Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

Το Αερόστατο

Ο καιρός ήταν υπέροχα ζεστός.

Αν υπήρξαν οποιεσδήποτε αμφιβολίες ότι το καλοκαίρι ερχόταν,

ο Ιούνιος τις είχε διαλύσει.

Άνθη που ήταν σε αναμονή, ξεδιπλώθηκαν επιτέλους.

Χελιδονόχορτα διαλαλούσαν τα νέα στους θαμνοφράχτες και στις λόχμες.

Και πάνω ψηλά οι κορυδαλλοί, δεμένοι στο φωτεινό γαλάζιο,

τραγουδούσαν ένα λεπτό και μαγευτικό θριαμβικό τραγούδι.

Ο Φρύνος, στον κήπο του Αρχοντικού,

ήταν αραχτός σε μια ξαπλώστρα κάτω απ' τον ίδιο γαλανό ουρανό

και ονειρευόταν ότι αιωρούνταν παρέα με τους κορυδαλλούς.

Χαμογέλασε κρυφά στη σκέψη τού τι θα έλεγαν οι φίλοι του όταν το μάθαιναν.

Θα ήταν ο πρώτος σε όλη την κομητεία που θα γινόταν ιδιοκτήτης ενός...

(Ασβός) Φρύνε!

Τότε ο Ασβός τον προσγείωσε.

Φρύνε; Παίρνεις ή δεν παίρνεις μέρος σ' αυτήν τη συζήτηση;

Και βέβαια παίρνω μέρος σ' αυτήν τη συζήτηση.

Αλλά δεν μπορώ να έχω έξυπνες ιδέες όλη την ώρα.

Ποια ήταν η τελευταία, Φρύνε;

- Η τελευταία, τι πράγμα; - Η τελευταία έξυπνη ιδέα που είχες.

Α. Ήταν, ε... Να σας πω, δεν είναι ώρα για το δεκατιανό;

Βρε, Φρύνε, συγκεντρώσου! Το ξέρεις ότι ο σιδηρόδρομος ζυγώνει συνεχώς.

Το ξέρεις ότι αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα, θα αφανισθούμε όλοι.

Κι εσύ το μόνο που κάνεις είναι να λαγοκοιμάσαι, να ονειρεύεσαι και...

να περιδρομιάζεις.

Για σε παρακαλώ, Τυφλοπόντικα, αυτό είναι πολύ επικριτικό!

- Λυπάμαι, αλλά είναι αλήθεια. - Νόμιζα ότι ήσουν φίλος.

Φρύνε, είμαι φίλος. Συγγνώμη, δεν ήθελα να γίνω αγενής.

- Όλοι είμαστε φίλοι σου, Φρύνε. - Χα!

Όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε την αφροσύνη σου.

- Για κάνε μου τη χάρη! - Και είναι αφροσύνη να μην κάνεις τίποτα

μ' αυτή την απειλή στο κατόπι μας.

Δεν καταλαβαίνω προς τι όλη αυτή η φασαρία. Μπόρα είναι, θα περάσει.

(Ο Ασβός αναστενάζει)

Πάω να πάρω κάτι να φάω. Να περιδρομιάσω το δεκατιανό μου!

Ορίστε μας!

Ωχ, θεέ μου, τον σύγχυσα τώρα. Δεν ξέρω τι μ' έπιασε.

Εκνευρισμός, Τυφλοπόντικα, αυτό σ' έπιασε. Το ίδιο κι εμένα.

Αν δεν τον είχες κατσαδιάσει εσύ, θα το είχα κάνει εγώ, ακόμα πιο πολύ.

Και καλά θα του έκανες, Αρουραίε, τέτοιος ανόητος που είναι.

Εξ άλλου, ξέρεις ότι ο Φρύνος μουτρώνει. Σε λίγο θα το έχει ξεχάσει τελείως.

Χμμ, καλά, ελπίζω να έχεις δίκιο.

(Ασβός) Λέγαμε, λοιπόν...

Μμμ; Ω! Ε... Ναι. Συγγνώμη, Ασβέ.

Λέγαμε ότι μέχρι να έχουμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον σιδηρόδρομο,

είναι δύσκολο να ξέρουμε τι να κάνουμε.

Ναι. Όπως σχέδια, εννοείς;

Λεπτομέρειες για το πού κατευθύνεται. Πόσο μακριά έχει φτάσει.

- Και πόσον καιρό έχουμε εμείς. - (Ασβός) Πράγματι.

Μα πώς θα τα μάθουμε όλα αυτά;

Αμ, εδώ είναι το πρόβλημα.

- Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε... - (Φρύνος) Τέλεια! Τέλεια!

Κύριε ελέησον! Δεν πίστευα ότι θα καταλάβαινε το λάθος του τόσο γρήγορα.

Χα-χα, χα-χα, χα-χα!

Φοβάμαι ότι μπορεί να μην είναι αλλαγή στάσης, Αρουραίε, αλλά...

- Ήρθε! - Ω, ωραία.

Τι ήρθε, Φρύνε;

Ο ταχυδρόμος; Το καλοκαίρι;

- Το αερόστατο μου! - (Όλοι) Αερόστατο;

Ακριβώς. Ο μεταφορέας το έφερε μόλις τώρα. Χα χα! Χα χα χα χα χα, χα-χα!

Άκουσα καλά; Είπες: "αερόστατο", Φρύνε;

Ναι, καλά άκουσες. Είπα: "αερόστατο".

Το αερόστατο μου. Το αερό-στατο μου!

Χα χα! Χα χα χα χα, χαα!

Για τι πράγμα μιλάς, Φρύνε;

Για τι πράγμα...; Αγόρασα ένα αερόστατο.

Για...για...για...για... για αεροπλοΐα.

- Ναι. Ένα αερόστατο θερμού αέρα. - Τι;!

- Πω πω! - Ωχ, όχι!

Χα χα! Ω, ναι. Είναι η τελευταία μόδα.

Ω! Είναι μοναδικό! Χα χα! Χα χα χα χα χα!

- Ως εδώ ήταν! - Ε;

Εδώ όλοι εμείς αγωνιούμε για το τέλος της Ακροποταμιάς

κι εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι η τελευταία μόδα.

- Κοίτα να δεις... - Ναι, Φρύνε, ο Αρουραίος έχει δίκιο.

Όσο περνάει η ώρα γίνεσαι περισσότερο ανόητος κι εγωιστής.

- Για σε παρακαλώ! Εγώ απλά... - Ένα λεπτό!

Α, ναι, Ασβέ, σειρά σου τώρα, έτσι; Άντε λοιπόν, όλοι είναι εναντίον μου.

Αυτό το αερόστατο ίσως είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε.

Ορίστε. Βλέπεις; Στραφείτε εναντίον μου.

Στερείστε μου τις απλές απολαύσεις της ζωής. Αφήστε με να... Τι;

- Ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε, Ασβέ; - Δε νομίζω πως καταλαβαίνω.

Νομίζω ότι ίσως είχες μια καλή ιδέα, Φρύνε.

(Φρύνος) Ε; Χα! Ε, και βέβαια είχα μια καλή...

- Αν και τυχαία. - Α.

Έχω διαβάσει κατά καιρούς

ότι έχουν χρησιμοποιηθεί αερόστατα για εναέριες αναγνωρίσεις.

Για να δουν πού μπορεί να βρίσκονται τα εχθρικά στρατεύματα στον πόλεμο,

ή να εκτιμήσουν την τοπογραφία σε καιρό ειρήνης.

Μα τον Δία, Ασβέ, νομίζω πως καταλαβαίνω τι υπονοείς!

Εγώ πάλι, όχι.

Αν χρειάζεται να ξέρουμε πού είναι ο σιδηρόδρομος,

από πού έρχεται, προς τα πού κατευθύνεται...

Ω, Ασβέ, ναι!

Για μισό λεπτό, τι σημαίνουν όλα αυτά;

Είναι φως φανάρι, Φρύνε. Αυτό που υπονοεί ο Ασβός είναι το εξής...

Διάολε! Ωωω!

Ε! Τι στον κόρακα είναι τούτο;

Αρχηγέ; Πόσο μεγάλο μπορεί να γίνει ένα μανιτάρι;

Τι λες πάλι, ρε χαζοβιόλη;

Πόσο μεγάλο μπορεί να γίνει ένα μανιτάρι;

Σου έχω πει να μη λες βλακείες.

Ω, Αρχηγέ, αυτό δεν είναι πολύ ωραίο. Λόγω τιμής, δε λέω βλακείες.

Υπάρχει ένα γιγάντιο μανιτάρι, πελώριο, πέρα στο Αρχοντικό.

- Για φέρε να δω, ρε. - Άου!

Πωω, ρε μάγκα! Είναι...

- Όχι, όχι. Ξέρω τι είναι αυτό. - Τι, Αρχηγέ;

Δεν είναι μανιτάρι, ρε άσχετε.

- Είναι αερόστατο. - Αερόστατο;

Ναι, αερόστατο. Από εκείνα τα μεγάλα με την καλαθούνα και τα ρέστα.

Για ποιον λόγο ο Φρύνος έχει ένα τέτοιο;

Πού θες να ξέρω 'γώ γιατί το 'χει. Αλλά θα μάθω, έτσι δεν είναι;

Ω, ναι, Αρχηγέ. Χε χε, πολύ ωραία, Αρχηγέ.

Και...όταν μάθεις, θα μου πεις κι εμένα;

Δε θα χρειαστεί, γιατί θα μάθω τι τρέχει...από 'σένα.

- Ω, διάολε, Αρχηγέ, όχι! - Ω, διάολε, Αρχηγέ, ναι!

Τράβα! Και μη γυρίσεις μέχρι να μάθεις τις απαντήσεις,

- αλλιώς θα σε γδάρω. Εντάξει; - Ε... Εντάξει, Αρχηγέ.

Λοιπόν, πήρες τη φωτογραφική μηχανή; Τις φωτογραφικές πλάκες;

Ναι, ναι, Ασβέ.

- Και ξέρεις τι ψάχνεις; - Έλεος, ναι, Ασβέ.

Πρέπει να είμαστε σίγουροι.

Υπολόγισα τη φορά του ανέμου και πρέπει να σε πάει

προς το σημείο όπου μπορεί να είναι ο σιδηρόδρομος.

Αν η τελευταία αναφορά που είχαμε ήταν σωστή.

Μην ανησυχείς. Χα χα. Είμαι γεννημένος αεροπόρος.

Θα πιλοτάρω το σκάφος μου σε μια συνάντηση με το Πεπρωμένο.

- Ωχ, Παναγία μου. - (Τυφλοπόντικας) Εντάξει, Φρύνε!

- Α! Ωραία. - Όλα εντάξει;

Ναι! Κλείστε το αέριο!

Λοιπόν. Αυτή είναι η μεγάλη στιγμή, Φρύνε. Απογειώνεσαι.

Μμμ; Ναι, σε λίγο.

Σε λίγο; Αλλά...όχι τώρα;

Καλέ μου Αρουραίε, πρέπει να πακετάρω μερικά τρόφιμα για το ταξίδι.

Μα θα είσαι εκεί πάνω μόνο για καμιά ώρα.

Μία ώρα;! Ουου! Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο πολύ.

Βρε, Φρύνε, άντε.

Όχι, αποκλείεται. Μπορεί να πεθάνω απ' την πείνα.

Όχι, δεν πειράζει, θα πάω να φέρω μερικά ακόμα σάντουιτς.

Ναι, και φυσικά κάνα-δυο κέικ. Θα χρειαστώ μερικά πακέτα μπισκότα,

κάνα-δυο κονσέρβες σούπα, την γκαζιέρα μου...

Καλύτερα να πάμε και να σιγουρευτούμε

ότι δε θα πάρει αρκετά να τον εμποδίσουν να απογειωθεί.

Ο λαίμαργος!

- Ωχ, Παναγία μου. - Έλα, πάμε.

Ωχ! Ωωχ! Ω, διάολε.

Σκυλοβαρέθηκα.

Περιμένω, εδώ και τόσες ώρες.

(Χασμουριέται) Θα τον έπαιρνα έναν υπνάκο.

Για λίγο, αφού δε συμβαίνει τίποτα.

Πού μπορώ να...; Πού...; Ωωω...!

Ω, ναι. Χε χε χε χε. Αυτό εκεί θα είναι άνετο.

Χε χε χε χε. Πολύ ωραία. Χε χε χε χε. Πολύ ωραία.

Ωωχ! Ωωωχ!

(Χασμουριέται)

Λοιπόν, πρέπει να πω ότι θεωρώ πως είναι και οι δυο τους πολύ στριμμένοι.

Χα! Να φύγουν έτσι μπουρινιασμένοι. Προφανώς ζηλεύουν την ιδιοφυΐα μου.

Δε νομίζω πως έφταιγε αυτό, Φρύνε.

Νομίζω πως βαρέθηκαν να σε ακούνε να τους λες για την ιδιοφυΐα σου.

Ορίστε, λοιπόν. Χα χα.

Να σου πω, τα καταφέρνεις με το καλάθι, φιλαράκο;

Ναι... Ναι, ευχαριστώ, Φρύνε.

Ουφ! Πιστεύω ότι ακόμα κι εσύ θα τα κατάφερνες, αν προσπαθούσες.

Ω... Ε, ναι, φυσικά,

όμως ο πιλότος πρέπει να φυλάει τις δυνάμεις του για άλλα πράγματα.

Ναι, ναι. Κατάλαβα.

Τέλος πάντων, βάλ' το εκεί κάτω όσο...όσο εγώ θα λέω μερικά λόγια.

- Θα προτιμούσα να ξεκινήσεις. - Ε;

Αν δε σε πειράζει. Μπορεί ο άνεμος να αλλάξει φορά.

Πολύ καλά. Θα μπω στην καλαθούνα κι εσύ δώσε μου το καλάθι.

Δεν...δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσω να το σηκώσω, Φρύνε.

Σιγά (!) Δεν έχει και τίποτα μέσα.

Α. Εντάξει, θα...θα προσπαθήσω.

(Βογκάει απ' τον κόπο)

Όχι, Τυφλοπόντικα, όχι από 'κεί, θα το... Ε!

- (Νυφίτσα) Άου! - Τι ήταν αυτό;

Συγγνώμη, Φρύνε, δεν μπορώ...

- Τι κάνεις εσύ εδώ; - Ω, Φρύνε! Ω, διάολε!

Ποιος είναι αυτός; Ωχ!

Τυφλοπόντικα, πρόσεχε!

Ε... Εγώ, ε...να πηγαίνω.

- Το αερόστατο. - Συγγνώμη, Φρύνε;

- Ανεβαίνουμε. - Τι;

- Απογειώνεται. - Βοήθεια! Βοήθειααα!

Ωχ, όχι!

Δεν ωφελεί, είναι πολύ αργά! Ακολούθα με! Ακολούθα με!

- (Νυφίτσα) Ωωω! Ααα! - Εντάξει, Φρύνε! Καλή τύχη!

- Χα χα χα χα χα! Χα-χα, χα-χα, χα-χα! - Άου! Ωωω!

(Φρύνος) Ακολούθα με!

- (Φρύνος) Ακολούθα με! - Ωωχ! Να τον ακολουθήσω;

Πώς θα τον ακολουθήσω;

Ωχ, θεέ μου! Τι θα κάνω;

Το αυτοκίνητο. Θα πρέπει να οδηγήσω το αυτοκίνητο.

Πω πω, θα πρέπει να το οδηγήσω!

Μήπως έχεις κανένα σάντουιτς μαζί σου, φιλαράκο;

Ωχ, κυρ Φρύνε, σε παρακαλώ!

Σε παρακαλώ μη μιλάς για φαΐ.

Μόνο που εγώ ψιλοπεινάω.

Κι αν είχες μερικά σάντουιτς με ζαμπόν και μουστάρδα, ή καμιά παστούλα...

- Μη! - Εντάξει, εντάξει.

- Νομίζω ότι θα πρέπει να ξαπλώσω. - Ναι, καλά, ξάπλωσε εσύ, τότε.

Χα! Πολύ εύθυμη παρέα θα 'σαι (!)

Τέλος πάντων, θα μπορούσα κάλλιστα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, υποθέτω.

Λοιπόν...

Καλά, εκείνο το αυτοκίνητο πάει σφαίρα. Ποιανού να είναι, άραγε;

(Στρίγκλισμα φρένων. Κορνάρισμα)

Ωχ, θεούλη μου! Ωχ, Παναγίτσα μου!

Πού...πού έχει πάει; Πού είναι το αερόστατο;

(Χαχανίζουν)

(Αγροπόντικα) Ωχ! Πρόσεχε! Ααχ!

Ωχ, θεέ μου! Γιατί το έκανα;

Μα τον Δία, παρά τρίχα! Ουου! Χι-χι, χι-χι, χι! Χα χα.

Ωχ! Ω, να πάρει η ευχή! Σιδηροδρομικές γραμμές!

Ωχ! Αυτό είναι που ψάχνω.

Η φωτογραφική, η φωτογραφική... Πού είναι η φωτογραφική;

- Ωωωχ! - Α! Είσαι καλά;

Ωωωχ!

- Οι άνθρωποι γίνονται μεγαλύτεροι. - Τι;

Οι άνθρωποι και τα δέντρα γίνονται όλο και μεγαλύτερα.

Ωχ! Ωχ, κατεβαίνουμε.

Επιτέλους! Ω, επιτέλους! Ζήτω!

Ζήτω;! Χα! Θα πέσουμε σε μια λίμνη.

Μια λίμνη;! Δεν ξέρω κολύμπι.

Θα πνιγώ. Ανέβασε το πάλι! Ανέβασε το πάλι!

Μη λες βλακείες. Είναι αερόστατο.

Δεν μπορώ να το ανεβάσω πάλι. Όχι αν δεν ξεφορτωθούμε κάποιο βάρος.

Τι βάρος;

Κοίτα, έχω αδειάσει ήδη όλους τους αμμόσακκους. Άρα...

- Άρα; - Άρα, μένεις μόνο, ε... Εσύ.

- Εγώ;! - Ε... Ναι.

Εγώ δεν πηδάω. Ε...

- Τι θα 'λεγες να πηδήξεις εσύ; - Τι;

Μήπως να πηδήξεις εσύ;

Μη λες βλακείες. Δεν πρόκειται να πηδήξω.

Α, ώστε δεν πηδάς;

Για άκου να σου πω! Μην τολμήσεις! Θα...

Χα! Εντάξει, εντάξει, εντάξει. Όχι, έχεις απόλυτο δίκιο.

Ω, ναι. Όχι, όχι, στο κάτω-κάτω, εσύ είσαι ο επιβάτης.

- Όχι, θα πηδήξω μόνος μου. - Ωωχ!

Όχι, δεν πειράζει. Ξέρεις πώς να το πιλοτάρεις, δεν ξέρεις;

- Τι; - Εννοώ, ξέρεις πώς να, ε...

ξέρεις, να ενισχύεις τον...καθετήρα;

Να σου πω... Εγώ...

Ω! Εννοώ ότι θα μπορούσε να είναι πολύ επικίνδυνο

αν έχεις το λάθος...πελαργόνιο.

- Λοιπόν, ε... Καλή... - Όχι!

- Όχι; Όχι, τι; - Μη φύγεις. Σε παρακαλώ, μη φύγεις.

Δεν ξέρω πώς δουλεύει. Δεν μπορώ να το πιλοτάρω. Θα τσακιστώ.

Σε παρακαλώ, μείνε, κυρ Φρύνε.

Δεν...δεν ξέρω. Παρασυρόμαστε προς εκείνη τη λίμνη. Άλλα 5 λεπτά και...

Θα το ρισκάρω, κυρ Φρύνε. Το προτιμώ. Λόγω τιμής.

Τέλος πάντων. Εντάξει, τότε.

Γι' αυτό, σε παρακαλώ, ερεύνησε το... το αποτέτοιο και το πελεκάνιο.

Το ποιο; Ω! Α, ναι. Ε...

Ε... Α-χμ. Ε...ναι. Ναι! Ναι, φυσικά. Α!

Αυτός είναι ο καθετήρας, ναι.

Ναι, αυτός είναι. Απλά χρειάζεται ένα γερό τράβηγμα.

Ορίστε. Θα είμαστε εντάξει τώρα...

(Και οι δύο ουρλιάζουν)

- (Νυφίτσα) Βοήθειααα! - Ααααα!

(Συντριβή)

- (Αρουραίος) Αυτή είναι η τελευταία; - Ναι.

Ναι. Οπότε, έχουν φτάσει ως το Μιντλ Στόουνκοτ. Μμμ-χμμ.

Φρύνε, έκανες εξαιρετική δουλειά.

Ω, σ' ευχαριστώ, Ασβέ. Χα χα.

Φυσικά, έχω ταλέντο για τέτοιου είδους πράγματα. Τολμώ να πω...

Τώρα, επιτέλους, ξέρουμε από πού έρχεται ο σιδηρόδρομος

και μπορούμε να υποθέσουμε προς τα πού πηγαίνει.

Δε φαίνονται καλά τα πράγματα, όμως ο προειδοποιημένος είναι προετοιμασμένος.

Πρέπει να το πούμε στους άλλους. Σε όσους κατοικούν στην Ακροποταμιά και στο Δάσος.

Μιλώντας για κατοίκους του Δάσους, άραγε τι απέγινε εκείνος ο αχρείος υπαρχηγός;

Έμαθα ότι, αντίθετα με τον Φρύνο, δεν κατέβηκε στη γη για αρκετές ώρες.

- Όχι; Μα πρέπει να έχει κατέβει. - (Ασβός) Όχι.

Προσγειώθηκε σ' ένα δέντρο και δεν κατέβηκε μέχρι να σουρουπώσει. Χα χα χα!

Καλά να πάθει ο χαμένος.

Λοιπόν, γενικά έγινε καλή δουλειά. Αν και τι θα 'χαμε κάνει χωρίς τον Τυφλοπόντικα,

δε θέλω να το σκέφτομαι, ε, Τυφλοπόντικα;

Τυφλοπόντικα;

Σου μιλάω, Τυφλοπόντικα!

- Πουπ-πουπ! - Ε;

- Είπε...; - Πουπ-πουπ!

Τυφλοπόντικα; Τι συμβαίνει;

Μπρρρ! Βρουμ, βρουμ! Πουπ-πουπ!

Ωχ, όχι! Όχι ο Τυφλοπόντικας.

Όχι η τρέλα της οδήγησης; Ε;

- (Ασβός) Ασφαλώς όχι ο Τυφλοπόντικας; - (Ο Τυφλοπόντικας χαχανίζει)

Να σου πω, Τυφλοπόντικα, είσαι καλά;

Τυφλοπόντικα; Τυφλοπόντικα!

Για μισό λεπτό. Γελάει.

Χα χα χα χα χα! Η οδ... Χα χα!

Η οδ...η οδήγηση! Η οδήγηση είναι μοναδική!

Καλά, αυτός μας δουλεύει.

(Όλοι) Βρε, Τυφλοπόντικα!

Ω χο χο χο! Χι χι χι χι!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫