Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Ο Ρόμπερτ "Ράμπι" Μπερνς (1759-1796) είναι ο εθνικός ποιητής της Σκωτίας.

Οι στίχοι (όπως και στο επεισόδιο 4.1) είναι από την ωδή "Address to a Haggis".]

Ευτυχισμένος ο Καινούριος Χρόνος

Πέρασε ο καιρός.

Ο Καινούριος Χρόνος είχε γίνει ο Παλιός Χρόνος

και γύρω απ' την Ακροποταμιά η ύπαιθρος περίμενε το ξύπνημα της άνοιξης.

Προς το παρόν, όμως, μόνο παγολούλουδα έλαμπαν στους θαμνοφράχτες ή στους αγρούς

και τα κλαδιά του Δάσους έγερναν μόνο με τα χιονένια φρούτα του χειμώνα.

Στη ζεστασιά του Αρχοντικού

είχαν μαζευτεί ο Ασβός, ο Αρουραίος και ο Τυφλοπόντικας

περιμένοντας τα τελευταία νέα σχετικά με το μέλλον των σπιτιών τους.

Όλα τους απειλούνταν από τη σιδηροδρομική γραμμή

που μέρα με τη μέρα ερχόταν όλο και πιο κοντά.

Ο Όμπερον, ο ξάδελφος του Τυφλοπόντικα, μόλις είχε έρθει απ' το Λονδίνο.

Η αλήθεια είναι πως παρότι οι πιο πολλοί που συζήτησα δείχνουν μεγάλη κατανόηση,

δεν πιστεύουν ότι θα είχαμε έστω και την ελάχιστη πιθανότητα στα δικαστήρια.

Αλίμονο μας!

Έτσι, ακόμα κι αν είχατε τα χρήματα να πολεμήσετε τον σιδηρόδρομο,

είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα χάνατε.

Κι όμως, αν δεν τον πολεμήσουμε, θα χάσουμε σίγουρα τα σπίτια μας.

Θα τα χάσουμε έτσι κι αλλιώς, Αρουραίε. Δεν ωφελεί να προσποιούμαστε το αντίθετο.

Δεν είναι καθόλου δίκαιο!

Θέλω να πω, το Αρχοντικό είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος.

Ανήκει στην οικογένεια μας για γενιές ολόκληρες.

Τι θα σκέφτονταν ο πατέρας μου, ή ο παππούς μου,

κι όλοι εκείνοι οι διάσημοι φρύνοι για όλα αυτά;

(Ασβός) Είναι λίγο αργά να περηφανεύεσαι για τους προγόνους σου, Φρύνε.

- Για κάνε μου τη χάρη! - Συγγνώμη, Φρύνε.

Δεν είναι ώρα για άσκοπες αλληλοκατηγορίες.

(Ασβός) Όλου του κόσμου η περηφάνια,

όλη μας η περηφάνια για τα σπίτια μας δε θα είχε καμία σημασία τώρα πια.

Ααχ! Τελείωσε.

Η Ακροποταμιά και το Δάσος. Τελείωσαν. Είναι παρελθόν.

Ω, θεέ μου, τι θα κάνουμε; Τι στην ευχή θα κάνουμε;

Ένα πράγμα που δε θα ωφελήσει είναι να κλαίμε τη μοίρα μας.

Ναι, μα τον Δία!

Θα δείξουμε σ' εκείνη την άθλια εταιρεία ότι εμείς οι Φρύνοι...

Ότι εμείς οι Ακροποταμίτες...

και οι κάτοικοι του Δάσους, φυσικά, είμαστε σκληρά καρύδια.

- (Τυφλοπόντικας) Μα πώς; - Πώς;!

Π-πώς;! Χμμ... Α, ναι. Πώς;

Λοιπόν, κατ' αρχάς, θα γιορτάσουμε την Πρωτοχρονιά όπως σκοπεύαμε.

Το Αρχοντικό θα αντηχήσει από κέφι, γέλια, μουσική, απαγγελίες.

Βρε, Φρύνε, ειλικρινά δε νομίζω ότι έχει κανείς διάθεση

να τραγουδήσει ή να απαγγείλει ή να παίξει μουσική.

Χα χα! Εδώ κάνεις λάθος.

- Ωχ, Παναγία μου! - Ναι. Είναι στις πιο σκοτεινές ώρες,

όποτε ο εχθρός είναι προ των πυλών, όποτε η θύελλα λυσσομανάει...

Δεν είμαι σίγουρος ότι πολυκαταλαβαίνω τι εννοεί.

Αυτό που εννοεί, Όμπερον, είναι πως θα τραγουδήσει,

θα απαγγείλει και ενδεχομένως θα παίξει ακόμα και μουσική.

Χα χα χα χα! Κατάλαβα.

Χα χα! Η τελευταία φορά που άκουσα έναν θόρυβο σαν αυτόν, κυρ Αρουραίε,

ήταν όταν ο βοηθός μου μάγκωσε τη μύτη του σ' ένα συρόμενο παράθυρο.

Χμμ. Ε... Μια και το 'φερε η κουβέντα, πού είναι ο βοηθός σου;

Ελπίζω να μην ερευνά τα συρόμενα παράθυρα κανενός άλλου.

Όχι. Απλά... Απλά παρακολουθεί την πρόοδο στον σιδηρόδρομο, κυρ Αρουραίε,

και σιγουρεύεται πως οτιδήποτε με το οποίο μπορεί να έχουν τελειώσει,

όπως φτυάρια, κασμάδες, καρότσια και τρυπάνια, πάει σε ασφαλές μέρος.

Είτε το ξέρουν πως έχουν τελειώσει μ' αυτό, είτε όχι, ε;

Ω. Τς τς τς, κυρ Αρουραίε! Τι φτηνή σκέψη.

(Λαχανιάζει)

- (Χειροκροτήματα) - Ευχαριστώ... Ευχαριστώ...

Ευχαριστώ. Σε λίγα λεπτά, αγαπητοί φίλοι, θα συνεχίσω το ψυχαγωγικό πρόγραμμα

με μερικούς στίχους από την πένα του Σκωτσέζου βάρδου, Ράμπι Μπερνς.

- (Μουγκρίζει) - Που ξέρω ότι είναι πολύ αγαπημένος

σε όποιον έχει μια σταλιά ευαισθησίας μέσα του.

Μαζί σου! Χα χα! Χε χε χε χε χε!

Εν τω μεταξύ, παρακαλώ να επωφεληθείτε της φιλοξενίας.

Ω, θα το κάνουμε, κυρ Φρύνε. Θα το κάνουμε.

Και παρακαλώ να έχεις υπόψη σου, Αρχηγέ, ότι το να επωφελείσαι της φιλοξενίας

δε σημαίνει να παίρνεις τα ασημικά.

Κυρ Ασβέ, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.

Φαίνεται να έχεις μερικά κουτάλια στην τσέπη σου.

Κουτάλια, κυρ Ασβέ; Στην τσέπη μου;

Έλα Παναγία μου! Ποιος τα έβαλε εκεί;

Μερικοί το παρακάνουν με τη νοικοκυροσύνη, κυρ Ασβέ.

(Μουγκρίζει)

Λοιπόν, θα φροντίσω να πάνε στη θέση τους.

Όχι πως ο κυρ Φρύνος θα 'χει σπίτι να τα φυλάει για πολύ ακόμα. Χα χα! Ε;

Δεν είναι αστείο;

Το σινάφι μας δεν μπόρεσε να αποκτήσει ένα ωραίο κτηματάκι στο Δάσος.

Δεν μπόρεσε να πετάξει έξω τον κυρ Ασβό, αλλά τώρα σκάει μύτη μεγάλη μπίζνα.

Έρχεται ο σιδηρόδρομος, και ποιος να το 'λεγε, ο πιο αξιοσέβαστος κάτοικος

παίρνει φύσημα. Χα χα! Χα χα χα χα χα!

Όπως συμπεραίνω, δεν είχατε κανένα νόμιμο δικαίωμα στο σπίτι του κυρίου Ασβού

αφότου δόθηκε στην οικογένεια του από τους Ρωμαίους.

Εντάξει, εντάξει. Δε χρειάζεται να εξανάπτεσαι.

Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι παρά τον Ιούλιο παλιο-Καίσαρα,

παρ' όλες εκείνες τις "οκ ντοκ μέλι" καλλιγραφίες και τα ρέστα,

δεν είσαι σε καλύτερη μοίρα απ' ό,τι εμείς, έτσι δεν είναι; Χα χα!

(Φρύνος) Και τώρα, κυρίες και κύριοι...

Τώρα, κυρίες και κύριοι, φτάνουμε στο πολιτιστικό αποκορύφωμα της βραδιάς.

Την απαγγελία μερικών πολύ αγαπημένων ποιημάτων του Ράμπι Μπερρρνς.

(Το κοινό αναστενάζει)

"Μια πιατέλα γιμίζεις ουλάκερη

"Είν' τα μιριά σ' σα μακρινή λουφοκορφή

"Η σούβλα σ' τον μύλου θα σιάξ' αν χρειαστεί

"Ινώ απ' τους πόρους σ' στάζ' σαν κιχριμπάρ' του ζουμί

"Μιτά, μπουκιά μι την μπουκιά, απλώνουνι κι αρπάζουν

"Όποιος πρόλαβ' τουν Κύριου είδε, μα κάτ' δεν του βάζουν

"Μέχρι οι πρησμένις τους κοιλιές σαν τούμπανα να μοιάζουν

- "Μιτά ο..." - (Νυφίτσα) Αρχηγέ! Αρχηγέ!

Ε, αυτό πια πάει πολύ!

- Τι κάνεις εσύ εδώ; - Είμαι στη μέση της απαγγελίας μου!

- Θα είχες την καλοσύνη...; - Σκάσε πια, Φρύνε!

- Ααα! Τι τρόπος! - Τι συμβαίνει; Τι τρέχει;

Γιατί δεν είσαι στις σιδηροδρομικές εργασίες, ρε χαζοβιόλη;

Η-ήμουν, Αρχηγέ. Από 'κεί έρχομαι. Ο Χέρμπερτ και ο Οράτιος.

Τι έγινε με δαύτους; Έπρεπε να 'ναι κι αυτοί εκεί.

Ήταν, Αρχηγέ. Δ-δηλαδή...είναι, Αρχηγέ.

Στον τράκτορα. Μέσα στην τρύπα.

Στον τράκτορα; Τον τράκτορα της σιδηροδρομικής εταιρείας;

Ρε μαρτυριάρη!

Κάποια απ' τα παιδιά απλά τον πήγαιναν, κυρ Αρουραίε, σε...σε ασφαλές μέρος.

Κλέβατε τον τράκτορα της σιδηροδρομικής εταιρείας;

Είπα εγώ ποτέ τέτοιο πράγμα;

- Ρε! Τι εννοείς, "τρύπα"; - Έπεσε σε μια τρύπα, μ' αυτούς μαζί.

- Λέγε, λοιπόν, φίλε μου. Τι συνέβη; - Εμείς... Εμείς τον βάλαμε μπρος

και ο Χέρμπερτ με τον Οράτιο τον τσούλαγαν στο μονοπάτι του δάσους,

ενώ εγώ πήγαινα μπροστά μ' ένα φανάρι.

(Κουκουβάγια σκούζει)

- (Νυφίτσα) Φούνταρε. - (Αρουραίος) Φούνταρε;

(Νυφίτσα) Σούμπιτος. Μόνο το φουγάρο προεξέχει από 'κείνη την παλιοτρύπα.

- Το φελέκι μου! - Πρέπει να πάμε να δούμε αν είναι καλά.

Συμφωνώ απολύτως. Πρέπει να πάμε.

- Να σας πω! Να σας πω! - Ακούστε, όλοι!

Ευχαριστώ, Αρουραίε. Άρχισα να νομίζω...

Έγινε ένα ατύχημα στο Δάσος και δύο από τις νυφίτσες μπορεί να έχουν χτυπήσει.

- (Όλοι) Οι νυφίτσες; - Ναι, το ξέρω πως δεν είναι φίλοι μας,

όμως δεν μπορούμε να αφήσουμε άλλα ζώα τραυματισμένα.

- Ναι, κοίτα, ωραία τα λες εσύ, αλλά... - Χρειαζόμαστε εθελοντές.

- Λοιπόν, εσύ. Προχώρα μπροστά. - Ναι, Αρχηγέ. Αμέσως, Αρχηγέ.

Να πάρει! Το ποίημα μου. Ο Ράμπι Μπερνς.

Άι στα κομμάτια. Να πάρει η ευχή, να πάρει.

- (Αρχηγός) Λοιπόν; Είναι εκεί; - (Νυφίτσα) Κανένα ίχνος τους, Αρχηγέ.

- (Αρχηγός) Είσαι σίγουρος; - (Νυφίτσα) Ναι, Αρχηγέ.

Εννοεί πως βγήκαν έξω και την κοπάνησαν για το σπίτι;

Ναι, κυρ Αρουραίε, αυτό εννοεί.

Ρε παλιοκουφιοκέφαλο, καθυστερημένο μπάζο!

(Νυφίτσα) Αυτό δεν είναι πολύ ωραίο, Αρχηγέ. Δεν είναι πολύ ωραίο.

Άμα σε πιάσω στα χέρια μου, θα σου 'ξηγήσω τι δεν είναι πολύ ωραίο!

- (Νυφίτσα) Ω, διάολε! - Ο χαζοβιόλης.

Αν είχε περιμένει να μάθει αν είναι καλά, δε θα είχαμε κάνει τον παλιοποδαρόδρομο.

"Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε", Αρχηγέ.

Λοιπόν, αυτό ήταν. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο.

(Ασβός) Δεν πιστεύω ότι όλοι εμείς μαζί

θα μπορούσαμε να βγάλουμε εκείνο το τέρας από 'κεί.

Οπότε, όχι, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα

εκτός απ' το να επιστρέψουμε στις...εορταστικές εκδηλώσεις.

Λοιπόν, ακούστε! Αυτό ήταν! Γυρίζουμε στο Αρχοντικό!

Και στον δρόμο, Αρχηγέ, ίσως εξηγήσεις πώς δύο από τους...συναδέλφους σου

έφτασαν να οδηγούν τον τράκτορα της σιδηροδρομικής εταιρείας.

Α, καλά, είμαι σίγουρος ότι υπάρχει μια εντελώς αθώα εξήγηση γι' αυτό, κυρ Ασβέ.

- Να σου πω, Ασβέ. - (Ασβός) Ναι, Τυφλοπόντικα;

- Ο Φρύνος στέκεται στο κατώφλι. - (Ασβός) Μμμ;

- Κύριε ελέησον! Ναι. - Φαίνεται να φοράει κάποιο είδος στολής.

Χμμ... Κι άλλες σαχλαμάρες με το Χόγκμανέι, υποθέτω.

- Όχι. - Τι είπες, Όμπερον;

Δεν είναι ο Φρύνος εκείνος. Είναι ο σοφέρ μου, ο Τόμας.

(Τυφλοπόντικας) Βέβαια. Τώρα που τον βλέπω, αυτός είναι.

(Όμπερον) Του έδωσα λίγες μέρες άδεια. Τι στην ευχή κάνει εδώ;

- (Όμπερον) Τόμας; - Α! Κύριε Όμπερον.

- Και δεν πήρες απάντηση όταν χτύπησες; - Καμία, κύριε.

- Πού στο καλό έχει πάει ο Φρύνος; - Ναι.

Αναρωτιόμουν μήπως να έριχνα το γράμμα κάτω απ' την πόρτα και να έφευγα.

Γράμμα; Τι γράμμα;

Ω, συγγνώμη, κύριε, αλλά λόγω της ξαφνικής σας άφιξης,

ξέχασα εντελώς να το αναφέρω. Ο κύριος Τάρνμπριτζ το έφερε από τη Βουλή, κύριε.

- Τη Βουλή; - Τη Βουλή των Κοινοτήτων.

- Ω! - Ήταν πολύ αναστατωμένος, κύριε.

Ήθελε να το παραλάβετε αμέσως. Έτσι, σκέφτηκα ότι έπρεπε να το φέρω, κύριε.

Αυτό ήταν πολύ έντιμο εκ μέρους σου, Τόμας.

- Να θυσιάσεις τον ελεύθερο χρόνο σου. - Ω, τίποτα, κύριε. Καληνύχτα, κύριε.

- Καληνύχτα. - Κύριοι.

- (Αρουραίος και Ασβός) Καληνύχτα. - Καληνύχτα.

- Κι ευτυχισμένος ο Καινούριος Χρόνος! - (Τόμας) Επίσης!

Ευτυχισμένος ο Καινούριος Χρόνος. Αλίμονο!

Λοιπόν, τι είναι τόσο επείγον από τον βουλευτή Τζορτζ Τάρνμπριτζ;

- Ελπίζω να μην είναι κακά μαντάτα. - Χριστέ μου!

- Τι είναι; - Ω! Δεν μπορώ να το πιστέψω.

- Ω, θεέ μου, Όμπερον! Τι είναι; - Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που διαβάζω.

Τυφλοπόντικα, φιλαράκο, διάβασε το εσύ. Διάβασε το στους άλλους.

Σε περίπτωση που ονειρεύομαι.

"Αγαπητέ μου Όμπερον, αυτό εν τη απουσία σου και με μεγάλη βιασύνη.

"Μια απίστευτη εξέλιξη. Η σιδηροδρομική εταιρεία Μπάσετ και Στάνμπερι..."

Ώπα! Οι τύποι που κατασκευάζουν τη σιδηροδρομική γραμμή.

- Ναι, ναι, Αρχηγέ. Κάνε ησυχία. - Ναι, εντάξει, εντάξει.

(Τυφλοπόντικας) "Η σιδηροδρομική εταιρεία Μπάσετ και Στάνμπερι

"έχει λάβει τα αποτελέσματα μιας ανεξάρτητης γεωλογικής τοπογράφησης..."

- Ε; - Εξέτασαν το έδαφος. Χώμα και πέτρες.

- Α. - "και...αποτελέσματα...τοπογράφησης...

"που δείχνουν ότι το επιδιωκόμενο δρομολόγιο θα έφερνε τη γραμμή

"πάνω από εντελώς ακατάλληλο έδαφος..."

Τι;!

"καθώς το αμμολιθικό υπέδαφος δεν είναι μόνο εύθρυπτο,

"αλλά και κυψελοειδές με, μέχρι στιγμής, ανύποπτες σήραγγες."

- Ααα...! Α χα χα χα! - (Αρουραίος) Αυτό σημαίνει...;

Σσσ! Συνέχισε, Τυφλοπόντικα. Συνέχισε.

Ναι, ε... "Αναγκάστηκαν συνεπώς να εγκαταλείψουν το παρόν δρομολόγιο

"και να απομακρύνουν τη γραμμή από την περιοχή της Ακροποταμιάς και του Δάσους."

Ω! Πω πω!

"...να κινηθεί 10 μίλια βορειότερα από το αρχικό τους δρομολόγιο."

- Χα χα χα χα χα! - Ω! Ζήτω!

"Θεώρησα ότι πρέπει να μάθεις αυτά τα νέα όσο το δυνατόν..."

Άσε το υπόλοιπο, ξάδελφε. Δεν είναι σημαντικό.

- Εσείς σωθήκατε. - Ζήτω!

- Εκείνοι νικήθηκαν. Χα χα χα χα χα! - Τέρμα ο σιδηρόδρομος!

- Σώθηκαν τα σπίτια μας. - Δεν μπορούν να περάσουν.

Ω, είμαι τόσο χαρούμενος! Τόσο χαρούμενος.

Τι τύχη! Χα χα χα χα!

Σήραγγες. Χα χα χα χα! Εύθρυπτος αμμόλιθος. Χα χα χα χα χα!

- Όχι μόνο τύχη, Όμπερον. - Τι εννοείς, καλέ μου Αρουραίε;

Οι πρόγονοι του έφτιαξαν εκείνες τις σήραγγες. Κυψέλες από σήραγγες.

- Οι ασβοί νίκησαν τον σιδηρόδρομο. - (Όλοι) Ζήτω ο Ασβός!

(Όλοι) Ζήτω ο Ασβός! Ζήτω οι ασβοί!

Ω, όχι, όχι, όχι, όχι, αγαπημένοι μου φίλοι...

Ώπα! Για κάτσε! Σήραγγες;

Γι' αυτό ο παλιοτράκτορας μου έπεσε μέσα στην τρύπα.

- Ω, ναι! Χα χα χα χα χα! - Εσύ κόψε τα " χι χι χι".

Κυρ Ασβέ, μου χρωστάς έναν τράκτορα.

Χα χα χα! Αυτό πες το στη σιδηροδρομική εταιρεία.

- (Χτύπημα στην πόρτα) - Για άκου να σου πω...!

- (Τυφλοπόντικας) Κάποιος χτυπάει. - Σσσ! Κάντε ησυχία. Έχουμε επισκέπτη.

(Φρύνος) Ε! Να πάρει η ευχή! Άντε!

- Ο Φρύνος! - Πω πω!

Είχα ξεχάσει ότι δεν ήταν εδώ. Τον είχα ξεχάσει τελείως.

- Τι κάνετε όλοι εσείς εδώ; - (Αρουραίος) Εσύ μας κάλεσες, Φρύνε.

Όχι, δεν εννοώ αυτό. Νόμιζα πως πήγατε να βοηθήσετε τον Χέρμπερτ και τον άλλον.

- Έτσι, σας ακολούθησα. - Δε σε είδαμε, Φρύνε.

Ούτε εγώ σας είδα. Ή τον Χέρμπερτ. Μετά έπρεπε να βρω τον δρόμο να γυρίσω,

κι έχει κρύο, υγρασία, λάσπες και... Ειλικρινά, νομίζω πως αυτό πια πάει πολύ.

Ξέχνα τα όλα αυτά, Φρύνε. Σωθήκαμε.

Σωθήκατε; Να τα ξεχάσω όλα αυτά; Καλά εσείς, αλλά τι θα γίνει...;

Όχι, Φρύνε, ο Ασβός εννοεί πως σωθήκαμε εμείς. Όλοι μας. Τα σπίτια όλων μας.

- Ο σιδηρόδρομος δε θα περάσει. - Ζήτω! Ζήτω! Ζήτω!

- Δε θα περάσει; - Χα! Χα χα! Κόλλα το, κυρ Φρύνε.

Τα καταφέραμε, κυρ Φρύνε. Τα καταφέραμε.

Τα καταφέραμε; Τι καταφέραμε;

(Ασβός) Κι αυτό, Αρχηγέ Νυφίτσα, είναι ένα μάθημα που ελπίζω να διδαχθήκαμε

απ' όλη αυτήν τη δοκιμασία. Ότι όποιες κι αν είναι οι διαφορές μας, είμαστε ένα.

Ότι πρέπει να στεκόμαστε μονοιασμένοι απέναντι σε έναν μεγαλύτερο εχθρό.

Ότι πρέπει να προχωρήσουμε στη νέα χρονιά σαν...αδέλφια.

- (Όλοι) Ζήτω! Γεια στο στόμα σου! - Για τι πράγμα μιλάτε τόση ώρα;

Πολύ ωραία τα 'πες, κυρ Ασβέ, πολύ ωραία τα 'πες.

- Ωραία δεν τα 'πε; - Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Κοιτάξτε, δεν καταλαβαίνω πώς...

Ναι... Και λόγω ότι είμαστε αδέλφια, και μιάς που είναι ο Καινούριος Χρόνος,

ο συνάδελφος μου κι εγώ θα το θεωρούσαμε χάρη

αν εμείς ήμασταν οι ψηλοί μελαχρινοί ξένοι που θα κάνουν το ποδαρικό.

Καλά, τι ωραία ιδέα!

Ε... Ναι. Δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί να μην είστε. Για την ώρα.

Ωραία. Άντε, ρε! Την κοπανά... Πάμε έξω.

- Τι; Τώρα; - Τώρα!

- Ναι, Αρχηγέ. Εντάξει, Αρχηγέ. - Λοιπόν, θα βγούμε έξω.

Περιμένετε να χτυπήσουμε. Χα χα. Τσάγεια, προς το παρόν.

- Αρχηγέ; - Σκάσε και προχώρα.

Θα ήθελα κάποιος να μου πει πώς...

Ο Καινούριος Χρόνος. Καινούριος Χρόνος! Φυσικά. Πω πω!

Είναι μεσάνυχτα; Είναι; Είναι; Πού είναι το ρολόι μου; Είμαι σίγουρος ότι...

Α! Τώρα κατάλαβα. Οπότε, τίποτα δεν άλλαξε τελικά.

Το ρολόι μου! Έχουν το ρολόι μου. Γυρίστε πίσω, βρε καθάρματα!

- Άντε! Τρέχα! - (Φρύνος) Πιάστε τους!

Θα τους δείξω εγώ "αδέλφια"! Θα τους δείξω εγώ "Νέος Χρόνος"! Γυρίστε πίσω!

- Καλή Χρονιά, Φρύνε! - Βρε, Φρύνε! Χα χα χα χα χα!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫