Original subtitles

W tym momencie

śpiewa dla niego, do nieba.

Pamiętasz ten moment?

- Tak. - Całkiem traci głowę.

- Dla niego? - Tak.

To wtedy go zabijają?

I dzieją się złe rzeczy?

Nie, jeszcze nie. Zobaczmy, jak ci w tym będzie...

- I jak? - Całkiem w porządku.

- Gotowa? - Nie.

Nie dam rady dłużej czekać.

Nie mogłam już wytrzymać.

No już, Sol.

Wyciśnij to z siebie.

Niech już poleci.

Podaj mi kawałeczek papieru.

Łap.

- Nie mogłam już wytrzymać. - O rany, mamo...

No co?

To łazienka dla wszystkich! Proszę wyjść!

Już, moment! No już.

Pospiesz się.

Jeśli nie idzie, odpuść.

Załatwisz się w domu.

Obetrzyj się.

No już, szybciutko!

- Nie... - No już!

Most! Most! Most!

Tak, przejedziemy pod nim.

Jak kowbojki.

- Wstrzymujemy oddech? - Dobra.

Trzeba też pomyśleć życzenie.

Dobrze. Pomyślałaś już swoje?

- Tak. - Ja też... ale nie powiem na głos.

Już nie mogę!

Teraz twoje życzenie się spełni.

Mam powiedzieć, jakie było?

- Powiedz. - Żeby tata nie umarł.

Dzień dobry, ciociu.

Jak się masz?

Dobrze, dziękuję... Wszystko już gotowe.

Tak.

Zepedowie się nie odezwali.

Napisz do nich i spytaj, czy będą.

Tak.

Świetnie, ciociu.

Prezent naprawdę jakikolwiek...

Mówiłam ci.

Coś zabawnego dla Tony.

Cokolwiek przyjdzie ci do głowy.

A będzie Obregón?

Świetnie!

Nie była pewna, czy da radę urwać się wcześniej z pracy.

Zaczekaj sekundkę. Nuria!

Otworzysz?

Jestem zajęta! Możesz ty otworzyć?

Przechyl główkę, kochanie.

O tak... Zaraz poczujesz ciepło.

Kiedyś wróciłam z basenu z bólem ucha.

Babcia Susana zrobiła mi tak i ból przeszedł.

Naprawdę?

- I jak? - W porządku.

- Czujesz ciepło? - Tak.

Przyjemnie, prawda?

Najpiękniejszy prezent!

- Cześć, Cruz. - Witaj, Lucía.

Jeszcze chwileczkę. Muszę dokończyć.

- Rozumiem. - Teraz jeszcze nosek.

Nie da się w nim oddychać.

Tylko na chwilkę, żeby tata zobaczył.

Będzie zachwycony. Prawda, Cruz?

- No pewnie. - Wyglądasz ślicznie.

Mamy dla niego piękną niespodziankę.

Tylko nie mów nikomu poza Cruz.

Sześć jaj i dwie szklanki cukru.

- Postawię tutaj. - Dobrze, postaw.

Patrzcie, jaki prezent znalazłam!

Tak?

Sol, kochanie! Fantastyczna peruka!

- Dziękuję. - Jest brzydka...

- Przyniosłam ciasto dla taty. - Dziękuję, skarbie.

Masz piękną perukę.

Ślicznie ci w niej. A te balony?

Też są na przyjęcie.

Mamo, ja nie lubię clownów!

Dlaczego jesteś niemiła, Esther?

To nie było zabawne. Nie bądź niegrzeczna!

Przeproś kuzynkę.

Ale ma zdjąć perukę i ten nos.

Nie zdejmie ich.

- Daj jej spokój. - Ślicznie wygląda.

Ma tęczową perukę.

A co jest na końcu tęczy, Sol?

Złoto. Jesteś naszym złotkiem.

Chodź, kochanie.

- Robimy właśnie tort. - Przepraszam.

Bardzo ładnie, skarbie. Tak trzeba.

- Ślicznie ci z tym noskiem. - Mogę iść do taty?

Jeszcze nie teraz. Musi odpocząć.

- Mówił, że mam nie przychodzić? - Skąd, kochanie!

Musi tylko wyspać się przed przyjęciem.

- Zostawię ją z tobą na chwilę. - Dzięki, Cruz.

Róbmy tort, dobra?

Tak! Mamo, ja chcę wbić jajka.

- Chcesz wbić jajka? - Tak.

No dobrze, spróbujmy.

Trzeba je wbić tu... Miało być sześć, prawda?

Świetnie, a teraz...

Wstań.

Dobrze.

Dwa... trzy!

Oddychaj.

Głęboko.

- Powoli... - Dobrze.

Odpocznij.

Dobrze.

Pójdziesz sam?

- Dziękuję, Cruz. - Będę obok.

Cześć, ciociu.

Cześć, skarbie. Jak się masz?

Dobrze.

- A gdzie twoja mama? - Musiała jechać do teatru.

Miałam do niej sprawę.

No nic, napiszę do niej później.

Gotowa na przyjęcie?

Tak.

Jesteś dziś pięknym clownem!

Z tym noskiem wyglądasz jak tata.

Nie mogę w nim oddychać.

To go zdejmij. Założysz z powrotem na przyjęcie.

Mogę już iść do taty?

Nie, kochanie.

Tata odpoczywa. Nie przeszkadzaj mu teraz.

Musi wypocząć przed wieczorem.

Tata śpi. Proszę, nie idź teraz do niego. Obiecujesz?

- Obiecuję. - Nie będziesz go budzić?

- Obiecujesz? - Obiecuję.

- Super. Pomożesz mi? - Tak.

Chcesz kawy, Monsi?

Zostaw go. Nie dawaj mu kawy.

Dobrze.

- Brudno tu. - Tak?

Monsi mruczy.

Dam ci coś, żebyś tam sprzątnęła.

- Tylko sama się nie ubrudź. - Dobrze.

Strasznie tu brudno.

Ty też będziesz sprzątać?

Nie, nie sięgnę tam.

Proszę, mamo. To kawa Monsiego.

Z tuńczykiem.

Dlaczego dałaś mu kawy? Rozchoruje się od niej.

- Wytrzesz tam? - Dobrze.

- Weźmiesz Monsiego? - Daj go.

Potrzymaj go, ja posprzątam.

Chyba się...

zamoczę.

- Zmoczę się, mamo. - Nie wychylaj się, bo zlecisz.

- Zobacz, mamo. - Co, skarbie?

Nie gryź tego.

Uszkodzisz sobie zęby. Przestań.

Daj mi ten pumeks.

- Ciociu? - Tak?

Dlaczego babcia umarła?

Umarła, bo miała raka.

Gdzie ona spała?

Z dziadkiem.

Ale w którym pokoju?

- Co takiego, kochanie? - W którym pokoju spali?

W tym, gdzie teraz mieszka tata.

Przestań, bo uszkodzisz sobie zęby.

Kochanie, proszę. Oddaj mi pumeks.

Jaka przyjemna woda...

Zobacz, mamo. Popatrz.

Ślicznie.

- Już? - Tak. Bardzo ładnie wyglądasz.

Co to?

- Kubeczek, skarbie. - Na co?

Na wino?

Niezupełnie.

Nie, skarbie. Nie pije się z niego wina.

- Umyję ręce. - Dobrze.

Podasz mi mydło?

Co to?

Mydło.

- W kształcie pieska. - Esther, spójrz.

- Zostawić kolczyki czy zdjąć? - Zostawić.

Mam to gdzieś! Nie mogę dłużej czekać!

Stoję tu i stoję. Włosy mi się zniszczą!

Masz tu ręczniczek. Wytrzyj ręce.

Nuri!

Co?

W drugiej łazience jest awaria.

Już kończymy!

Zaraz zesram się pod siebie.

Szybciej. Szybciej.

Szybciej.

Szybciej.

Nie wolisz pobawić się tym?

Nie, chcę się bawić z Monsim.

Dobrze.

Monsi.

... poszliśmy do łóżka.

To był najlepszy seks w moim życiu.

Ale czułam się jednocześnie winna!

Roberto oczywiście o niczym nie wie.

Nie jest mi nawet żal jego,

ale mnie samej i mojego syna.

Nie chcę wciąż powielać

tych samych schematów.

Miałam już poczucie,

że między mną a Robertem jest dobrze.

To był świadomy krok.

Teraz cały ten syf z przeszłości wraca. Jest nawet gorzej.

Chcę być dla dziecka najlepszą wersją siebie,

a mam poczucie, że jestem najgorszą.

Już wcześniej było źle,

a jest jeszcze gorzej.

Przybija mnie to. Nie panuję nad tym.

Rozwiń tę myśl.

Nie chcę mu tego wszystkiego przekazać!

Nie chcę, żeby nieświadomie powielał

moje złe zachowania.

Potwornie mnie to wkurza!

Skarbie, podaj mi papierowy ręcznik.

- Ciociu? - Tak, kochanie?

Dlaczego zdjęliście obrazy taty?

Sam nas o to poprosił.

Wolał patrzeć na obrazy z czasów naszego dzieciństwa.

Pomożesz mi? Spłukała się cała farba?

- Tak. - A z szyi?

Też.

- I gotowe. - Proszę.

Dziękuję.

A ty, nie masz już wszy?

Tak? Poproszę Tilos, żeby cię uczesała.

Dobrze?

Podasz mi więcej papieru?

Niedobrze tyle zużywać.

Twoja ciocia nie zostawiła mi ręcznika.

Jeszcze jeden, ostatni.

Jestem czysta?

Nie mam nic na czole?

Co się dzieje, Garnacha?

Hej.

Cześć...

Cześć, śliczna.

Hej.

Zajmiemy się teraz tym,

o czym mi wspominałaś.

Masz tu bardzo niedobre wibracje.

Obrazy też nie pomagają.

Wszystkie te płaczące kobiety... Wszędzie mnóstwo cierpienia.

Te dzieci też cierpią.

Trzeba zmienić te obrazy na inne. Nie działają na was dobrze.

Żeby pozbyć się z domu duchów...

- Nie grywają czasem na tym pianinie? - Nie.

To bardzo dobrze.

Potrafią być naprawdę wredne.

Naprawdę.

Na każdym kroku czuję ich wibrację.

Jest bardzo wyraźna.

Nie wiem, z kim się zadawałaś

i kogo wpuszczałaś do domu, ale powinnaś bardzo uważać.

Energia jest tu naprawdę zła, ale nie bój się.

Zaraz temu zaradzimy.

- Znam się na tym. - To dobrze.

Całe szczęście, że cię do mnie skierowali.

Pomogę tobie i twojemu bratu.

Słyszałam, że z trudem wstaje.

Nie martw się. Nie masz się czego bać.

To potężna energia, ale pozbędziemy się jej.

Spójrz, stoją mi włoski na ręce,

chociaż mam ich tak mało.

Duchy wyczuwają moją obecność.

Spokojnie.

Zaraz się ich stąd pozbędziemy.

- Będę cię prosić o pomoc. - Oczywiście.

Ułóż tylko ręce w ten sposób.

- Pomożesz mi je wypędzić. - Dobrze.

- Są tutaj. - Tak?

- Czuję je. - Naprawdę?

Nie bój się. Pokaż im, że jesteś od nich silniejsza.

- Dobrze. - Zaczynamy.

- Zaraz się ich pozbędziemy. - Niech znikną.

Precz! Nie chcemy was tu.

Znikajcie z tego domu i nie nękajcie jego mieszkańców.

Nikt nie zrobi wam krzywdy.

Niczego od was nie chcemy.

Odejdźcie.

My jesteśmy duchem tej rodziny.

Jesteśmy zrodzeni ze światła.

Wynoście się!

Precz, odejdźcie! Odsuń się, dziecko.

Nie bój się, inaczej cię opętają.

Precz!

No proszę...

- Alejandra? - Tak?

Tu czuć coś jeszcze.

Tu jest coś jeszcze.

Wiesz...

Ale,

coś tu wyczuwam.

Ale to nic złego.

Wyczuwam tu dobro.

Miłość...

Powiedz, Ale, co się tu działo?

Pamiętasz?

Tak.

Całymi popołudniami przesiadywała tu moja mama.

Więc to ona.

To wasza mama. Nie chce zostawić was samych.

Nie chce was zostawić.

Boi się o was.

O nic się nie martw.

Odeszły.

Już po wszystkim. Spokojnie.

Już dobrze.

Wszystko w porządku.

Chodźmy tędy.

Niezła biblioteczka...

Nie stoją tu czasem horrory?

- Nie wiem. - Tak tylko pytam.

Spójrz −

jak znicz olimpijski.

Zwyciężyłyśmy.

- Dokąd teraz, Ale? - Może na korytarz?

Znika zła wibracja,

a wzmagają się światło i moc.

Pachnie dymem.

- Dość tego, Alejandra. - Już kończymy, tato.

Podpalicie mi gabinet.

Nie mam nastroju na te satanistyczne pierdoły.

- Wyjdźcie! - Dobrze, już!

Dlaczego ciocia Alejandra i ta pani

palą kawałek chleba?

Bo im odbiło.

Odbiło im.

Odłóż to, Esther.

O tak...

w ten sposób równoważymy energię.

Już po wszystkim.

Moja praca zakończona.

Do każdego z wiader wrzuć teraz garść soli.

Potem obmyj tą wodą dłonie i stopy chorego.

Zobaczysz, że mu się poprawi.

Ja już skończyłam.

Przypomnij mi, jak masz na imię. Chciałabym zapisać kontakt.

Mam na imię "Lúdica",

czyli "radosna".

Dobrze, Lúdica. Płacę 2000 pesos, zgadza się?

Nie, kochana...

Powinnam policzyć 3000, bo sprawa była wyjątkowo trudna.

Jestem wycieńczona.

Będę teraz musiała trzy dni odpoczywać.

Dużo sił kosztowała mnie ta wizyta.

- Może być 2500. - Dobrze.

Ale proszę, polecaj mnie znajomym.

Oczywiście. Zaczekaj, odwiozę cię. Niedługo wracam, Cruz.

Sprzedaję też garnki i pojemniki...

Cześć.

Cześć, Esther.

- To nie zabawka! - Tato, uspokój się!

Spokojnie.

Muszę iść do sklepu.

Kupię jedzenie i składniki na tort. Zostawiam ci Esther.

Nie idź!

- Muszę. - Nie!

Tato, jutro trzeba zapłacić Dr. Jiménezowi.

- To pilne. - Nie mamy już na leczenie.

Trzeba zapłacić. Nie możemy zwlekać...

On nie chce tej kretyńskiej imprezy.

Przestań, tato. I spróbuj się dobrze bawić!

Musiałam myć włosy w zlewie.

- Wyglądasz świetnie. - Wcale nie!

Puść mnie, skarbie. Muszę iść.

Niedługo wrócę.

- No już! - Nie idź!

Puść mnie, proszę!

Niedługo wracam!

Muszę iść! Tylko na chwilę.

Kochanie! Co to ma być?

Skarbie,

pomóż mi zebrać te poduszki, chcę tu posprzątać.

Pomóż mi, bo ktoś się o nie zabije.

No już, Sol. Pomóż mi.

Już późno, a w salonie wciąż bałagan.

- No już. Sol, proszę. - Dobrze, ciociu.

Pozbieraj to szybciutko!

Raz, dwa! Pomóż mi.

No już. Szybciutko, Sol.

O nie...

Przepraszam, piesku.

Przepraszam, nie znam odpowiedzi.

Kiedy skończy się świat?

O ile nie zawiodą technologie przyszłości,

Ziemia najprawdopodobniej zostanie zniszczona

za kilka milionów lat, gdy Słońce stanie się

"Czerwonym olbrzymem".

Co tu robisz?

- Przestraszyłeś mnie. - Bardzo?

Tak.

Co tu robisz?

Rozmawiałam.

Z telefonem?

O czym?

Tak sobie gadaliśmy.

O czym?

O tym, czy skończy się świat.

Pytałaś telefon, czy świat się skończy?

I czy tata umrze.

Wiesz przecież więcej niż telefon.

Dużo więcej.

Jak się trzymasz?

- Dobrze. - Na pewno?

Tak?

Tak.

Czasem, kiedy tata mówi, że nie chce się ze mną widzieć,

myślę sobie, że mnie nie kocha.

Właśnie, nie powinnaś być teraz u niego?

Tata bardzo cię kocha. Cały czas o tobie myśli.

Kazał ci przekazać, że bierze prysznic,

żeby nie cuchnąć przy tobie jak cap.

Chce ładnie dla ciebie wyglądać.

Masz rację. On cię nie kocha. On cię ubóstwia!

Całym sercem.

Naprawdę, Sol.

Uwielbia cię, kochanie.

Przyrzekam. Słowo czarownicy.

Wystaw język.

Unieś. Opuść.

W bok. I w drugi.

Jesteś zdrowiutka.

Chyba tak.

Widzę po języku.

Chuchnij.

Co ty piłaś, Sol?

Zbiłam niechcący naczynie.

Zahaczyłam o nie fartuchem. Stała za nim butelka wina.

Wypiłam łyk i było paskudne.

Smakowało jak krew.

Próbowałaś krwi?

- Kiedy wypadł mi ząb. - No tak.

Skoro jest takie niedobre, to nie pij więcej.

Przyszli twoi kuzyni.

Dziadek tego szukał. Zaniosę mu.

Idź na słońce, Sol.

Wyjdź na świeże powietrze, połóż się na trawie.

Przyniosę ci chleb i wodę. Dobrze?

Idę, skarbie. Zabiorę to.

Serio?

Miałaś mi pomóc. Trzeba poodkurzać.

- Tylko odpiszę. - Na nic nie będziesz odpisywać.

Tamci poczekają. Masz mi pomóc.

To nie w porządku. On nic nie robi.

On też będzie pomagać. Rusz się, Chava.

- Dlaczego? - Co?

- Dopiero włączyłem. - Nie będziesz teraz grał.

Gasicie wszystko i idziecie ze mną.

- Macie mi pomóc. - Ja pomagałam wczoraj.

Nie może dziś on?

Ona mieszka tu za darmo. Ja jestem mały,

- a ona niby dorosła. - Oboje, dosyć wykrętów.

- Za chwilę. - Już!

- Dlaczego tak? - Dlaczego co?

To seksizm, że on może się obijać.

- Nie obijam się. - Daj mi to!

Daj!

Liczę do trzech.

- Wyluzuj. - Bez takich tekstów.

- Dostaniesz dwa miesiące szlabanu. - Dwa?!

Tak. Oboje!

- Wstawać! - Już...

I z uśmiechem!

No weź! Mamo, Chava się wydurnia!

- Jak ty to robisz? - Tak.

Źle, kochanie.

Przecież ci pokazywałam.

- Po łuku. - Mamo, odkurzasz za niego!

- Niech on to robi! - Ty też możesz.

Tak się wychowuje seksistę!

Zagarniasz łukiem. To proste, skarbie.

Odkurzaj, sporo ci zostało.

Nie rób tak, kochanie.

- Chodź, pomożesz mi. - Już, mamo.

No chodź. Przytrzymaj to.

- Wontony! - O tak...

Zrób małą kulkę. Właśnie tak.

Ważne, żeby się nie rwały.

Zbierz skrawki i ładnie uformuj.

- Dobrze. - Trzeba porządnie wyrabiać.

O tak.

- Te też. - Dobrze.

O tak...

Coś się przypala...

- Mamo! - Tak?

Jasna cholera!

O nie!

- Tort wujka Tony... - Podaj mi mleko.

- Pomóc ci? - Po prostu daj mleko.

Cholera.

Co ci się stało w palec?

Sparzyłam się, skarbie.

Sparzyłam się.

- Pokaż. - Zobacz.

- Kocham cię, mamo. - Ja ciebie też.

Tort był dla wujka, a się spalił.

Tak, kochanie.

To nieważne. Tylko ty jesteś ważna.

- Nie lubię, kiedy się smucisz. - To nic takiego, skarbie.

Zaraz będzie dobrze.

To tylko tort...

Możemy zrobić następny.

Tak, zrobimy.

I jak się teraz uwolnisz?

Co zrobisz?

Mam cię!

- Co tam, moja bando? - Hej!

- Cześć, wujku. - Moja zgraja diabełków.

- Mogę zobaczyć rybkę? - Jak się macie?

Tak, to rybka dla Sol. Dajmy ją jej.

Co u ciebie, Chava?

- Sol, widziałaś, co tu mam? - To dla mnie?

Tak. To mała rybka.

- Ja też taką chcę! - Tak?

Dobrze, dostaniesz.

- Ale ta jest dla Sol. - Ale super, Sol!

- Jak jej dasz na imię? - Trzeba ją nazwać.

- Pies. - Może... Eustachy?

- Nie... - Pies?

Może "Nugget".

Nie, ona wygląda jak Meduza!

A ty co myślisz, Chava?

Wygląda jak rekin. Albo kot!

Śmiesznie by było nazwać ją "Kot".

"Nugget" jest ładne. Nugget z ketchupem.

- Bo ma tu trochę czerwonego. - Nie ruszaj nią tak.

Rybki jako pierwsze wiedzą, że będzie trzęsienie ziemi.

To dlatego, że w wodzie

wibracje bardziej czuć.

Ale one czułyby je też poza wodą.

Chociaż mają małe mózgi, są mądre

i dużo czują.

Trzeba ją włożyć do dzbanka.

Słusznie. Pomożecie mi?

- Tak! - Poszukamy w kuchni szklanego dzbanka.

- Ja zaniosę! - To pan czy pani rybka?

- Nie wiem, ale... - "Nugget" nada się dla obojga.

- To uniwersalne imię. - Chodźmy po dzbanek.

Posłał mi buziaka!

Ostrożnie, trzymaj tutaj.

- Trzeba uważać. - Tak, ostrożnie.

Rozmawiałam dziś z lekarką.

Rentgen nie wygląda dobrze.

Powinniśmy pomyśleć o leczeniu kręgosłupa lędźwiowego.

- Co innego nam zostało? - Tata nie ma już ani grosza.

Wszystko już sprzedaliśmy.

On cierpi.

Wiem, chce brać morfinę,

ale czy musimy mówić o tym dziś?

Mamo, skończyłem odkurzać.

- Pomyśl, co można by zrobić. - Strasznie tu brudno.

- Posprzątam. - Hej, może najpierw się przywitasz?

- Cześć. - Ledwo wszedłeś, a już się nas czepiasz.

Szukałem po całym mieście organicznej żywności dla Tony.

4,5 godziny robiłeś zakupy!

- Byłem aż w San Juan. - Lepiej byś nam pomógł.

Po to przyszedłem.

Słuchajcie...

naprawdę trzeba pomyśleć o chemioterapii.

Teraz, naprawdę?

- Tak. - Odpada, on już zdecydował.

Rozmawialiśmy o tym setki razy.

- Tona chce morfiny. - Nie chce chemii.

Trzeba uszanować jego decyzję.

- To on decyduje. - Nie my.

- Zostawcie teraz ten temat. - Nie możemy siedzieć bezczynnie!

- Proszę cię! - Zrobiliśmy, co mogliśmy.

Nie pamiętasz, jak było z mamą?

Chcesz znów przez to przechodzić?

- Racja. - Przestańcie, proszę.

Chemia to koszmar.

A morfina nie?

- Tona zdecydował. - Od morfiny dziwaczeje.

Nie teraz.

Tylko ona uśmierza ból.

- Wujku, spójrz na moją rybkę! - To straszne, ale...

Pięknie, brawo! Rozejrzę się za akwarium dla niej.

- Tak. - Rybka będzie mieć domek.

Musimy o tym pomyśleć...

Możemy jeszcze raz go zapytać.

- Otóż to. - Nie możemy działać bez jego zgody.

Dobrze, porozmawiamy z nim.

- Tak? - Masz jedzenie dla rybki?

Poszukam. Nie pamiętam, gdzie jest.

Nugget jest głodny.

Porozmawiamy o tym później, dobrze?

Ostatni raz.

Dobrze.

Oddychaj spokojnie.

Dzięki, Cruz.

Pracowałam z dołem i górą żuchwy.

W górę i w dół.

Próbowałam.

"Dwa heksagramy ukazują odżywianie jako naturalny proces".

Ja rzucę!

Tato. Zgasisz lampę?

Zaczniemy terapię kwantową.

Chava, wyłącz telefon.

- Wyłącz go. - Albo przełącz na tryb samolotowy.

Posłuchajcie wszyscy, proszę.

Zaczynamy terapię kwantową.

Esther, proszę.

Zaczniemy od zamknięcia oczu.

Oddychamy głęboko

i myślimy o tym, żeby Tona poczuł się lepiej.

Energia kwantowa napłynie z zewnątrz.

Musimy tylko otworzyć się na nią.

- Wystarczy kilka minut. - Mogę ci oddać ciasto?

- Jasne. - Pudełko też ci zostawiam, nie zgub.

Dobrze.

Wybaczcie, że was w to angażuję,

ale wcześnie przyszliście.

- Ona zawsze tak chce. - Inaczej stalibyśmy w korkach.

To świetnie, że tu jesteście. Dziękuję wam za to.

Dobrze, wszyscy zamykają oczy.

Oddychamy głęboko i otwieramy się.

Możesz już zamknąć oczy.

- Boję się. - Oddychajcie i myślcie o Tonie.

Pomyśl o czymś miłym dla wujka.

Nie wyjdę.

Może założysz pieluchę?

Powiem twojej siostrze.

Cruz.

Zadzwonisz do swojego znajomego?

- Gotowe. - Ubierzesz teraz mnie?

Zobaczmy...

- Najpierw cię uczeszę. - Nie, mamo.

Dobra, siadaj.

Najpierw zdejmiemy to...

- O nie, zaczyna padać. - Cholera, co robimy?

Trzeba znieść wszystko do środka.

Mówiłam, żeby wypożyczyć namiot.

To kosztuje, a ja jestem bez grosza.

Za to teraz nas przemoczy. Co robimy?

Znosimy rzeczy do środka.

Tata jest nieznośny.

Trzeba mu powiedzieć, żeby trochę odpuścił.

Nie musi przychodzić na przyjęcie.

Uważaj, bo zaraz się zaplączesz.

- Pokaż. - Najpierw ręka.

Już się splątało. Poczekaj.

Mówiłam?

Trzeba było złapać włosy w kok.

Ja cię uczeszę. Twoja mama źle to robi.

Pokaż... Co to?

To rękaw.

Wsuwa się do środka. Lepiej przestań już pić.

- Chodź, skarbie. - Ale z ciebie trąba.

Odbiło ci?

O tak, kochanie.

- Cześć. - Hej, co słychać?

Wszystko dobrze.

- Miło mi cię poznać. - Cześć.

Dobry wieczór. Świetnie pana widzieć.

Przyniosłem prezent. Mam nadzieję, że się panu spodoba.

Bardzo dziękuję za zaproszenie.

- Poznajcie Ivana. - Dobry wieczór.

- Bardzo mi miło. - Moja rodzina.

- Dobry wieczór. - Witajcie.

Tona jako "Beach Boy"? Już opowiadam.

Był opalony, forma zrobiona, kąpielówki...

Wyglądał jak z Acapulco.

- Szczuplutki, seksowny. - Widzę to.

Jak to w ogóle wyszło?

Było u nas coś w rodzaju festiwalu.

Organizowano też konkurs męskiej urody.

Coś jak wybory miss, tylko dla facetów.

Występowało się w kąpielówkach, dlatego mówiliśmy na to "Beach Boy".

Dla żartu namówiliśmy go na udział.

Konkurs organizowano w miejscowym liceum.

Brali udział chłopcy z różnych klas.

Jak myślicie, kto wygrał?

- No jasne! - Tona!

Weź to.

- Ta mi się nie podoba. - Nie?

A ta?

- Dzięki, Cruz. - Nie ma za co.

Załóż jeszcze to.

Będzie ci ładnie.

Elegancko!

Będziesz ozdobą imprezy.

Mój "Rocky" Tona!

- Co się dzieje? - Muszę wrócić.

Dlaczego?

Obsrałem się.

Biedaku.

- Zdrowie! - Zdrowie!

Niech moja droga rodzina posłucha mnie przez moment.

Chciałabym zorganizować

małą zrzutkę na pomoc Tonie.

Puścić skarbonkę w obieg czy postawić na stole?

Z góry wam wszystkim dziękuję!

- Dziękuję. - Postaw tu, na stole.

Uzbieramy do świnki trochę gotówki.

- Można kartą? - No jasne, chłopcy!

No jasne, dziękuję...

- To od nas dwojga. - Dzięki!

Niesamowite! Garnitury, sukienki, buty...

Kłopot w tym...

że chodnik robi się naprawdę gorący.

- Kupiliśmy mu piękne buty... - Ja niczego nie kupowałem.

Kupiliśmy mu buty, w których nie może chodzić.

Dlaczego siedzisz sama?

Spójrz w obiektyw!

Sol, popatrz w kamerę!

Starczy! Nie filmujcie mnie!

Chodź do nas! Chodź!

Zostawcie mnie w spokoju!

Nie przejmuj się nimi, Sol.

Dosyć! Przestańcie!

Zabierzcie to!

Zostawcie mnie już w spokoju!

- Przesadziłaś, Sol. - Nie wolno tak.

- To był żart. - Tak się tylko wygłupialiśmy.

Nie filmujcie mnie.

Nie gniewaj się, skarbie.

Jeśli się uszkodził, nie ma sprawy.

Dron dostaje czerwoną kartkę.

Słyszałyście już pewnie o "wypadku". Nic się nie stało.

- Sol w porządku? - Tak.

Do dla niej na pewno trudny okres.

Buntuje się.

- Hej, skarbie. - Ciociu...

Dlaczego nie jesteś na przyjęciu?

Bo twój tata jeszcze się szykuje.

Mogę się z nim zobaczyć?

Zaczekaj sekundkę, dobrze?

Wiesz co? Zgodził się.

Cześć, tato.

Cześć, skarbie.

Wszystkiego najlepszego.

Dziękuję, kochanie.

Pokaż się.

Mam coś dla ciebie.

Zobacz.

Jest ciągle...

- Tak, jeszcze schnie. - Świeża farba.

Podoba ci się? Są na nim twoje ulubione zwierzaki.

O, sowa.

Wiesz, że sowy mają tu taką jakby latarkę?

Dzięki temu lepiej polują.

Naprawdę? Nie wiedziałem.

A z węży...

najgroźniejszy jest taki jeden czarny.

Jeśli kogoś ukąsi...

- To już po nim? - Żararaka, tak?

Tak.

- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.

Jesteś strasznie chudy.

Wiem, skarbie. Dlatego nie chciałem ci się pokazywać.

Namalowałem ten obraz, żebyś mogła oglądać go, kiedy zechcesz.

Czasem jest tak...

że nie możemy oglądać rzeczy, które są dla nas ważne,

ale one i tak są przy nas.

Wiesz, że koliber macha skrzydełkami miliony razy?

- Naprawdę? - Tak.

Nie da się nadążyć z liczeniem.

Jego skrzydełka brzęczą, prawda?

Bardzo cichutko.

Koliber lata po nektar z kwiatka na kwiatek.

Nigdy się nie męczy,

bo bardzo szybko macha skrzydłami.

Hej.

- Kto to przyszedł... - Mama!

Skarbie.

Jak się masz, moja śliczna?

- Usłyszałam twój głos. - Ale wyglądasz!

Skąd wracasz.

Z teatru, a skąd?

- Jak się masz? - W porządku, a ty?

- Jak dobrze cię widzieć. - Ciebie też.

Jak się masz?

Cieszę się, że cię widzę. Ostrożnie...

Też się cieszę.

Widziałaś mój obraz dla Sol?

Piękny.

- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.

- Ja też przyniosłam prezent? - Naprawdę?

Ja i nasza księżniczka przygotowałyśmy coś dla ciebie.

Tak?

Piękną niespodziankę.

Jestem zachwycona tym obrazem.

Tata namalował go dla mnie.

A wiecie, że wujek Napo dał mi rybkę?

- Naprawdę? Jak ją nazwałaś? - Nugget.

- Gdzie jest? Zjadłaś ją? - Nie!

- Zjadłaś, tak? - Nie!

Jest w salonie, w dzbanku.

- Jakiego jest koloru? - Złotego.

- Co będzie jeść? - Ma swoją karmę.

No dobra, zamknij oczy.

Trzymaj zamknięte. Nie podglądaj.

- Nigdy nie podglądam. - Możesz już otworzyć.

Prawa czy lewa?

Prawa czy lewa...

- Jak znam mamę, to lewa. - Lewa.

Wiedziałem.

Ta dam!

O rany, co to?

Niełatwo było to zdobyć.

Coś specjalnie dla ciebie,

z okazji urodzin.

- Co jest w środku? - Pokaż nam, co się z tym robi.

W środku są...

nasiona tamaryndowca.

Robi się tak:

obracamy, potrząsamy i...

Ta dam!

Teraz trzeba powiedzieć, co to za kształt.

Ja wiem!

To uśmiech, oczy i nos.

Albo plaża i opalający się ludzie.

A ty, co widzisz?

Horyzont,

- gdzieś nad plażą. - Horyzont...

Tam, gdzie kończy się krajobraz.

- To właśnie widzę. - A ty, mamo?

Ja widzę chmurę, z której pada deszcz.

Rzeczywiście!

- Prawda? - Trzeba spojrzeć z tej strony, tato.

Wtedy widać chmurę.

Piękny prezent.

- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.

Teraz możesz godzinami odgadywać kształty.

Będę.

Tona...

Przyszedł mój znajomy, tak jak prosiłeś.

Alejandra nie daje mi spokoju.

No to chodźmy...

Rocky wychodzi na 27 rundę.

Potem będą kolejne.

Ale co za runda.

Ale dziwna impreza.

Wszędzie Tona... Aż strach.

Cześć, Ponchito.

Kocham cię, bracie.

- Esther. - Wszystkiego najlepszego, wujku.

Dziękuję.

Przyjaciele...

Co tam, stary?

Ale impreza. Dzięki, że jesteś.

Super cię widzieć.

- Hej, wujku. - Witam siostrzeńca.

- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki, Arielito.

Juli, to wszystko twoja sprawka, co?

- I co, fajna niespodzianka? - Wariatka z ciebie, siostro.

Zaraz się rozkleję.

- Tona... - Anita.

- Dzięki, że jesteś. - Wszystkiego najlepszego.

Dziękuję wam wszystkim.

- Vasallo! - Jak się masz, Tona?

Dziwnie tak wciąż patrzeć na siebie.

Wolałbym oglądać was.

Dzięki za wszystko, siostra.

Kocham cię, młody.

- Zaczynaliśmy już tęsknić. - Gdzie się ukrywałeś?

W łazience.

Włóż coś pomiędzy te dwa.

- Pod ten podłóż koc. - Tu połóż matę.

Najpierw podłóż koc.

- Temat zostaje między nami. Dobra? - Jasne.

- Nie było cię tu. - Tak jest.

Już po wszystkim, Garnacha.

Mamy maski, balony, wszystko...

Razem przygotowaliśmy dla ciebie prezent.

To właśnie on.

Tak to już jest,

że nauczyciel zawsze ma swojego ulubieńca.

Moim był on.

W tym sensie... naprawdę cię kocham.

Mówiłem wam wiele o Paulu Freire.

Nauczanie i uczenie się to proces oparty na dialogu.

Proces dwustronny.

Tu muszę w pewnym sensie przeprosić.

Dręczyłem, go bo uważałem,

że imię Tonatiuh oznacza dla białego złą karmę.

Rdzenna ludność nazywała tak Pedra Alvarado,

najokrutniejszego z konkwistadorów,

odpowiedzialnego za masakry w Cholula

i w wielkiej świątyni Toxcatl.

Tak naprawdę jednak...

jest świetliste oblicze słońca

i jest słońce zaświatów.

Lakandonowie mówią o nadciągającym jaguarze.

Nadchodzi teraz, jako słońce nocy.

Ale jest też słońce świetliste.

To słońce południa,

które nie boi się, że zagaśnie.

Nieskażone smutkiem świeci nam aż po zmierzch.

Tak Tonaya stał się Toną −

dzięki pracy i sztuce.

- Zupa mi stygnie, Vasallo! - No dobrze już...

Pazur jaguara!

Pazur jaguara.

Toast za pamięć przodków!

Ja z kolei chciałam z okazji urodzin Tony

powiedzieć coś o Tonalpohualli.

którego nazwa ma ten sam źródłosłów co jego imię.

To rytualny 260-dniowy kalendarz mezoamerykański.

I... Jak Tona już wie,

czas w Mezoameryce ma charakter cykliczny.

Na tych ziemiach

czas zatacza cykle, nie powracając jednak do tego samego punktu.

To wiodąca ku górze spirala,

która choć zatacza koła,

przechodzi przez coraz to różne punkty.

Tona, w te wyjątkowe urodziny

powracamy razem w to samo miejsce,

a jednak jesteśmy gdzie indziej.

- Brawo! - Kolejny obrót wokół słońca.

Jak mistycznie!

Beznadziejna ze mnie mówczyni...

Brawo!

Przepraszam.

Świetna przemowa!

Tona,

przyjacielu...

Poprzez swoją przyjaźń

nauczyłeś mnie miłości.

Wszystkie podróże, które razem odbyliśmy,

te astralne

i te rzeczywiste,

na zawsze pozostaną na mojej mapie.

Kocham cię.

Rozpalaj!

Grzej!

Dajesz, Vasallo!

Ogień za blisko papieru.

Ostrożnie...

Ruszył!

Leci!

Jak to mówią, samo piękno jest piękne.

Lecimy!

Ognia!

Leć! Leć! Leć!

To nasza ofiara dla bogów.

Leć! Leć! Leć!

Opada!

- Opada! - Uwaga! Odsuńcie się!

- Tylko ostrożnie. - Nie, nie!

Niech Vasallo go nie trzyma.

- Ostrożnie, zaraz go podpalicie. - Uwaga na drzewo.

Oblej go drinkiem!

- Bądź grzeczniejsza. - Chuchnij.

- Po co? - Jesteś nawalona.

- Wcale nie... - Nuri, proszę.

Wyluzuj, wypiłam parę łyczków.

- Więcej nie pijesz, dosyć. - Dlaczego?

Podejdź, proszę.

To czasem nie impreza?

Właśnie, a ciebie na niej nie ma.

- Kończyłam robić tort... - Zostaw go już.

Tona o ciebie wypytywał. Daj, obetrę ci twarz.

Co za bzdura...

Jak ty wyglądasz, Nuri.

- Naprawdę. - Nie przestawaj, to miłe.

Ale się zrobiłaś.

Napij się kawy.

Zioniesz, dziewczyno. Proszę, wypij to.

Tona pytał o ciebie kilka razy.

- Chodź chociaż na chwilę. - Dokończę tort.

- Jest gotowy. - Jeszcze nie...

Chociaż na moment przestań pić i chodź się bawić.

Spójrz tylko na siebie.

Idź stąd.

- Widzisz, co z siebie zrobiłaś? - Daj mi spokój.

Ile czasu włożyłyśmy w organizację tych urodzin?

- Wszystko dla Tony. - Wiesz co?

Zrobiłyśmy to, bo ty tak chciałaś.

Chciałam, żeby mój brat miał urodziny.

Mam serdecznie dość ciągłej kontroli z twojej strony.

Dość! Usiłujesz kontrolować tu wszystko.

- Wcale nie... - Odpuść!

To ty musisz odpuścić, nie ja!

To ty daj mi spokój.

Wiecznie ma być po twojemu!

- Przymknij się. - Nie!

Mamy gości.

Nie będziemy się teraz kłócić.

Więc daj mi się zająć tortem. Sama zaczęłaś!

Przyszłam po ciebie!

- Sama zaczęłaś! - Chcę, żebyś wyszła do ludzi.

Nie chcę tam być.

- Nie? - Nie.

Więc miej odwagę powiedzieć to Tonie.

Mam cię dosyć. I wiesz co?

- Dlaczego mi to zabierasz? - Bo już się uchlałaś.

Szkoda mi już na ciebie czasu. Rób sobie, co chcesz!

Uczeszę cię, skarbie...

Żebyś mogła pójść na przyjęcie.

Nie chcę tam iść. Wolę ci pomagać.

Muszę dokończyć tort, skarbie.

Mamo, nie pij już więcej.

Napiłam się dziś, bo jest impreza.

No dobrze.

Bardzo ładnie.

- A teraz idź do gości, dobrze? - Dobrze.

Jeszcze chwileczkę.

Skarbie, spieszy mi się.

- Idź już. - Dobrze.

Mam jeszcze dużo do zrobienia.

- W jakim jest wieku? - Ma pięć miesięcy.

Śliczny jest. Mógłby być na okładce pisma.

- To chłopczyk. - Koty są niesamowite.

To kociak Esther.

Zostawiła go z nami.

Gadasz tak, a sam nie piłeś...

- Masz na imię Caillou? - Tak.

W jakim to języku? Oznacza coś?

To tytuł kreskówki, którą lubiła moja mama.

- Naprawdę? - No i tak już zostało.

"Caillou" był dobry i pełen uczuć, więc...

- Lubisz to imię? - Tak.

Polubiłem kreskówkę, a potem imię.

Przyszło z czasem.

Jeszcze godzinkę.

Pół godziny. Musi wziąć leki i odpocząć.

Są tacy zadowoleni. Daj im godzinę.

- Pomóż mi przy nim. - Muszę się zbierać.

Zostań jeszcze trochę! Godzinkę.

- Jadłaś już? - Coś tam przekąsiłam.

- Zostań. - No dobrze.

Pomożesz mi przy Tonie. Jeszcze godzinka.

Dobrze, ale ty pomóż mnie.

Nie płacisz mi od dwóch tygodni.

O rany, przepraszam.

- Przepraszam. - Spokojnie.

Przez tę imprezę wyleciało mi z głowy.

Zobaczę, ile mam.

- Zaraz ci wypadnie. - Przepraszam cię.

Proszę.

Musisz palić? Pamiętasz, co ci mówiłam?

- Już wyrzucam. - Bo wypaliłaś.

Reszta w piątek, obiecuję. Dobrze?

Lepsze tyle niż nic.

Dzięki za wszystko, naprawdę.

Zostań jeszcze godzinkę.

Też się dorzucę.

- Dzięki, Cruz. - Ja dziękuję.

Co tam, Nuri? Nie przyjdziesz na imprezę?

Już kończę, słowo.

Co robisz?

Kończę tort. Na razie nie patrz.

Kolejna niespodzianka.

Usiądź.

- Co tam? - Jesteś zadowolony?

- Jest super. - Tak?

Świetnie móc zobaczyć ich wszystkich.

Mój robaczek.

Dobrze ci z krótkimi włosami.

Chciałam cię tym zachęcić.

Dzięki, ale... wiesz, że lubię moje kudły.

Co tam robicie? Chodźcie oboje!

Chodź, przestań tu harować.

Już kończę, słowo.

- Niemożliwa jesteś, chodź. - Zaraz przyjdę.

Czekamy.

- Pospiesz się! - Jedną sekundę.

Tona.

Tak, tato?

Chcę ci coś dać.

Zasadziłem je w jednej z doniczek mamy.

Pielęgnuję je od ośmiu lat.

To dla ciebie.

Dziękuję, tato.

Ile niespodzianek!

- No i to jest prezent! - Taki tam żarcik.

W ramach prezentu możesz też zamieść i odkurzyć.

Dzięki, zrobiliście mi wielką frajdę.

Te baloniki i cała reszta...

Wyglądasz jak Jimi Hendrix.

Bomba!

Spokój, chłopaki!

Gratulacje, Tona!

Zobacz, Esther.

Daj drugą nogę.

Ta dam!

To nasza sztuczka.

Została jedna osoba.

A teraz znów są dwie.

Jedna.

Dwie.

- Zapowiesz nas, dobrze? - Tak!

- Co mam powiedzieć? - Przećwicz sobie.

Witam wszystkich...

Panie i panów...

Teraz będzie piosenka...

Piosenka i całe przedstawienie.

- Powiedz, że jesteś dyrygentką orkiestry. - Dobrze.

Witam panie i panów!

Pora na przedstawienie dla wujka Tony!

Maestro, muzyka!

- Dj Chava. - Cicho tam!

Brawo, Sol!

Tak, mój wojowniku.

Możesz upaść, ale nie tracisz ducha.

Zawsze wstajesz i idziesz dalej.

Kochamy cię.

Wszystko dobrze, stary.

Głowa do góry.

Chodź, wujku!

Będzie dobrze.

Ale dzień!

Głowa do góry, Tona.

Kochamy cię.

- Tak! - Kochamy cię, Tona.

Kochamy cię, Tona! Kochamy cię!

- Wujku, może tortu? - Tak, zjedzmy tort.

Chyba zgłodniałem.

Jest tort!

Przepuśćcie mnie!

Mamo, super!

Piękny!

To jest dopiero dzieło sztuki. Ucz się od siostry.

Dziękuję, Nuri.

Nie ma za co, kochany.

Widzisz, tato? Artystyczna przeginka.

Tak, rodzeństwo robi sobie ze mnie jaja.

Sol ma rację.

Chcę taki sam tylko z syrenką.

Prosimy o mowę!

Mam pomyśleć życzenie? Chciałbym takie buty jak ma Ruth...

Wymyśl coś!

Życzę sobie...

Nie, sam nie wiem.

MOJEJ CÓRCE