Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Χόγκμανέι: Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν. Κιλτ: Σκωτσέζικη ανδρική καρό φούστα.

Σπόραν: Πουγκί που φοριέται στη μέση. Χάγκις: Το εθνικό φαγητό της Σκωτίας.]

Η Παλιά Καλή Εποχή

Ο παλιός χρόνος είχε σχεδόν τελειώσει.

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και έκανε κρύο.

Για μέρες τώρα, ένας τσουχτερός αέρας φυσούσε από τα ανατολικά,

βουίζοντας μέσα από τα γυμνά κλαδιά,

κροταλίζοντας τα σγουρά, νεκρά φύλλα των θαμνοφραχτών

και δίνοντας μια θαμπή γυαλάδα σε κάθε νερόλακκο.

Αλλά κάτω απ' τη γη,

ανάμεσα στις ρίζες της μεγάλης βελανιδιάς που σημάδευε το σπίτι του Ασβού,

ήταν άνετα και αρκετά ζεστά. Και ήταν ήσυχα...

πριν τον ερχομό του Φρύνου.

Και δε χρειάζεται να πω ότι το Αρχοντικό θα δείχνει πέρα για πέρα μεγαλοπρεπές.

(Ασβός) Πράγματι. Θα πρέπει να βελτιωθεί πολύ η εικόνα που παρουσιάζει τελευταία.

Ναι. Και βέβαια θα βελτιωθεί πολύ. Εγώ ο ίδιος...

Ε; Τι εννοείς, "θα πρέπει να βελτιωθεί πολύ";

Εννοώ, Φρύνε, ότι το σπίτι έχει τα χάλια του.

- Ε; - Το αφήνεις να ρημάζει.

(Φρύνος) Σοβαρά τώρα, Ασβέ, το Αρχοντικό δείχνει υπέροχο!

Εσωτερικά. Εξωτερικά καταρρέει εξαιτίας της παραμέλησης σου.

Χα! Αν είναι να δημιουργήσεις ζήτημα για τούβλα, λάσπες,

λούκια και όλες εκείνες τις βαρετές εργασίες...

Ααχ! Φρύνε, είσαι ανίατη περίπτωση.

Δηλαδή, τι έχεις κάνει στο Αρχοντικό για το πάρτι της Πρωτοχρονιάς, Φρύνε;

Έχει στολιστεί, υπό την επίβλεψη μου, "α λα Καληδονία".

Χο χο χο! Αυτό σημαίνει, ξέρετε, "Σκωτία", παρεμπιπτόντως.

Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει, Φρύνε. Ένας απ' τους θείους μου ήταν Σκώτος.

Αλλά είμαι περίεργος να μάθω γιατί έχεις μεταμορφώσει το σπίτι του πατέρα σου

σ' αυτόν τον... ευφάνταστο νεωτερισμό.

Χα! Επειδή είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Επειδή οι Σκωτσέζοι ξέρουν πώς να γιορτάζουν σωστά την Πρωτοχρονιά,

το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς.

"Σκώτοι", Φρύνε, όχι "Σκωτσέζοι".

Σκατούλες! Τι Γιάννης, τι Γιαννάκης! Και θα παρακαλούσα να μη με διακόπτεις.

Στην πραγματικότητα, Φρύνε, εσύ ήσουν εκείνος που διέκοψε τον Ασβό.

Εγώ; Εγώ; Χα! Πότε;

Εσύ, πριν είκοσι λεπτά,

όταν προσπαθούσα να επιστήσω την προσοχή του Τυφλοπόντικα σε κάποια σοβαρά νέα.

- Α, αλήθεια; - Αλήθεια.

Βρήκα τυχαία μία ανακοίνωση για την πρόθεση

να κατασκευαστεί μια διακλάδωση σιδηροδρομικής γραμμής,

και ανησυχώ ότι ίσως είναι πολύ κοντά εδώ που είμαστε. Κοντά στα σπίτια μας.

Εμένα με απασχολεί η Πρωτοχρονιά. Είναι μόνο μία φορά τον χρόνο, ξέρετε.

Ναι, Φρύνε, το ξέρω.

Φέτος θα γιορτάσουμε το Χόγκ-νάνι.

- Χόγκμανέι. - Χόγκανανέι. Ακριβώς.

(Φρύνος) Ω, ναι, το κάνουν σωστά! Κάνουν το, το, το σκω...το, το...

κάνουν το έθιμο από τη Σκωτία.

Όλα εκείνα τα "κιλτ", τα "σπόραν", τα "χάγκις", το σβούρισμα της γκάιντας.

- ΒΟΥΪΣΜΑ της γκάιντας. - Μμμ; Βούρλισμα; Βούρλισμα;!

Τι σόι λέξη είναι αυτή; Χα χα χα!

Λοιπόν, όλα αυτά θα είναι στο Αρχοντικό απόψε. Θα δείτε.

Ναι, είμαι σίγουρος.

Αυτήν τη φορά θα κάνουμε ποδαρικό στον Νέο Χρόνο σωστά. Κάθισα και τα διάβασα.

Ακούστε, πρέπει να έχουμε έναν ψηλό, μελαχρινό ξένο που θα είναι ο πιο νέος,

- και ο πιο όμορφος συνάμα. - Α-χμ...

Πρέπει να βγει έξω από μια πόρτα και να μπει από μια άλλη,

φέρνοντας ψωμί, αλάτι, χρήματα και κάρβουνο.

- Πω πω! - Ω, ναι.

Θα χτυπήσω την πόρτα στον πρώτο χτύπο τού...

- Εσύ, Φρύνε; - Ναι.

- Δηλαδή, εσύ θα κάνεις ποδαρικό, Φρύνε; - Ναι. Και βέβαια θα κάνω εγώ.

- Μα εσύ είπες: "ψηλός και μελαχρινός". - (Ασβός) Και... Χα χα! "Όμορφος."

Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω τι υπονοείς,

και δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να ξέρω.

Εννοείται ότι θα κάνω ποδαρικό στον Νέο Χρόνο.

- Α. - Ωχ. Χε χε χε!

(Φρύνος) Κι εν πάση περιπτώσει, έχω την πιο υπέροχη ενδυμασία.

- Ενδυμασία, Φρύνε; - Ναι. Σκώτικη. Ε... Σκώτσικη.

Σκίτζικη...σκιτζίδικη...σκετσάτη. Ό,τι είναι, τέλος πάντων.

Πετάχτηκα στο Λονδίνο με τη Ρολς την περασμένη βδομάδα και την αγόρασα.

"ΜακΦρύνος"... Ωχ, Παναγία μου!

- (Ο Τυφλοπόντικας γελάει) - Συγγνώμη, Τυφλοπόντικα, μίλησες;

- Όχι, όχι, Φρύνε. Στις 8:30, λοιπόν; - Ναι, στις 8:30.

Αν δε βαριέστε. Χα! Μη σηκώνεστε.

(Γελάνε και οι δύο)

(Γέλια και μουσική)

(Αρουραίος) Έτσι, του είπα ότι θεωρούσα πως θα ήταν ο ιδανικός άγνωστος,

επειδή κανείς δεν είναι πιο άγνωστος απ' αυτόν.

(Γέλια)

- (Αρουραίος) Και θίχτηκε. - (Τυφλοπόντικας) Είμαι απολύτως βέβαιος.

- Παρεμπιπτόντως, πού να είναι, άραγε; - Δεν ξέρω. Έχω να τον δω κάνα μισάωρο.

- (Βούισμα γκάιντας) - Έλα Παναγία μου! Τι είναι αυτό;

- Κύριε ελέησον! Ο Φρύνος! - Χριστός κι Απόστολος!

Αχ, Σκωτία, συγχώρεσε τον.

Αχ! Ωχ! Ωχ! Αχ! Αααχ!

(Ο Φρύνος φωνάζει και η γκάιντα βουίζει)

- Ααχ! - (Γέλια)

(Αρουραίος) Ω, μπράβο, Φρύνε!

- Βρε, Φρύνε! - Η έπαρση φέρνει την πτώση.

(Η γκάιντα βουίζει)

(Σπάσιμο)

Δεν είναι και πολύ σόι αυτή η γκάιντα.

Ναι, νομίζω ότι χρειάζεται, ε... καινούριες χορδές.

Νομίζω πως σε έπαιξε πολύ ωραία, Φρύνε.

- Με έπαιξε; Χα χα. Ναι, πολύ αστείο (!) - Καλά, Φρύνε, έχεις δει τι ώρα είναι;

- Μμμ; Ώρα; - (Ασβός) Κοντεύουν μεσάνυχτα.

(Όλοι) Ωχ! Ο Νέος Χρόνος! Ο Νέος Χρόνος! Ο Νέος Χρόνος!

Ωχ! Χο χο χο! Μεσάνυχτα! Πρέπει να κάνω ποδαρικό.

- Αυτό εννοώ. - Τότε, τι στέκομαι εδώ και σας μιλάω;

Ε... Ψωμί, αλάτι, χρήματα και κάρβουνο.

- Θα βγω έξω από την πίσω πόρτα. - (Ασβός) Ναι, φίλε μου, ναι.

Και θα μπω από την μπροστινή με τον Ρόμπι Μπερρρνς!

- Ρόμπι Μπερνς; - Άσ' το, Τυφλοπόντικα. Πήγαινε, Φρύνε.

Πάω, πάω!

Αχ, Φρύνε! Τι σόι χρόνος θα μπει με το ποδαρικό σου, άραγε;

- Ακούγεσαι λίγο μελαγχολικός, Ασβέ. - Μμμ;

Ω, όχι, όχι. Φταίνε απλά τα νέα σχετικά με τον σιδηρόδρομο.

Ω, έλα τώρα, Ασβέ. Θα ματαιωθεί, και είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Τα σπίτια μας θα είναι εδώ; Εμείς θα είμαστε εδώ όταν έρθει η επόμενη;

(Βαριαναστενάζει)

Φυσικά, φυσικά. Συγγνώμη.

Α! Άλλος ένας χρόνος, σε λίγα λεπτά.

(Κουκουβάγια σκούζει)

Ψωμί, αλάτι, χρήματα και κάρβουνο. Χα χα!

Ιφτυχισμέν'ς ου Νέους Χρόν'ς!

Χα χα χα, χο-χο χο! Θα τους δείξω εγώ. Μπρρρ! Κάνει πολύ κρύο.

Μπρρρ! Φοράω κι αυτό το χαζοκίλτ.

Ωχ, άντε, άντε! Κάνε γρήγορα, πριν ξεπαγιάσω!

- (Καμπάνα ρολογιού) - Χα χα χα! Ήρθε η ώρα!

Καλή Χρουνιά σι όλ'ς! Αμ' πώς! Χα-χα, χα-χα!

Τι στο...;

Ωωχ! Πωω!

Θεούλη μου! Μπορεί να ήμουν... Θα μπορούσα να έχω... Αν... Ωχ! Ωωωχ...!

(Τυφλοπόντικας) Φρύνε; Είσαι εδώ;

Φρύνε; Φρύνε;

Φρύνε, άσε τις χαζομάρες. Χτύπησε 12.

Ωωωχ...! Ωχ!

Καλά, δεν πειράζει. Μπρρρ! Κάνει πολύ κρύο εδώ έξω.

Ωωωχ...! Ωχ, θεούλη μου! Ωχ, το κεφάλι μου!

- (Χτυπούν οι καμπάνες της εκκλησίας) - Τι έγινε;

Ο Νέος Χρόνος! Το ρολόι χτύπησε. Ωχ!

Πρέπει να κάνω ποδαρικό.

Καλά, γίνεται μεγάλος σαματάς! Καλύτερα να χτυπήσω το κουδούνι.

Ε... Ιφτυχισμέν'ς ου Νέους Χρόν'ς!

(Τρίξιμο)

- (Πετάγεται το ελατήριο) - Α! Ωχ!

Άι στα κομμάτια, το χαζοκούδουνο!

Τέλος πάντων, ίσως το ρόπτρο είναι πιο παραδοσιακό. Αμ' πώς!

Ααα! Ωωχ!

Ηλίθιο κουδούνι! Ηλίθιο ρόπτρο! Ηλίθιο, πανηλίθιο Χόγκανανέι!

Ε! Μ' ακούτε, να πάρει η ευχή; Έχω ξεπαγιάσει! Μπρρρ!

Μ' ακούτε; Ανοίξτε αυτή την αναθεματισμένη χαζοπόρτα!

Μπρρρ! Να πάρει η ευχή, να πάρει! Θα πρέπει να ξαναπάω απ' την πίσω πόρτα.

Ω, δεν είναι δίκαιο! Καταστράφηκαν όλα τώρα!

Ααχ! Ωωχ...! Μπρρρ! Ωωχ...!

(Νυφίτσα) Ωχ, κάνει ψοφόκρυο, Αρχηγέ!

Εντάξει, μη σκας, μη σκας.

Σε λίγο θα απολαμβάνουμε τη φιλοξενία του παλιόφιλου μας κυρ Φρύνου.

Ω, ναι. Χε χε χε! Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Χε χε! Πολύ σπλαχνικό από μέρους του να μας καλέσει.

Ω! Δεν ήξερα ότι μας κάλεσε.

- Δε μας κάλεσε, ρε χαζοβιόλη. - Μα εσύ είπες...

Ώχου, σκάσε και βάρα το κουδούνι. Πωω, έχω ξυλιάσει!

Εντάξει, Αρχηγέ.

Ε... Δε δουλεύει, Αρχηγέ.

- Τότε χτύπα, ρε μάπα. Χτύπα! - Α, ναι.

Ε... Ε... Αρχηγέ;

- Ωχ, τι είναι πάλι; - Δεν μπορώ να βρω το χτυπητήρι.

Δεν μπορείς να βρεις...;

Εσύ δε θα έβρισκες τις πατούσες σου αν δεν ήταν κολλημένες στα πόδια σου.

(Αρχηγός) Άσε, θα χτυπήσω εγώ.

Ώπα! Δεν είναι εδώ. Χάθηκε.

- Το ξέρω, Αρχηγέ. - Εσύ το έχεις;

- Το έχω, Αρχηγέ; - Ναι. Βούτηξες το χτυπητήρι;

Όχι, Αρχηγέ, λόγω τιμής!

Γιατί αν το βούτηξες χωρίς να μου το δώσεις, θα σε γδάρω!

Δεν έχω δει το χτυπητήρι, Αρχηγέ, λόγω τιμής, δεν το έχω δει.

Καλά. Τότε θα πρέπει να χτυπήσουμε την ωραία πόρτα του Φρύνου με κάτι άλλο.

Λοιπόν...

Α! Αυτό είναι ό,τι πρέπει.

Νομίζω ότι αυτό θα το ακούσανε.

Χε χε χε χε χε! Πολύ ωραία, Αρχηγέ. Πολύ ωραία.

Φρύνε, πού ήσουν; Εμείς σε... Α, εσείς είστε.

Ω, πολύ οξυσβερκές από μέρους σου, κυρ Αρουραίε.

Πράγματι είμαι εγώ και ο συνάδελφος μου

που περάσαμε μια βόλτα να ευχηθούμε στον κυρ Φρύνο και σ' εσένα, φυσικά,

τα συχαρίκια για τις γιορτάδες κι εφημερεύων ο Καινούριος Χρόνος.

Εννοείς, άλλη μια χρονιά που θα κερδίσεις χρήματα από όποιον ανόητο σε εμπιστευτεί.

Α, κυρ Αρουραίε, αυτό δεν είναι καθόλου το πνεύμα των επωαστικών ημερών.

Όχι. Δεν είναι πολύ ωραίο. Δεν είναι πολύ ωραίο.

Τέλος πάντων, καλύτερα να έρθετε μέσα, αλλά θα προσέχουμε τα ασημικά.

(Αρχηγός) Κυρ Αρουραίε, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.

(Φρύνος) Μπρρρ! Ευτυχώς που είμαι ιδιαίτερα ευφυής.

Αν δεν είχα σκεφτεί την πίσω πόρτα, δεν ξέρω τι θα είχα κάνει.

Σε λίγο θα είμαι μέσα, στη ζεστασιά.

Μπρρρ! Χα χα χα! Με τους φίλους μου. Με τον καλό μου... Χα χα, χα χα...

(Το πόμολο της πόρτας τρίζει)

Ωχ! Ω, να πάρει η ευχή! Ωχ, όχι πάλι!

Ωχ! Άι στα...! Μπα, που να...! Ω, να πάρει η ευχή, να πάρει!

Ωωχ! Είναι η τρίτη φορά αυτήν τη βδομάδα που κολλάει αυτό το αναθεματισμένο.

Ηλίθια πόρτα! Ηλίθια, πανηλίθια...!

Αχ! Αααχ! Αααχ! Ωωχ! Ωωωχ!

Ωχ, κοίτα τι έπαθε το δάχτυλο μου! Έσπασα... Έσπασα το δάχτυλο μου.

Ωωχ! Δε θα ξαναπερπατήσω. Όχι.

Ωχ! Είμαι ανάπηρος. Είμαι ανάπηρος!

Έχω π-π-παγώσει. Είμαι ανήμπορος να ξεφύγω από το τρομερό ψύχος.

Θα πεθάνω εδώ! Μονάχος!

Δε θα δω τον γενναίο Νέο Χρόνο. Την πρασινίλα της άνοιξης.

Έχετε γεια, φίλοι μου! Φίλοι μου αγαπημένοι! Ε...

Πωω, θεούλη μου, κρυώνω! Μπρρρ! Τι θα...;

Α-χα! Χα χα χα! Βέβαια. Μα τον Δία! Ευτυχώς που είμαι ιδιαίτερα έξυπνος,

αλλιώς δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μου έχει συμβεί. Χα χα χα χα χα!

Θα μπω από την...από την πόρτα της καρβουναποθήκης. Χα χα χα χα!

Χα! Δεν μπορούν να σταματήσουν έναν φρύνο, όχι αυτόν τον Φρύνο!

Ουχ! Ουχ, η καρβουναποθήκη! Ουχ! Μπλιαχ! Δε βαριέσαι.

(Ήχος ρολογιού)

(Μακρινό βογκητό)

Ε; Τι στο καλό ήταν αυτό; Παιδιά, για ελάτε να ακούσετε.

- (Τυφλοπόντικας) Τι είναι, Βίδρα; - Έλα 'δώ μια στιγμή να ακούσεις.

- (Αρουραίος) Τι τρέχει, Βίδρα; - (Βίδρα) Ακούγεται ένα περίεργο...

κροτάλισμα και... ένα βογκητό στην καμινάδα.

(Τυφλοπόντικας) Χριστούλη μου! Λες να είναι κανένα...; Όχι, όχι.

- Κανένα τι, Τυφλοπόντικα; - Όχι, είναι μια ανόητη σκέψη, αλλά...

Να... Κανένα φάντασμα;

Υποψιάζομαι ότι είναι απλά άλλο ένα δείγμα της παραμέλησης του Φρύνου.

- Συγγνώμη, Ασβέ, δεν... - Εννοώ πως έχει έναν ήχο ερείπωσης.

Δηλαδή, πέφτουν κομμάτια απ' την καμινάδα, Ασβέ;

(Ασβός) Ακριβώς, Τυφλοπόντικα.

Να 'σαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ύποπτο

από τον Φρύνο πίσω απ' όλα αυτά.

(Τυφλοπόντικας) Ναι, φυσικά. Είμαι σίγουρος πως έχεις δίκιο, Ασβέ.

(Ξύσιμο και βογκητό)

Ηλίθια περάσματα! Ηλίθιο σπίτι! Πανάθεμα το!

Πρέπει να βγήκα από λάθος πόρτα του κελλαριού.

Ωωω... Μ' ακούει κανείς;

Μ' ακούει κανείς;

Ένας θεός ξέρει πού βρίσκομαι.

Θα μείνω εδώ για πάντα. Ενταφιασμένος!

Μπου χου! Μ' ακούει κανείς;

Ω! Για περίμενε, μια πορτούλα. Α! Έχει και πόμολο.

Για να δω...

Όχι. Χωρίς τη σωστή συντήρηση, η επένδυση της καμινάδας θρυμματίζεται

και ο αέρας προφανώς έχει ρίξει ένα μέρος του σοβά. Αυτό είναι.

Είμαι σίγουρος πως έχεις δίκιο, Ασβέ.

Απλά νόμιζα πως άκουσα τον αέρα να βουίζει και...ακούγεται λιγάκι σαν...

Ε! Μ' ακούει κανείς;

Ωχ! Ααα! Ωωχ!

- Τι στο...; - Κύριε των Δυνάμεων!

Προσέχετε!

Χα χα! Ωχ!

- (Γέλια) - (Αρχηγός) Πω πω! Για φαντάσου!

Είναι ο Άη Βασίλης μια βδομάδα αργότερα.

Να δεις τι θα γίνει μόλις το πω στους άλλους. Χα χα χα χα χα!

(Βήχει)

Άου! Ουχ! Μπλιαχ! Μπλιαχ!

Αν δεν ήταν η επινοητικότητα μου, μπορεί να είχα πεθάνει απ' το κρύο εκεί έξω.

Ηλίθιο κουδούνι, ηλίθιο ρόπτρο και ηλίθιες, πανηλίθιες πόρτες!

(Ασβός) Φρύνε, έδρεψες τους καρπούς της δικής σου παραμέλησης.

Ναι, και βρήκα ένα μυστικό πέρασμα που κανείς άλλος δε γνώριζε. Χα!

Έτσι, εγώ... Ε... Χμ!

Δική μου παραμέληση; Χα! Ευχαριστώ πάρα πολύ, Ασβέ (!)

Είναι κρίμα που έχασες όλο το γλέντι και τη διασκέδαση.

- Τυφλοπόντικα... Ωχ, Παναγία μου! - (Φρύνος) Ώπα!

- Δεν ακούσατε την απ-απαγγελία μου. - (Ασβός) Απαγγελία, Φρύνε;

- Ο Ρόμπι Μπερρρνς. Ο βάρδος με το κιλτ. - Ωχ, Παναγία μου!

Χωρίς άλλη καθυστέρηση, μια απ-απαγγελία από το έργο του λεβεντάκου των ορεινών.

Ωωχ...!

Χα! Α-χμ!

"Όμουρφο, τίμιο κι αγαθό είν' του μουτράκι σ' του στρουμπ'λό

"Μιγάλε αρχηγέ σι όλουν τουν κριατοσουρό

"Ψηλότιρα ισύ στέκισει απ' κάθ' λουγής κριατικό

"Πατσάς, ιντόσθια ή σ'κωταριά

"Άξιου είσι της ιφχαριστήριας προσευχής όπως κι η πένα που βαστώ..."

- Ναι, εντάξει, φτάνει. - Τι; Μα... Δεν έχω τελειώσει ακόμα.

Θέλω να πω... Είναι ολόκληρο κατεβατό.

(Αρουραίος) Μακάρι να είχαμε χρόνο, Φρύνε.

- Κοιτάξτε, ήθελα να... - (Τυφλοπόντικας) Έχει πάει και αργά.

Ώρα να πάμε να πλαγιάσουμε, Φρύνε.

Έχουμε άλλον έναν χρόνο μπροστά μας, καθώς και μια Πρωτοχρονιά να γιορτάσουμε.

Ε; Α. Καλά... Τέλος πάντων.

- Εις υγείαν του Νέου Χρόνου. - (Όλοι) Του Νέου Χρόνου!

Και είθε ο σιδηρόδρομος να μην έρθει πιο κοντά.

(Όλοι) Απ' το στόμα σου και στου θεού τ' αυτί!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫