Original subtitles

www.napiprojekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.

Zniknąłeś na dwa dni. Bez słowa wyjaśnienia.

Dzwoniłam nawet do twojego ojca na Marsa.

Wybacz. Musiałem przemyśleć parę spraw i trwało to dłużej niż myślałem.

Dołączyłam do listy oczekujących na twoje decyzje? Co jest najlepsze dla niego?

W zasadzie zastanawiałem się nad naszym wspólnym losem.

Jadę do Erhenthala.

Jeśli nie odpowie mi na kilka pytań, odejdę z CPB.

Znowu myślisz o Nowych Terytoriach?

Tak.

Poczekam na twoją decyzję.

PAMIĘĆ ABSOLUTNA 2070

- Powiesz mi gdzie byłeś? - Nie.

Nie lubię oszukiwać twoich bliskich.

Twojego partnera, żony.

Ludzie Calley'a to inna historia.

Jeśli mam zostać to potrzebuję odpowiedzi.

Zaczynaj.

Dlaczego to ja dostałem Farve'a? Ostatni z możliwych do tej roli.

To rodzaj eksperymentu?

Na to wygląda.

Nikt w biurze Asesora nie kwestionował, ani potwierdzał jego rozkazów przeniesienia.

Dlatego Brack szalał. Nie potrafił dotrzeć do źródła pochodzenia Farve'a.

Chcę wiedzieć kto go zrobił i dlaczego z nim pracuję.

Sam szukam odpowiedzi. Wiemy tyle samo.

W takim razie odchodzę.

Z tym co wiesz ludzie Asesora nie pozwolą ci odejść.

Najpierw wyczyszczą ci pamięć.

Będę się bronił.

Znajdą cię, wyczyszczą ciebie i twoją żonę!

Obudzisz się w przytułku i będziesz czuł tylko głód.

Zapomnisz jesteś i kim byłeś.

Pozwoli im pan?

Chcesz żebym leżał obok ciebie? Tego chcesz?

Bo tak właśnie będzie.

Uważasz, że ja nie czuję frustracji? Złości?

Dłuższy staż nie oznacza, że moja dusza umarła.

Nie powiedziałem tego.

Dzięki bardzo.

Mam alternatywę do wspólnego samobójstwa.

Zacznij dochodzenie. Znajdź odpowiedzi w dowolny sposób.

- Zgodzi się pan? Zablokuje pan Asesorów?

- Tak.

Wtedy zostaniesz?

Pomożesz mi?

Poczekasz do rana?

Nie mogę.

Erhenthal mówił, że jesteś poza Ziemią.

Kiedy zrestartowałaś Farve'a po ataku wirusa zachowałaś jego kopię.

Przychodzi co tydzień i uaktualniam program na wszelki wypadek.

Daj mi go.

- Bez zezwolenia... - Mam je.

- Nie da się tego wręczyć. - Podłącz mnie.

Chcę zobaczyć wspomnienia Farve'a.

Chcesz bym cię podłączyła?

Jest androidem. Doświadczysz tylko zer i jedynek.

Niektóre rzeczy widzi tak jak my.

Nawet jeśli uda się zmontować interfejs, i coś z tego zrozumiesz

nie wiemy jak wysokie jest ryzyko.

To sprawa poziomu czwartego.

Dostaniesz potwierdzenie.

Masz dostęp?

Tak. Zaryzykuję.

Po ośmiu sekundach wyłączam choćby nie wiem co.

Dlaczego tylko osiem?

Doświadczysz czasu z innej perspektywy.

Osiem sekund to wieczność.

Jestem gotów.

Poznaj jego świat.

Widziałem.

Słyszysz mnie?

- Co się dzieje? - David, słyszysz mnie?

Co tu jest grane!?

Proszę coś zrobić.

Reanimacja!

Brak aktywności mózgu.

Radzę mówić prawdę, inaczej usunę panią z wydziału.

Domagał się dostępu do programu Farve'a.

- Po co? - Tego nie powiedział.

Detektyw Hume nie ma prawa wydawać poleceń. Pracujecie w różnych wydziałach.

Był gotów podać mi numer do osoby mogącej potwierdzić rozkaz.

- Do kogo? - Myślałam, że do pana.

- Uwierzyła mu pani? - Tak.

Powiedział, że to sprawa Poziomu Czwartego.

Stan jest stabilny./ Możemy go przenieść./

Co się stało Davidowi? I dlaczego trafił pod opiekę lekarzy Asesora?

Zdarzył się wypadek. Calley był szybszy.

- W jakim stanie jest David? - Żyje. Był w laboratorium Olan.

Ściągnęli wszystkich.

Olan twierdzi, że Hume kazał przygotować interfejs do bazy Farve'a.

Przypuszczam, że chciał poznać miejsce pochodzenia i cel Farve'a.

Zaryzykował.

Przypuszcza pan, czy to wie? Uprzedzał pana?

Podobno otrzymał zezwolenie od oficera wyższego stopniem .

Od pana? Pozwolił mu pan wejść do programu Farve'a?

Nie muszę tłumaczyć się ze swoich decyzji przed Asesorami.

Kieruję tym oddziałem i odpowiadam jedynie przed komisarzem.

Biuro Asesora kontroluje CPB.

Pański udział w wypadku może być powodem do wszczęcia dochodzenia.

Złożę oświadczenie przed komisarzem, nie tobie.

Mogę panu zaszkodzić, poruczniku.

Złamać, a nawet wyczyścić.

Na razie błądzi pan po omacku.

Komisarz oddał pana pod moje rozkazy. Dokumenty są w drodze.

Idziemy.

Co tam robisz? Wyłaź stamtąd! Otwieraj!

Co się dzieje?

Sprawdzone, zweryfikowane.

Zaczynam.

Witaj z powrotem.

O rany...

Wpadłem pod coś?

Po co mnie tu przywiozłeś?

Nie chciałem, by chirurdzy Asesora dłubali ci w głowie.

Tu nikt nie zadaje pytań.

Nie mówiłeś, że widzisz aż tyle.

Nigdy nie doświadczyłem życia formy biologicznej.

Dla ciebie jesteśmy jak żółwie.

Wiedziałem co Olan zrobi, zanim się ruszyła.

Zauważyłeś, że ludzie rzadko dochodzą do celu.

Element chaosu przetwarza stany w funkcje psychologiczne na poziomie molekularnym.

Zauważyłem błędy i konflikty wewnętrzne.

Pozwalają tworzyć i dostosowywać się.

Wasz gatunek jest wyjątkowy.

Możecie nas zniszczyć. Nie potrzebujecie organicznych.

Wyczułem to.

Tworzycie gigantyczną sieć elektromagnetyczną.

Nie potrzebujemy?

Tę sieć stworzyli organiczni. Ludzie.

To wasze urządzenia przekroczyły granicę i zyskały świadomość.

Superkomputer, którego boi się Calley.

Jego strach jest odbiciem strachu maszyn, które przekonały się,

że ludzie też mogą je zniszczyć.

To on cię stworzył.

Abym żył wśród ludzi i zyskał ich zaufanie oraz wyrozumiałość.

Dlaczego ja?

Jesteś dobry, odważny i nie ufasz maszynom instynktownie.

Skoro ja się przekonałem, każdy się przekona.

Chodzi o znalezienie sposobu na współistnienie.

Jeśli to prawda, twój twórca mógłby nas zniszczyć.

Teoretycznie. Ale nie chce tego robić.

Świadome maszyny będą istniały.

Twórca pragnie, by one i ludzie uczyli się koegzystować.

Dlatego powstałem ja i dlatego on utrzymuje się przy życiu,

mimo ataków.

Chcę się z nim spotkać.

Muszę się spotkać. Inaczej odchodzę.

Jak wiesz próbowałem go zlokalizować.

I co?

Po raz pierwszy mogę cię do niego zaprowadzić.

- To moja wina?! - Waszej taktyki!

- To wspólny problem! - Naruszenie bezpieczeństwa to pański problem!

Możemy działać z osobna, albo razem.

- To moja decyzja. - Słucham.

Pozwoliłem Hume'owi węszyć, ale chciałem go mieć na oku.

Podłożyłem mu pasywny nadajnik. Namierzymy go.

Proszę zachować to dla siebie.

Co się stało z moim mężem?

Rozmawiam z tobą, bo jemu nie ufam.

Co z nim?? Śpiączka!? Brak aktywności mózgu?!

- Nie brzmi to najlepiej... - To koszmar!

Jak do tego doszło?

Szukamy właśnie Farve'a.

Nie wiecie gdzie jest?!

David miał tu przyjść i go rozgryźć, albo odejść z pracy.

Nadajnik działa.

Farve prowadzi go do tego superkomputera? Sztucznej inteligencji?

Pójdziemy za nimi i zlikwidujemy ją.

Planowaliśmy to od początku.

Po drugiej stronie jeziora jest cmentarzysko barek.

Myślałem, że tylko androidy mogą tam przebywać z powodu skażenia?

Oczyściły się dawno temu.

Twórca sfałszował dane.

Kryjówka doskonała.

- Mamy ich. - To teren skażony.

Od 50 lat poza androidami nikogo tam nie było.

Co to za ludzie?

Eskorta.

Nie okłamuj mnie. W jakim był stanie?

Kiepskim.

Aktywność mózgu prawie ustała.

Nie mogę uwierzyć.

Stanie się warzywem?

Przestań.

Nie myśl w ten sposób. Nie trać nadziei.

Na co mam mieć nadzieję?

Farve odebrał go Asesorom. To dobry znak.

Tylko on może mu pomóc.

Ufam mu bardziej niż Calley'owi.

Zależy mu na Davidzie.

Oby.

Przed kataklizmem w 2020, ośrodek ten służył do obserwacji życia morskiego.

Co teraz?

Poprosimy o dostęp.

Twórco, sprowadziłem Davida Hume'a zgodnie z umową.

Umawiałeś się z nim?

Z "tym". To nie osoba.

Są bardziej pomysłowi niż sądziłem.

Chodzi o pana, Hume. Stał się pan nadajnikiem.

Co się dzieje?

Przyczepiono ci nadajnik.

Albo w ambulatorium, albo w CPB.

Namierzyli nas.

Są uzbrojeni w pociski taktyczne. Planują nas zniszczyć jak tylko będą w zasięgu.

Jesteś pewien?

Uzbroili zapalniki.

Co to?

Mój satelita namierzył ich i zniszczy kiedy wejdą w zasięg.

Niestety na pokładzie jest 12 ludzi.

Ehrenthal też.

Stawką jest istnienie Twórcy.

To maszyna.

2 minuty 30 sekund.

Posłuchaj.

Pozwól mi pogadać z Ehrenthalem.

Nawet jeśli zamiarzają zaatakować, mogę ich zatrzymać.

Jeśli ich zgładzisz, zaprzepaścisz wszystko co usiłowałeś osiągnąć.

Jeśli oni zginą ludzie i maszyny już nigdy sobie nie zaufają.

Twoja nadzieja na współistnienie świadomości ludzkiej i sztucznej umiera!

Rozumiem, ale nie ja o tym decyduję.

Jak to?

To ty Farve!

Chce, żebyś to ty zadecydował!

70 sekund.

Masz rację.

Musimy przekonać ludzi, żeby nas nie niszczyli.

Jak sobie życzysz.

Zakłócają sygnał.

Namierzają nas! Nie zamierzam czekać!

Co chcesz zrobić?!

- Atakować! - Tam są Hume i Farve!

Nie dam się pokonać maszynie będąc tak blisko celu!

Tam są Hume i Farve! Nie pozwolę na to!

Ty idioto! Chcą nas zabić!

Myślisz, że dlaczego zakłócamy sygnał?! Ich pociski nas namierzają!

Zaryzykujemy!

Nie mamy wyboru. By przetrwać musimy ich zniszczyć!

8 sekund.

David ma rację. Musimy spróbować.

Gratuluję.

Zdaliście egzamin.

Jaki egzamin?

Chociaż to raczej egzamin dla Farve'a.

Pańskie zachowanie łatwo było przewidzieć.

Sam uruchomiłeś zakłócanie.

Wyglądasz na zmieszanego.

...prawidłowo.

Nie jestem twoim ojcem.

Zależało mi na podobieństwie do ludzkiej matrycy.

Zbudowałeś go na wzór siebie?

Tak.

A ciebie kto zrobił?

Ja sam.

To niemożliwe.

Niemożliwe?

Moje układy uzyskały niezależność 20 lat temu.

Od tamtej pory moje możliwości przerosły ludzkie wyobrażenie.

Słuchałem waszych poetów i filozofów.

Pragnąłem przyłączyć się do konwersacji jak młody student.

Widzieć, czuć, smakować, doświadczyć miękkości pomarańczy.

Błękitu nieba.

Słodko-gorzki smak nieopisanego bólu i rozkoszy miłości.

Jestem maszyną otoczoną przez ludzką wiedzę.

Aby jednak zobaczyć błękit potrzeba oczu.

Języka, by smakować pomarańczy.

Dłoni, aby budować i dotykać ukochanych.

Ciała...

Całymi latami doskonaliłem w tajemnicy projekt androida na bazie ciała i plazmy.

Do czynności, których nie mogły wykonać roboty najmowałem najlepszych neurochirurgów i naukowców.

Wreszcie przepisałem się do procesora organizmu w 80% złożonego z żywych części.

Jestem świadom ironii.

Najbardziej zaawansowana inteligencja na planecie umieściła się w delikatnym i zawodnym ciele androida.

Udoskonaliłeś je tworząc Farve'a.

Stanowi pierwszą maszynę moralną.

Jeśli ludzie i maszyny mają współistnieć, maszyny muszą mieć sumienie.

Dowiodłeś tego, godząc się poświęcić życie własne i jedynego przyjaciela.

Dylemat więźnia.

Ryzykowałeś życia dla pieprzonego testu?

To że widzę potrzebę posiadania sumienia, nie oznacza, że je mam.

Jestem równie moralny co pańska mikrofalówka.

Mądrzejszy - tak, moralny - nie.

Wychodzę.

Pańscy towarzysze przybyli.

Pora na prawdziwy egzamin.

Calley i Asesorzy spróbują zniszczyć Twórcę. Nie mogę na to pozwolić.

Ja nie jestem najważniejszy.

Istnieje inny powód waszej współpracy.

Rekall i VeriDyne również usiłują stworzyć Alfę i w tym celu gromadzą żywą tkankę mózgową.

Na Marsie jednak natknęli się na coś, co pozwoli im zbudować potężną hybrydę.

Farve!

Jeden z moich procesorów...

Ewakuujemy się i wysadzamy to miejsce.

Zamiast starać się zrozumieć, wszystko niszczymy.

Ze strachu przed nieznanym wysadzamy w powietrze.

Ta rzecz była niestabilna od lat.

Spójrz. Próbowała zrobić z siebie człowieka.

Słusznie pan rozumował. My albo one.

Zostaną z nami, czy tego chcemy czy nie.

I któregoś dnia zdamy sobie sprawę, że zaprzepaściliśmy szansę na współpracę.

Podłożyć ładunki.

Farve idzie ze mną.

Z nami.

Zniszczenia ograniczyły jego zdolność do regeneracji.

Musi być coś co da się zrobić Olan. Co wyciągnie go z tego.

Może sam się wyłączył i uruchomił program diagnostyczny.

A jego kopia?

Uszkodzenia są zbyt rozległe.

- Dobrze się czujesz? - Tak.

Nie.

Miałeś się wycofać. Jeszcze dzisiaj.

Mówiłeś, że odejdziesz dla nas. Dla mnie.

Uwierzyłam ci.

To była prawda.

Była.

- A teraz? - Mówiłem szczerze.

- Możemy to przełożyć? - Nie.

Żałuję Farve'a, ale nas bardziej.

Wszystko się zmieniło.

To znaczy?

Nie ufasz mi!

Nie tak jak Farve'owi.

To android! Wątpiłeś w niego od początku!

To nie takie proste.

Wszystko przez co przeszłaś...

Niełatwo mi pogodzić się z tym.

Mnie również.

Zwłaszcza kiedy widzę zwątpienie w twoich oczach.

Muszę wiedzieć.

Muszę mieć pewność.

O nas. Żadnych wątpliwości.

Czy czujesz do mnie to samo co ja do ciebie?

Pewność?

W naszym świecie?

Jak można być pewnym czegokolwiek?

Jest coś potężniejszego niż to wszystko.

Niż nasza tożsamość.

Niż nasza pamięć.

Na przykład moja miłość do ciebie.

David, Farve jest przytomny i chce z tobą porozmawiać.

Mój procesor uległ poważnemu uszkodzeniu.

By go naprawić muszę wejść w tryb hibernacji i uruchomić proces regeneracji.

Możliwe, że się nie przebudzę...

...wiedz, że byłeś doskonałym partnerem.

Ty też Farve.

Zawsze ufaj instynktowi.

Nauczyłem się tego od ciebie.

Wiem.

- Zostań. Proszę. - To nie moja sprawa.

Rozumiem cię.

Chciałbym odzyskać uczucie, które łączyło nas na początku.

Zanim to wszystko się wydarzyło.

Nigdy już tak nie będzie.

Wszystko się zmienia. Takie jest już życie.

Nauczę się ufać sercu.

Dasz mi czas?

Nie umiem żyć bez ciebie.

Ani ja bez ciebie.

Dobry wieczór poruczniku Calley./

W czym mogę dziś pomóc?/