Original subtitles

‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی

‫♪ نه، هرگز نیازم رو محدود نمی‌کنم ♪

‫♪ نیازم به اینکه کاملاً آزاد باشم ♪

‫اسب‌های تروبرد!

‫تک‌تکشون

‫برای مسابقه آماده‌ن

‫تک‌تک ماهیچه‌هاشون برای دویدن

‫آماده و تمرین داده شده

‫کنترلش می‌کنی. مهارش می‌کنی

‫دمای خون رو دقیقاً ‫به اندازه‌ی مناسبی نگه می‌داری

‫به اندازه‌ای که جوش نیاره

‫دم دروازه منتظری، و بعد...

‫"حرکت کنید!"

‫از جایگاه می‌زنی بیرون ‫مهارش می‌کنی

‫به پیش میری

‫باید بدونی کی جلوی خودتو بگیری ‫و کی راهی برای جلو زدن پیدا کنی

‫آماده‌ای که وقتی دادستان پاش لغزید ‫ فرصت رو بچسبی

‫آماده. مراقب

‫منتظر

‫با حواس جمع ‫و ذهنی که هم‌زمان هزار راه میره

‫با قلبی که تندتند می‌زنه، ماهیچه‌هایی که

‫کاملاً کشیده شده و آماده‌ی دویدنه، منتظری

‫فرصتش داره پیش میاد، وایسا. وایسا

‫مراقب باش. این چیزیه که میزان مهارتت رو نشون میده

آرامشی که قبلش داری

‫و حالا اتفاق افتاد

‫بر اساس غریزه جلو میرم ‫"عالیجناب"

‫پاشدم وایسادم

‫چشم‌ها همه به من خیره شده

‫"اعتراض وارده"

‫آره! آره!

‫موکلم، با اون هیکل گنده‌ش، جا خورده

‫هنوز نمی‌دونه که کاری که کردم به نفعشه

‫ولی حس می‌کنه که اوضاع عوض شده، راضیه

‫موکلم از شاهد متنفره، ولی برای من

‫شاهد فقط یه شاهده

‫می‌شینم. دادستان حرفاش تموم میشه

‫و وقتش فرا می‌رسه

‫قاضی به من نگاه می‌کنه

‫"شاهد مال شماست، خانم انزلر"

‫آره. شاهد مال منه!

‫شاهد نفسشو میده داخل ‫ من بلند میشم

‫آروم، دکمه‌ی کتم رو می‌بندم

‫دادگاه ساکته، پر از تنشه، منتظر منه

‫عجب هیجانی داره

‫خودتو خونسرد نشون بده!

‫آره؟ خونسرد!

‫صدا، شمرده و قاطع باهاش بازی کن

‫باهاش بازی کن، مال خودته ‫توی چـــــــنــــگ خودته

‫باهاش بازی کن!

‫کشش بده، مال خودته

‫سوال و جواب از شاهد ‫بهترین قسمتش همینه. همه‌ش بر اساس غریزه‌ست

‫سوال رو بپرس

‫جواب رو تکرار کن

دوباره تکرارش کن

‫قیافه‌ی شاهد رو نگاه کن

‫بذار فکر کنه دارم قاطی می‌کنم

‫که به‌زحمت متوجه میشم ‫که چه اتفاقاتی افتاده

‫یخورده صفحات رو ورق بزن ‫بذار فکر کنه که راهمو گم کردم

صدای نفس‌ها رو بشنو

‫صدای پوزخندی از جایگاه دادستان میاد

‫خوبه. خوبه. خیلی خوبه

‫دوباره، چند تا صفحه رو ورق بزن

‫موکلم با حالت معذب ‫ توی جایگاهش تکون می‌خوره. خوبه

‫بعد سوال رو تکرار می‌کنم ‫ببین شاهد چطور آروم می‌گیره

‫شونه‌هاش میرن عقب

‫میگه "ظاهراً این یکی کارشو بلد نیست"

‫قاضی، قیافه‌ش عین سنگه

‫ولی این قاضی قبلاً منو دیده

‫امثال منو دیده

‫سوال اول. سوال دوم ‫نشون بده که بابت جواب‌ها نگرانی

‫این بهش دل‌و‌جرأت میده

‫نگاه کن، آره، شروع کرد

‫بذار شاهد صحبت کنه، بیش از حد صحبت کنه ‫بذار "توضیح" بده. خوبه

‫"ممنون بابت توضیحت، مطمئن نبودم..."

‫ببین چطور چشم‌هاش من رو عددی حساب نمی‌کنه

‫"حتماً این یکی تازه از دانشگاه و اینا ‫ دراومده. چندان کارشو بلد نیست"

‫اوه. همین... باعث میشه آروم بگیره ‫حالا دست بالا رو داره

‫حالا دیگه مراقب نیست

‫نمی‌ترسه، دیگه حواسش جمع نیست

‫یک حرف متناقض می‌زنه

‫اجازه میدم برام توضیحش بده

‫سر تکون میدم، دارم سر تکون میدم

‫درحالیکه داره قبر خودشو عمیق‌تر می‌کنه

‫میگم "خیلی‌خب ‫الان یخورده واضح‌تر شد، ولی..."

‫خودش داوطلبانه بیشتر توضیح میده

‫می‌بینم که دادستان

‫یک انگشتش رو می‌ذاره روی پیشونیش

‫اون می‌دونه و منم می‌دونم، ولی کسی که

‫داره خودشو چال می‌کنه، همینطور حرف می‌زنه

‫برمی‌گردم، سر تکون میدم

‫"آها، که اینطور، ولی چرا این اتفاق افتاد؟"

‫قیافه‌ی قاضی، بی‌حالته

‫ولی قاضی می‌دونه

‫حالا دیگه توی آب خون ریخته ‫و من اجازه میدم شاهد به شنا کردن ادامه بده

‫هیچکس نمی‌تونه بهش کمک کنه

‫و اونم مستقیم شنا می‌کنه توی تله

‫تکیه میده قیافه‌ش سرشار از اعتماد به نفسه

‫اجازم میده حس کنه کنترل دست خودشه که احساس امنیت کنه

‫بعد، آروم، آروم

‫همینطور که نزدیک میشم دست‌به‌سینه میشه ‫می‌چرخم، دوباره برمی‌گردم

‫وایمیستم، چند تا صفحه رو ورق می‌زنم

‫قاضی و بقیه‌ی وکلا ‫می‌دونن قراره چه اتفاقی بیفته

‫می‌دونن، و به‌جای شاهد، اونا معذب میشن

‫ولی عاشقشن! با اشتیاق گوش میدن

‫هیئت منصفه، افرادی که توی ‫جایگاه تماشاچیان نشستن، روحشون هم خبر نداره

‫و اون، توی جایگاه شهود، کسی که ‫دارم باهاش حرف می‌زنن، هنوز نفهمیده

‫لامصب هنوزم نفهمیده!

‫"و معذرت می‌خوام ‫ولی برای روشن شدن موضوع"

‫"یک سوال دیگه دارم، امیدوارم مشکلی نباشه"

‫"باعث میشه تمام زوایا برام روشن بشه"

‫الان پشت چشم نازک کرد؟

‫عالیه!

‫ولی اگر نماینده‌ی دادستان رو نگاه می‌کرد

‫که سرش رو انداخته پایین به سمت میز

‫شاید می‌فهمید، شاید حس می‌کرد

‫اگر اینقدر مطمئن و ازخودراضی نبود ‫حسش می‌کرد. خطر رو

‫که قراره یه اتفاقی بیفته

‫ولی نه، اوضاع بر وفق مرادشه

‫فکر می‌کنه خودش گربه‌ست و من موش

‫حرف نداره

‫نماینده‌ی دادستان بالا رو نگاه می‌کنه

‫دیگه تکون نمی‌خورم ‫دیگه صفحات رو ورق نمی‌زنم

‫مستقیم به شاهد نگاه می‌کنم

‫سوالمو می‌پرسم، برای یک لحظه

‫حالت عجیبی روی صورتش نقش می‌بنده

‫یک نگاه سریع به نماینده‌ی دادستان می‌اندازه ‫نماینده‌ی دادستان نمی‌تونه چیزی بگه

‫ولی چشم‌هاش!

‫داره چشم‌غره میره، سعی می‌کنه بگه

‫"نگو. نگو. حواستو جمع کن. توی این تله نیفت"

‫و برای بار آخر برمی‌گردم، و بعد، بنگ!

‫چهار تا سوال رو مثل گلوله شلیک می‌کنم

‫بنگ، بنگ، بنگ، بنگ

‫حالت شوک توی صورتش ‫تمام و کمال نابود شده

‫و قیافه‌ای که روی صورت من نقش می‌بنده

‫تابلو بود

‫احمق نفهم!

‫فکر می‌کردی همه‌چی توی مشتته

‫ولی می‌بینی که به کجا رسیدیم ‫ببین شاهد چطور عرق می‌کنه

‫سکوت کامل ‫مردم توی جایگاه به جلو خم میشن

‫"واو! چقدر کارش درسته!"

‫موکل من، متهم، بهت‌زده شده

‫چشمان من روی صورت شاهده

‫حالا برای اولین بار ‫ درست‌و‌حسابی منو می‌بینه

‫بدجوری عصبانیه

‫"لطفاً سوال رو جواب بدین، جناب بیتمن"

‫سوالو رسمی می‌پرسم. نماینده‌ی دادستان ‫پشت میزش نشسته، سرشو انداخته پایین

‫دیگه تموم شد... هم اون می‌دونه ‫هم من، هم قاضی

‫قراره شاهد هم عمیقاً اینو بفهمه

‫"عالیجناب، شاهد به سوال جواب نمیده"

‫با محبت‌آمیزترین صدای ممکن

‫قاضی به آقای بیتمن یادآوری می‌کنه ‫که باید سوال رو جواب بده

‫"لطفاً سوال خانم وکیل رو ‫ جواب بده، آقای بیتمن"

‫نگاهی سراسر تنفر بهم می‌اندازه

‫یه گوشه گیر افتاده. دهنش سرویسه

‫سرشو انداخته پایین

‫زیر لب یه چیزی میگه ‫"ببخشید، نشنیدم چی گفتی"

‫قاضی میگه "باید توی میکروفون صحبت کنی"

‫"تا توی صوت صورت‌جلسه ضبط بشه، آقای بیتمن"

‫لبخندی محبت‌آمیز می‌زنم

‫"خب یعنی آره، جناب؟"

‫"پس با حرف من موافقی؟"

‫قاضی صبرش تموم میشه

‫شاهد داغون شده قاضی تاکتیک‌های منو بلده

‫"جوابت رو گرفتی، خانم انزلر" ‫آره!

‫آره گرفتم "ممنونم عالیجناب، سوال دیگه‌ای ندارم"

‫قاضی میگه ‫"نماینده‌ی دادستان سوال دیگه‌ای نداره؟"

‫نماینده دادستان بلند میشه، ولی نه

‫نه، فایده‌ای نداره که بخواد اوضاع شاهدش رو

‫از این بدتر کنه. کاملاً واضحه

‫شاهد از کنارم رد میشه

‫یک نگاه بهم می‌اندازه، کاملاً بهت‌زده‌ست

‫چی شد یهو؟ ‫قضیه برای من احساسی نیست، بازیه

‫بازی قانونه. باز هم می‌ایستم، کاملاً رسمی

‫میگم "پرونده‌ای برای رسیدگی وجود نداره" ‫درخواست قرار رد دعوی میدم

‫قاضی سریع تصمیم می‌گیره

‫دیگه تموم شد

‫قانون وکلا اینه که ‫نمی‌تونی بردت رو به رخ طرف مقابل بکشی

‫هر برنده‌ای می‌تونه بازنده‌ی فردا باشه

‫ما بهش نمیگیم باختن ‫بهش میگیم "دوم شدن"

‫امروز، نماینده‌ی دادستان دوم شد

‫پرونده‌هام رو جمع می‌کنم ‫برای تشکر به نماینده‌ی دادستان سر تکون میدم

‫توی چشماش نگاه نکن، غیره و غیره و غیره

‫به موکلم اشاره می‌کنم که بلند شه و بره

‫همه راه رفتنم رو نگاه می‌کنن

‫بند کیف چرمیم از روی سینه‌م رد شده

‫دکمه‌ی کتم رو باز می‌کنم

‫خرامان خرامان راه میرم

‫دم در می‌چرخم ‫به قاضی احترام می‌ذارم

‫ به موکلم اشاره می‌کنم ‫که اونم همین‌کارو بکنه

‫بیرون دادگاه، دیگه آزاده

‫می‌تونه بره خونه

‫مادرش داره گریه می‌کنه ‫دستمو می‌گیره و می‌ذاره روی سینه‌ش

‫از مادرها خوشم میاد. خوب می‌دونن

‫درک می‌کنن. بهشون میگم "باید برم"

‫"باید برای پرونده‌ی بعدیم آماده بشم"

‫"نمی‌خوام دیگه اینجا ببینمت"

‫موکلم سر تکون میده

باهام دست میده

‫احترام

‫قدرت

‫امروز، برنده بودم

‫امروز، اول شدم

‫بیرون دادگاه، آیفونم رو روشن می‌کنم

‫به آلیس زنگ می‌زنم ‫تا اطلاعات پرونده رو بهش بدم

‫یکی دیگه برمی‌داره. "جولز"ـه

‫ازم می‌پرسه چطور پیش رفت

‫"برنده شدم" اونم میگه "عین همیشه"

‫پرونده‌هام رو می‌اندازم توی تاکسی و میرم ‫به سمت ایستگاه قطار. پای تلفن می‌خندم

‫می‌پرم بیرون، راننده تاکسی صدام می‌کنه

‫"من اوبر نیستم" ‫یادم رفت پولشو بدم. گندش بزنن!

‫قطع می‌کنم ‫احساس گناه می‌کنم، به راننده انعام میدم

‫بهش میگم عموم راننده تاکسیه

‫راننده تاکسی لبخند می‌زنه

‫ایستگاه یوستون

‫سوار قطار لیورپول میشم ‫و بالاخره آروم می‌گیرم...

‫آدرنالینش، هیجانش...

‫یکم موسیقی گوش میدم

‫تا خونه‌ی مامان خیلی راهه، و زرق و برق ‫این زندگی حقوقی توی صندلیم محو میشه

‫درحالیکه قطار میره به سمت ‫جایی که توش بزرگ شدم

‫توی خیابون اصلی شهر قدم می‌زنم ‫دم مغازه‌ی نبش خیابون وایمیستم

‫نوشیدنی مورد علاقه‌ی مامانمو می‌گیرم ‫یه بطری بزرگ فانتا

‫فروشنده منو یادش میاد

‫در مورد این صحبت می‌کنیم ‫که کسب‌و‌کارش خوابیده

‫بخاطر مغازه‌ی تسکو اکسپرس که نبش خیابون زدن

‫وقتی می‌رسم مامان توی آشپزخونه‌ست

‫داداش کوچیکم، "میک!"، صدامو نمی‌شنوه ‫داره پلی‌استیشن بازی می‌کنه

‫برادر بزرگم، جانی، توی تخته ‫"مامان؟"

‫"دیشب تا دیروقت بیرون بوده" ‫دوباره

‫تلوزیون روشنه و اخبار صداش تا آخر بلنده

‫وای ببین چی شده

‫یه خانواده‌ی فقیر ‫زیادی یارانه گرفتن

‫مامانم یه سیگار روشن می‌کنه ‫بهم میگه فانتا رژیمی نیست

‫گند زدم!

‫ازم می‌خواد سبزیجات رو خرد کنم

‫تمام روز دفترها رو تمیز می‌‌کرده

‫مثل اون دفترهایی که من توش کار می‌کنم

‫خرد می‌کنم. خرد می‌کنم

‫خرد می‌کنم

‫خرد می‌کنم ‫"امروز توی یه پرونده برنده شدم"

‫"عه، پس خلافکارهای بیشتری رو ‫فرستادی توی خیابون‌هامون، آره؟"

‫اصلاً فایده‌ای نداره بخوام جوابشو بدم!

‫میره توی اتاقش، برمی‌گرده

‫یه لباس صورتی براق ‫صددرصد پلی‌استری بهم میده

‫"دیدم تخفیف خورده بود، شبیه لباس‌هایی ‫ بنظر میاد که وکیل‌ها می‌پوشن"

‫آخه کجاش شبیهه!

‫ولی مادرم اینجوری بهم میگه ‫که بهم افتخار می‌کنه

‫دودل شده. "ازش خوشت میاد؟"

‫"عاشقشم، مامان"

‫دست از خرد کردن برمی‌دارم. بخاطرش ‫همونجا توی آشپزخونه می‌پوشمش

‫"داداشت، دیشب دعواش شده"

‫"چی؟ دوباره!"

‫وقتی بغلش می‌کنم، حس می‌کنم

‫ یخورده بدنشو سفت می‌گیره. میره عقب

‫"مامان، باید تمام وقت کار کنه"

‫"نه، باید خرجشو بده ‫نه اینکه تمام شب مشغول مشروب و مهمونی باشه"

‫"مامان، لعنتی مایه‌ی سرافکندگیه"

‫می‌چرخم، جانی اونجاست، داداشم

‫دقیقاً توی چهارچوب در وایساده

‫صورتش درب و داغون شده

‫بالای ابروش یه عالمه خون خشک شده

‫منفجر میشه ‫آب دهنش تقریباً می‌ریزه روی من

‫"خانم وکیل باکلاس کوفتی ‫با این لباس صورتی باکلاس کوفتیت، ها؟"

‫جانی به سمتم حمله‌ور میشه ‫مامان جیغ‌ می‌زنه

‫میکی پای پلی‌استیشن هیچی نمی‌شنوه

‫"بیا، بیا دیگه، منو بزن ‫نشونم بده چه مرد گنده‌ای هستی"

‫و باز دعواهامون شروع میشه

‫منو نمی‌زنه، هیچوقت منو نزده

‫احساس گناه می‌کنم که این حرفو زدم ‫آخه... می‌خوام بهتر از این باشه

‫همچین آدمی نباشه ‫که پیشونیش اینجوری خونین و مالینه

‫و وقتی حرف می‌زنه ‫بوی مشروب دیشب از دهنش می‌زنه بیرون

‫این مرد، این... زمانی بهترین دوستم بود

‫همه‌کاری رو با من انجام می‌داد

‫جانی می‌زنه توی دیوار

‫قطعات سبزیجات می‌پاشه همه‌جا

‫ول می‌کنم و میرم

‫و آخرین چیزی که می‌بینم مادرمه که ‫ روی زمینه و داره سعی می‌کنه جمعشون کنه

‫قطعات هویج و براکلی

زانو زده و جمع می‌کنه

‫اولین روز

دانشکده‌ی حقوق

‫کمبریج! آره

‫دویست قیافه ‫هرکدوم با بالاترین نمره

‫همه‌مون، تمام نمره‌هامون تقریباً 20 بوده

‫می‌دونین، تمام تابستون، همه‌ جوری ‫نگاهمون می‌کردن که انگار خیلی "خاص" هستیم

‫دیگه سال آخری‌های دبیرستان ‫ با صورت‌های پر از جوش نیستیم

‫حالا، کسی هستیم ‫که باید نشست و تماشاش کرد

‫جامعه بهمون میگه ‫که دانشکده‌ی حقوق یعنی آدم مهمی هستی

‫ظاهراً همه باورش می‌کنن، بجز من

‫من هنوزم دارم تظاهر می‌کنم

‫برای جلسه‌ی معارفه توی صندلی‌هامون می‌شینیم ‫به اطراف نگاه می‌کنم

‫مخفیانه وحشت دارم ‫که شاید همه‌ش شانسی بوده

‫که الانه که یکی ‫ از در سالن معارفه بیاد داخل

‫اسممو صدا کنه و بگه

‫"یه اشتباه وحشتناک پیش اومده"

‫ولی محو جو جلسه میشم

‫مدیر بلند میشه، و بهمون میگه

‫"شما گل سرسبد جامعه‌اید"

‫واقعاً همچین حرفی زدا

‫خب، ما هم کیف کردیم

‫بهترین دانشکده‌ی حقوق، بهترین شهر ‫بهترین نمرات، بهترین افراد

‫خوشمون میاد همچین حرفایی بشنویم

‫"شما کسایی خواهید بود ‫که کشور رو تغییر میدن"

‫بعد مثل یه وکیل، مکث می‌کنه

‫"ولی به نفر سمت چپتون نگاه کنین"

‫نگاه می‌کنیم ‫من، خجالت می‌کشم

‫پسری که سمت چپ منه ‫لامصب خیلی خوشگله!

‫و با اعتماد به ‌نفسه، مشخصه ‫که از یه مدرسه‌ی گرون‌قیمت اومده، آره

‫خودش می‌دونه که قراره کسی باشه ‫که کشور رو تغییر میده

‫به همدیگه سر تکون میدیم

‫لباسم رو نگاه می‌کنه، یهو وا میرم...

‫مشخصه که من اهل اونجایی ‫که اون ازش اومده نیستم

‫"حالا به نفر سمت راستتون نگاه کنین"

‫دختر سمت راستم مدل مویی داره ‫که داد می‌زنه "مدرسه‌ی خصوصی"

‫من واکنشی نشون نمیدم، ولی اون یه لبخند گرم ‫ بهم می‌زنه و بعد یه ادای بامزه درمیاره

‫یه صدای کوچیک از دهنم می‌زنه بیرون ‫خنده بود

‫"به من نگاه کنید و اینو بشنوید ‫یکی از شما سه تا موفق نمیشه"

‫"بله. یکی از شما سه تا رد میشه ‫اشتباه نکنین"

‫"همه‌تون رقیب همدیگه‌این"

‫"با همدیگه دوست نیستین"

‫"دارین با هم رقابت می‌کنین"

‫"بازی از همین الان شروع میشه"

‫نمی‌تونم به هیچکدومشون نگاه کنم

‫اولی قبوله، دومی قبوله، سومی رد میشه

‫اون دو تا، فکر می‌کنن قراره من رد بشم

‫آره. آره، اونی که موفق نمیشه منم ‫چون مشخصه که جام اینجا نیست

‫از دستشون عصبانی میشم

‫دختره شروع می‌کنه ‫ به تایپ کردن توی گوشیش

‫یه گوشی گرون‌قیمت

‫اوه، مشخصه که دیگه با هم حرف نمی‌زنیم، آره

‫قراره یه وکیل رتبه‌یک بشه ‫و اسم من یادش نمی‌مونه. اشکال نداره

‫"از بین اونایی که به آزمون وکالت می‌رسن"

‫"از هر ده نفر فقط یکی کارآموزی قبول میشه"

‫"از قبول شده‌ها ‫فقط پنج‌تاشون ممکنه وکیل بشن"

‫"و هر دهه فقط یکی ‫شانس اینو داره که قاضی بشه"

‫به پسر سمت راستم نگاه می‌کنم ‫"بندیکت"

‫بایدم اسمش بندیکت باشه

‫یه نگاه بهم می‌اندازه ‫از همین الانشم منو عددی حساب نمی‌کنه

‫کون لقت بابا!

‫مدیر ایستاده، از قانون حرف می‌زنه

‫"هرگز فرض نکنین که کسی داره ‫حقیقت رو میگه، حتی خودتون"

‫"حقیقت واقعی وجود نداره"

‫"فقط حقیقت حقوقی وجود داره"

‫"به غریزه‌ی درونی‌تون اعتماد نکنین"

‫"به غریزه‌ی حقوقی‌تون اعتماد کنین"

‫"اگر فکر کنین که می‌دونین ‫قراره چه اتفاقی بیفته، اشتباه می‌کنین"

‫"شما بهترین بهترین‌هایین"

‫"برای مهم‌ترین ‫مبارزه‌ی زندگی‌تون آماده بشین"

‫"چون دانشکده‌ی حقوق تازه شروع کاره"

‫پسر سمت چپم، بندیکت

‫همونطور که پیش‌بینی می‌کردم مدرکشو می‌گیره

‫دختر سمت راستم، میا

‫بعد از سال اول انصراف میده

‫تا بره دانشکده‌ی بازیگری

‫ولی قبل از اینکه بره

‫میا بهترین دوستم میشه... تا آخر عمرم

‫آره!

‫غریزه‌ها ممکنه اشتباه کنن

‫هرگز فرض نکنین ‫که دارین حقیقتو به خودتون میگین

‫به چیزی که فکر می‌کنین می‌دونین ‫ اعتماد نکنین

‫این، این زندگی نیست، قانونه

‫سه جمله‌ی مهم دیگه میگه ‫و برمی‌گردم دفتر

‫وقتی می‌رسم به اتاقم، میرم سراغ ‫شواهد پرونده‌ی بزرگی که فردا دارم

‫پرونده‌ی پیچیده‌ایه

‫ولی بر وفق مراده

‫این هفته‌، هفته‌ی طولانی‌ای بوده

‫میریم مشروب‌فروشی!

‫یه گروه از دانشکده‌ی حقوق اونجاست

‫اونا از دفتر من هستن، آلیس، جولین، آدام؟ ‫عه، اون هیچوقت بیرون نمیاد

‫همه‌مون اونجاییم

‫یه عالمه بطری پروسکو و...

‫چهار تا شات تکیلا می‌خوریم

‫هرکدوممون

‫دست جولین درحالیکه باهام حرف می‌زنه ‫ پشت کمرم می‌مونه

‫"همه پاشین! قراره برقصیم!"

‫کت‌ها رو می‌اندازیم پشت صندلی‌ها

‫پر از سروصداست. بیرون سیگار می‌کشم

‫ساعت 1 صبح، هنوزم داریم می‌رقصیم

‫دست جولین بالای باسن منه

‫داره بهم میگه یه پرونده‌ی...

‫تجدیدنظر گنده‌ی موادمخدر رو ‫ برنده شده، فوق العاده‌ست!

‫میگه توی تجدیدنظر پرونده‌ی "گرو" ‫حسابی قوانین رو دور زده

‫اوه، دارم می‌رقصم...

‫دارم حسابی سکسی می‌رقصم!

‫بیخیال همه‌چی میشم!

‫چی؟

‫"اوه، وکلای کیفری، آره"

‫"ما به قانون باور داریم"

‫"به سیستم باور داریم"

‫جولز داره با چشماش منو می‌خوره

‫"ما باور داریم ‫که انسان تا اثبات گناهکاریش، بی‌گناهه"

‫"نه، نه، فقط تکه‌کلام نیست"

‫"پایه و اساس متمدن نگه داشتن یک جامعه‌ست"

‫آهنگ کاری کرده ‫جولز حسابی بهم نزدیک بشه

‫داره خوشم میاد

‫"نماینده‌های دادستان"

‫"شما با پلیس کار می‌کنین"

‫"نه، نه، نه ‫میگین برای عدالت می‌جنگین"

‫"شماها، شما برای زندانی کردن می‌جنگین"

‫"وکیل مدافع هدفش دفاع از حقوق بشره. آره!"

‫"حقوق بشر!"

‫"حق بی‌گناه بودن"

‫"مگر اینکه شک معقول وجود داشته باشه"

‫دستمو می‌ذارم روی کمر جولز

‫بهش نزدیک میشم

‫"آزادی شما، زندگی شما توی دستان ماست"

‫موهامو می‌اندازم اون‌طرف

‫"بهترین بهترین‌ها رو می‌خواین، مگه نه؟"

‫"باهوش‌ترین رو می‌خواین"

‫"زیرک‌ترین‌ ذهن‌ها رو می‌خواین"

‫می‌زنم روی دست جولز ‫ که داره اینور اونور میره

‫"هی، هی، همه دارن نگاه می‌کنن!"

‫"کسایی... کسایی که از قبل ‫در موردت قضاوت نمی‌کنن"

‫"که به سیستم اعتماد دارن، اونا ماییم"

‫جولز داره گردنم رو می‌بوسه، حس خوبی داره

‫آلیس یه نگاهی بهم می‌کنه ‫پشت‌چشم نازک می‌کنه

‫"وظیفه‌مون اینه که ‫ توی پرونده ایراد پیدا کنیم"

‫"اجازه ندیم پلیس فاسد بشه ‫از جامعه محافظت کنیم"

‫آلیس می‌دونه با جولز نمیرم خونه

‫باید برای پرونده‌ی مهم فردام آماده باشم

‫گندش بزنن!

‫جولز رو از خودم جدا می‌کنم

‫یه تاکسی خبر می‌کنم

‫یه بوس برای آلیس می‌فرستم

‫کتم رو برمی‌دارم

‫و تلوتلو خوران از مشروب‌فروشی میرم بیرون

‫تا 8 و نیم صبح، بعد از دو تا لاته‌ی سویا...

‫برگشتم دفتر!

‫جولین بهم لبخند می‌زنه

‫زودتر از من رسیده. من...

‫بی‌خبر میرم توی دفتر آلیس ‫یه لیوان چای سبز برام می‌ریزه

‫اوه!

‫ازم می‌پرسه دارم روی چی کار می‌کنم

‫"خب، برای دوشنبه یه پرونده‌ی دزدی دارم"

‫"ولی دو تا پرونده‌ی تعرض جنسی ‫ برای هفته‌ی بعد دارم"

‫میگه "همم، سخته"

‫"تبرئه‌شون می‌کنم"

‫"یکیشون بابت افغانستان پی‌تی‌اس‌دی داره"

‫"پس اگر محکوم بشه، دست به دامن اون میشم"

‫"که یه موقع نره هلفدونی" ‫یعنی نره زندان

‫"پرونده‌های آزار جنسی زیادی داریا"

‫"قانون صف تاکسیه" سر تکون میده

‫"من انتخابشون نمی‌کنم ‫اونا منو انتخاب می‌کنن"

‫قانون میگه اگر وقتتون خالیه و پرونده‌ای که

‫در تخصص حقوقی شماست گیرتون بیاد...

‫که برای من، حقوق کیفریه... باید قبولش کنی

‫مثل توی فرودگاهه. تاکسی‌ها نمی‌تونن ‫ انتخاب کنن که می‌خوان کی رو برسونن

‫هرچی گیرشون اومد، گیرشون میاد ‫برای همین بهش میگن قانون صف تاکسی

‫"فکر نمی‌کنی دارن از تو استفاده می‌کنن"

‫"چون تو زنی و اینطوری بنظر بهتر میاد؟"

‫"خب که چی؟ صف تاکسی صف تاکسیه"

‫"آخه... بنظرم وکلا ‫همیشه پشت قانون قایم میشن، همین"

‫"نه، ما از قوانین تبعیت می‌کنیم"

‫آلیس، توی چهار دادگاه آخرش دوم شده

‫خب؟ اصلاً خوب نیست!

‫بهش میگم می‌تونم این هفته چند تا

‫پرونده‌ی کوچیک بهش بدم. زیادی سرم شلوغه

‫سر تکون میده ‫خیلی بابت کار اضطراب داره

‫دلم نمی‌خواد جای اون باشم

‫می‌دونین تکه‌کلام وکلا چیه؟

‫"ارزشت همیشه بر اساس ‫ آخرین دادگاهت سنجیده میشه"

‫آدام و جولز صدام می‌کنن

‫"توی یه پرونده‌ی پیچیده ‫ به همفکریت احتیاج داریم"

‫ماه‌هاست که توی هیچ پرونده‌ای نباختم

‫حس خوبی داره

‫آدام و من برای ناهار ‫میریم ساندویچ‌فروشی "پرت" اون اطراف

‫با وکلای شرکت‌ها توی صف هستیم

‫مشاورهای حقوقی ‫ که تخصصشون حقوق شرکت‌هاست

‫کت‌و‌شلوارهای ایتالیایی، ایول

‫با کراوات‌های خیلی قشنگ

‫زن‌هایی که پیرهن‌های ابریشمی پوشیدن ‫پنج نفرن

‫اونا با ما فرق می‌کنن. اونا...

‫همه‌شون با شرکت‌ها قرارداد بستن

‫چه خسته‌کننده!

‫می‌دونین، از نظر اونا وکلای مدافع، مغرورن

‫آره، خب، شاید یخورده باشیم

‫آدام داره در مورد ‫یه فارغ‌التحصیل حقوق صحبت می‌کنه

‫که می‌خواد بیاد کنارش کار کنه

‫در مورد کارآموزهای سابقی ‫که توی دفتر داشتیم میگیم و می‌خندیم

‫در مورد سوفی بهش میگم

‫"جوون بود، تازه وارد حقوق کیفری شده بود"

‫تاحدودی یادش میاد

‫داشتم توی جلسه با یه موکل ‫ روش نظارت می‌کردم

‫موکل میگه می‌خواد ادعای بی‌گناهی کنه

‫و سوفی بهش میگه ‫نه، بخدا راست میگم، بهش میگه

‫"ولی راستشو به من بگو"

‫"این‌کارو کردی یا نه؟"

‫آدام سرشو تکون میده ‫من می‌پرم وسط، می‌دونی

‫"یه لحظه وایسا، سوفی" ‫می‌برمش یه گوشه

‫"چه غلطی داری می‌کنی؟" ‫اونم میگه "چیه مگه؟ چیه مگه؟"

‫بهش میگم ‫ "میگه می‌خواد ادعای بی‌گناهی کنه"

‫"اگر الان بهت بگه انجامش داده چی؟"

‫"حرفایی که می‌تونی ‫توی دادگاه بزنی رو محدود می‌کنه"

‫اونم میگه "خب که چی؟" اصلاً حالیش نیست

‫آدام با شوخی می‌زنه توی سر خودش

‫"داری روی یه مرز اخلاقی راه میری، سوفی"

‫"حق نداری ازش بپرسی انجامش داده یا نه"

‫"هرچی گفت رو قبول می‌کنی، همین و بس"

‫"اگر پرونده‌ش قابل دفاع باشه ‫ازش دفاع می‌کنی. ختم کلام"

‫"خدا که نیستی!"

‫"نمی‌تونی تصمیم بگیری یا قضاوت کنی"

‫آدام داره می‌خنده

‫"بهم گفت... نه، بخدا دقیقاً همینو گفت"

‫"ولی اگر انجامش داده باشه چی؟"

‫"بازم مجبورم ازش دفاع کنم؟"

‫آدام ساندویچش رو گاز می‌زنه ‫"عذرخواهی کرد؟"

‫"شوخیت گرفته؟"

‫"رفت، و دیگه هیچوقت برنگشت"

‫جفتمون می‌خندیم

‫من و آدام، توی رای‌گیری

‫بهترین وکلای ارشد/تازه‌کار ‫ کیفری دفتر انتخاب شدیم

‫خب، می‌دونین، باید اعتراف کنم

‫آدام حرف نداره

‫همه می‌دونن

‫آدم خوبی هم هست. باهوشه

‫و آدام خیلی باادبانه از شاهد سوال می‌پرسه

‫مثلاً، وقتی از یه قربانی ‫ تعرض جنسی سوال می‌پرسه

‫یه قربانی ادعایی، کم‌کم کاری می‌کنه

‫که فکر کنن طرف اوناست

‫هیچوقت نمیره ضربه‌ی آخرو بهشون بزنه

‫فقط با همدردی آروم‌شون می‌کنه

‫و بعد جواب‌هاشون رو تجزیه و تحلیل می‌کنه

‫دیدگاهش اینه که ‫نیازی به ایجاد درد و رنج نیست

‫معمولاً حرفاشون خیلی غیرمستنده

‫و قانون قانونه

‫نباید هیچ شکی باشه

‫و هدف پیدا کردن اون شکه

‫صحبت کردن با آدام بهم کمک می‌کنه

‫باعث میشه وکیل بهتری بشم

‫فاصله‌ت رو با پرونده حفظ کن ‫طرف کسی رو نگیر

‫بر اساس قانون بسنجش. بسنجش. بسنجش

‫و اگر یه جای داستان ایراد داشت ‫اون‌موقع بیانشون کن

‫چون موضوع فقط پرونده‌ی تو نیست ‫پای قانون وسطه

‫و قانون، برای حفاظت از همه بوجود اومده

‫که از شاکی‌ها محافظت کنه ‫که از متهم‌ها محافظت کنه

‫از پلیس‌هایی محافظت کنه ‫که سمبل‌کاری نمی‌کنن

‫که پلیس‌هایی که سمبل‌کاری می‌کنن افشا بشن

‫نمی‌تونیم از قبل کسی رو قضاوت کنیم

‫خیلی‌خب، خیلی‌خب ‫اگر چند تا آدم گناهکار قسر در برن

‫بخاطر اینه که پلیس و نماینده‌ی دادستان

‫کارشون رو خوب انجام ندادن

‫فرآیند دادرسی منصفانه، مهم‌ترین چیزه

‫ولی همیشه اون سوال هست

‫که توی هر مهمونی شام پرسیده میشه

‫"چطور از کسی دفاع می‌کنی"

‫"که می‌دونی گناهکاره؟"

‫ولی کار یه وکیل اونقدرام جدی نیست

‫نه، کارش این نیست که بدونه

‫کارش اینه که ندونه

‫تنها راهی که سیستم جواب میده ‫اینه که همه‌مون وظیفه‌مون رو انجام بدیم

‫وظیفه‌ی من دفاعه

‫نماینده‌ی دادستان، حق‌خواهی می‌کنه

‫هرکدوم داستانی میگیم

‫و هیئت منصفه تصمیم می‌گیره

‫که کدوم داستان رو باور می‌کنن

‫اونا مسئولیت رو به گردن می‌گیرن

‫یک وکیل خوب فقط بهترین نسخه ‫از داستان موکلش رو تعریف می‌کنه

‫نه بیشتر. نه هیچ چیز دیگه‌ای

‫فقط یه داستان‌گوییم، یه ضبط‌ صوت

‫هرگز قضاوت نکن، هیچوقت قضاوت نکن ‫هیچوقت تصمیم نگیر!

‫به محض اینکه این‌کارو کردی، دهنت سرویسه!

‫می‌بازی

‫خب، راهتو می‌بازی

‫من و جولین، شب پشت شب ‫تا نیمه‌های شب کار می‌کنیم

‫جفتمون تا هفته‌ها وقت سرخاروندن نداریم

‫آدام، ظاهراً یجورایی می‌تونه بره خونه

‫و اونجا کاراشو انجام بده

‫آدام، الان یه بچه داره

‫حقیقتش نمی‌دونم چطوری ‫از پس تمام اینا برمیاد

‫شاید باهوش‌ترین آدمی باشه که می‌شناسم

‫می‌تونه بخش‌های کامل

‫حقوق کیفری رو از حفظ بگه

‫عجیب ‌الخلقه‌ست!

‫ولی خوشم میاد که منو با خودش برابر می‌بینه

‫به عنوان ذهنی که میشه بهش اعتماد کرد

‫جولین میاد داخل

‫در مورد پرونده‌ی ‫ضرب و شتم کیفریش ازم می‌پرسه

‫پرونده‌ی سختیه ‫شواهد بر علیه موکلشه

‫باید ادعای گناهکاری کنه ‫و حکم سبک‌تری بگیره؟

‫میریم اتاقش، تا بتونه

‫برای هرکدوممون یک لیوان ودکا بریزه

‫اگر ادعای گناهکاری کنه

‫قطعاً چندسالی میره زندان، سابقه داره

‫ولی ادعای گناهکاری کردن

‫بابت سال‌هایی که میره زندان

‫بهش تخفیف میده

‫از طرف دیگه، احتمالش زیاده

‫که حقایق به سود پلیس نباشن

‫تصمیم سختیه

‫یه چیزی می‌بینم

‫ظاهراً چند تا از افسرها ‫یه چیزی رو تصحیح کردن تا بهتر بنظر بیاد

‫یک اشتباه اساسیه

‫می‌خندیم

‫چشم‌های جولز به من خیره شده

‫میاد نزدیک

‫زیادی ودکا خوردیم... آخ!

‫یهویی می‌بینم دارم جولز رو می‌بوسم

‫رفتارش... رفتارش ملایم‌تر از چیزیه ‫که فکر می‌کردم باشه

‫جولز آروم و خجالتیه! ‫کی فکرشو می‌کرد؟

‫ظاهرش... ظاهرش اونجوری نیست ‫که معمولاً بنظرم جذاب باشه

‫خیلی... خیلی تر و تمیز و نازپرورده‌ست

‫بوی مایع بعد از اصلاح گرون‌قیمت میده

‫پسر یک وکیل سلطنتی ‫(وکلای باسابقه و خبره)

‫ولی الان، دقیقاً همون چیزیه که می‌خوام

‫روی مبل گوشه‌ی دفترش سکس می‌کنیم

‫بابت این می‌خندیم که چقدر کلیشه‌ایم

‫"وکلایی که توی دفتر وکالت سکس می‌کنن"

‫بعد از سکس صورتشو بهم نزدیک می‌کنه

‫میگه مطمئن بود قطعاً دوست‌پسر دارم

‫چه محبت‌آمیز ‫چطور تبدیل به همچین دختری شدم؟

‫چیزایی بهش میگم ‫که معمولاً در موردش حرف نمی‌زنم

‫و واقعاً بهم گوش میده!

‫در مورد خانواده‌م، زندگیم ‫از دست دادن پدرم

‫تعجب می‌کنه

‫میگه همیشه فکر می‌کرده یکی دیگه ‫ از اون دخترای مدارس خصوصیم

‫می‌خندم، "اینجا رو باش"

‫"می‌تونم بهتر از اون دخترای مدارس خصوصی ‫شبیه دخترای مدارس خصوصی باشم"

‫مطمئن نیست چه برداشتی از حرفم بکنه

‫دارم اون و امثال اون رو مسخره می‌کنم؟

‫وقتی خوابش می‌بره آروم خر‌و‌پف می‌کنه

‫من...

‫خب، من یه پرونده رو می‌خونم

‫ساعت 4 بیدارش می‌کنم

‫بهش میگم باید برگردم و...

‫باید به گربه‌م غذا بدم

‫لباس می‌پوشیم

‫تاکسی خبر می‌کنم

‫باهام سوار ماشین میشه

‫"توام می‌خوای باهام بیای؟"

‫"یا می‌تونم... نیام"

‫"اگر اینطوری ترجیح میدی؟"

‫"خب، آخه باید بخوابم"

‫جولز مضطرب شده

‫"میشه... میشه این هفته ‫ یه قراری با هم بذاریم؟"

‫جولز مضطرب شده!

‫"یا مجبور... مجبور نیستیم ‫این‌کارو بکنیم، اگر حس..."

‫"اگر حس عجیبی نسبت به این موضوع داری"

‫آره حس عجیبی دارم

‫اتاق‌هامون توی دفتر وکالت توی یک طبقه‌ست

‫جولینه ‫آره می‌خوام دوباره ببینمش

‫سوال پرسیدن از شاهدهایی ‫که افسر پلیس هستن می‌تونه یجورایی...

‫لذت‌بخش باشه؟

‫می‌دونم، می‌دونم ‫بنظر ناجور میاد، مگه نه؟ ولی بعضی‌هاشون...

‫لامصبا بعضی‌هاشون ‫ می‌تونن خیلی حق به جانب باشن

‫یک افسر بهم نشون بده ‫که داستانشو برای همکارش تعریف نکرده باشه

‫که سعی کنن ایراداتش رو برطرف کنن

‫اگر توی این سیستم سعی کنی ‫نقش خدا رو بازی کنی، دهنت سرویسه

‫ولی پلیس‌ها

‫فراموش می‌کنن

‫فکر می‌کنن خودشون سیستم قضایی هستن

‫پس، روش اینه که

‫بری روی اعصابشون

‫اگر تحریکشون کنی

‫حالت تدافعی می‌گیرن ‫و اشتباه می‌کنن

‫و اونوقت می‌تونی

‫تمام حرفای گذشته‌شون رو زیر سوال ببری

‫همین هفته‌ی قبل

‫دادگاه سلطنتی اسنرزبروک

‫"بنظرم مردی هستین ‫که زود جوش میارین، جناب افسر"

‫"نه، و افسر نیستم، گروهبانم"

‫"بنظرم مردی هستین ‫که احتمال اشتباه کردنش بالاست، جناب افسر"

‫"نه، و گروهبانم"

‫"ولی امروز توی دادگاه"

‫"توضیحات متناقضی دادین"

‫"مگه نه، جناب افسر..."

‫"اوه شرمنده، گروهبان؟"

‫"من یه اشتباه ساده کردم"

‫"ولی قبل از نوشتن توضیحات خودتون"

‫"توضیحات همکارتون رو خونده بودین"

‫"مگه نه، گروهبان؟"

‫"نمی‌دونم"

‫"بنظرم می‌دونین، درسته جناب؟"

‫"بله"

‫"عه! خب، جالب شد!"

‫"چون همکارتون امروز توی همین دادگاه"

‫"دقیقاً خلاف همین رو گفت، جناب افسر"

‫"گروهبانم!"

‫"اوه، معذرت می‌خوام"

‫"نمی‌خواستم عصبانیت کنم، جناب"

‫"ولی بابت جواب‌های صریح‌تون بسیار ممنونم"

‫"و همچنین بابت همکاریتون با دادگاه"

‫قاضی میگه: "خانم انزلر!"

‫"ممنونم، عالیجناب. سوال دیگه‌ای ندارم"

‫ولی سوال از شاهد در پرونده‌ی تعرض جنسی

‫کاملاً متفاوته

‫در پرونده‌های تعرض جنسی، معمولاً

‫تنها مدرک، شهادت یک نفر علیه دیگریه

‫بله، رابطه‌ی جنسی اتفاق افتاده

‫ولی با رضایت دو طرف بوده یا نه؟

‫داستان، باید از لحاظ قانونی درست باشه

‫وکیل مدافع مجبور نیست اثبات کنه ‫که اون زن رضایت داشته

‫فقط باید نشون بدی

‫که مرد نمی‌دونسته رضایتی وجود نداشته

‫آیا منطقیه که فکر کرده باشه

‫رابطه‌ی جنسی ایرادی نداره؟

‫دلم برای قربانی ادعایی می‌سوزه

‫برای شاکی، واقعاً دلم می‌سوزه

‫مشخصه که می‌ترسن ‫که چه سوالی ممکنه بپرسم

‫بعضی از وکلای مرد

‫هنوزم با این حالت حرف می‌زنن

‫"کاری کن دروغگو بنظر بیان"

‫"که به خودشون شک کنن"

‫من واضح و مختصر صحبت می‌کنم، همین

‫شاکی متوجه نمیشه، ولی درواقع

‫شانس میاره که من وکیل مدافعم...

‫که بدون نابودی اونا ‫سعی می‌کنم پرونده رو حل‌وفصل کنم

‫با این حال، گاهی اوقات...

‫یه پرونده‌ای یادمه

‫صورتش رو مخفی نکرده بودن

‫انتخاب خودش بود

‫این زن، مستقیم توی صورتم نگاه کرد و گفت

‫"من از این قضیه سودی نمی‌برم"

‫"دلم نمی‌خواد اینجا باشم"

‫"تنها دلیلم برای این‌کار"

‫"نجات بقیه‌ی زن‌ها از دست این مرده"

‫جنا. حرفش منو تکون داد ‫و تحسینش کردم

‫ولی خب... تعلیم دیدم که جور دیگه‌ای فکر کنم

‫جنا پرونده رو باخت

‫در حین شهادت دادن ‫کاملاً خونسرد بود، ولی بعدش

‫دیدم که وجودش دوپاره شد

‫اگر مرده واقعاً گناهکار باشه چی؟

‫من تبرئه‌ش کردم. گندش بزنن!

‫نمی‌تونم اینطوری فکر کنم

‫نماینده‌ی دادستان ‫باید کارشو بهتر انجام می‌داد

‫وظیفه‌ی من اینه که ایرادات ‫داستان دادستان رو نشون بدم

‫چون، خب می‌دونین ‫چون همه‌مون فکر می‌کنیم

‫که تمام حقیقت زندگی‌هامون رو می‌دونیم

‫ولی چندبار شده که با قطعیت بگیم

‫لباسی که برای مهمونی پوشیده بودیم قرمز بوده

‫و بعد توی عکس لباس آبی دیدیم؟

‫مطمئنیم کلید رو اینجا گذاشتیم ‫ولی اونجا گذاشته بودیم؟ آدما اشتباه می‌کنن

‫و حرف‌هاشون، باید سنجیده بشه

‫بخصوص اگر پای آزادی نفر دیگه‌ای درمیونه

‫آیا اون مرد قصدش آزار رسوندن بوده؟

‫خانم یه چیزی میگه آقا یه چیز دیگه

‫من صحبت‌های خانمه رو محک می‌زنم ‫داستانی که توی دادگاه تعریف می‌کنه

‫حرفاشو محک می‌زنم، محک می‌زنم

‫و بعدش هیئت منصفه ‫مسئولیتش رو قبول می‌کنه

‫تصمیمش با من نیست ‫من تصمیم نمی‌گیرم

‫"متاسفم، جنا، ولی باید"

‫"چند تا سوال ازت بپرسم"

‫"گفتی خودت لباست رو درآوردی، درسته؟"

‫"می‌دونیم که اون شب"

‫"توی بار مشروب خورده بودی"

‫"ولی قبول داری که سه لیوان"

‫"جین و تونیک خورده بودی"

‫"با دو لیوان ودکا با لیمو"

‫"و همچنین دو یا سه لیوان شراب؟"

‫"و فرضم درسته که"

‫"که میزان نوشیدنی‌ها حداقل"

‫"به اندازه‌ی معمول بارها بوده؟"

‫"و بعد موکل من رو به خونه‌ت دعوت کردی"

‫"جایی که هر دو مشروب بیشتری خوردین؟"

‫"قبول داری که جفتتون ودکا خوردین؟"

‫"و احتمالش هست که مست بوده باشی؟"

‫"و درحالیکه مست بودی"

‫"قبول داری که بر اساس گفته‌ی خودت"

‫"اتفاقات اون شب رو به درستی به یاد نمیاری؟"

‫"خب وقتی داشتی لباسات رو درمیاوردی"

‫"اون زمان نه نمی‌‌گفتی، مگه نه؟"

‫"و شاید اگر در ذهنت، نظرت عوض شده بود"

‫"نتونستی در هر زمانی اینو به زبون بیاری؟"

‫"و آیا این نبوده که تازه وقتی خواهرت"

‫"در مورد اون شب ازت پرسید"

‫"اونم چند شب بعد، اونوقت بروز دادی"

‫"که ممکنه تجاوز بوده باشه؟"

‫"خیلی ممنون"

‫"اگر به هر صورتی ناراحتت کردم، عذر می‌خوام"

‫"متوجه که هستی"

‫"وظیفه‌ی من پرسیدن سوال‌هاییه"

‫"که بتونه وقایع اون شب رو کمی روشن‌تر بکنه"

‫ازم متنفره

‫به "میا" توی یه کشور دیگه زنگ می‌زنم

‫اوه! استرالیاست

‫مشغوله... بازیگریه

‫اوه، دلم براش تنگ شده ‫درمورد همه‌چی صحبت می‌کنیم

‫تماس خیلی خیلی طولانی‌ای میشه

‫با یه حوله و سیگار ‫روی بالکنم وایسادم

‫همه‌چی رو در مورد جولز

‫براش تعریف می‌کنم. می‌خنده

‫سوال‌های بیشتری می‌پرسه

‫میا میگه بنظرش دارم عاشقش میشم

‫شاید راست میگه. نه! شاید

‫تس و جولین. جولین و تس

‫اوه، بس کن!

‫فرداش به آلیس گفتم

‫"خب، می‌دونی، شاید یخورده لاس زده باشیم"

‫گفت می‌دیده که قضیه داره ‫به این سمت میره

‫گفت ازش لذت ببرم

‫که جولین پسر خیلی خوبیه

‫که بنظر خیلی شاد میام

‫هیچوقت به آدام نگفتم، مطمئن نیستم چرا

‫شاید چون توی دفتر اتفاق افتاده

‫بعلاوه، اون و جولز دوستای خیلی خوبی هستن

‫یا نکنه نمی‌خواستم آدام ‫به چشم دوست‌دختر جولین بهم نگاه کنه؟

‫مطمئن نیستم

‫هنوزم مطمئن نیستم

‫من و آلیس میریم خرید، ناهار می‌خوریم

‫یه لباس رسمی می‌خرم، اون شب می‌پوشمش

‫ولی قبل از اینکه برم

‫لایحه‌ی دفاعیه‌م رو ‫برای دوشنبه آماده می‌کنم

‫کلاه‌گیس وکالتم رو ‫توی کیفم می‌ذارم

‫ردا هم تا کردم گذاشتم توش

‫بیرون توی میدون ‫به یک وکیل سلطنتی برمی‌خورم

‫میگه خیلی تحت‌تاثیر کارهام قرار گرفته

‫حس خیلی خوبی داره. عجب تعریفی!

‫می‌پرسه آیا علاقه دارم ‫جای خالی که در دفترش ایجاد شده رو پر کنم؟

‫دفتری با اعتباره که وکلای رده‌بالایی داره

‫زبونم بند اومده ‫افتخار خیلی بزرگیه

‫میگه با هم بریم قهوه بخوریم

‫من... من جرات می‌کنم که سر تکون بدم

‫مطمئن نیستم هزینه‌ی دفتر جدید

‫ارزشش رو داشته باشه

‫ولی، خب، به فکر فرو میرم

‫می‌دونی...

‫اگر قضیه‌ی جولز خوب پیش بره

‫شاید رفتن به جای دیگه ‫فکر خوبی باشه

‫نمی‌تونین توی یک دفتر باهمدیگه باشین

‫بس کن

‫جولین میاد رستوران ژاپنی سر نبش دیدنم

‫در مورد کار صحبت می‌کنیم

‫در مورد زندگی

‫کتاب‌ها، همه چی

‫برای همدیگه ساکی می‌ریزیم ‫(مشروب برنج ژاپنی)

‫اون سمت رستوران

‫چند نفر هستن که می‌شناسیمشون

‫سرمون رو می‌دزدیم و زیرزیرکی می‌خندیم ‫پامیشیم میریم

‫"یکم... یکم شراب بخوریم؟"

‫"از اون مغازه‌ی اعیونی که یکم بالاتره"

‫"یکم بستنی بگیریم؟"

‫با تاکسی میریم خونه‌ی من

‫توی صندلی عقب همدیگه رو می‌بوسیم

‫به آرومی

‫به گرمی

‫وقتی می‌رسیم خونه‌م، اون...

‫اون... اون یکم شراب برامون می‌ریزه

‫"من... من میرم سیستم صوتی رو راه بندازم"

‫"یا خدا!"

‫"الکسا!"

‫"یه چیزی..."

‫"یه چیزی پخش کن، مثلاً..."

‫"کلدپلی"

‫چون می‌دونم طرفدارشونه

‫جفتمون یه قاشق برمی‌داریم

‫با همدیگه میفتیم به جون بستنی

‫قاشق می‌ذاریم دهن همدیگه

‫شراب، شراب قرمزی خوب و خوش‌طعمه

‫که با بستنی سرد قاطی میشه

‫و سرخوش و سرد همدیگه رو می‌بوسیم

‫و حرف می‌زنیم

‫در مورد روابط گذشته‌مون صحبت می‌کنیم

‫خب، من روابط چندانی نداشتم، ولی...

‫اوه! اون تا دلت بخواد داشته

‫مشروب می‌خوریم

‫میگه این مدت توی یه مرکز حقوقی

‫بصورت داوطلبانه و رایگان کار می‌کرده

‫خیلی خوشم اومد! نزدیک بود غش کنم

‫در مورد خانواده‌ش حرف می‌زنیم

‫پدرش یه وکیل رده‌بالاست ‫و مادرش متخصص فیزیوتراپیه

‫معلومه

‫همدیگه رو می‌بوسیم

‫سرم گیج میره

‫مطمئن نیستم بخاطر بوسه‌ست یا شراب

‫لباسم رو درمیارم

‫جولین پیرهنش رو درمیاره و سینه‌مو می‌گیره

‫نمی‌دونم چجوری سوتینم هم دراومده

‫فضا سکسی و آتیشی شده

‫میریم اتاق من، روی تخت من

‫تا به خودمون میایم ‫می‌بینیم داریم سکس می‌کنیم

‫خیلی خوب و محبت‌آمیزه

‫با اون‌دفعه توی دفتر فرق می‌کنه

‫خواب میریم ‫نمی‌دونم چقدر خواب بودیم

‫یکم بعد، بوسه‌ها و نوازش‌ها شروع میشه

‫چشمام رو می‌بندم

‫با همدیگه هماهنگیم. حس خوبی داره

‫تا اینکه...

‫بشدت نیاز پیدا می‌کنم که...

‫که بالا بیارم!

‫هلش میدم از روم کنار بره

‫سریع میرم دستشویی، لحظه‌ی آخری می‌رسم

‫دل و روده‌م رو می‌ریزم بیرون ‫همه‌چی برام زجرآور میشه

‫بالا آوردن

‫بوی نمور سنگ دستشویی

‫لختم؟

‫روی زمین چمباتمه زدم

‫و جولین توی تختم خوابیده

‫و صدای بالا آوردنم رو می‌شنوه

‫"حالت خوبه؟"

‫"آره، خوبم، چیزی نیست بخاطر..."

‫"بخاطر ترکیب شراب قرمز و..."

‫"و بستنیه"

‫حس مزخرفی دارم

‫نمی‌تونم تکون بخورم

‫حتماً یه مدتی همونجا موندم

‫حس می‌کنم جولین داره بلندم می‌کنه

‫و به آرومی منو برمی‌گردونه روی تخت

‫صورتم رو ازش برمی‌گردونم ‫حتماً بوی گند میدم

‫توی گوشم زمزمه می‌کنه "حالت خوبه؟"

‫"آره، آره، فقط یخورده..."

‫نصف ذهنم خوابه

‫و بعد حس می‌کنم جولین داره منو می‌بوسه

‫سعی می‌کنم تکون بخورم

‫"باید دندونام رو مسواک بزنم"

‫نمی‌تونم اینطوری ببوسمش

‫هنوزم حالت تهوع و سرگیجه و مستی دارم

‫می‌خندم "احساس کثیفی می‌کنم"

‫بهم میگه خوشگلم

‫همینطور منو می‌بوسه

‫صورتمو می‌برم اون سمت

‫دستاش همه‌جامو لمس می‌کنه. حس می‌کنم...

‫حس می‌کنم هنوزم حالت تهوع دارم

‫و بعد از گوشه و کنار ذهنم، می‌شنوم که میگه

‫"همینجا دراز بکش ‫و بذار باهات عشقبازی کنم"

‫بازم به خودم می‌پیچم

‫حس می‌کنم دست‌ها و پاهاش می‌چسبن بهم

‫یهویی، ذهنم کاملاً بیداره

‫روی من خوابیده

‫ولی دستش روی صورتمه

‫"صبر کن ببینم، این خیلی... نه"

‫نمی‌تونم نفس بکشم

‫"بس کن. باید مسواک بزنم، جولین"

‫"جولین!" ‫سعی کردم با دستام هلش بدم عقب

‫ولی دستام رو می‌گیره

‫و نمی‌تونم تکون بخورم، و...

‫و...

‫بهم دخول می‌کنه

‫سخت و دردناک و...

‫و خیلی دردآوره

‫حس می‌کنم از بدنم خارج میشم

‫باورم نمیشه همچین اتفاقی داره میفته

‫نه. نه. امکان نداره. باید...

‫باید یه راهی پیدا کنم

‫که دلم این سکس رو بخواد، آره

‫آره، یا... یا جیغ بزنم

‫ولی نمی‌تونم... نمی‌تونم جیغ بزنم

‫دستش روی دهنمه

‫شدیداً احساس وحشت می‌کنم

‫تقلا می‌کنم که از زیرش بیام بیرون

‫همینطور ادامه پیدا می‌کنه

‫سعی می‌کنم... دستشو گاز بگیرم

‫پیچ و تاب می‌خورم ‫و سعی می‌کنم بهش لگد بزنم

‫نمی‌تونم درست نفس بکشم. اون...

‫اون توی یه عالم دیگه سیر می‌کنه

‫من باهاش توی اون عالم نیستم

‫بنظر نمیاد که متوجه شده باشه

‫بنظر نمیاد اهمیت بده. یا نکنه...؟

‫یا نکنه آدم کاملاً متفاوتیه؟

‫چطور ممکنه متوجه نشده باشه؟

‫چطور ممکنه متوجه نشده باشه؟

‫درد شدیدی درونم حس می‌کنم

‫می‌خوام دوباره بالا بیارم ‫هیچ راه فراری نیست

‫دستش رو برداشته...

‫ولی حرفی نمی‌زنم

‫چشمام به سقف خیره شده

‫و حس انکار عجیبی...

‫وجودم رو فرا گرفته

‫جولین روی من دراز کشیده

‫اونجام، ولی اونجا نیستم

‫جولین خروپف می‌کنه

‫بی‌صدا گریه می‌کنم...

‫با تقلا از تخت بیرون میام، و...

‫تلوتلوخوران میرم دستشویی

‫لخت، و بالا میارم

‫و بالا میارم و بالا میارم

‫و دندونام رو مسواک می‌زنم و...

‫بدنم رو می‌سابم. پوستم قرمز میشه

‫زیر... زیر دوش می‌شینم ‫فکر می‌کنم، بشدت...

‫بشدت تلاش می‌کنم که...

‫که فکر کنم که...

‫"صورت‌حساب رستوران نشون میده"

‫"که جفتتون ساکی زیادی نوشیدین"

‫"شاهدها دیدن که داری می‌خندی، آره؟"

‫"گفتی که خودت لباست رو درآوردی، درسته؟"

‫"دو بطری شراب قرمز خالی"

‫"توی خونه‌ت هست، قبول داری؟"

‫"به مردم گفتی باهاش رابطه داری"

‫"قبلاً با متهم خوابیده بودی؟"

‫"دعوتش کردی بیاد خونه‌ت، بیاد توی تختت؟"

‫من...

‫زیر دوش می‌شینم، حالا چیکار کنم؟

‫به کسی زنگ بزنم؟

‫از... از زیر دوش میام بیرون

‫پوستم از شدت گرما سرخ شده

‫لباس‌هایی که توی اتاق مهمون دارم رو می‌پوشم

‫لباس‌های تابستونی ‫چون حاضر نیستم برگردم توی اتاق خوابم

‫پذیرایی رو تر و تمیز می‌کنم

‫با اینکه می‌دونم که... ‫باید از اونجا برم چون...

‫چون شاید بخوام...

‫می‌خوام به عقب برگردم... چی؟ ‫توی تختم خوابیده

‫خودمو می‌بینم، زندگیم رو می‌بینم

‫زندگی که ساختم، حرفه‌م

‫حرفه‌م. حالا باید چیکار کنم؟

‫چون توی همچین وضعیتی هستم

‫حالا باید چیکار کنم؟

‫اجازه بدم همه‌چیز رو ازم بگیره؟

‫توی دادگاه خودم تبدیل به شاهد بشم؟

‫با جولز، جولین و تمام آشناهای پدرش

‫اونم با آدام که وکیل مدافعشه، آدام نابغه

‫که شاهد احضار می‌کنه

‫میا، آلیس، راننده‌ی تاکسی

‫پیشخدمت توی رستوران

‫کسایی که دیدن داریم می‌خندیم

‫فروشنده‌ی بستنی، مشروب‌فروشه

‫نه. نچ

‫این حقیقت قانونیه

‫قانون سعی می‌کنه ‫اینطوری به قضیه نگاه کنه

‫نه. نه

‫نمی‌تونم این‌کارو بکنم

‫نمی‌دونم چیکار کنم. نمی‌دونم...

‫از خونه‌ی خودم میرم بیرون

‫مطمئن نیستم چرا، که کجا برم...

‫توی خیابون پرسه می‌زنم

‫توی سرما با دامن و دمپایی

‫سه ساعت قدم می‌زنم ‫تا اینکه دیگه توان راه رفتن ندارم

‫به... به یه صف تاکسی می‌رسم

‫سوار اولین تاکسی میشم

‫"می‌خوام برم ایستگاه یوستون"

‫با قطار برم خونه‌ی مامانم

‫"شرمنده، عزیزدلم. امروز صبح"

‫"فقط مسافرهای فرودگاه قبول می‌کنم"

‫"چی؟" "عزیزدلم یک‌ساعت منتظر نموندم"

‫"که بخوام یه مسیر کوتاه برم"

‫"خب، می‌دونی چیه، داداش؟ ‫انتخابش با تو نیست"

‫"تاکسی خودمه" ‫"تو... تو توی صف تاکسی وایسادی"

‫"هرجا مسافر بخواد میری، قانون اینه" ‫"این‌دفعه از این خبرا نیست"

‫"اگر قوانین رو رعایت نکنی ممکنه ‫مجوزت تعلیق بشه، پس اگر منو نبری"

‫"گزارشت رو میدم و کاری می‌کنم پدرت دربیاد"

‫"ازت می‌خوام درو باز کنی ‫و از تاکسیم بری بیرون" "نه"

‫"اگر نری بیرون زنگ می‌زنم پلیس" ‫"اصلاً عادلانه نیست"

‫یارو برمی‌گرده. ظاهرم رو می‌بینه

‫و می‌بینم قیافه‌ش عوض میشه

‫"عادلانه نیست!"

‫تنها چیزی که توی ذهنمه مادرمه و...

‫فقط می‌خوام خونه پیش مامانم باشم

‫می‌خوام روی مبل گل‌گلی قدیمی بهش بچسبم

‫می‌خوام گرمای شدید بدنش رو حس کنم

‫راننده تاکسی یه دستمال بهم میده

‫چقدر گذشته؟ دماغم رو می‌گیرم، و...

‫چشماش رو توی آینه وسط می‌بینم

‫حالا چشماش مهربون شده

‫"نمی‌دونم کجا برم"

‫راننده تاکسی منتظره

‫به ساعت تاکسی نگاه می‌کنم

‫ساعت 6:09 صبحه

‫غریزه‌ی حقوقیم بهم میگه ‫این پرونده نتیجه‌ش شکسته، ولی...

‫از راننده تاکسی می‌پرسم

‫"میشه لطفاً منو برسونی ‫ نزدیک‌ترین پاسگاه پلیس؟"

‫♪ صبح که تازه بیدار شدی ♪ ‫«روز اول»

‫«روز دوم»

‫♪ و آفتاب به صورتت می‌تابه ♪ ‫«روز دوم»

‫♪ و آفتاب به صورتت می‌تابه ♪ ‫«روز سوم»

‫«روز چهارم»

‫«روز پنجم»

‫♪ همیشه همینطوری عاشقت می‌مونم ♪

‫♪ وقتی اثری از آرایشت نمی‌مونه ♪

‫«روز 782»

‫این منم

‫که دارم از بیرون، به خودم نگاه می‌کنم

‫از درها می‌گذرم ‫صدای پاشنه‌ی کفشم می‌پیچه

‫دادگاه کیفری مرکز لندن

‫این منم، که دارم از سیستم امنیتی می‌گذرم

‫بدون ‌احساس، واقع‌گرا ‫این منم، با یک هدف مشخص

‫این‌دفعه، نه خبری از کارت وکالت هست ‫نه ورود آسون

‫فقط خودمم

‫از دستگاه فلزیاب رد میشم ‫بوق می‌زنه

‫کفش‌هامو درمیارم. بازم رد میشم

‫این منم که دارم با فلزیاب دستی وارسی میشم

‫این‌دفعه، من... من اونجام

‫می‌بینم وکلا میرن و میان

‫با کلاه‌گیس آروم باهمدیگه حرف می‌زنن

‫با کاغذها و پوشه‌ها و صحبت‌های درگوشیشون ‫یکیشون منو دید؟

‫اوه، خدا. سرمو می‌اندازم پایین

‫این منم، کیف و گوشیم رو برمی‌دارم

‫با مامور بخش حمایت از شاهدین ‫میرم سمت آسانسور

‫این منم، تسا انزلر

‫این‌دفعه، نه خبری از ‫کلاه‌گیس وکلا هست نه ردا

‫همچین حسی داره

‫همون دادگاه، ولی بدون حفاظ

‫این منم، که ناخن‌هامو ‫فرو می‌کنم توی مچ دستم

‫این منم ‫میرم توی آسانسور، به طبقه نگاه می‌کنم

‫درها بسته میشه. دینگ

‫وکلا، مشاورها، پلیس

‫خارج میشن، وارد میشن

‫خارج میشن، دینگ. طبقه‌ی دوم

‫این منم که از آسانسور میرم بیرون

‫اتاق جلسه رو پیدا می‌کنم

‫این منم، توی اتاقی کوچیک و بدون پنجره

‫میز پلاستیکی سفید، صندلی سبز

‫منتظر می‌مونم. منتظر می‌مونم

‫الان 782 روزه که منتظرم

‫و حالا روزش فرا رسیده

‫سه سال توی دانشگاه

‫یک سال کارآموزی

‫و هفت سال وکالت

‫همیشه باور داشتم و حالا...

‫حالا، باید مطمئن بشم که اشتباه نمی‌کردم

‫که هنوزم می‌تونم بهت باور داشته باشم

‫می‌تونم اعتماد کنم ‫هنوزم می‌تونم قبولت داشته باشم

‫باور داشته باشم که بهم نشون میدی ‫که پشت قانون، عدالت وجود داره

‫ولی حالا اینجام ‫و از این سمت میز خیلی متفاوت بنظر میای

‫از این صندلی توی این اتاق بی‌پنجره

‫نماینده‌ی دادستان، ریچارد ‫وارد اتاق میشه

‫ریچارد لاوسن. شانس آوردم ‫که خیلی معتبره، قانون رو خوب بلده

‫و حالا اینجاییم ‫توی دادگاه کیفری مرکز لندن

‫ریچارد با ردای ابریشمی و کلاه‌گیسش

‫آماده‌ست تا پرونده رو پیگیری کنه

‫بعد از تمام اون عقب انداختن‌ها و کاغذبازی‌ها

‫آره. من، که دارم ‫فکر می‌کنم و کفرم بالا اومده

‫و داره روی دوشم سنگینی می‌کنه

‫امروز 782 روز گذشته

‫از روزی که رفتم پاسگاه پلیس

‫افسر پلیس آدم گنده‌ای بود

‫همه‌جا پر از پوسترهای افراد گمشده بود

‫یکیش زنی با صورتی غم‌انگیز بود

‫که صورتش پر از کبودی بود

‫"این عشق نیست"

‫یه استیکر هست که نوشته

‫"قهرمان باش ‫ قبل از وقوع جرم ازش جلوگیری کن"

‫ولی درست به دیوار نچسبیده

‫یکی... یکی سعی کرده خط‌ خطیش کنه

‫ولی ظاهراً خودکار

‫روی استیکر براق درست کار نکرده

‫منو بردن توی اتاق بازجویی

‫تابحال فقط توی فیلم‌ها ‫همچین اتاق‌هایی رو دیده بودم...

‫اونم وقتی توی دفتر با پاهای روی میز

‫داشتم بازجویی‌های موکل‌هامو نگاه می‌کردم

‫با تمام فحش‌ها و عصبانیت‌هام ‫بابت حقه‌هایی که پلیس‌ها می‌زنن

‫وقتی خودت اینجایی فرق می‌کنه

‫سردمه، می‌لرزم

‫دامن، تاپ، دمپایی

‫لباس‌هایی که از اتاق مهمان برداشتم

‫می‌خوام بگم یه زن بیاد، نیاز دارم زن باشه

‫ولی نمی‌خوام افسر گندهه رو ناراحت کنم

‫حتماً ذهنم رو خونده

‫داره بهم میگه می‌تونم برم

‫و وقتی افراد بخش آزار جنسی اومدن برگردم

‫یا وقتی یه زن سر شیفت بود، ولی من...

‫می‌خوام تمومش کنم بره

‫قهوه‌ش رو می‌ذاره روی میز

‫یه چند تا کار انجام میده

‫و بعد سوال‌ها شروع میشه

‫"بله"

‫"تسا جین انزلر. نه"

‫"نه، ممنون. بله"

‫"بله، متوجهم تصویرم داره ضبط میشه. بله"

‫"می‌خوام... می‌خوام گزارش..."

‫"چون بنظرم... چون بهم..."

‫"یه اتفاقی برام افتاده. داشتم..."

‫"دیشب، امروز صبح، به من..."

‫"به من... به من تجاوز جنسی شد"

‫"و می‌خواستم..."

‫"بله، بله، می‌شناسمش"

‫"جولین بروکس"

‫"نه. نه، با همدیگه همکاریم"

‫"نمی‌دونم، حدوداً... حدوداً پنج سال"

‫"رابطه؟"

‫"تاحدودی. نه. نه، خب، منظورم اینه که... نه"

‫"دیشب، اولین دفعه‌ای نبود"

‫"که با هم رابطه داشتیم"

‫"اسمی... اسمی روی رابطه‌مون ‫نذاشته بودیم، برای همین..."

‫"پس، نه. نه. نه، توی رابطه نبودیم. نه"

‫"هفته‌ی قبل، با هم... با هم سکس داشتیم"

‫"نه. نه، خب، سر کار اتفاق افتاد"

‫"نه. نه، نه، نه، بعد از ساعت کار اداری بود"

‫"توی دفتر اون. یهویی..."

‫"یهویی اتفاق افتاد"

‫"آره، راضی بودم. البته اون دفعه"

‫وقتی اینو می‌نویسه سکوت حکمفرما میشه ‫و بعد می‌پرسه

‫اینجاست که باید تجاوز رو توصیف کنم

‫نمی‌خوام یه قربانی و لطمه‌دیده باشم

‫نه. نه. می‌خوام یه بازمانده باشم، ولی...

‫"این دستش کجا بود؟"

‫"پای تو؟ دست اون؟"

‫"خب، از دست دیگه‌ت"

‫"برای هل دادنش استفاده کردی؟"

‫"مقاومت کردی؟ بابت مقاومتت"

‫"جایی روی بدنش مونده؟"

‫"روی دستش که گازش گرفتی؟"

‫بعد میره سراغ اندام‌های دیگه ‫بازم سوال می‌پرسه

‫دیگه نمی‌تونم به افسر نگاه کنم

‫"من... من... نمی‌دونم. نمی‌دونم"

‫احساس تحقیر. پریشانی

‫رفتار اشتباه یا احمقانه؟

‫تقصیر من بوده؟

‫من چه کار اشتباهی کردم؟ ‫خب، اشتباه از من بوده؟

‫باید چیکار می‌کردم؟ ‫افسر میگه گوشیم رو بدم. "نه، نه"

‫"بهش احتیاج دارم"

‫ناراضیه که بهش ندادم. از اتاق میره بیرون

‫بازم تنها شدم

‫منتظرم

‫منتظرم. برمی‌گرده

‫بازم میگه گوشیمو بدم ‫نمی‌تونم... نمیدم

‫"تمام اطلاعات خانواده ‫و دوستان و کارم توشه!"

‫افسر چپ‌چپ نگاهم می‌کنه

‫می‌دونم باهاش راه نمیام

‫ولی میگه قراره یه ماشین منو ببره هیونز؟

‫معاینه‌ی پزشکی قانونی؟

‫باید بهش بگم

‫"شاید اثر چندانی پیدا نشه، چون من..."

‫"دقیقاً بعدش دوش گرفتم"

‫اوه، خدا!

‫من... من چقدر احمقم!

‫"دوش گرفتم. همه‌چی رو شستم رفت. آخه..."

‫"اگر بگه سکس نداشتیم چی؟"

‫"چطور می‌تونم اثبات کنم...؟ نه"

‫"نه. اونقدرام احمق نیست"

‫"قطعاً این مورد رو اعتراف می‌کنه"

‫"فقط میگه... فقط میگه سکس"

‫"با رضایت دوطرف بوده، مگه نه؟

‫بازم به افسر نگاه می‌کنم

‫داره آدامس می‌جوه

‫"صبر کن تا یه وکیل عوضی پیدا کنه"

‫"اونا حاضرن هرحرفی بزنن"

‫و من بهش میگم

‫"جولین خودش یه وکیل مدافع عوضیه"

‫دیگه نمی‌جوه، پشت چشم نازک می‌کنه

‫جوری بهم نگاه می‌کنه ‫که انگار از عمد این‌کارو کردم...

‫که سخت‌ترین متهم رو انتخاب کردم

‫صدای خودمو می‌شنوم

‫که با صدای آروم میگم

‫"من خودمم وکیل مدافعم"

‫نمی‌دونم چه برداشتی ‫از نگاهی که بهم می‌کنه داشته باشم

‫نگاه تحقیرآمیزه یا نگاه دلسوزانه‌ی واقعی؟

‫نمی‌تونم تشخیص بدم ‫نه با این حالم. با صدای خشک میگه

‫"عه! حالا به ما احتیاج داری، آره؟"

‫"جانم؟"

‫ریچارد یه سوال ازم می‌پرسه

‫در مورد آماده بودنه؟ آروم بودن؟

‫جواب میدم، ولی نمیدم، نمی‌تونم

‫نمی‌دونم چی گفتم

‫به میز خیره میشم

‫پلاستیک سفیدش از کثیفی کرم‌رنگ شده

‫ریچارد ازم می‌پرسه مطمئنم که نمی‌خوام

‫شهادتم رو بصورت ویدئویی ضبط کنم؟

‫"آره. می‌خوام مستقیماً"

‫"توی چشمای جولین نگاه کنم"

‫این منم

‫منتظرم دادگاه پرونده‌ای

‫که اسم جولین روشه رو صدا کنه

‫دادستانی سلطنتی برعلیه جولین بروکس

‫توی لیست دادگاهه

‫و همه می‌تونن ببینن

‫دادستانی سلطنتی برعلیه جولین بروکس

‫این منم، که می‌دونم دارن ‫هیئت منصفه رو انتخاب می‌کنن

‫دادگاه شماره‌ی 1 ‫وکیل جولین، وکیل سلطنتی‌ش

‫احتمالاً امیدواره تا جای ممکن ‫زن‌های هیئت منصفه کمتر باشن

‫در مورد نحوه‌ی دفاعشون صحبت می‌کنن

‫جولین کنارشه، داره نظر خودشو میگه

‫که مطمئن بشه بیشترین احتمال

‫گرفتن حکم بی‌گناهی رو داشته باشه

‫من، اینجا می‌شینم

‫منتظر می‌مونم تا اجازه بدن برم داخل

‫ریچارد باید برگرده توی دادگاه

‫دستش رو می‌ذاره روی شونه‌م ‫یه تکونی می‌خورم

‫دست خودم نیست

‫ریچارد داره باهام حرف‌ می‌زنه

‫دهنش داره تکون می‌خوره

‫"قراره کسی بیاد کنارت باشه؟"

‫"اوهوم"

‫"اوهوم"

‫لعنتی!

‫عمراً گریه نمی‌کنم

‫تخت بیمارستان توی هیونز

‫معاینه‌ی پزشکی قانونی

‫با روپوش سفید

‫منتظر پرستارم

‫"اسم، لطفاً؟" ‫"تسا جین انزلر"

‫گوشیم صدا میده. پیامک اومده

‫اوه خدا. خودشه. جولینه!

‫"تاریخ تولد؟"

‫"کجایی؟ نگو که رفتی سر کار! جی"

‫"بوس. بوس"

‫حس می‌کنم گوشیم آلوده‌ست

‫حذفش می‌کنم ‫همون لحظه از پاک کردن مدرک پشیمون میشم

‫چه مرگم شده؟

‫مدام دارم این‌کارو می‌کنم!

‫باید گوشیم رو می‌دادم به افسر

‫"محل سکونت؟" ‫بدنم یخ می‌زنه. هنوزم توی آپارتمان کوفتیمه

‫جلوی خودمو می‌گیرم

‫که گوشیم رو نکوبم زمین و خردش نکنم

‫بازم صدا میده

‫"درضمن، امیدوارم بعد از اون اتفاقات ‫حالت خوب باشه؟"

‫"دارم میرم خونه"

‫"بعد از اون اتفاقات؟"

‫با علامت سوال، یعنی چی؟

‫"فشار خون؟" ‫نگران خودشه؟ نگران کاری که کرده؟

‫"دمای بدن؟" این‌دفعه، هوشمندی به خرج میدم ‫پیام رو ذخیره می‌کنم

‫حتی ازش اسکرین‌شات می‌گیرم

‫ساعت 8 و نیم صبحه. و یک زن ‫با دستکش داره واژنم رو بررسی می‌کنه

‫عکس می‌گیره. به سقف خیره شدم ‫دندونام رو به هم فشار میدم

‫و جولین توی آپارتمانمه

‫و داره توی حمومم دوش می‌گیره؟

‫توی یخچالم می‌گرده؟

‫دیروز، تصور کرده بودم، امیدوار بودم

‫که شاید بشه امروز صبح ‫باهمدیگه صبحونه بخوریم و...

‫اینجا چیکار می‌کنم؟ ‫به پرستار میگم "مطمئن... مطمئن نیستم"

‫دست نگه می‌داره. می‌ایسته ‫پرستار یه حرف محبت‌آمیز می‌زنه

‫متوجه نشدم چی میگه، بررسیش تموم شده ‫عمراً گریه نمی‌کنم

‫می‌پرسه جایی دارم برم یا نه ‫کسی که بتونم کنارش باشم؟

‫خب... نمی‌دونم

‫حس می‌کنم کنترل از دستم خارج شده ‫نکنه دارم شلوغش می‌کنم؟

‫نه شلوغش نمی‌کنم. شلوغش نمی‌کنم

‫ولی نکنه دارم شلوغش می‌کنم؟ جولین رو ‫می‌شناسم. سال‌هاست که می‌شناسمش

‫"این عشق نیست"

‫"قراره الان بازداشتش کنن؟"

‫پرستاره مطمئن نیست

‫می‌پرسه می‌خوام با یه ‫مددکار اجتماعی صحبت کنم یا نه

‫"نه. نه، ممنون. میشه برم؟"

‫پرستار افسر پلیس رو صدا می‌کنه بیاد داخل

‫پلیس گنده‌بکه میگه ‫مدارک پزشکی قانونی رو با خودش می‌بره

‫بعداً باهام تماس می‌گیره، ولی من...

‫"می‌خواین بازداشتش کنین؟"

‫"آره، مگر اینکه..."

‫"خودت می‌خوای بازداشتش کنیم؟"

‫نمی‌تونم بگم آره ‫و نمی‌تونم بگم نه

‫ولی نمی‌تونه همینطوری قسر دربره، مگه نه؟

‫که تظاهر کنه همچین اتفاقی نیفتاده؟

‫می‌خوام بدونه چیکار کرده

‫نمی‌خوام یه پیام بهم بده ‫و بپرسه حالم خوبه یا نه

‫اصلاً هم حالم خوب نیست ‫حالم خوب نیست

‫"حاضری توی دادگاه شهادت بدی؟"

‫"نمی‌خوام از ادامه‌ی مسیر دلسردت کنم"

‫"ولی قطعاً سخت خواهد بود"

‫بعد میگه "دادستانی تصمیم می‌گیره"

‫"که پرونده مناسب ارائه به دادگاه هست یا نه"

‫خودم اینو می‌دونم، معلومه که می‌دونم

‫ولی مثل یه سیلی می‌مونه

‫تصمیمش با من نیست. نه

‫نه، زندگیم توی دستان پلیس

‫دادستانی و سیستم قضاییه

‫هیچ کنترلی روش ندارم

‫پای خیلی چیزا وسطه...

‫حریم خصوصیم، خانواده‌م، دوستانم

‫همه‌چی. می‌ترسم

‫ولی یه نفر درونم هست

‫اون دختری که جنگید ‫و جنگید تا دیده بشه

‫به سمت چپتون نگاه کنین ‫به سمت راستتون نگاه کنین. کی موفق نمیشه؟

‫اون شجاعه، و اگر من کاری نکنم، فکر...

‫فکر می‌کنم ممکنه از دستش بدم

‫"آره. آره، توی دادگاه شهادت میدم"

‫مادرم از راه می‌رسه

‫با شلوار و کفش معقول

‫کیف حصیریش توی دستاشه

‫همونی که برای تولدش بهش دادم

‫بابا این کیف برای ساحله!

‫بهش گفته بودم، "کرم ضدآفتاب ‫و حوله‌هات رو بذار توش و بعد برو"

‫"آخه من کی وقت می‌کنم برم ساحل؟"

‫باز گند زدم!

‫قیافه‌ش بشدت وحشت‌زده‌ست

‫ولی بخاطر من اومده اینجا

‫این روزا انگار همه‌چی تقصیر منه

‫بعد از 782 روز ‫نمی‌تونم جلوی تمام اون صداها رو بگیرم

‫"سرکار روی مبل با یه نفر خوابیدی"

‫"دعوتش کردی بیاد خونه‌ت"

‫"اونقدر مستی که حتی بالا میاری"

‫خودمو می‌کوبم

‫"بقدر کافی جیغ یا لگد نزدی، بی‌حرکت موندی"

‫"وسط تمام اون قضایا، بی‌حرکت موندی"

‫"آخه چه مرگته؟"

‫"نه. رقت‌انگیزی"

‫"بعد از اینکه اون‌کارو باهات کرد ‫اجازه دادی توی تختت بخوابه"

‫"اونم وقتی داشتی زیر دوش گریه می‌کردی؟"

‫"جولین، وکیل خوبیه ‫پرونده‌های زیادی رو مجانی قبول می‌کنه"

‫"داری باهاش چیکار می‌کنی؟"

‫"اگر واقعاً فکر کرده باشه رضایت داشتی چی؟"

‫ناخن‌هامو فرو می‌کنم توی رون‌هام

‫کاری می‌کنم دردش رو حس کنم

‫"بجنب، تس، یادت بیاد"

‫"قانون میگه... میگه حق نداری"

‫"با یک زن همچین کاری بکنی"

‫"نمی‌تونی دست‌ و ‌پاش رو بگیری"

‫"و سرجاش نگهش داری و..."

‫"و بهش... بهش دخول کنی"

‫"نمی‌تونی تجاوز کنی و بعد تظاهر کنی"

‫"که با رضایت دوطرف بوده، می‌تونی، مامان؟"

‫یه ساندویچ بهم میده

‫ساندویچ مربای توت‌فرنگی؟

‫معده‌م توان تحملش رو نداره

‫ولی قیافه‌ش خیلی نگران بنظر میاد

‫الان خیلی پیر بنظر میاد

‫زیر چشم‌هاش حسابی پف کرده

‫سکوت حکمفرماست

‫نون سفید می‌جوم

‫مزه‌ی شیرین بیش از حد...

‫توت‌فرنگی و کره

‫بلند میشه...

‫و تمام بدنم رو...

‫محکم بغل می‌کنه

‫"مثل همیشه قوی باش!"

‫"اجازه نده این عوضیا روحیه‌ت رو تضعیف کنن!"

‫"حتی اگر از این قضیه قسر در برن"

‫"اجازه نده تس ما رو داغون کنن"

‫اوهوم

‫اوهوم

‫عمراً گریه نمی‌کنم. عمراً

‫عمراً

‫دادگاه میفته سه روز دیگه

‫قراره فقط من شهادت بدم، نه جولین

‫امروز، جولین ادعای بی‌گناهی می‌کنه

‫اعتراف نمی‌کنه چیکار کرده ‫ولی من می‌دونم که خودش خوب می‌دونه

‫خب، مطمئنم که باید بدونه ‫احمق که نیست

‫فقط خودش رو قانع کرده

‫و همچنین تمام افرادی که ازشون خواسته ‫ برای حمایت ازش نامه بنویسن

‫افرادی که باهاشون آشنام

‫خودش و اونا رو قانع کرده

‫که من دروغگوام ‫و دارم این‌کارو می‌کنم که نابودش کنم

‫خودش رو قانع کرده

‫که قربانی ماجرا خودشه

‫درحالیکه من، مجبورم به زبونش بیارم

‫جلوی همه اون اتفاق رو مرور کنم

‫چرا؟ چطور می‌تونه همینطوری بشینه

‫و توی جایگاه ازش سوال ‌و ‌جواب نکنن؟

‫اون این‌کارو با من کرده ‫من کسیم که داره محاکمه میشه

‫صورت مادرم

‫بی‌اختیار فکر می‌کنم که به‌نحوی می‌دونه

‫که مورد تعرض قرار گرفتن چه حسی داره

‫هرگز چیزی ازش نمی‌پرسم

‫نون سفید توی گلوم گیر می‌کنه

‫قورت دادن سخته ‫سروکله‌ی ریچارد پیدا میشه

‫"هیئت‌ منصفه مشخص شد؟ چند تا زن هستن؟" ‫"چهار تا"

‫مامانم می‌پرسه "این چیز خوبیه؟"

‫نمی‌دونم

‫آخه زن‌ها هم می‌تونن توی باور کردن

‫حرف زن‌های دیگه به بدی مردها باشن

‫آخه چرا، ها؟

‫آخه چرا؟

‫مامانم میره دستشویی رو پیدا کنه

‫بازم تنها شدم

‫میا، بهش احتیاج دارم

‫گوشیم رو درمیارم ‫بین پیامک‌های امروز صبح می‌گردم

‫مشغول نمایش شکسپیره

‫توی یه کشتی تفریحی؟

‫احساس قدرت بیشتری می‌کنم ‫میا طرف تساست

‫ریچارد، توی دادگاهه

‫وقتی صحبت‌های اولیه‌ی دادستانی رو بگه

‫به عنوان اولین شاهد صدام می‌کنن

‫جولین اون داخل می‌تونه همه‌چی رو بشنوه

‫صحبت‌های اولیه

‫همینطوری نشسته و می‌دونه ‫که مجبور نیست یک کلمه هم حرف بزنه

‫خودمو... خودمو برای ‫ اتفاقاتی که قراره بیفته آماده می‌کنم

‫آینه‌م رو درمیارم

‫آرایشم رو درست می‌کنم

‫لباسم، از بین ‫لباس‌های وکالتم انتخاب شده. آره

‫ترکیبی بی‌نقص از "من یه... یه زن قوی هستم"

‫"خجالت نمی‌کشم و هرزه نیستم"

‫مادرم میاد تو ‫همون لحظه‌ای که افسر پلیس میاد داخل...

‫یه زن جوونه، توی لباس فرمش خیلی کوچیک ‫ بنظر میاد، با باتومی که از کمرش آویزونه

‫"دارن صدات می‌کنن، تسا"

‫"میشه مادرمو همراه خودت ببری؟"

‫سر تکون میده، دست مادرم رو می‌گیره

‫ولی قبل از رفتن ‫دم در برمی‌گرده

‫بازوم رو مثل یک دوست فشار میده...

‫مثل یک خواهر

‫این منم

‫که وارد دادگاه میشم

‫تا شهادت بدم

‫این منم

‫که به قاضی تعظیم می‌کنم

‫درحالیکه دارم به سمت جایگاه شهود میرم

‫این منم

‫که توی جایگاه شهود ایستادم

‫درحالی‌که کلمات ‫از دهنم درمیان و اعلام می‌کنن

‫"که شهادتی که میدم حقیقت"

‫"کل حقیقت و چیزی جز حقیقت نخواهد بود"

‫فضا خفه‌ست. سرمو میارم بالا

‫بابا و مامان و برادر جولین ‫ردیف اول جایگاه حاضرین نشستن

‫چقدر ازم متنفرن

‫می‌چرخم، به جولین نگاه می‌کنم

‫با کت‌و‌شلوار، و توی جایگاه متهم

‫یک وکیل سلطنتی و یک وکیل تازه‌کار جلو وایسادن

‫جولین مستقیم به من نگاه می‌کنه

‫انگار می‌خواد بی‌صدا با لب‌هاش بگه ‫ "معذرت می‌خوام"

‫ولی به‌جاش، تقریباً با حالتی نامحسوس

‫با تکون دادن سرش میگه "چیکار کردی؟"

‫به هیئت منصفه نگاه می‌کنم

‫این‌ها قراره تصمیم بگیرن، این غریبه‌ها

‫به قاضی نگاه می‌کنم

‫داره روی لپ‌تاپش ‫به یک پرونده نگاه می‌کنه

‫جایگاه وکلا، جایگاه هیئت‌منصفه ‫وحشت می‌کنم. تمام وکلا مرد هستن!

‫قاضی، منشی قاضی

‫مشاور نماینده‌ی دادستان ‫پلیس، وکیل مشاور

‫تنها زن منم

‫حتی دربون دادگاه هم مرده!

‫فقط منم... تنها زن دادگاه

‫ضربان قلبم رو حس می‌کنم

‫خون با سرعت توی رگ‌هام در جریانه

‫و بعد از 782 روز

‫بعد از اینکه مدام و مدام ازم پرسیدن

‫"مطمئنی می‌خوای این‌کارو انجام بدی؟"

‫بعد از تمام نگاه‌های ‫ کنایه‌آمیز و سرشار از شرمساری سر کارم

‫شک و شبهه‌هایی که مردم در موردم بیان کردن

‫حرف‌ها، بسته‌ی آزمایش تجاوز جنسی

‫شستن مداوم بدن خودم

‫کابوس‌ها، بالا آوردن‌ها

‫زخم کردن گوشت بدن خودم

‫حالا اینجام. همینجام

‫و سیستمی که زندگیم رو وقفش کردم

‫توسط من فراخونده شده ‫که حقیقت رو پیدا کنه

‫که عدالت رو اجرا کنه

‫نماینده‌ی دادستان، ریچارد

‫بلند میشه تا صحبت‌های دادستانی رو شروع کنه

‫دو بار، جولین رو دیدم. اولین بار...

‫اولین بار...

‫پلیس

‫خب، اونا... اونا هنوز بازداشتش نکرده بودن

‫زنگ زدن، گفتن به‌زودی بازداشت میشه

‫ولی حاضر نیستن سرکارش دستگیرش کنن. آره!

‫"ولی پرونده‌ی جالبیه"

‫"دو وکیل مدافع توی دادگاه با هم درگیر میشن"

‫برای دادستانی مورد جالبی بود

‫چه طنز وحشتناکی توی این موضوع می‌دیدن ‫افراد دادستانی

‫همه‌شون قبلاً منو می‌شناختن ‫قبلاً

‫همیشه اون سمت بودم، قبلاً

‫سعی کردم لایحه‌م رو برای یکشنبه بنویسم ‫خسته بودم، گریون بودم

‫نمی‌تونستم تمرکز کنم اصلاً خوب نخوابیده بودم

‫و بعد دوشنبه، با قطار اومدم

‫اون سمت خیابون ‫روبروی دفتر ایستادم

‫زانوهام سسته، سرم گیج میره

‫روی چند تا پله می‌شینم

‫به آلیس زنگ می‌زنم ‫ازش می‌خوام بیاد اون سمت خیابون دیدنم

‫دارم نفس نفس می‌زنم

‫اون روز بهش گفتم کارای پرونده‌م رو ‫انجام بده، بهش گفتم مریض شدم

‫منو سوار تاکسی می‌کنه که برگردم خونه ‫وحشت کردم

‫وقتی جولین اونجاست

‫چطور می‌تونم برگردم دفتر و کار کنم؟

‫بالاخره... بالاخره...

‫به مادرم زنگ می‌زنم

‫ناراحته که بهش زنگ زدم، سر کارشه

‫ولی بهش میگم

‫و در عرض دو ساعت، میاد خونه‌م

‫با کمترین جزئیات ممکن

‫بهش میگم چه اتفاقی افتاده

‫بنظر نمیاد غافلگیر یا مأیوس شده باشه

‫بنظر میاد تمام وجودش رو خشمی فرا گرفته

‫که داره سعی می‌کنه کنترلش کنه

‫بهش میگم "به داداشم نگو، مامان"

‫"جفتمون می‌دونیم چرا"

‫خیلی واضح بهم میگه

‫"برگرد سر کار. اجازه نده این قضیه"

‫"تمام چیزهایی که ‫براش تلاش کردی رو خراب کنه"

‫"این شغلته، درآمدته، حرفه‌ته"

‫سه... سه‌شنبه بازم سعی می‌کنم

‫موفق میشم وارد دفتر بشم

‫همه‌ سرشون شلوغه

‫میرم سمت دستگاه فتوکپی ‫و صاف می‌خورم بهش

‫"سلام" ‫توی صورتم دنبال یه چیزی می‌گرده

‫"همه‌چی بینمون مرتبه؟" ‫گمونم قیافه‌م میگه "معلومه که نه!"

‫"ببین، تس، اگر به‌هر‌نحوی ‫ناراحتت کردم معذرت می‌خوام"

‫"بذار این هفته ناهار مهمونت کنم"

‫می‌خوام یه چیزی بگم، ولی...

‫مکث می‌کنه. "ببین، به‌زحمت اتفاقات اون شب"

‫"یادم میاد، خیلی مشروب خورده بودم"

‫صبر می‌کنه، و بعد

‫"خب، جفتمون خیلی خورده بودیم"

‫می‌تونیم بذاریمش به حساب همین

‫و بعدش کل این قضیه حل‌و‌فصل میشه، مگه نه؟

‫آره. نمی‌تونستم بذارمش به حساب

‫یه سکس خیلی ناجور در حالت مستی؟

‫"خب، اگر به‌هرنحوی ‫ناراحتت کردم معذرت می‌خوام"

‫دارم جیغ می‌زنم، ولی فقط توی ذهنم

‫ناراحتم کردی؟ به‌هرنحوی؟ تو...

‫تو بهم تجاوز کردی

‫دست و پاهام رو گرفتی و...

‫یهویی، آلیس سروکله‌ش پیدا میشه

‫و من مشغول فتوکپی کردن میشم

‫اواخر همون روز، میرم همراه وکیل سلطنتی‌ای

‫که جمعه بهش برخورده بودم قهوه بخورم

‫تمام شرایط دفترش رو بهم میگه

‫وکلای بی‌نظیری که اونجا باهاشون همکار میشم

‫بهش میگم خوشحال میشم بیام ‫با هم دست میدیم

‫به خودم میگم بیشتر تلاش می‌کنم

‫تا هزینه‌ی دفتر جدید رو دربیارم

‫دومین باری که مجبور شدم با جولین روبرو بشم

‫بعد از... بعد از دستگیریش بود

‫توی یک جلسه‌ی دادگاه بعدازظهره

‫می‌دونم که باید از کنارش بگذرم

‫قرار نیست صحبت کنیم

‫ولی بطرز احمقانه‌ای، مستقیم بهش نگاه می‌کنم

‫درجا خشک میشم

‫"چطور تونستی همچین کاری باهام بکنی؟"

‫لحنش... لحنش قانع‌کننده‌ست

‫"واقعاً ازت خوشم میاد، تس"

‫"امیدوار بودم بتونیم"

‫"رابطه‌ی خاصی رو شروع کنیم"

‫"ناسلامتی وقتی داشتی بالا میاوردی ‫ موهات رو گرفته بودم"

‫"ولی این، حرفایی که زدی"

‫"دیوونه شدی لعنتی؟"

‫توی صورتش نگاه می‌کنم ‫"خودت می‌دونی چه اتفاقی افتاد"

‫"هرچی که بوده، من که مجرم نیستم"

‫"من همچین آدمی نیستم"

‫"و، خدایا، تو قربانی نیستی!"

‫"می‌دونی، اگر این قضیه رو ادامه بدی"

‫"حرفه‌ی من رو نابود می‌کنی"

‫"اینو که می‌دونی، مگه نه؟"

‫راهشو می‌کشه و میره ‫فکر می‌کنم به پلیس بگم یا نه

‫باهام حرف زد، شروط ‫ آزادی مشروطش رو زیر پا گذاشت، ولی...

‫منم اجازه ندارم باهاش صحبت کنم

‫میرم دستشویی

‫در رو قفل می‌کنم

‫مدت طولانی همونجا می‌مونم

‫بالا میارم و صورتم رو می‌شورم

‫و گریه می‌کنم و گریه می‌کنم و گریه می‌کنم

‫ریچارد گلوش رو صاف می‌کنه

‫لبخندی دلسوزانه بهم می‌زنه

‫و بعد رفتارش کاملاً رسمی میشه

‫"میشه اسم و شغلتون رو به دادگاه بگین؟"

‫چشمام رو ازش برنمی‌دارم

‫"به بیان خودت، میشه به دادگاه"

‫"در مورد اولین شبی"

‫"که با جولین بروکس بودی بگی؟"

‫همونطور که دارم ‫در مورد اولین شب توی دفتر حرف می‌زنم

‫صدای پوزخند می‌شنوم

‫ناخوداگاه چشمام می‌گرده ‫ دنبال اینکه صدای کی بود

‫آدمای بیشتری توی جایگاه نشستن ‫دوستای جولین

‫رفتای قدیمی مدرسه‌ش؟ رفقای دانشگاهش؟

‫همه‌شون شکل همدیگه‌ن

‫اومدن اینجوری حمایتشون از ‫یکی از دوستاشون رو نشون بدن

‫"و بعد از ودکا، توی دفتر آقای بروکس؟"

‫مادرم می‌شنوه که دخترش

‫با یک مرد توی دفتر روی مبل سکس کرده

‫وقتی جزئیاتش رو ازم می‌پرسه معذب میشم نگاهم به صورت مادرم میفته

‫قیافه‌ش به هیچ عنوان عوض نمیشه

‫"بریم سراغ شب اون اتفاق"

‫"میشه لطفاً به بیان خودت، به دادگاه بگی"

‫"که چه اتفاقی افتاد؟"

‫به هیئت منصفه نگاه می‌کنم

‫یک مرد اون وسط نشسته

‫احساس اضطراب می‌کنم

‫یکی از زن‌های هیئت منصفه داره بهم ‫نگاه می‌کنه، توی چشماش نگاه نمی‌کنم

‫نمی‌خوام هیچ‌کاری انجام بدم ‫که بنظر بیاد دارم باهاشون بازی می‌کنم

‫صحبت می‌کنم

‫غذای ژاپنی، بستنی، تاکسی، خونه‌م

‫شراب، سکس اوایل شب

‫"بعدش چی؟" مجبور... مجبورم ‫در مورد بالا آوردن توی دستشویی حرف بزنم

‫لخت بودم؟ ‫چقدر اونجا بودم؟

‫جولین که به آرومی منو تا تخت برد

‫و در این لحظه به ذهنم می‌رسه

‫توی دادگاه، درحالی‌که ‫دارم به سوالات جواب میدم

‫که وقتی جولین به‌آرومی ‫منو تا تخت برده

‫یعنی اونقدر مست نبوده ‫که نتونه یادش بیاد

‫بهم دروغ گفته که خیلی مست بوده

‫تونسته منو بلند کنه ‫و با قدم‌های استوار برگردونه توی تخت

‫نه افتاد نه تلوتلو خورد

‫می‌دونست داره چیکار می‌کنه، ولی...

‫این بر علیهم استفاده میشه. آره

‫میگن توی این داستان فقط من مست بودم

‫پس حرف‌های من کمتر قابل استناده

‫بلند به سوالات جواب میدم

‫توی ذهنم، دارم از خودم سوال و جواب می‌کنم

‫دارم از توانایی‌های وکیل بودنم

‫برای شک بردن به داستان خودم استفاده می‌کنم

‫متوجه میشم که دو سال و 52 روزه

‫ مشغول همین کارم

‫مشغول ایرادگیری از داستانم

‫مدام و مدام و مدام توی اون خاطره گیر میفتم

‫ناخن‌هام رو توی کف دستم فرو می‌کنم

‫این‌دفعه خشکم نمی‌زنه

‫حافظه‌ی خودم رو زیر سوال نمی‌برم

‫اتفاقی که افتاده رو کوچیک جلوه نمیدم ‫بهش شاخ و برگ نمیدم

‫می‌دونم اون شب چه اتفاقی افتاد

‫بعد ریچارد. میره سراغ تجاوز

‫"توضیح بده هرکدوم ‫از دست‌ها و پاهات کجا بودن"

‫سعی می‌کنم برای ریچارد توضیح بدم

‫ولی اونقدر که باید واضح بیان نمی‌کنم

‫"میشه به دادگاه بگی"

‫"اون لحظه چه فکری می‌کردی؟"

‫که اینو نمی‌خوام. احساس می‌کردم گیر افتادم

‫نمی‌تونستم درست تکون بخورم

‫"بطور واضح به آقای بروکس گفتی"

‫"که راضی به سکس نیستی؟"

‫"آره. گفتم. گفتم "نه بس کن" ‫سعی کردم هلش بدم عقب". سعی نکردم؟

‫"چیز دیگه‌ای گفتی؟ جیغ زدی؟"

‫"آره. آره، سعی کردم"

‫"ولی دست‌هاش روی دهنم بود"

‫"بعدش چی؟"

‫"به‌زحمت می‌تونستم نفس بکشم، خشکم زده بود"

‫"بعد درد تمام وجودم رو فرا گرفت"

‫"احساس شوک، احساس ناباوری"

‫همین الانم داره اتفاق میفته

‫سوالات بیشتر. جزئیات بیشتر

‫تحقیر بیشتر

‫این منم

‫که دارم توی دادگاه شهادت میدم

‫ریچارد آخرین سوالش رو می‌پرسه

‫می‌شینه، بهم لبخند می‌زنه

‫از سوالات و جواب موکلش راضیه. خوب پیش رفت

‫بازم تنهام

‫منتظرم

‫انگشت‌هام می‌لرزه

‫دست‌هام، زیر بغلم

‫حتی ساق پام دارن عرق می‌کنن

‫سرمو میارم بالا. آلیس و آدام رو می‌بینم

‫که آخر سالن دادگاه نشستن

‫آدام الان ریش داره

‫از آخرین باری که با جفتشون ‫در ارتباط بودم مدت‌ها گذشته

‫الان بیش از دو ساله ‫که دارم توی دفتر جدید کار می‌کنم

‫تونسته بودم از دیدن همه‌شون اجتناب کنم

‫آدام، یک ای‌میل برام نوشت

‫و گفت حرفمو باور می‌کنه

‫بصورت خصوصی بهم گفت ‫که جولین تجربه‌ی دیگه‌ای هم داشته

‫به این جدیت نبوده، ولی...

‫قابل ارائه توی دادگاه نیست، شایعه‌ست

‫نوشته بود اگر بهش نیاز داشتم ‫فقط کافیه زنگ بزنم

‫هیچوقت زنگ نزدم. چرا؟

‫چرا با آدام تماس نگرفتم؟

‫شرمسار بودم؟ آره

‫مامان رو نگاه کن ‫یک ذره هم تکون نخورده

به ‫کیف ساحلی روی پاهاش چنگ زده

‫افسر جوون کنارشه

‫منتظرم

‫و من بهتر از همه می‌دونم

‫که این بخش بعدی، اصل کاریه

‫یک قلپ آب از لیوان سمت چپم می‌خورم

‫دستام می‌لرزه

‫وکیل مدافع به آرومی بلند میشه

‫شروع شد... سوال و جواب

‫توسط بهترین وکیل سلطنتی‌ای

‫که میشه استخدام کرد

‫تروبرد

‫و... بنگ!

‫"بله. بله. نه"

‫"نه. فکر کنم"

‫"نه، دفعه‌ی دوم بود. بله"

‫"فکر کنم. متوجه نشدم، چی؟"

‫"نه. بله، مطمئنم. نمی‌دونم"

‫"شاید فکر من بوده باشه. فکر کنم"

‫"من قبول دارم یا نه؟ بله"

‫"بله، بله. چند تا لیوان"

‫"زیاد هم بود، آره. شش تا"

‫"خب، شاید، بله، شاید هشت تا بود"

‫ریچارد بلند میشه "عالیجناب"

‫"بنده خودم مدارک لازم ‫برای غیره و غیره و غیره"

‫احساس می‌کنم داغ کردم ‫"وارد نیست"

‫"بله. بله"

‫"خب... یادم نمیاد. نه"

‫"نمی‌دونم. بالا آوردم"

‫"مطمئن نیستم. متوجه نمیشم"

‫"نمی‌دونم. آره، بودم"

‫"بله، اون زمان ازش خوشم میومد"

‫"فقط به دو تا از دوستام گفتم، میا و آلیس"

‫"مطمئن نیستم، نمی‌دونم"

‫"بله. بله. فکر کنم"

‫ریچارد دوباره بلند میشه ‫متوجه نمیشم چی میگه

‫ریچارد بنظر نگران میاد

‫گلوم خشک شده. بعد دوباره نوبت من میشه

‫"نه. نه، فکر کنم خودم می‌تونستم"

‫"تا تخت راه برم. نه"

‫"خب، می‌دونم چون ‫تا حموم رفتم بعد از اینکه تجا..."

‫ریچارد داره یه چیزی میگه. می‌شینه ‫وکیل سلطنتی بازم ازم سوال می‌پرسه

‫"بله. بله، اون زمان ازش خوشم میومد ولی..." ‫می‌پره توی حرفم

‫"نمی‌دونم" ‫بطرز عجیبی مکث می‌کنه

‫هنوز ادعاهای دفاعی اصلیشون رو نگفتن

‫ولی می‌تونم حس کنم در راهن

‫ریچارد هم مثل من خبر نداره

‫از قیافه‌ی ریچارد به قیافه‌ی وکیل سلطنتی ‫و دوباره به قیافه‌ی ریچارد نگاه می‌کنم

‫و وقتی اولین ادعاشون رو میگن

‫مات و مبهوت می‌مونم

‫"ببخشید، منظورتون چیه؟ نه. نه، نه، نه"

‫"متوجه سوالتون نمیشم. نه"

‫"نه. دست خودم روی دهنم نبوده"

‫"چی؟ دست خودم؟ نه"

‫"دست جولین بود. بوی دهنم؟ آره"

‫"شاید دهن خودمو لمس کرده باشم، آره"

‫"ولی نه. نه، نه. همچین اتفاقی نیفتاد"

‫"نمی‌خواستم رابطه داشته باشم. حالم بد بود"

‫"نه، اشتباه می‌کنین"

‫"نمی‌خواستم رابطه داشته باشم ‫چون حالم افتضاح بود"

‫"نه فقط چون دهنم ‫بخاطر بالا آوردن بوی بد می‌داد"

‫"نه، خیلی خوب یادمه"

‫"بله، ولی... چی؟ نه. نه"

‫"نه. دستم رو نذاشتم روی دهنم"

‫"که بوی بد دهنم به جولین نخوره"

‫"نه، من... اینطور نبود... نه"

‫و بعد یه عالمه سوال ‫در مورد دست‌های جولین پرسید

‫کدوم یکی کدوم مچ دستم رو گرفته بود؟

‫متوجه میشم که می‌خوان بگن

‫اگر جولین هر دستش

‫روی یکی از مچ‌هام بوده

‫پس هیچ دست دیگه‌ای نداشته ‫که بخواد دهنم رو بگیره

‫پس، من اشتباه متوجه شدم

‫دست و پاهام رو نگرفته بود ‫و، البته، می‌تونستم نفس بکشم

‫درواقع، دستی که روی دهنم بود ‫حتماً دست خودم بوده

‫که بوی بد استفراغم به جولین نخوره

‫وکیل سلطنتی داره میگه ‫دست خودم روی دهن خودم بوده

‫و همونطور که ادعا می‌کنه

‫می‌تونستم ازش برای ‫هل دادن جولین استفاده کنم

‫یا می‌تونستم دست خودمو

‫از روی دهن خودم بردارم و جیغ بزنم

‫ذهنم به هم ریخته ‫نمی‌تونم پای به پای سوالاش برم "نه، نه"

‫"نه. سعی کردم از زیرش دربیام"

‫"بهش گفتم، گفتم نه. تقلا کردم"

‫"دست... دست اون روی دهنم بود"

‫"چطوری؟ آره، آره، آره این‌کارو کردم"

‫"آره، آره. فکر کنم همینطوری بود"

‫"سعی کردم با تمام توانم هلش بدم عقب"

‫"ولی اون... نه. نه"

‫"نه، داشت منو له می‌کرد"

‫ذهنم قاطی پاتی شده

‫حس می‌کنم داره یه ظلم بزرگی بهم میشه

‫که همچین سوالاتی

‫داره باعث میشه گیج بنظر بیام

‫چون هستم، واقعاً گیج شدم

‫جولین به وکیلش گفته ‫یا وکیل سلطنتی فکر کرده که این داستان بهتریه

‫که من دستمو گذاشتم روی دهن خودم ‫و بنابراین، چی؟

‫فقط خودم بودم که اجازه نمی‌دادم ‫جیغ بزنم یا حرف بزنم

‫و هر لحظه می‌تونستم برش دارم

‫که... که حرف بزنم یا هلش بدم عقب

‫وکیل سلطنتی میگه

‫دست خودم و دهن خودم بوده

‫"مثل یجور بازی"

‫"یه بازی؟"

‫"بازی سکس توی دفتر"

‫این چیزیه که جولین گفته؟ یه بازی

‫خیلی کوتاه به اطراف نگاه می‌کنم

‫فکر می‌کنم. فکر می‌کنم

‫آدام رو می‌بینم ‫حس می‌کنم الانه که غش کنم

‫آدام داره تشویقم می‌کنه یادم بیاد ‫می‌دونه که ذهنم گیر کرده

‫و من... من یادم میاد!

‫همونجا توی دادگاه، یادم میاد!

‫میگم "جولین، مچ جفت دستم رو"

‫"توی یکی از دست‌هاش گرفته بود"

‫"برده بود بالای سرم"

‫"و دست دیگه‌ش، روی دهن و دماغم بود"

‫"به‌زحمت می‌تونستم نفس بکشم" ‫دارم می‌لرزم

‫الان چشمام به جولین خیره شده

‫چطور جرات می‌کنی؟ چطور جرات می‌کنی؟

‫چرا من این بالام و سعی می‌کنین ‫ کاری کنین دروغگو بنظر بیام؟

‫جولین توی چشمام نگاه نمی‌کنه

‫به خانواده‌ش نگاه می‌کنه

‫پدرش با اطمینان براش سر تکون میده

‫وکیل سلطنتی ازم عذرخواهی می‌کنه ‫که باعث شده ناراحت بشم

‫الان داره باهام محبت‌آمیز رفتار می‌کنه

‫و مثل تمام قربانی‌هایی که قبلاً ‫سوال و جواب کردم، گول می‌خورم

‫تشنه‌ی محبتم

‫اونقدر حس درهم‌شکسته بودن می‌کنم

‫که می‌خوام حرفاشو تایید کنم ‫که فقط تموم بشه بره

‫می‌خوام گول بخورم

‫سوال‌ها دوباره شروع میشه ‫اول، با دلسوزی شروع می‌کنه

‫"متوجهم که شب خیلی سخت"

‫"و گیج‌کننده‌ای براتون بوده"

‫"حالتون خوب نبوده" ‫یخورده خام میشم. بعد میره سراغ تعریف

‫وکیل سلطنتی میگه ‫که من وکیلی خبره هستم

‫زنی که بقیه بشدت ازش تعریف می‌کنن

‫"وکیلی که از نظر همه"

‫"بدون‌شک باهوش‌ترین فرد دوره‌ و نسل خودشه"

‫این... این پایان خوشی نداره. حسش می‌کنم

‫حرف دفتر جدیدم رو پیش می‌کشه

‫میگه دفتری بزرگ‌تر و معتبرتر. چی؟

‫میگه رقابت برای گرفتن اون دفتر ‫بین من و جولین بوده

‫لیست کاندیدها همین الان توی دستشه

‫"فقط دو تا اسم توش هست"

‫اسم من و جولین

‫تابحال اینو ندیدم، اصلاً خبر نداشتم

‫سوالی پرسیدین؟

‫"شاید اسم من توی اون لیست باشه"

‫"ولی... ولی هیچوقت ‫درخواستی برای اون دفتر نداده بودم"

‫ادامه میدم. با اینکه وکیل سلطنتی میگه ‫نیازی نیست. می‌پرم توی حرفش

‫"هرگز درخواستی برای اون دفتر ندادم"

‫"هیچوقت دلیلی ندیدم که بخوام ‫همچین دفتر بزرگی بگیرم"

‫"همون دفتر قبلیم، فضاش از فضایی"

‫"که در تمام عمرم داشتم بیشتر بود"

‫متوجه کسری از ثانیه میشم ‫که طرز فکر وکیل سلطنتی عوض میشه

‫فرض می‌کرد، به عنوان وکیلی موفق

‫که اتاق بزرگ‌تر رو می‌خواستم

‫دفتر معتبرتر رو، به هر قیمتی که شده

‫اعضای هیئت‌منصفه ‫توی صندلی‌هاشون جابجا میشن. متوجه شدن

‫می‌خوام بگم ‫"هرگز به غریزه‌های خودت اعتماد نکن، جناب"

‫"درس اولین روز دانشکده‌ی حقوقه"

‫"فقط به غریزه‌های حقوقیت اعتماد کن"

‫به سوال بعدیش فکر می‌کنه ‫با صدایی مثل غرولند میگه

‫"ولی می‌بینم که الان داری ‫از اون دفتر لذت می‌بری"

‫"مگه نه، خانم انزلر؟" ‫فرصت پیدا نمی‌کنم جواب بدم

‫سوال بعدی رو سریع می‌پرسه ‫که چیزی که انتظارش رو نداشت رو بپوشونه

‫داره غیرمستقیم میگه ‫ داستان تجاوز رو از خودم درآوردم

‫تا از جولین انتقام بگیرم ‫چون به دوستان و همکارانش گفته

‫که روی مبل توی دفترش ‫باهاش رابطه داشتم. مثل سیلی می‌مونه!

‫اصلاً خبر نداشتم! ‫این چیزیه که جولین داشته به بقیه می‌گفته

‫اونم وقتی داشتم با میا ‫در مورد رابطه‌ی احتمالی‌مون صحبت می‌کردم؟

‫کمی در خودم فرو میرم

‫نفس عمیقی می‌کشم

‫خودمو جمع‌وجور می‌کنم

‫بدنم بخاطر شهادتی ‫که مجبور شدم بدم زیر و رو شده

‫اونقدر که این تحقیر آخر ‫زخمی کوچیک بیشتر نیست

‫"حقیقتاً می‌تونم بگم، جناب ‫که اصلاً خبر نداشتم"

‫"که جولین در مورد من ‫به این شکل با کسی صحبت کرده"

‫جهت سوالاتش 180 درجه عوض میشه

‫که الان اعتراف کردم ‫که اتاق جدیدم در دفتر جدیدم

‫حرکتی استراتژیک برای افزایش درآمدم بوده؟

‫بهش میگم وکیل سلطنتی‌ای ‫این اتاق رو بهم پیشنهاد داد

‫که منو تحسین می‌کرده ‫و حرفمو قطع می‌کنه

‫غیرمستقیم میگه داستان تجاوز رو ‫ از خودم درآوردم که جولین رو زیر سوال ببرم

‫تا دفتر جدید رو به من پیشنهاد بدن

‫من می‌پرم توی حرفش ‫ "من دفترم رو عوض کردم"

‫"تا از جولین دور بشم ‫که بدون ترس کار کنم"

‫"یادتون نره، شکایتم پیش پلیس رو"

‫"همون شب تجاوز تنظیم کردم ‫چند ساعت بعد از اتفاق افتادنش"

‫"این ارتباطی با سوال من نداره، خانم انزلر"

‫"لطفاً توضیحات اضافه ندین"

‫ریچارد بلند میشه "اجازه بده حرفشو تموم کنه" ‫قاضی بهم اجازه میده

‫"زنی رو نمی‌شناسم که با کمال میل ‫با مردی مشروب و غذا بخوره"

‫"جلوی تمام شاهدهایی که گفتن چقدر ‫ با هم حرف زدیم، خندیدیم و صمیمی بودیم..."

‫"اعتراض دارم، عالیجناب" ‫"اعتراض وارده"

‫"میشه لطفاً عالیجناب به شاهد یادآوری کنه"

‫"که به سوال جواب بده و سخنرانی نکنه"

‫"اگر منظورتون اینه که ‫برنامه‌ی تمام اون شب رو ریخته بودم"

‫"که همچین چیزی رو صحنه‌سازی کنم ‫حرفی برام نمیاد"

‫"این 782 روز اخیر زندگیم"

‫"جوری بوده که برای هیچ انسانی آرزو نمی‌کنم"

‫"عالیجناب!" ‫"خانم انزلر"

‫"اینکه اونجا بایستی ‫و به هر شکلی ادعا کنی که یجور کینه"

‫"از آقای بروکس به دل دارم، یعنی من..."

‫"عالیجناب، شاهد به سوال..." ‫به حرف زدن ادامه میدم

‫"وکیل سلطنتی‌ آقای جولین که اینجاست"

‫"به‌زودی به شما اعضای هیئت‌منصفه خواهد گفت"

‫"که آقای بروکس ممکنه ‫چه چیزهایی از دست داده باشه"

‫"ولی من بهتون میگم من چی رو از دست دادم"

‫"شأن و منزلتم رو از دست دادم..."

‫"هویتم رو از دست دادم"

‫"مسیر پیشرفت حرفه‌م رو از دست دادم"

‫"دوستانم، آرامشم، امنیتم"

‫"احساس لذت جنسیم"

‫"ولی مهم‌تر از همه"

‫"باورم به این رو از دست دادم، به قانون"

‫"به سیستمی که باور داشتم ازم محافظت می‌کنه"

‫"همون سیستمی که زندگیم رو وقفش کردم"

‫وکیل سلطنتی‌ جولین داره اعتراض می‌کنه

‫از قاضی می‌خواد جلوی من رو بگیره

‫بعد از 782 روز، ذهنم زده به سیم آخر

‫جرات پیدا کردم حرف بزنم

‫حرفام فرق می‌کنه، ولی حرفای منه ‫صحبتم رو ادامه میدم

‫می‌شنوم که مدام و مدام میگه ‫"اعتراض دارم"

‫"عالیجناب، عالیجناب"

‫با صدای بلند، عصبانی ‫سعی می‌کنه صدام رو خفه کنه

‫ولی من کوتاه نمیام

‫قاضی ازم می‌خواد ‫که لطفاً فقط به سوال جواب بدم

‫آرومم

‫"عالیجناب، چیزهایی هست که قراره بگم"

‫با اعتماد به نفس. مثل یک وکیل

‫وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده ‫داره درخواست "ووار دیر" میده

‫قاضی سر تکون میده ‫اعضای هیئت منصفه بیرون میرن

‫"ووار دیر" یک اصطلاح حقوقیه ‫که یعنی هیئت منصفه به بیرون هدایت میشن

‫که چیزی رو نشنون ‫که ممکنه روی قضاوت‌شون تاثیر بذاره

‫بطرز عجیبی، منشأ این عبارت "گفتن حقیقت"ـه

‫آخرین عضو هیئت منصفه ‫موقع خروج به من نگاه می‌کنه

‫خبرنگارها به آرومی تماشا می‌کنن ‫قاضی میگه

‫"فرصتتون در اینجا بسیار محدوده، خانم انزلر"

‫"لطفاً بصورت مختصر جواب بدید"

‫به آرومی نفس می‌کشم

‫دم

‫بازدم

‫صورت افسر جوون رو پیدا می‌کنم

‫دستش روی دست مادرمه

‫صورت تمام زن‌هایی رو می‌بینم ‫که قبل از من اینجا بودن

‫و بعد از من اینجا خواهند اومد

‫جنا رو می‌بینم

‫"من از این قضیه سودی نمی‌برم"

‫"تنها دلیلم برای این‌کار"

‫"حفاظت از زن‌های دیگه‌ست"

‫به رفقای جولین توی جایگاه نگاه می‌کنم

‫"عالیجناب، من اینجا ‫در موقعیت منحصر به فردی هستم"

‫"معمولاً، در جایگاه وکیلم"

‫"ولی حالا توی این دادگاه"

‫"به عنوان شاهد، شاکی و قربانی ایستادم"

‫"به عنوان وکیل، در پرونده‌های آزار جنسی"

‫"از زن‌ها سوالاتی کردم"

‫"با این فرض که میشه شهادت رو"

‫"به شکلی واضح و منطقی بیان کرد"

‫"ولی حالا بر اساس تلاش خودم"

‫"می‌بینم که امکانش نیست"

‫"در تمام دورانی که در این حرفه بودم"

‫"در سیستمی نقش بازی کردم"

‫"که همچین کاری با زن‌ها می‌کنه"

‫"و حالا می‌دونم که عادلانه نیست"

‫"منطقی نیست، چون الان می‌دونم"

‫"بر اساس زندگی خودم ‫هم به عنوان یک زن و هم یک وکیل"

‫"که تجربه‌ی شخصی آزار جنسی"

‫"به شکلی واضح ‫ ثابت و علمی در ذهن نمی‌مونه"

‫"و به همین دلیل، قانون مدام ‫اون شهادت‌ها رو "غیرقابل باور" تلقی می‌کنه"

‫"پس، متوجهم که یک شاهد"

‫"ممکنه در شهادتش اشتباه کنه"

‫"خودم بارها و بارها این رو ذکر کردم"

‫"ولی این قضیه تصادف ماشین"

‫"یا سرقت از خونه نیست"

‫"این تجاوزه"

‫"جرمی بر علیه شخصه، و حالا متوجه شدم"

‫"می‌دونین، وقتی زنی میگه نه"

‫"وقتی اعمالش داره میگه نه"

‫"اصلاً هم چیز نامحسوس و نامفهومی نیست"

‫"ولی قبل از این، خودمم بودم"

‫"ادعا می‌کردم که خانم داره اشتباه می‌کنه"

‫"ولی وقتی به زنی تعرض میشه"

‫"زخمش ذره ذره وجودش رو فرا می‌گیره"

‫"زخمی که با وحشت و درد"

‫"در اعماق وجودش شروع میشه"

‫"و بعد ذهن و روحش رو تسخیر می‌کنه"

‫"ولی قبل از این، منم بودم"

‫"ادعا می‌کردم که اون زن گیج شده"

‫"پیامش به ما اینه که، اگر شهادتمون رو واضح"

‫"و بصورت یک داستان بی‌نقص ‫و منسجم بیان نکنیم، پس داریم دروغ میگیم"

‫"اما قبل از این، منم به تناقض‌های داستان ‫به عنوان دلیلی برای شک اشاره می‌کردم"

‫"به هیئت منصفه می‌گفتم"

‫"که امکان نداره بتونن مطمئن باشن"

‫"به عنوان یک وکیل، می‌دونم، می‌دونم"

‫"قانون، نمی‌تونه بطور کامل بیخیال عدم تناقض ‫ شهادت بشه، ولی توی پرونده‌های آزار جنسی"

‫"می‌تونیم همینطوری ازش برای ‫ محک زدن اعتبار شاهد استفاده کنیم؟"

‫"چون، به عنوان یک قربانی"

‫"بذارین بهتون بگم"

‫"تجاوز و متجاوز، بطور واضح در یاد می‌مونن"

‫"ولی جزئیات اتفاق ‫چندان واضح به یاد نمی‌مونن"

‫"اگر یک زن به دلیل اجبار به یادآوری ‫اون کابوس توی دادگاه، به هم می‌ریزه"

‫"اگر تجربه‌ی یک زن از تجاوز"

‫"اونجوری که دادگاه دلش می‌خواد نیست"

‫"اونوقت نتیجه می‌گیریم که مبالغه می‌کنه"

‫"و بخاطر همین، خیلی اوقات حرفش باور نمیشه"

‫"پس اینجا در دادگاه ‫می‌خوام این مشکل رو بیان کنم"

‫توی جایگاه حاضرین دادگاه غوغا میشه

‫"قانون تعرض جنسی، بر مبنای اشتباهی بنا شده"

‫"تجربه‌ی یک زن از تعرض جنسی"

‫"با سیستم حقیقتی که ‫ مردها تعریف کردن همخوانی نداره"

‫"پس... پس نمی‌تونه حقیقت داشته باشه"

‫"و بنابراین، عدالتی اجرا نمیشه"

‫"قانون توسط نسل اندر نسل مردها شکل گرفته"

‫می‌تونم ببینم وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده

‫ولی دیگه صداش رو نمی‌شنوم

‫"تا همین اواخر"

‫"دادگاه‌هایی مثل این سکس اجباری ‫ در ازدواج رو تجاوز نمی‌دونستن"

‫"نمی‌دیدن که زن‌های آزار دیده"

‫"به روشی مقاومت می‌کنن"

‫"که با روش مقاومت مردها متفاوته"

‫"ولی وقتی دیدیم، خب..."

‫"دیگه نمیشه چشممون رو روش ببندیم، درسته؟"

‫"حالا بر اساس تجربه‌ی خودم می‌بینم"

‫"که وقتی پای تعرض جنسی درمیونه"

‫"کاملاً در اشتباهیم"

‫"فرضیات خود قانون رو زیر سوال نمی‌بریم"

‫"به‌جاش، اصرار داریم"

‫"قربانی‌ها رو زیر سوال ببریم"

‫"قانون، ساخته‌ی دست ماست"

‫"توسط ما تعریف شده"

‫"با توجه به تجربیاتمون"

‫"توسط خود ما شکل گرفته"

‫"تجربیات همه‌مون ‫پس دیگه بهونه‌ای قبول نیست"

‫"باید تغییر کنه، چون حقیقت اینه که"

‫"از هر سه زن، یک زن ‫مورد تعرض جنسی قرار می‌گیره"

‫"و حرف اون‌ها، باید شنیده بشن"

‫"باید باور بشن"

‫"تا عدالت اجرا بشه"

‫بازم می‌بینم که وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده

‫صدای قاضی رو می‌شنوم

‫پام رو از حدی که اجازه دارم بگم ‫ فراتر گذاشتم، خیلی فراتر

‫"از هر سه زن، یک زن"

‫"به سمت چپتون نگاه کنین"

‫"به سمت راستتون نگاه کنین"

‫"یکی از ماست"

‫حس می‌کنم گونه‌هام گرم گرم میشه

‫گرم. دیگه بسمه. دیگه بسمه

‫دیگه نمی‌تونم

‫مادرم رو می‌بینم

‫ریچارد

‫وکیل سلطنتی و جولین

‫موجی از غم در وجودم حس می‌کنم

‫نه ناامیدی، فقط غم محض

‫می‌دونم هیئت منصفه ‫رای به گناهکاری جولین نمیده

‫ولی باری از روی سینه‌م برداشته شده

‫سه خبرنگار رو می‌بینم ‫که دیوانه‌وار می‌نویسن

‫نقاش دادگاه درحالی‌که یادداشت برمی‌داره ‫به من خیره شده

‫قاضی بهم میگه تا وقتی ‫ ازم سوالی نشده، حرفی نزنم

‫به هیئت منصفه میگه بیان داخل

‫ووار دیر تموم شده

‫سرمو بالا می‌گیرم

‫ته دادگاه آدام رو می‌بینم، سر تکون میده

‫صورت گشاده‌ی ‫ اون افسر پلیس جوون رو پیدا می‌کنم

‫این زن جوان ‫در لباس فرمی که معمولاً تن مردهاست

‫با من چشم تو چشم میشه...

‫و در این دادگاه بشدت روشن و خفقان‌آور...

‫که جلوی همه ایستادم

‫درحالی‌که مادرم کیف حصیریش رو محکم چسبیده

‫همین‌جا، همین الان

‫با دیدن چشم‌های اون یک زن جوان...

‫باعث میشه یک حس...

‫خوبی پیدا کنم

‫بقدر کافی وکیل مدافع بودم

‫وقتی هیئت منصفه سریع میاد داخل

‫می‌دونی که متهم "بی‌گناه"ـه

‫تیم وکلا با جولین دست میدن

‫جولین بشدت خوشحاله

‫فریاد رفقاش توی جایگاه بلند شده

‫و دارن دست می‌زنن

‫ریچارد داره یه چیزی بهم میگه ولی...

‫صداش رو نمی‌شنوم یا... برام قابل فهم نیست

‫اون افسر پلیس جوان کنارم ظاهر شده

‫دستش رو می‌ذاره روی شونه‌م

‫می‌دونم باید بلند بشم، ولی نمیشم

‫هیئت منصفه میره بیرون

‫حتی یکیشون هم نمی‌تونه توی چشمام نگاه کنه

‫با وجود تمام این‌ها، اونا...

‫حرفمو باور نکردن

‫سیستم قضایی، باعث شد یه دروغگو بنظر بیام

‫جولین، هرگز مجبور نمیشه معذرت خواهی کنه

‫هرگز مجبور نمیشه اعتراف کنه چیکار کرده ‫هرگز مجبور نمیشه...

‫سیستم قضایی، بنظر معیوب و سردرگم میاد

‫سیستم قضایی، داغون بنظر میاد

‫به سمت چپتون نگاه کنین

‫به سمت راستتون نگاه کنین

‫منم داغونم

‫ولی هنوز اینجام

‫و ساکت نمیشم

‫ریچارد اشاره می‌کنه مادرم بیاد

‫کیف حصیریش رو برمی‌داره ‫بلند میشه، میاد پیش ما

‫"بیا بریم، عزیزدلم"

‫نمی‌دونم چی رو بگیرم

‫چطوری بلند بشم

‫چطوری از این دادگاه برم بیرون

‫چطوری از این ساختمون خارج بشم

‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که...

‫یه جایی...

‫یه زمانی...

‫یجوری...

‫یه چیزی باید عوض بشه

‫♪ نه، هرگز ♪

‫♪ محدود نمی‌کنم ♪

‫♪ نیازم رو ♪

‫♪ به اینکه کاملاً ♪

‫♪ آزاد باشم ♪

‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی

‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@

‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫WwW.30NaMa.CoM