Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

Η Κονταρομαχία

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ήταν Απρίλης.

Το αεράκι, ακόμα αρκετά ψυχρό για να είναι δροσερό,

ήταν επιτέλους αρκετά ζεστό για να είναι καλοδεχούμενο.

Από μικρούτσικες αιχμές, συστάδες φύλλων εμφανίζονταν μπροστά στα μάτια σου.

Μίσχοι λουλουδιών ξεφύτρωναν απ' το πουθενά

και μπουμπούκια άλλαζαν χρώμα κάθε μέρα.

Και στο Αρχοντικό, ο ιδιοκτήτης ήταν κι εκείνος ξεσηκωμένος.

Ξαναμμένος με ένα καινούριο "πάθος".

Όλα δείγματα μιάς...λόξας.

Όχι, ακούστε. Ακούστε!

Ακούμε, Φρύνε, αλλά για όνομα του θεού, συνέχισε!

Συνεχίζω.

Λοιπόν, ήταν σ' αυτό το καταπληκτικό βιβλίο, που λέτε,

- και σκέφτηκα... - Βιβλίο;

- Ναι, βιβλίο. - Ποιο βιβλίο;

- A! Α, δε σας το είπα; - (Όλοι αναστενάζουν)

- Ήταν στη βιβλιοθήκη. - Α! Ένα απ' τα βιβλία του πατέρα σου;

Ε; Ω, ναι! Ένας πολύ σοφός τόμος.

Πολύ βαθυστόχαστος και...και...και δυσκολονόητος.

- Αλήθεια, Φρύνε; - Ναι, αλήθεια.

Και δε χρειάζεται να ακούγεσαι τόσο έκπληκτος.

Ναι. Ναι, συγγνώμη, Φρύνε.

(Ασβός) Θα συνεχίσεις καμιά φορά με αυτό που μας έλεγες;

Θα το έκανα αν οι άλλοι δε με διέκοπταν συνέχεια.

Ναι, αλλά ποιος ήταν ο τίτλος αυτού του σοφού,

βαθυστόχαστου και δυσκολονόητου τόμου που διάβαζες;

Α. Ε... Ήταν το...

(Μουρμουρίζει)

Συγγνώμη, Φρύνε, δεν άκουσα τι είπες.

Ήταν...

"Το Παιδικό Βιβλίο των Θαυμάτων". Τέλος πάντων, σ' αυτό το βιβλίο...

- "Το Παιδικό Βιβλίο των Θαυμάτων"; - Ναι.

Ω, πολύ σοφό (!) Χα χα χα χα χα!

Μωρέ τι μας λες!

Σ' αυτό το βιβλίο υπήρχε μια καταπληκτική ιστορία για ιππότες με πανοπλίες,

άλογα μάχης, λάβαρα που ανέμιζαν στο αεράκι και...κονταρομαχίες.

- Σοβαρά; - Ναι, σοβαρά.

Και πολλοί από τους προγόνους μου ήταν ιππότες.

Υπάρχει μια πανοπλία εκεί πάνω που τη φορούσε κάποτε ένας απ' αυτούς.

(Ασβός) Χαίρομαι που δείχνεις ενδιαφέρον για την ιστορία της οικογένειας σου.

Τώρα, μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση μας σχετικά με την απειλή

των κληρονομιών όλων μας απ' αυτόν τον αναθεματισμένο σιδηρόδρομο;

Μα δεν πιάνετε το νόημα! Ε;

Θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια κονταρομαχία στο προαύλιο του Αρχοντικού.

Θα μπορούσα να είμαι ιππότης με πανοπλία και να προκαλέσω όλους τους ερχόμενους,

ξέρετε: "Ο Σερ Φρύνος εκ του Αρχοντικού, αμύντωρ του βασιλέως,

"δεσμεύεται εις όλους με όρκον ιερό που προσέρχονται ωσαύτως εδώ."

Έτσι μιλούσαν.

(Ασβός) Είμαι σίγουρος πως θα είχαν εκπλαγεί αν το άκουγαν.

Κοίτα, Φρύνε, πρώτα αρχίζεις να διαβάζεις ανόητα παιδικά βιβλία,

ενώ θα έπρεπε να ψάχνεις για τα συμβόλαια αυτού του σπιτιού

και μετά θες να χοροπηδάς στο προαύλιο παριστάνοντας τον ιππότη με πανοπλία,

ενώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν πραγματικό εχθρό.

Για σε παρακαλώ, Αρουραίε!

Ο σιδηρόδρομος κάθε μέρα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Μια ατμομηχανή θα μπορούσε να επελαύνει στο παλιοπροαύλιο σου.

- Μονομάχησε μ' εκείνη! - Έχεις τα νευράκια σου;

Εδώ εγώ προσπαθώ να φέρω λίγη συγκίνηση στις βαρετές σας ζωούλες

κι εσείς το μόνο που σκέφτεστε είναι ο βαρετός παλιοσιδηρόδρομος.

Ο βαρετός...; Φρύνε, είσαι ανεκδιήγητος!

Είναι πραγματικά σημαντικό, Φρύνε.

Ο σιδηρόδρομος θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα.

- Χα! Τρίχες! - (Ασβός) Φρύνε!

Τρίχες κατσαρές! Θέλω να οργανώσω μια κονταρομαχία και θα το κάνω. Ορίστε μας!

Δικό μου είναι το προαύλιο και το κάνω ό,τι μου αρέσει. Και η πανοπλία, επίσης!

Εσείς συνεχίστε να συζητάτε για τον ευλογημένο σιδηρόδρομο.

Χα! Εγώ πάω να διαβάσω το βιβλίο μου.

- (Βροντάει την πόρτα) - Τς!

- (Ασβός) Ααχ! Μάταιος. - Εκείνος είναι σίγουρα.

Ναι, όμως εγώ εννοούσα πως είναι μάταιος κόπος να πολεμήσεις αυτό εδώ.

Φοβάμαι ότι όπως και σ' όλες τις άλλες του...λόξες,

θα πρέπει απλά να περιμένουμε ώσπου να ξεθυμάνει από μόνη της.

Βρε, βρε, βρε!

(Συλλαβίζοντας) "Ένα Μεσαι-ωνικό Τουρ-νουά

"θα λάβει χώρα εις τον προαύλιο χώρο του Αρχοντικού."

Ωωω! Πολύ ωραία, πολύ ωραία.

- "Θα υπάρξει προσέτι..." - Ε... Τι είναι "προσέτι", Αρχηγέ;

Είναι... Ε, αν εσύ είσαι τόσο άσχετος, εγώ δε σου λέω.

- Ω. - "Θα υπάρξει προσέτι

"μια ιπποτική κονταρομαχία όπου ο Σερ Φρύνος εκ του Αρχοντικού..."

- (Αρχηγός) Α-χα! "Σερ Φρύνος"! - Α, δεν ήξερα ότι ήταν Σερ Φρύνος.

Δεν είναι, ρε όρνιο. Σκάσε κι άκου.

"Ο Σερ Φρύνος εκ του Αρχοντικού προκαλεί οιονδήποτε προσέλθει

"εις την κονταρομαχία με άλογο μάχης, σε μια αναμέτρηση με λόγχη και σπαθί."

- Όχι και πολύ ωραίο. - Θα το ράψεις;

"Εις εκείνον που θα νικήσει τον Σερ Φρύνο θα δοθούν εκατό λίρες."

- Πωω, Αρχηγέ! Εκατό λίρες! - Ναι.

Αρχηγέ, για τι πράγμα είναι οι εκατό λίρες;

- Για τι...; Άκου 'δώ, ρε ηλίθιε μπούφε! - Ακούω, Αρχηγέ, ακούω!

Ο κυρ Φρύνος κάνει πάλι τα ψωνισμένα καραγκιοζιλίκια του.

Προκάλεσε τον καθένα σε μονομαχία. Σωστά;

Ε... Σωστά, Αρχηγέ.

Κι όποιος τον νικήσει, παίρνει μια κατοστάρα. Εκατό λίρες, σωστά;

- Σωστά, Αρχηγέ. - Άρα, ποιος θα τον νικήσει; Ε;

Ε... Αχ, ω... Ε... Δεν ξέρω, Αρχηγέ.

Εγώ, ρε χαζοβιόλη, εγώ!

Α! Κατάλαβα. Πολύ ωραία, Αρχηγέ. Πολύ ωραία.

Ναι.

(Γελάνε και οι δύο)

Λοιπόν, θα είσαι εσύ, Άλφρεντ, ντυμένος με κάθε λογής φανταχτερά υφάσματα,

με ρουθούνια να ανοίγουν και οπλές να χτυπούν το χώμα,

κι εγώ θα είμαι στη ράχη σου, δείχνοντας τόσο ηρωικός μέσα στην πανοπλία μου.

- Μπορείς να το φανταστείς; - Όχι, δεν μπορώ.

Ναι, βλέπεις; Και μετά... Συγγνώμη, τι είπες;

- Δεν μπορώ να το φανταστώ. - Μα...

Και ούτε πρόκειται.

Ε... Κοίτα, ίσως δε σου το εξήγησα σωστά.

- Α, ναι; - Που λες,

η μεγάλη ατραξιόν, το "κλου της βραδιάς", τρόπος του λέγειν,

το αποκορύφωμα όλης της γιορτής θα είναι... Α! Η κονταρομαχία!

Α!

Και οι κονταρομαχίες είναι αγώνες ανάμεσα σε ιππότες με πανοπλίες...

- Ναι; - που καβαλάνε ευγενή άλογα μάχης.

- Α. - Εγώ θα είμαι ο ιππότης.

- Ναι; - Κι εσύ θα είσαι το άλογο μάχης.

- Δε θα 'μαι. - Μα... Μα... Μα πρέπει να είσαι!

Αμ δε, που θα 'μαι!

Αν ήθελα να με χαζεύει ο κόσμος, θα είχα πιάσει δουλειά στο τσίρκο.

- Κοίτα, Άλφρεντ, παλιόφιλε... - Όχι! Γεια χαρά.

Γεια...; Κατάλαβα. Εντάξει, τότε. Μην είσαι άλογο μάχης!

- Δε θα 'μαι. - Ω, να πάρει η ευχή, να πάρει!

Άου! Ωχ! Ωωχ! Ωωωχ! Ωωχ!

Δεν είναι καθόλου δίκαιο. Τον παλιοξενέρωτο!

Τι θα κάνω τώρα;

Πώς μπορώ να είμαι ιππότης με λαμπερή πανοπλία χωρίς να καβαλάω άλογο μάχης;

Ωχ! Πρέπει να καβαλικέψω κάποιου είδους...

Ω. Α χα χο...

Ναι. Ναι! Χα χα! Χα χα χα χα χα! Το βρήκα! Χα χα!

Να πάει να κουρευτεί ο χαζο-Άλφρεντ! Θα του δείξω εγώ. Θα τους δείξω ολονών!

(Ασβός) Αχ! Έχεις ξαναδεί τέτοια σαχλαμάρα;

- Ω, Ασβέ, είναι πολύ διασκεδαστικό. - Διασκεδαστικό;

Με τον Φρύνο να προσπαθεί να χάσει εκατό λίρες που δεν του περισσεύουν;

Τουλάχιστον, το φαγητό ήταν καλό.

Μμμ. Ναι, το φαγητό ήταν καλό και μας έδωσε μια ευκαιρία

να μιλήσουμε στον κόσμο για τον σιδηρόδρομο.

Ναι. Σε όποιον μίλησα ήταν εναντίον του.

Εκτός απ' τις νυφίτσες.

Ναι. Αυτές θα είναι υπέρ οτιδήποτε θεωρούν πως ταλαιπωρεί τους φίλους μας

- και ωφελεί εκείνες. - Έχεις δίκιο, Ασβέ.

Θα πρέπει να τις προσέχουμε.

Γιατί έχουν φέρει το καρότσι μαζί τους, άραγε;

(Τα ζώα χαχανίζουν)

Μα...γιατί να μην έχω κι εγώ μια πανοπλία;

Γιατί, ρε χαζοβιόλη, εσύ είσαι το άλογο μάχης.

Καλά, εσύ και το καρότσι είστε το άλογο και τα άλογα μάχης δε φοράνε πανοπλίες.

Δε γίνεται να είμαι κάτι άλλο;

Θα είσαι κάτι άλλο σ' ένα λεπτό, όταν θα είσαι μισοπεθαμένος, αυτό θα είσαι.

- Ωχ, Αρχηγέ! - Κόφ' την γκρίνια και ξανακάνε επίθεση.

Άλλα δέκα λεπτά και μετά ξεκινάει ο αγώνας.

Ναι, Αρχηγέ. Εντάξει, Αρχηγέ.

- Να σου πω, Ασβέ, τι ώρα είναι; - Είναι τρεις και πέντε.

Πω πω. Η κονταρομαχία δεν ήταν να γίνει στις τρεις;

Γι' αυτό ρώτησα, Τυφλοπόντικα.

Απ' την άλλη, δε θα ήταν ο Φρύνος αν τα πράγματα γίνονταν στην ώρα τους.

Όχι. Υποθέτω πως όχι.

Κονταρομαχία (!) Χα! Ο ανόητος! Τι θαρρεί ότι θα κάνει;

(Αρουραίος) Σίγουρα κάτι έχει σχεδιάσει.

Είχα να τον δω πολλές μέρες πριν από σήμερα το απόγευμα,

- κι επίσης παραμιλούσε συνεχώς. - Παραμιλούσε;

Σαν να μάθαινε τον ρόλο του για κάποιο θεατρικό.

Ωχ, Παναγία μου, ελπίζω να μη βγάλει λόγο.

Οι λόγοι του Φρύνου είναι τόσο δυσάρεστοι. Θυμάμαι όταν...

(Σάλπισμα τρομπέτας)

- Τι στην ευχή...; - Ο Φρύνος.

Κυρίες και κύριοι!

Πωω! Κοιτάξτε τον κύριο Φρύνο!

- (Φρύνος) Κυρίες και κύριοι! - Βρε, Φρύνε!

- Χα χα! Αυτός δε βάζει μυαλό. - (Φρύνος) Α-χμ! Ησυχία, παρακαλώ!

Πω πω!

Κυρίες και κύριοι, καλώς ορίσατε σ' αυτή την ημέρα των μεσαιωνικών απολαύσεων.

- (Όλοι) Ζήτω! - Σας ευχαριστώ.

Ερχόμαστε τώρα στο αποκορύφωμα της ημέρας.

Στην άσκηση των αρχαίων εκείνων δεξιοτήτων της ιπποσύνης,

στις οποίες η οικογένεια μου πάντοτε διακρίθηκε.

- Ακόμα κι εκείνοι που ήταν μανάβηδες; - Χο χο χο χο χο!

Ναι. Ήρθε η ώρα για... (Ρούλος τυμπάνου)...την κονταρομαχία!

- (Όλοι) Ζήτω! - Κονταρομαχία (!) Ωωχ...!

(Φρύνος) Όμως πρώτα πρέπει να απευθύνω την πρόκληση μου σε όλους όσους εδώ

θεωρούν ότι μπορούν να με αψηφίσουν. Χα-χα, χα χα!

Ωχ, Παναγία μου.

(Φρύνος) Την οποία θα κάνω σ' ένα μικρό στιχούργημα που συνέθεσα

- προς τιμήν της εκδήλωσης. - Στιχούργημα (!)

Και, παρακαλώ, χειροκροτήστε όταν πω κάτι ιδιαίτερα έξυπνο.

- (Γέλια) - Ησυχία, παρακαλώ! Ησυχία! Α-χμ!

Ωχ, Παναγία μου.

"Σας καλωσορίζω όλους εδώ, στο εορταστικό Αρχοντικό..."

Ωωχ...!

"Το ταξίδι του ερχομού σας ελπίζω να πήγε...καλά

- "και να απολαύσετε το τουρνουά." - Ωχ, Αρουραίε, είναι φριχτό.

"Με ασημένια πανοπλία στέκομαι εδώ ορθός,

"δεν είμαι ψαράς, ούτε γεωργός,

"αλλά ο Σερ Φρύνος, ένας ευγενής ιππότης,

"που μαζί του προκαλεί να παλέψει η ανθρωπότης."

(Τα ζώα μουρμουράνε)

Χα χα!

"Όπως το φαντάστηκα, κανείς δεν επιθυμεί,

"μπροστά στη δεξιοσύνη μου όλοι είναι διστακτικοί.

"Γι' αυτό, τις ιπποτικές μου τέχνες θα επιδείξω..."

Ώπα, Φρύνε, θα δοκιμάσω εγώ!

- Ποιος το είπε αυτό; - Εγώ. Δέχομαι την πρόκληση σου.

- Πω πω! - Δέχεσαι...;

Τη μονομαχία, κυρ Φρύνε, για εκατό λίρες. Χε χε χε χε χε!

Τώρα την πάτησε, Ασβέ. Τι θα κάνουμε;

Αρουραίε, μόνος του πήγε κι έμπλεξε. Τώρα μόνος του θα πρέπει να ξεμπλέξει.

Βρε, Φρύνε!

Λοιπόν, κυρ Φρύνε, θα ξεκινήσουμε καμιά φορά;

Καλά, ε... Ε... Α-χμ!

Ναι! Εντάξει!

Εμπρός για το πεδίο της μάχης! Δέχομαι την...

Ωχ! Να πάρει η ευχή, πού είμαι; Δεν μπορώ να δω πού είμαι.

Φρύνε! Πρόσεχε!

Ωχ! Ααχ! Ααχ!

Στο, ε...πεδίο της μάχης, λοιπόν, κυρ Φρύνε.

Σε πέντε λεπτά. Εντάξει;

- Χε χε! Χε χε! Χε χε χε χε χε! - Χε χε! Χε χε! Χε χε χε χε χε!

Βρε, Φρύνε, δε νομίζω ότι πρέπει να το κάνεις αυτό.

Δε φοβάμαι τον Αρχηγό Νυφίτσα. Εξ άλλου, τι μπορεί να κάνει; Φοράω την πανοπλία.

Το ερώτημα είναι, τι μπορείς εσύ να κάνεις όταν φοράς την πανοπλία;

Τι εννοείς, τι μπορώ εγώ...; Ωχ! Ω, πανάθεμα το!

Ο Αρουραίος έχει δίκιο, Φρύνε. Δεν είναι όπως αν είχες ένα άλογο μάχης.

- Χα χα! Έτσι νομίζεις. - (Ασβός) Τι;

Έχω άλογο μάχης. Άρπα την!

Ε! Εσύ εκεί! Κανάγια! Σε περιμένω!

Φρύνε! Εκατό λίρες;

Σκατούλες! Για δες αυτό.

Α χα χα! Α χα! (Ζορίζεται)

Ε... Να σας πω, παιδιά, βοηθήστε με να σηκωθώ.

Μην ξεχνάς, θα πας ολοταχώς καταπάνω του, στρίβοντας απότομα την τελευταία στιγμή

κι εγώ θα τον κοπανήσω μ' αυτό.

Χε χε χε χε! Πολύ ωραία, Αρχηγέ. Πολύ ωραία.

Και μόλις πέσει χάμω, πλάκωσε τον με το καρότσι ενώ εγώ θα τον σμπαραλιάζω.

Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι ενάντια στους κανονισμούς, Αρχηγέ;

Κανονισμούς; Μην είσαι τόσο πολύ βλάκας.

Ε... Ναι, Αρχηγέ. Συγγνώμη, Αρχηγέ.

- (Τυφλοπόντικας) Φρύνε, σε παρακαλώ, μη. - (Αρουραίος) Πού πας τώρα;

Υπάγω διά το πιστό μου άλογο μάχης, καθώς προείπα.

Άλογο μάχης; Χα! Είναι ονειροπαρμένος.

Αυτά παθαίνεις όταν διαβάζεις παιδικά βιβλία. Άλογο μάχης (!)

- (Μηχανή παίρνει μπρος) - Ώπα; Τι κάνει έτσι;

Ακούγεται σαν...

- Αυτό είναι! Είναι η μοτοσυκλέτα του! - Κύριε των Δυνάμεων! Είναι τρελός!

Χα χα! Φρύνος! Φρύνος! Ωωω! Ουου! Ααα! Ωωω! Ουου!

(Αρουραίος) Ασβέ! Πρόσεχε!

Φρύνε! Βρε βλάκα!

- Θεοπάλαβε! - (Φρύνος) Ω! Ωωω...!

- Βρε, Φρύνε! - Βρε, Φρύνε!

Φρύνος! Φρύνος!

Ώπα! Τι κάνει έτσι;

Κατάρα! Είναι ο παλιο-Φρύνος!

- Αρχηγέ, έρχεται κατά 'δώ! - Φρύνος!

Κουνήσου, ρε χαζοβιόλη, κουνήσου! Πρόσεχε! Ααα!

Ωωω! Ααα!

Όχι έτσι, ρε πανάχρηστε! Τρέχα! Ρε ηλίθιε, όχι από 'κεί, όχι από 'κεί!

(Φρύνος) Ωωω! Ααα! Προσέχετε! Έρχομαι! Δεν μπορώ να σταματήσω! Βοήθεια! Βοήθεια!

Πιο γρήγορα! Πιο γρήγορα, ρε σάλιαγκα! Πιο γρήγορα! Αν μας φτάσει, θα σε γδάρω!

Φρύνος! Φρύνος!

Πάρ' τα πόδια... Αααχ!

Ωχ, Αρχηγέ! Τι έκαν...ααχ!

(Φρύνος) Χα χα! Χα χα χα χα! Χο χο! Νίκησα, νίκη...!

(Φρύνος) Ωωω! Ααα! Βοήθεια!

Ας με κατεβάσει κάποιος, σας παρακαλώ!

- Εεε! Ουου! Ωωχ! Βοήθεια! - (Ασβός) Ααχ! Φρύνε, Φρύνε!

(Αρουραίος) Τουλάχιστον, δεν έχασες τις εκατό λίρες σου, Φρύνε.

Χα! Ούτε λόγος! Αν δεν είχα σταθεί λίγο άτυχος...

Αν δεν είχες επιεικείς κι εξυπηρετικούς φίλους, Φρύνε,

ακόμα θα κρεμόσουν από εκείνη τη γελοία λόγχη.

Υποθέτω πως ναι.

Μπορούμε τώρα να επιστρέψουμε σε πιο σημαντικά ζητήματα, όπως

να μελετήσουμε την επόμενη μας κίνηση εναντίον του σιδηροδρόμου;

Αλλιώς μια ωραία πρωία θα ανακαλύψεις ότι δεν έχεις προαύλιο να κάνεις χαζομάρες.

Να είστε βέβαιοι ότι η σιδηροδρομική εταιρεία θα σχεδιάζει τις κινήσεις της,

κι αν κερδίσει τη μάχη, θα χάσουμε καθετί που είναι πολύτιμο για εμάς.

Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο, Ασβέ. Νομίζω...

- Πάντως, η θέα ήταν υπέροχη. - (Ασβός) Ε; Τι;

- (Αρουραίος) Για τι πράγμα μιλάς, Φρύνε; - Για τη θέα. Όταν ήμουν ψηλά στον αέρα.

Α, ωραία. Θα σου αγοράσουμε μια σκάλα τα Χριστούγεννα.

- (Ο Τυφλοπόντικας γελάει) - (Ασβός) Ο...α-χμ...σιδηρόδρομος...

Σκάλα; Α! Χο χο, ναι. Α, ναι. Πολύ αστείο, Αρουραίε (!)

- (Ασβός) Α-χμ! - Εγώ έχω κάνει κάτι καλύτερο.

Φρύνε, για τι πράγμα μιλάς; Αυτό είναι σοβαρό.

Κι εγώ σοβαρά μιλάω.

- Ω! Αερόστατο! - (Όλοι) Τι;

Ένα αερόστατο. Χα χα! Χα χα χα χα! Έχω παραγγείλει ένα!

- Χιιι! Θα είναι εδώ σύντομα. - Ωχ, όχι!

Ναι! Χα χα! Χα χα χα χα! Το αερόστατο είναι μοναδικό!

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫