Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον (1813-1873) ήταν Σκωτσέζος γιατρός και ιεραπόστολος.

Από το 1840 έως τον θάνατο του εξερεύνησε την αφρικανική ήπειρο.]

Το Χαμένο Ποτάμι

Ο Μάρτης είχε μπει σαν λιοντάρι.

Για τρεις μέρες ο αέρας λυσσομανούσε στην ύπαιθρο,

ουρλιάζοντας ανάμεσα στις διαπλεκόμενες σημύδες,

μουγκρίζοντας ανάμεσα στα μακριά πράσινα κλαδιά των οξιών,

ξεριζώνοντας όποιο δέντρο ήταν πολύ πεισματάρικο να λυγίσει,

ή πολύ γέρικο να αντέξει τη δύναμη του.

Και είχε βρέξει ασταμάτητα.

Μέχρι που το ποτάμι φούσκωσε και κόχλασε,

λες κι ένα κοπάδι δράκων πάλευε κάτω απ' τη θολή του επιφάνεια.

(Μπουμπουνητό)

Ανίκανος να το αντιμετωπίσει, ο Αρουραίος κατέφυγε τελικά στον Τυφλοπόντικα,

προς μεγάλη χαρά αυτού του καλοσυνάτου πλάσματος

και τώρα στην πέμπτη μέρα του ως φιλοξενούμενος, έσπρωξε ένα πιάτο

που κάποτε περιείχε το πέμπτο και πλουσιοπάροχο πρωινό του.

Ωχ! Χο χο χο χο.

- Ήταν θαυμάσιο. - Ω, ευχαριστώ, Αρουραίε.

Αμφιβάλλω αν ακόμα κι ο Φρύνος θα μπορούσε να τελειώσει το πρωινό σου.

- Ω, μπορεί και παραμπορεί, Αρουραίε! - Χα! Γι' αυτό δεν μπορεί να κωπηλατήσει.

Πω πω! Ούτε εγώ δε θα μπορώ να σκύψω πάνω απ' τα κουπιά.

Αχ, το ποτάμι, το ποτάμι...! Αναρωτιέμαι αν κατέβηκε η στάθμη.

Έχει να βρέξει τρεις μέρες.

Στην πραγματικότητα, μοιάζει σαν να είχε έρθει η άνοιξη σήμερα το πρωί.

Δεν είναι να εμπιστεύεσαι τον Μάρτη, Τυφλοπόντικα.

Μπορεί να μπει σαν λιοντάρι και...να βγει σαν τίγρης.

Ναι. Ναι, σωστά.

Ωστόσο, μια βολτίτσα για να δούμε πώς είναι η κατάσταση, δε θα έβλαπτε.

Και ίσως χωνέψουμε λίγο από το πρωινό για να μείνει χώρος για το μεσημεριανό.

Εξ άλλου, δεν μπορώ να μείνω για πάντα αναστατώνοντας το ωραίο σου σπίτι.

Ω, Αρουραίε, το ξέρεις ότι χαίρομαι να σε φιλοξενώ.

Ναι, πρέπει να δούμε πώς είναι το σπίτι σου κι αν κατέβηκε η στάθμη.

Ωραία. Φέρε εσύ τα πανωφόρια μας κι εγώ θα μαζέψω τα πιάτα.

(Αρουραίος) Τουλάχιστον, το σπίτι είναι στη θέση του.

(Τυφλοπόντικας) Ναι, μια χαρά φαίνεται. Έχει μόνο λίγες λάσπες σε μερικά σημεία.

Και η βάρκα σου είναι ακόμα εκεί στην... Αμάν! Αρουραίε!

Τι είναι, Τυφλοπόντικα; Έπαθε τίποτα η βάρκα;

Θεέ και Κύριε! Το ποτάμι!

Εξαφανίστηκε!

Το ποτάμι! Το ποτάμι μου!

Εξαφανίστηκε! Μα... Αυτό δεν είναι δυνατόν.

- Αχ, Αρουραίε! - Πώς μπορώ να ζήσω χωρίς το ποτάμι μου;

- Κοίτα, καλύτερα να γυρίσουμε στο... - Χωρίς τις βαρκάδες.

Χωρίς το λαμπύρισμα στο νερό,

χωρίς το απαλό κυματάκι να με αποκοιμίζει, ή να...να με ξυπνά.

- Αρουραίε, πάμε σπίτι. - Σπίτι;

Στο σπίτι μου. Θα μιλήσουμε στον Ασβό. Θα τον ρωτήσουμε γι' αυτό.

Έχει ζήσει εδώ περισσότερο απ' όλους μας. Θα ξέρει ποια είναι η απάντηση.

Θα ξέρει τι να κάνει. Θα δεις.

- Έλα. Πάμε σπίτι. - Εντάξει.

Εντάξει.

(Κρώξιμο πουλιού)

Όχι. Τίποτα.

Ούτε λέξη για εξαφάνιση του ποταμιού σε κάποιο από τα βιβλία ιστορίας που έχω.

Κι αν είχε συμβεί τον καιρό του πατέρα μου,

να είστε σίγουροι ότι θα μου είχε μιλήσει γι' αυτό.

Το ποτάμι μου. Το ποτάμι μου!

Αλλά πρέπει να υπάρχει κάποια εξήγηση και θα τη βρούμε.

Λες να έγινε κανένας σεισμός, Ασβέ;

Ω, όχι, όχι, θα είχαμε νιώσει κάτι. Ή θα το είχαμε μάθει.

Βέβαια, θα μπορούσαν να είναι φυσικά τα αίτια.

Μια ρωγμή στις πέτρες. Ίσως διερράγησαν οι όχθες.

Αλλά αναρωτιέμαι μήπως αυτό συνέβη εξαιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης.

- Ω, θεέ μου! Μα πώς; - Και γιατί;

Αυτό, φίλοι μου, δεν το ξέρω.

Όμως ο άνθρωπος νοιάζεται πολύ λίγο για τη φύση όταν του στέκεται εμπόδιο,

είτε βουνό είναι αυτό, είτε ποτάμι, είτε ζώο.

Τι σημασία έχει το πώς ή το γιατί; Εξαφανίστηκε. Απλά εξαφανίστηκε.

Έλα, Αρουραίε, δεν είναι ανάγκη να απελπιζόμαστε.

Πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Πρέπει να βρούμε...

(Χτύπημα στην πόρτα)

- Ποιος να 'ναι, άραγε; - Ίσως κάποιος που φέρνει νέα.

- Πάω να ανοίξω. - Ναι, να 'σαι καλά, Τυφλοπόντικα.

Θα το ανακαλύψουμε. Θα δεις, Αρουραίε.

Έχω ζητήσει από τα άλλα ζώα να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά.

Θα έβαζα στοίχημα πως έχει να κάνει μ' αυτόν τον αναθεματισμένο σιδηρόδρομο.

Τυφλοπόντικα! Α! Γεια σου. Άκου, πρέπει να δω τον Ασβό.

- Έλα μέσα, Φρύνε. Τι συμβαίνει; - Κάτι απίστευτο! Περίμενε να ακούσεις!

- Ο Φρύνος! - Ωωχ!

Δεν πρόκειται να το πιστέψετε!

Ασβέ, Αρουραίε! Πρόκειται για το ποτάμι.

- Εξαφανίστηκε. - (Και οι δύο) Ωωχ!

Ναι! Ορίστε! Βλέπετε; Το ήξερα ότι δε θα με πιστεύατε.

Φρύνε, το ξέρουμε ότι εξαφανίστηκε το ποτάμι.

Δε με νοιάζει τι λέτε. Εξαφανίστηκε!

Μπορείτε να πάτε να δείτε και μόνοι σας. Εγώ δεν... Τι εννοείς, το ξέρετε;

Πήγαμε να δούμε αν το σπίτι του Αρουραίου ήταν εντάξει μετά τον κατακλυσμό

και είδαμε ότι είχε εξαφανιστεί.

- Πότε; Πότε πήγατε; - Αμέσως μετά το πρωινό.

Ήμουν εκεί αμέσως μετά το πρωινό και δεν ήσασταν εκεί.

Πότε έφαγες το πρωινό σου, Φρύνε;

Ήταν νωρίς το πρωί. Αφού είχα κάνει τις ασκήσεις αναπνοής.

- Δηλαδή, στις δέκα και μισή. - Α. Γι' αυτό δε μας είδες, Φρύνε.

Ήμασταν εκεί στις οχτώ παρά τέταρτο.

- Στις οχτώ παρά τέταρτο;! - Ναι.

- Είχε φέξει; - Φέγγει, Φρύνε, πριν τις έξι.

Ωχ, Ασβέ, σε παρακαλώ, μη. Νιώθω πολύ αδιάθετος.

Λίγος καθαρός αέρας και περπάτημα θα σε κάνει καλά.

(Ασβός) Δεν ωφελεί να καθόμαστε και να αναρωτιόμαστε.

Ούτε κι εσένα, Αρουραίε, να θρηνείς την απώλεια του αγαπημένου σου ποταμιού.

- Όχι. Πρέπει να το βρούμε. - Να το βρούμε, Ασβέ;

Η βροχή που έπεσε πρέπει να περάσει μέσα από τους λόφους. Θα φτάσει στη θάλασσα.

- Ναι, σωστά. - Και το ποτάμι πρέπει να 'ναι κάπου.

Θα ανακαλύψουμε πού. Εμείς οι τέσσερις και οι φίλοι μας.

- Ω, Ασβέ, έχεις δίκιο. - Ναι, μα τον Δία!

Φυσικά, εγώ θα το βρω. Χα χα!

Σαν τους μεγάλους εξερευνητές. Διασχίζοντας αχανείς πεδιάδες,

ανοίγοντας ένα μονοπάτι μέσα στη ζούγκλα. Χα χα!

"Ο Δρ.Λίβινγκστον, υποθέτω;" (αγγλική χιουμοριστική φράση)

Μην ανησυχείς, Αρουραίε, θα βρω εγώ το λατρευτό σου ποτάμι.

- Ναι, σ' ευχαριστούμε, Φρύνε. - Μμμ; Ε;

Αρουραίε! Ο Τυφλοπόντικας κι εγώ θα ψάξουμε στα βόρεια και στα ανατολικά.

Εσύ πάρε τον Φρύνο και ψάξτε στα νότια και στα δυτικά.

Προσπάθησε να μην τον αφήσεις να τον φάνε οι κροκόδειλοι.

Κροκόδειλοι! Χα χα χα χα χα!

Καλά, πολύ πετυχημένο, Ασβέ! Χα χα χα χα!

Κροκό...! Χα χα χα χα χα! Δεν πιστεύω να υπάρχουν τίποτα κροκόδειλοι, ε;

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

Δεν έχει νόημα, Φρύνε. Δε θα το βρούμε ποτέ.

Ηλίθιο ποτάμι! Πονάνε τα πόδια μου και δεν έχουμε φάει τίποτα εδώ και ώρες.

Έφαγες τρία σάντουιτς με τυρί και μία πάστα πριν μισή ώρα, Φρύνε.

Πριν μισή ώρα;! Γι' αυτό γουργουρίζει το στομάχι μου.

- Άκου, γιατί δεν...; - Ώπα; Για πού το βάλανε;

Γεια σας, παιδιά!

Γεια σας, κύριε Αρουραίε. Γεια σας, κύριε Φρύνε.

- Ακούγεσαι πολύ στενοχωρημένος. - Ναι, κύριε Φρύνε, είμαστε.

- Τι πρόβλημα υπάρχει; - Η άμαξα, κύριε.

Η άμαξα; Ποια άμαξα; Εννοείς την παλιά άμαξα που σας έδωσα να μείνετε;

- Ναι, κύριε Φρύνε. - Είναι μια πολύ ωραία άμαξα.

- Εγώ ζούσα σ' αυτή για μήνες. - Φρύνε!

- Εντάξει, εβδομάδες. - Α-χμ!

Τέλος πάντων, πέρασα μερικές ωραίες μέρες σ' αυτήν.

Ναι, κύριε. Είναι μια όμορφη άμαξα.

Και ήταν ένα όμορφο σπίτι, κύριε. Και σας ευχαριστούμε, κύριε. Αλλά...

(Κλαίει με αναφιλητά)

Λοιπόν, τι έγινε;

- Κύριε Αρουραίε, πλημμύρισε. - Πλημμύρισε;!

Το ποτάμι, κύριε.

Ναι, κύριε. Πέρασε μέσα από την κοιλάδα όπου είχαμε την άμαξα.

- Είπες: "το ποτάμι"; - Ναι, κύριε.

Και την τούμπαρε, κύριε. Ξαφνικά, κύριε.

Ποτάμι! Το ποτάμι!

Μα τον Δία, Αρουραίε, βρήκαμε το ποτάμι! Χα χα χα!

Το ήξερα πως θα το έβρισκα. Το είπα πως θα το έβρισκα. Χα χα χα!

- Μπράβο, Φρύνε (!) - Ναι, ναι, το ξέρω, το ξέρω!

Πρέπει να γυρίσουμε πίσω αμέσως και να το πούμε στον Ασβό. Έλα, Φρύνε.

Ναι, μα τον Δία!

Γεια, κύριε Αρουραίε. Γεια, κύριε Φρύνε.

Γεια. Κι ευχα... Όχι, περίμενε.

- Τι τρέχει, Αρουραίε; - Αυτά τα αγροπόντικα είναι φίλοι μας.

Μμμ; Καλά... Υποθέτω πως ναι. Για τι πράγμα μιλάς, Αρουραίε;

Έλα! Πρέπει να πάμε και να πούμε στον Ασβό πώς εγώ βρήκα το ποτάμι.

Μα τα αγροπόντικα δεν έχουν σπίτι. Η άμαξα τους πλημμύρισε.

Ω. Ε... Α, ναι.

Εγώ ανησυχώ για το ποτάμι μου κι αυτά τα παιδιά δεν έχουν πουθενά να μείνουν.

Τι θα κάνουμε; Φρύνε;

Μμμ; Ε... Ω. Α, ε... Ναι. Ε...

Α! Θα μπορούσαν να έρθουν να μείνουν μαζί σου.

Το σπίτι μου είναι ακόμα βρεγμένο και λασπωμένο από τις πλημμύρες.

Α. Ίσως ο Ασβός θα μπορούσε να τα φιλοξενήσει.

Είναι πολύ μακριά ως το Δάσος. Εξ άλλου, είναι λίγο γέρος

για να έχει το σπίτι γεμάτο νεαρά αγροπόντικα.

Ε... Στον Τυφλοπόντικα;

Μένω εγώ στον Τυφλοπόντικα και υπάρχει χώρος μόνο για 'μένα.

Α. Ωχ, θεέ μου. Υποθέτω ότι μας μένει μόνο...το Αρχοντικό.

Καλά, Φρύνε! Τι ωραία ιδέα!

(Κλαίει με αναφιλητά)

Ο κύριος Φρύνος αναρωτιέται αν θα θέλατε να μείνετε στο Αρχοντικό.

- Ωωω! - Ωωω! Ω, κύριε Φρύνε!

- Στο Αρχοντικό; - Στο Αρχοντικό!

Ναι, ναι, ναι. Μάλλον παραείναι μεγάλο για εσάς, ε;

Υποθέτω ότι θα νιώθατε έξω απ' τα νερά σας.

Μας αρέσουν τα μικρά σπίτια, κύριε, αλλά δεν έχουμε πού αλλού να μείνουμε.

- Και θα είναι συναρπαστικό. - Χε χε χε χε!

Τέλος πάντων. Τότε, καλύτερα να φέρετε τα πράγματα σας και να εγκατασταθείτε.

- Πωω! Ευχαριστούμε, κύριε Φρύνε. - Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Φρύνε.

Ναι. Δεν κάνει τίποτα.

Βίκυ! Έλα!

- Ε! Αυτός είναι ο βώλος μου! - Όχι! Εκείνος είναι ο δικός σου!

(Χαχανητά)

Γουιιί!

Ω! Έλα, έλα, έλα!

- Γιούπιιι! - Πήδα! Πήδα εδώ πάνω!

Πιάσε με αν μπορείς! Πιάσε με αν μπορείς!

(Γέλια)

Ωχ, τώρα την έβαψες! Κοίτα τι έκανες!

Σεισμός! Χιονοστιβάδα! Πού είναι η Πυροσβεστική;

- (Χαχανητά) - Ε; Ωχ... Τι;

Να σας πω, τι γίνεται εδώ; Και γιατί όλα αυτά τα χαχανητά;

- Σσσ! Κάντε ησυχία, ρε 'σείς! - Τι συμβαίνει;

Συγγνώμη, κύριε Φρύνε. Ήταν η πανοπλία.

Η πανο...; Να πάρει!

Τι κάνει η πανοπλία μου σκορπισμένη στο πάτωμα;

Συγγνώμη, κύριε. Ε... Έπεσε.

Έπεσε; Έπεσε;! Γιατί να πέσει; Δεν έχει ξαναπέσει.

Μόνο μ' εσάς μέσα της, κύριε Φρύνε.

Ναι, αλλά δεν έφταιγα εγώ. Άκου εδώ, μη μου βγάζεις γλώσσα!

Αυτό που θέλω να μάθω είναι,

γιατί γίνεται όλος αυτός ο σαματάς μέσα στη μαύρη νύχτα;

Συγγνώμη, κύριε Φρύνε, δεν είναι μαύρη νύχτα.

Είναι έντεκα και μισή το πρωί.

Ε, είναι ακόμα πολύ...

Έντεκα και μισή;! Ωχ, όχι! Έπρεπε να είμαι στου Ασβού. Πρέπει να φύγω!

Προσέξτε! Κάντε στην άκρη!

(Χαχανητά)

Ω, να πάρει η ευχή, να πάρει! Άι στα κομμάτια!

Α-χα! Μμμ.

(Ασβός) Και πού είναι τώρα τα αγροπόντικα;

Παντού στο Αρχοντικό. Eκεί είναι.

(Αρουραίος) Πρότεινα ο Φρύνος να τους παρέχει στέγη για λίγο καιρό

και σαν μεγαλόψυχος που είναι, τα καλοδέχτηκε.

Όπως ακριβώς θα είχε κάνει ο μακαρίτης ο πατέρας σου.

Ναι... Ω, ναι.

(Αρουραίος) Θα ήταν πιο χαρούμενα αν ήταν σε μικρότερο σπίτι, πάντως.

- Ναι, κι εγώ το ίδιο. - Αλλά προσπαθούν να προσαρμοστούν.

Α, ώστε αυτό κάνουν;

Δεν πειράζει, Φρύνε. Είναι μόνο μέχρι να ξεδιαλύνουμε την υπόθεση με το ποτάμι.

Ναι, το ποτάμι. Λοιπόν, ξέρουμε πού κυλάει τώρα.

Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς γίνεται να βρίσκεται εκεί,

ή πώς θα το επαναφέρουμε εκεί όπου ανήκει.

Κάποιος θα πρέπει να κάνει κάτι.

Η μυρωδιά από τον πάτο του ποταμιού είναι απαίσια.

Πφφ! Δεν μπορώ να έχω πλέον ανοιχτό το παράθυρο για να κάνω τις ασκήσεις μου.

- Μην γκρινιάζεις για το τίποτα, Φρύνε. - Τίποτα; Τίποτα;!

- Χα! Δεν το μύριζες εσύ! Δεν... - (Χτύπημα στην πόρτα)

- Ποιος να 'ναι; - Πάω εγώ, Ασβέ.

Μάλλον θα ήρθε κάποιος να μου πει πως τα αγροπόντικα κατεδάφισαν το Αρχοντικό.

Βρε, Φρύνε, δεν κάνουν τίποτα κακό. Παιδιά είναι.

(Τυφλοπόντικας) Είναι η Βίδρα! Έχει νέα!

- Νέα; Για το ποτάμι; - Γεια σας, παιδιά.

- Βίδρα, φίλε μου, τι τρέχει; - Ανακάλυψα τι συνέβη στο ποτάμι.

- Μπράβο, Βίδρα! - Είναι οι άνθρωποι.

Α! Κι εγώ αυτό φαντάστηκα.

- Μα πώς; Τι έκαναν; - Υποθέτω ότι έφτιαξαν καινούριο ποτάμι.

- Φρύνε, κάνε ησυχία! - Καλά ντε.

Προχώρησα κρυφά κατά μήκος του καναλιού, πολύ μακρύτερα απ' ό,τι έχω πάει πριν.

- (Τυφλοπόντικας) Συνέχισε, Βίδρα. - Άκουσα ήχους που μου ήταν πρωτόγνωροι.

Κι εκεί ήταν άνθρωποι με τα μηχανήματα τους.

Χτίζουν μια γέφυρα.

- (Όλοι) Μια γέφυρα; - (Βίδρα) Μια μεγάλη.

Πρέπει να έχει ένα στήριγμα στη μέση

και για να μπορέσουν να το χτίσουν, έσκαψαν ένα άλλο κανάλι για το ποτάμι.

Α! Έτσι ώστε να το χτίσουν στον πάτο, εκεί όπου κυλούσε πριν το ποτάμι.

- Σωστά. - Μια γέφυρα; Για ποιον λόγο, άραγε;

Α! Το ξέρω κι αυτό. Ήμουν αρκετά κοντά και τους άκουσα που μιλούσαν.

Είναι για...έναν σιδηρόδρομο.

Ο σιδηρόδρομος! Έπρεπε να το φανταστώ. Το ήξερα ότι θα ερχόταν.

- Σας προειδοποίησα όλους. - Πράγματι, Ασβέ.

Ο σιδηρόδρομος; Ώστε, είναι τόσο κοντά;

- Μόνο λίγα μίλια μακριά. - Και σίγουρα, όσο πάει και ζυγώνει.

Άρα, εκείνοι έκλεψαν το ποτάμι μου. Πάει.

- Α-χα! Όχι! - (Όλοι) Όχι;!

Τώρα που έχτισαν το αποτέτοιο στη μέση, το... Ε...

- Βάθρο; - Σωστά, Ασβέ. Έτσι το είπαν.

Τώρα που έχτισαν το βάθρο,

θα αφήσουν το ποτάμι να κυλήσει εκεί όπου ήταν πριν.

- Άκουσα που το έλεγε ένας από εκείνους. - Δόξα τω Θεώ!

Τέρμα η μπόχα, τέρμα τα αγροπόντικα. Πέρασα μεγάλη στενοχώρια.

(Ασβός) Εσύ, Φρύνε, δεν έχεις να στενοχωριέσαι για τίποτα απολύτως.

Δεν κατάλαβα;

(Ασβός) Ο Αρουραίος αποστερήθηκε την "καρδιά" της ύπαρξης του.

Απόμεινε με ένα παραποτάμιο σπίτι, όμως χωρίς ποτάμι.

Ναι, αλλά...

Τουλάχιστον, προς το παρόν, όλα φαίνονται να είναι μια χαρά πάλι.

Ναι. Πόσο χαίρομαι που έχεις το ποτάμι σου πάλι, Αρουραίε.

- Χα! Ηλίθιο ποτάμι! - Ορίστε, Φρύνε;

Δε μίλησα.

Το μόνο που μένει είναι να βοηθήσουμε τον Αρουραίο να καθαρίσει το σπίτι του.

- Και την άμαξα των αγροπόντικων. - (Ασβός) Πράγματι, Τυφλοπόντικα.

Τότε μπορούν κι εκείνα να επιστρέψουν στο κανονικό τους σπίτι.

Χα! Δόξα τω Θεώ! Τρέμω στην ιδέα τού τι θα έχουν κάνει στο Αρχοντικό όσο λείπω.

Αμφιβάλλω αν μπορούν να το έχουν αφήσει περισσότερο χάρβαλο απ' ό,τι το βρήκαν.

Ε; Για σε παρακαλώ!

Λοιπόν, σε προειδοποιώ για άλλη μια φορά, Φρύνε,

πως αν το σπίτι σου καταρρεύσει από μόνο του,

θα 'ναι εξαιρετικά δύσκολο να αντισταθείς σε μια σιδηροδρομική εταιρεία

που πιθανώς θα θελήσει να περάσει την αναθεματισμένη γραμμή της

μέσα από τον περίβολο του Αρχοντικού.

Ωχ... Ωχ, ναι.

(Πάπιες κρώζουν)

Είναι υπέροχο να σε βλέπω πίσω στο σπίτι σου, Αρουραίε.

Δεν εννοώ ότι δεν ήσουν ευπρόσδεκτος...

Καταλαβαίνω τι εννοείς, Τυφλοπόντικα. Ναι. Ναι, είναι ωραίο που γύρισα.

Είναι ακόμα ωραιότερο που έχω το ποτάμι ξανά.

Είναι σαν μια ζωντανή ύπαρξη, ξέρεις. Πάντοτε...

Τέλος πάντων. Καλύτερα να μην ξαναρχίσω το τροπάρι για το ποτάμι.

Σε καταλαβαίνω.

Ξέρετε, σκεφτόμουν για τον σιδηρόδρομο, τη γέφυρα κι όλα αυτά.

- Αλήθεια, Φρύνε; - Όλος εκείνος ο θόρυβος,

όλος εκείνος ο σαματάς, ο ατμός, η καπνιά, οι φαγάνες και τα γεωτρύπανα;

Ναι, το ξέρω.

Και είναι καταπληκτικό!

- (Και οι δύο) Καταπληκτικό;! - Ουου! Ναι! Γιούχου!

(Μιμείται ήχους ατμομηχανής)

- Ωχ, όχι! - Φρύνε!

Ναι! Μηχανοδήγηση! Αυτό είναι! Είναι μοναδική!

Χα χα! Κι άλλο κάρβουνο στον λέβητα, παρακαλώ!

(Μιμείται ήχους ατμομηχανής)

(Και οι δύο) Βρε, Φρύνε!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫