dat ze op de hoogte was van de verkrachtingen,

maar ik denk niet dat ze de details erachter kende.

En zij leek in ieder geval erg verrast te zijn

dat de kinderen, de slachtoffers waren zo jong.

Oké.

Eh...

In het interview, Angel grijnst een beetje.

Ze ontkent dat ze weet waar

deze rechercheurs het over hebben.

Maar haar houding zegt iets anders. Laat me gewoon uitpraten. Laat me uitpraten, oké?

Er is een grote witte haai in de

buurt en er is een haaienaanval gaande.

En je weet dat die haai bloeddorstig

is omdat hij het zijn vriendin vertelt.

In april 2011 werd Angel Vause

geïnterviewd door onderzoekers.

Angel vertelde de onderzoekers dat Raymond Moody

had de fantasie om een ​​jong meisje te ontvoeren,

haar naar een camping te brengen en haar te verkrachten.

Maar ze zei niet dat Raymond Moody werd

ontvoerd en vermoord Brittanee Drexel die avond.

Ze heeft nooit iets concreets gegeven.

Maar het versterkte alleen maar de

overtuiging van iedereen dat Ray de man is.

Dus besloten we dat we geen andere keuze hadden dan Ray Moody te ondervragen.

Raymond Moody is nog steeds een geregistreerde zedendelinquent, dus

hij is verantwoordelijk voor het regelmatig inchecken volgens een schema.

Georgetown county het sheriff's office

was verantwoordelijk voor zijn toezicht

en hij registreerde zich als een uurwerk.

Hij zou geen dag missen.

Tijdens een van die geplande afspraken

benaderden onderzoekers Moody en vroegen hem

of ze hem wat vragen over Brittanee konden stellen.

Moody was extreem confronterend, werkte

niet mee en deed niets om een ​​alibi te bieden.

Het zegt eigenlijk: "Jij bent de detective. Jij zoekt het uit."

Onderzoekers ontdekken dat Raymond

Moody in 2009, toen Brittanee

verdween, in een plaats woonde die

de sunset lodge heette Royal City

hotel buiten Myrtle Beach en niet zo ver

van waar Brittanee's mobiele telefoon voor het laatst pingde.

Twee jaar later na de verdwijning van

Brittanee reisden onderzoekers gewapend

met een huiszoekingsbevel naar de sunset lodge.

Het feit dat deze zoektocht twee jaar na de verdwijning

van Brittanee plaatsvond, maakt de zaken zeker ingewikkeld.

Maar het is niet onmogelijk om in dergelijke

situaties bloed en dnaachtig bewijsmateriaal te vinden.

Ze hebben stukken tapijt uitgesneden.

Ze hebben stukken uit de vloer gesneden.

Dit is een nauwgezette zoektocht naar

elk bewijsstuk dat dit zou kunnen hebben

opgeleverd Brittanee Drexel in die kamer.

Myrtle Beach politie en Georgetown

het county sheriff's office haalde

dozen en tassen vol met iets uit de kamer.

Ondertussen hielden de media Raymond Moody in

de gaten voor wat er met Brittanee Drexel was gebeurd.

Ik keek naar het nieuws in de woonkamer van mijn

vader, en dat was te zien Raymond Moody op televisie.

Weet je iets over de vermiste tiener?

Nee, dat doe ik niet.

Kun je ons vertellen waar je was in april '09?

Tot ziens.

Ray, kunnen we even heel snel met je praten?

Weet je wat? We bellen zo meteen de politie.

Je kunt beter splitsen. Tot ziens. Ik heb je niets te zeggen.

Je begrijpt dat?

Ik heb het gevoel dat dat de man is.

Hij lijkt mij gewoon ziekelijk.

We hadden deze persoon.

We hebben al dit bewijsmateriaal in

dozen van de sunset lodge laten halen.

Maar de zoektocht naar de zonsondergang lodge heeft niets gevonden.

Onderzoekers sloegen toe.

Ze liepen tegen een muur aan als het om Raymond Moody ging.

Ik wou dat we meer hadden gedaan, maar we waren dood in het water.

We hadden niets over Moody.

Als het Raymond Moody was, de politie zou hem te pakken hebben gekregen.

Na 2012 gebeurde er niets met de zaak

van Brittanee en kreeg ik geen antwoorden.

Ik voelde me alleen omdat ik dit deed, omdat ik het alleen was.

Het voelde alsof ik de enige was die voor haar vocht.

En toen ontmoette ik Kim.

Ik herinner me dat Brittanee in april 2009 vermist werd.

Ze veroverde mijn hart.

Brittanee heeft mijn hart gestolen.

Toen dawn mij belde, ging ik onmiddellijk

naar Rochester, een week bij haar doorgebracht.

Dawn zei: "Kim", zei ze,

ik denk niet dat we haar ooit zullen vinden."

Ze was eigenlijk op die plek gekomen waar:

"Het gaat gewoon nooit gebeuren."

Er was niet veel communicatie

met de wetshandhaving, en ik had

het gevoel: ‘dit is mijn kind.

Ik moet weten wat er aan de hand is."

Ze kreeg nog steeds te horen dat het een

actieve zaak was, maar ze kreeg geen antwoord.

En toen kreeg dawn in 2016 een telefoontje van de FBI.

Ze wilden dat ik langskwam voor een

bijeenkomst, en ze wilden die

bijeenkomst hebben voordat deze in de media verscheen.

Dus gingen we naar Myrtle Beach.

Ze brachten me binnen en we zaten rond deze

vergaderruimte, en ze vertelden me vervolgens

wat ze dachten dat er met Brittanee was gebeurd.

Zeven jaar nadat Brittanee

verdween, had de FBI een theorie.

Ze hadden een geweldig verhaal over wat

er volgens hen met Brittanee was gebeurd.

Begin 2016 kwam er een tip binnen van een gevangene

van het south Carolina department of corrections.

Hij verklaarde dat hij aanwezig was in een

woning in mcclellanville, south

Carolina, twee dagen nadat Drexel in 2009 verdween.

Hij verklaarde dat hij Drexel in deze woning had gezien.

Ze werd gevangen gehouden...

Bendeverkracht, eh... Geslagen.

En dat ze op een gegeven moment,

terwijl hij daar was, wist te ontsnappen.

En de gevangene hoorde enkele geweerschoten.

En hij zag enkele individuen

die een ingepakt lichaam droegen.

En toen werd dat weggegooid...

...in een alligatorkuil ergens in de regio south santee.

De hele tijd dat we in deze bijeenkomst

waren, was ik in tranen, ik kon niet praten.

Die beelden in je hoofd van wat ze zeiden,

gebeurden met haar, het was gewoon verschrikkelijk.

De informant identificeert specifiek Timothy

Taylor en zijn vader, Shaun Taylor, als

mensen die in die kamer waren met Brittanee Drexel.

Shaun Taylor is dezelfde man die zes jaar

eerder met zijn gezicht op het nieuws

verscheen als mogelijke verdachte in de zaak van Brittanee.

Zei de informant Timothy Taylor was de ontvoerder.

Het was Timothy die greep

Brittanee Drexel op ocean boulevard.

De FBI zei dat er naast de informant van de

gevangenis nog andere personen zich meldden

bewerend dat de Taylors betrokken waren

bij de verdwijning en moord op Brittanee.

Toch had de FBI niet genoeg bewijs om Shaun

en Timothy Taylor te beschuldigen van hun

vermeende rol in de verdwijning van Brittanee.

Timothy werd geïnterviewd door de

politie en hij erkende dat hij op

de avond van Brittanee's

verdwijning met vrienden in Myrtle Beach was.

Maar Timothy ontkent herhaaldelijk dat hij iets heeft

gedaan wat door de gevangenisinformant werd beweerd.

De FBI en leden van het onderzoek hielden

een persconferentie om te zeggen dat het

publiek moest meedoen en hen moest helpen.

Wat we in de loop van dit onderzoek nu

hebben ontdekt, is dat Brittanee Drexel

het Myrtle Beachgebied heeft verlaten.

We denken dat ze naar dit gebied rond mcclellanville is gereisd.

Wij denken dat ze daarna is vermoord.

In Principe wilden ze dat mensen naar voren

kwamen om het verhaal te verifiëren, en dat is

wat ze mij lieten doen tijdens die persconferentie.

We hebben uw hulp nodig zodat we kunnen vinden

Brittanee's stoffelijk overschot en breng haar naar huis om

haar te laten rusten en ervoor te zorgen dat monsters dit leuk vinden

kan deze gemeenschap niet langer het slachtoffer

maken of het kind van iemand anders vermoorden.

We hebben je hulp nodig.

We hebben ieders hulp nodig om iets van haar huis naar ons te brengen.

We hebben je hulp nodig.

Op de persconferentie worden gruwelijke en

brutale details van wat er op dat moment is

gebeurd niet aan het publiek vrijgegeven.

En ze zeggen nooit, maar dan ook nooit: 'Het was de familie Taylor.'

op de een of andere manier werd dat naar de media gelekt

en in dit geval liepen mensen ermee weg. Ze werden gek.

Dit was het moment waar iedereen op had gewacht.

Eindelijk weten we wat er met Brittanee Drexel is gebeurd.

We leren vanavond meer over wat er

met Brittanee Drexel kan zijn gebeurd.

Een fbi agent heeft verklaard dat er

getuigen zijn gekomen die zeggen dat Timothy

Taylor betrokken was bij de verdwijning van Drexel.

Drexel werd naar verluidt seksueel

misbruikt, vermoord en later aan alligators gevoerd.

Ik bekijk het op het scherm terwijl ze

beschrijven wat er net met mijn beste vriend is gebeurd.

En het is verschrikkelijk.

Het is... het is verschrikkelijk.

Ik was zó boos.

Ze noemen de naam Taylor, ik heb zoiets van: "Oh, mijn god,

dit is de familie die mijn beste vriend heeft vermoord."

En ik herinner me dat ik bijna

zei: "Ray heeft het niet gedaan."

Hij loog dus niet.

Maar Timothy Taylor ging niet naar de

rechtbank voor de moord op Brittanee.

Er zijn geen aanklachten ingediend in verband met deze

zaak, en er is geen woord over hoe lang dit onderzoek zal duren.

Hoewel ze niet werden aangeklaagd, alle ogen waren gericht

op de Taylors voor wat er met Brittanee Drexel was gebeurd.

Er is geen bewijs voor de beschuldigingen.

Daarom is de moordzaak niet aangeklaagd.

Ik wachtte op het bewijs.

Ik wachtte om te horen wat

hem met Brittanee verbond.

Waar was het dnabewijs? Waar is haar lichaam?

Slechts een paar maanden na de

persconferentie, plotseling, uit het niets

werd er een huiszoeking gedaan door de FBI in Georgetown.

Het is een zeer, zeer verontrustend gebied.

Ze denken dat Brittanee daar misschien is geweest.

Er was daarachter een voorraadhuis.

Een graafmachine, k9eenheid en de FBI allemaal ter plaatse.

Het was een zoektocht van drie dagen. Ik was er elke dag voor.

Op de derde dag brachten ze graafmachines binnen en ontwortelden bomen.

Maar daar werd niets gevonden.

Op dat moment viel de zaak

tegen Timothy Taylor uiteen.

Dawn verwerkte dat gruwelijke verhaal over

wat er met haar dochter was gebeurd en kreeg

toen te horen dat dit niet bewezen kon worden.

Ik was behoorlijk overstuur en zei tegen hen:

"Kijk, ik ben klaar met de rook en de spiegels."

Ik zei, 'ik wil dat mijn dochter gevonden wordt.'

maar de onderzoekers geloofden destijds

dat de Taylors verantwoordelijk waren.

Dit ging jaren door.

Eindelijk kwam er een aanklacht, en het was

niet Timothy Taylor, het was Raymond Moody.

Federale onderzoekers hadden alles gedaan wat in

hun macht lag om de bewering te staven dat Shaun

en Timothy Taylor Brittanee Drexel hadden vermoord.

In 2019 leek de voorsprong weer een doodlopende weg te zijn.

Een nieuw team van fbiagenten nam het

onderzoek naar de verdwijning van Brittanee Drexel over.

Ze onderzochten al het bewijsmateriaal en de

interviews die tot nu toe waren verzameld opnieuw.

Ik werd betrokken bij het onderzoek en het

bewijsmateriaal dat ze tot nu toe hadden verkregen.

‘Neem het bewijsmateriaal dat we hebben.

Kunnen we er nu iets mee doen wat we toen niet konden doen?

Kunnen we getuigen opnieuw ondervragen?

Kan er iets verbeterd worden?"

Deze onderzoekers onderzochten

nauwgezet het videobewijs van de

voertuigen die op ocean boulevard

reden op de avond dat Brittanee verdween.

Op een gegeven moment kwamen ze erachter dat er

in die tijd een Ford explorer Raymond Moody Reed.

De Ford explorer was geregistreerd

op naam van de broer van Angel Vause.

Onderzoekers waren op zoek naar dat voertuig.

En ze hebben het gevonden.

Ze weten dat Brittanee's laatste

smsbericht om 20:58 uur is verzonden.

Ze identificeren de explorer in het

gebied van ocean boulevard en 6th

Avenue op het moment dat Brittanee verdween.

Je kunt zien dat de auto werd bewoond door twee personen.

Door de voorruit kun je niet helemaal zien wie ze zijn,

maar ik twijfel er niet aan dat zij het waren: Ray en Angel.

En ze zijn een blok verwijderd van Brittanee Drexel.

Echter, we hadden nog steeds geen smoking gun.

Het was allemaal indirect.

Redelijk vernietigend, maar indirect.

We wisten niet welke mate van betrokkenheid

ze had, en dat zullen we pas weten als we

haar weer terugkrijgen voor een nieuw interview.

Oké.

De Angel vause die in 2022 werd

geïnterviewd, was een ander persoon dan de

onderzoekers die oorspronkelijk in 2011 werden geïnterviewd.

Verdwenen was de vermelding van hoe gewelddadig Ray was geweest.

Uh, ze sprak bijna ter verdediging van hem.

Ze heeft misschien aangenomen dat ze

daar waren om de betrokkenheid van Ray

te bespreken, dat ze wilden dat ze

meewerkte en een getuige tegen hem werd.

En, eh, ze wilde het niet horen.

Ik denk niet dat hij het heeft gedaan.

Angel begon behoorlijk overstuur te raken, en, uh, "ik laat je niet.

.. Je weet wel, zeg dat Ray dit heeft gedaan.'

Op dat punt, de onderzoekers maakten

Angel duidelijk dat ze zich nu niet alleen

op Raymond Moody concentreerden, maar op haar.

Oké. Ja.

Met wat?

Juist. Ik weet dat je dat doet.

Juist.

Bedankt. Oké.

Ze had niets supernuttigs

verstrekt, maar verzekerde

ons dat ze zou blijven meewerken.

Ze beantwoordde onze telefoontjes en beantwoordde onze smsberichten.

Weet je, als we bellen, als we sms'en.

Ze wilde Ray niets vertellen. We zullen daar zijn...

Maar Angel heeft ze geghost.

Angel keerde nooit terug en Angel

nam niet deel aan het onderzoek.

We dachten dat we klaar waren.

Wij zeggen: "Nou, terug naar af.”

Maar misschien voelden ze dat de muren dichterbij kwamen,

want wat daarna kwam was... Iedereen was er niet op voorbereid.

We krijgen een telefoontje van de advocaat van

het 15e gerechtelijke circuit van south Carolina.

Hij zegt: "Hé jongens, Ray Moody komt

binnen en geeft jullie een bekentenis."

'En dat niet alleen: Hij gaat je naar het lichaam brengen.'

op dat moment zijn we gevloerd.

Hij verscheen bij een plaatselijk

advocatenkantoor voor onze debriefing,

onze zeer voorlopige, je weet wel, een interview.

Minimale feiten, maar net genoeg om vast te stellen

waar we zijn, wat we hebben, waar we naartoe gaan.

Ik neem hem ter plekke in hechtenis

wegens belemmering van de rechtsgang.

De volgende dag zaten we allemaal

aan een hele mooie vergadertafel...

...en hij legt het allemaal uit.

In april 2022,

de FBI had me gebeld en ze hadden tegen me gezegd:

"Weet je, we komen aan het einde hiervan.

We komen dichtbij."

Raymond Moody beweert dat hij die

avond in Myrtle Beach aanwezig was.

Hij en Angel hadden marihuana gerookt en

zagen Brittanee Drexel alleen op het trottoir lopen.

Hij en Angel reden toen Brittanee naar een camping in

pole yard landing, zuid santee van Georgetown county.

Oké.

Hij zei dat hij die nacht later terugkeert

onder dekking van nog meer duisternis en het

lichaam van Drexel in een bosrijke omgeving begraaft.

Ik was geschokt, ik was sprakeloos.

Deze man is een.

Is een monster,

je weet wel.

Ik heb op dit punt in mijn

carrière veel mensen gearresteerd.

Zeer weinigen van hen zijn werkelijk puur kwaadaardig. Maar we hebben

nog geen lichaam, dus we weten niet of hij de waarheid spreekt.

Ray Moody zegt dat hij onderzoekers naar de begraafplaats

zal brengen, maar hij doet het niet voor niets.

Ik was bij dawn toen de FBI contact met haar opnam en

haar vertelde dat ze Brittanee misschien konden terughalen.

We wisten niets over

Raymond Moody of een arrestatie.

Ze zouden naar een gebied gaan, om

Brittanee te zoeken, om haar te zoeken.

Ze hebben mij de locatie of iets dergelijks niet verteld.

Dus we stappen in de auto.

We rijden Georgetown binnen tot

we net voorbij zijn oude

appartement in de sunset lodge komen.

Hij nam ons mee naar een bosrijk terrein.

Ik vroeg hem: "Ziet dit er bekend uit?"

‘Dit is het hier. Dit is waar ik haar heb begraven."

Begin maandagochtend met graven.

We waren bomen aan het kappen en we groeven en groeven de hele dag.

Eindelijk een Georgetown countywerknemer, hij

werkte aan de graafmachine, het doen van de opgraving.

Hij zegt: "Ik heb iets."

Fbiagent Mike Connolly belde me en zei

dat ze menselijke resten hadden gevonden.

En ze hadden geloofd dat ze van Brittanee waren.

Dawn belde mij, en het was de eerste

keer dat ik tranen in haar stem hoorde.

Ik huilde ook,

omdat ik zelf nooit had gedacht dat deze dag zou komen.

En toen ze me eindelijk vertelden

wie het was, was ik heel erg boos

omdat ik weet dat ze in 2011 naar hem keken.

Ik weet niet precies hoe ze haar in de

auto hebben gekregen, maar wat Ray zei

dat er die nacht gebeurde, was niet waar.

Ik ben daarheen gegaan.

Vrijwillig in een auto stappen met Ray Moody en

naar Georgetown gaan om te feesten en drugs te

gebruiken, dat is de grootste onzin die ik ooit heb gehoord.

Ik geloof het helemaal niet, wat

Raymond Moody in zijn interview zei.

Het is een zak vol voor mij.

Ik denk niet dat Brittanee in de auto

zou zijn gestapt als Angel er niet was.

Misschien zegt Brittanee: "Oh, oké, dit... dit komt wel

goed, want ze gaat me gewoon afzetten bij mijn hotel."

Wat heeft ze meegemaakt

toen ze in dat voertuig zat?

Bedenk eens hoe bang ze moet zijn geweest...

...en hoeveel onschuld ze heeft verloren.

Omdat hij alles van haar stal op de

momenten dat hij haar van het leven beroofde.

Georgetown county beschuldigingen van het sheriff office

tegen de heer Raymond Moody zijn moord,

ontvoering en crimineel seksueel gedrag in de eerste graad.

Na de persconferentie, de FBI heeft een

verklaring uitgegeven waarin staat dat er geen

verband bestaat tussen Brittanee Drexel en de Taylors.

Ik voel me vreselijk wat de de familie Taylor heeft het meegemaakt.

De Taylors waren jarenlang staatsvijand nummer één.

Ze werden bedreigd. Ze werden lastiggevallen.

Timothy Taylor heeft mijn dochter nooit iets aangedaan.

De laatste ontwikkelingen in de zaak Brittanee

Drexel bevestigen wat we vanaf dag één wisten.

De waarheid dat mijn zoon Timothy werd verdacht zonder enig

geloofwaardig bewijs van een misdaad die hij niet heeft begaan.

Ik weet dat hij een of twee kinderen heeft.

Hij kon geen baan krijgen.

Shaun Taylor kon ook geen werk vinden,

dus liepen ze het risico alles te verliezen.

Onze familie stond achter hem en sprak zich

consequent uit tegen de valse beschuldigingen die

maar al te vaak gericht zijn tegen mensen die op ons lijken.

Een eeuwenoud verhaal in Amerika.

Ons rechtssysteem is zo kapot.

Op een dag kreeg ik een telefoontje van Ray Moody.

Ik vroeg hem: ‘hoe kon je? Hoe heb je dit kunnen doen?"

Hij was bereid om de Taylors worden vervolgd voor deze misdaad.

Hij hoopte dat ze zouden worden gearresteerd voor de

moord op Brittanee Drexel. Dat is wie Raymond Moody is.

Allemaal opstaan! Allemaal opstaan!

Bedankt. U kunt gaan zitten.

Ik was met Dawn in de rechtszaal

toen ze Raymond Moody voor het eerst zag.

Maar, edelachtbare, hij pleit

voor moord, ontvoering en verkrachting.

Csc eerst.

En de staat beveelt levenslange gevangenisstraf

aan zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.

Dit was het moment waar Dawn zo hard voor had gevochten.

Dit was de gerechtigheid die haar sinds 2009 ontging.

Vandaag kennen we de waarheid.

En vandaag, meneer Moody, wordt u geconfronteerd met de gevolgen daarvan.

Ik voelde mijn bloed koken en bijna in tranen uitbarsten.

En om monsters zoals jij te houden waar ze horen,

in kooien, zodat ze nooit meer kwaad kunnen doen.

Je hebt geen macht over mij of mijn familie.

Vergeving maakt vandaag geen deel uit van dit verhaal.

De familie Drexel wilde de

incidentlocatie zien waar het gebeurde.

Het is een afgelegen gebied.

Ze lag met haar gezicht naar beneden.

En dat stoorde mij echt.

Hij heeft haar daar gewoon gedumpt.

Het is triest dat iemand haar van het leven wil beroven.

Brittanee was niet zomaar een slachtoffer.

Brittanee was zoveel meer, en ze zou

zoveel meer zijn geweest als ze de kans

had gekregen haar volledige leven te leiden.

Ze was een geweldig mens en een geweldige zus.

En ze zal voor altijd in onze ogen herinnerd worden, zomaar.

Ik hou gewoon van haar en mis haar zo erg.

Ik zou er alles voor geven om Brittanee weer bij ons te

hebben, maar we hebben veel mooie herinneringen aan Brittanee.

Ik heb mijn... mijn ketting hier met haar as

Erin en er staat "my sister's keeper" op de

rug, en het geeft me het gevoel dat ze altijd bij me is.