Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Ο Τόμας Γουόλσεϊ (1473-1530) ήταν Άγγλος κληρικός και υπήρξε

ισχυρή πολιτική προσωπικότητα επί βασιλείας του Ερρίκου του 8ου.]

Παγιδευμένος στον Λαβύρινθο

Στην ύπαιθρο γύρω από την Ακροποταμιά, η χρονιά προχωρούσε σιγά-σιγά.

Τα ρολογάκια της πικραλίδας περίμεναν το αεράκι

και τα φωτεινά χρώματα των προηγούμενων μηνών

είχαν δώσει τη θέση τους στις πιο σκούρες αποχρώσεις ενός προχωρημένου καλοκαιριού,

την καφετιά δαντέλα των ταξικαρπιών των χορταριών

και τα μωβ άνθη των γαϊδουράγκαθων.

Μόνο τα λευκάνθεμα στο ξεφτισμένο λειβάδι πάσχιζαν να τραβήξουν την προσοχή

καθώς η πλάση μισοκοιμισμένη μοχθούσε στον καλοκαιρινό ήλιο.

Αλλά ήταν περίοδος διακοπών και στο Αρχοντικό

ο Φρύνος έλεγε στους φίλους του για ένα δεκαπενθήμερο που πέρασε στο Λονδίνο.

Κι έτσι, φυσικά, έπρεπε να μείνω στην πόλη.

Έτσι το λέμε εμείς, ξέρετε.

Έπρεπε να μείνω στην πόλη για να τα μεταποιήσει ο ράφτης μου.

Να τα μεταποιήσει, Φρύνε; Πόσα κοστούμια έραψες;

Ε... Μόνο...μόνο τρία, Ασβέ.

- Τρία καινούρια κοστούμια; - Ναι.

Και σίγουρα θα πήρες και πουκάμισα, γάντια, παπούτσια;

Να μη δει κάποιος ένα αξιοθέατο, Ασβέ, αλλιώς οι φίλοι του θα το σχολιάσουν!

Κάποιου οι φίλοι το σχολιάζουν ήδη.

"Δε φτουράνε στον χαζό τα λεφτά του για καιρό", όπως έλεγε και ο πατέρας μου.

Να 'τανε η ζήλεια ψώρα...!

- Πού πήγες στο Λονδίνο, Φρύνε; - Εκτός από τη Σάβιλ Ρόου;

Σκόπευα να δειπνήσω με τον φίλο μου τον Όμπερον.

- Τον ξάδελφο σου, ξέρεις. - Ναι, ξέρω.

- Αλλά έπρεπε να φύγει απρόσμενα. - Κρίμα.

Είπε πως δε θα επέστρεφε μέχρι να φύγω. Σίγουρα όχι.

- Α! Κατάλαβα. - Τι κατάλαβες;

Τίποτα, Φρύνε, τίποτα.

Έτσι, σεργιάνισα λίγο και... Ω, ναι!

Πήγα να επισκεφθώ ένα μέρος που ονομαζόταν Χάμπτον Κορτ.

(Ασβός) Α! Το παλάτι του καρδινάλιου Γουόλσεϊ.

Χτίστηκε από τον καρ... Α. Το ξέρεις.

Έχω σεργιανίσει κι εγώ κατά καιρούς, Φρύνε.

Το έδωσε στον Ερρίκο τον 8ο.

Είναι πάνω σε ένα υπέροχο άνοιγμα του ποταμιού. Ααχ!

Χα! Λοιπόν, αφού όλοι φαίνεται να ξέρετε τόσα πολλά γι' αυτό,

- δεν υπάρχει λόγος να σας πω. - Βρε, Φρύνε, εμείς δεν...

Αλλά το πιο "δαιδαλώδες" πράγμα εκεί είναι ένας λαβύρινθος στον περίβολο.

Ε... Καλά! "Δαιδαλώδες." Λαβύρινθος.

Χα χα χα! Χα χα! Πολύ καλό, έτσι;

- Ε; - Άσ' το.

Είναι φανταστικός!

Έχουν καλλιεργήσει φράχτες με τάξους σ' αυτό το εκπληκτικά πολύπλοκο σχέδιο

και μπαίνεις απ' τη μία άκρη και πρέπει να βρεις τον δρόμο να βγεις.

Ναι, είναι ξακουστός.

Φυσικά, αν έχεις έμφυτη αίσθηση του προσανατολισμού όπως... Ξακουστός;

Όλοι ξέρουν τον λαβύρινθο του Χάμπτον Κορτ, Φρύνε.

Εγώ δεν είχα...

Θέλω να πω, δεν είχα αντιληφθεί ότι εσύ, με κάποιον τρόπο, θα ήξερες γι' αυτόν.

Ένας λαβύρινθος! Η τελευταία πινελιά στον κήπο ενός ευγενή.

Αυτό ακριβώς που χρειάζεται το Αρχοντικό.

- Ε; - Βρε, Φρύνε!

- Ναι. Πρέπει να αποκτήσω έναν. - Έχεις.

Ναι, Ασβέ, έχω. Και δε με νοιάζει τι λες.

- (Ασβός) Λέω, έχεις. - Έχω;

Εννοείς, πρέπει να έχει έναν, Ασβέ;

Όχι, Αρουραίε. Εννοώ πως έχει έναν.

- Έχει έναν λαβύρινθο; - (Ασβός) Ακριβώς.

- (Τυφλοπόντικας) Τι λες τώρα! - Μα... Μα... Πού;

Αν αφιέρωνες περισσότερο χρόνο στο δημιούργημα του πατέρα σου,

- σε αυτό το μεγαλοπρεπές υποστατικό... - (Φρύνος) Ναι, είναι αρκετά επιβλητικό.

...και λιγότερο χρόνο στις βόλτες...

- Για σε παρακαλώ! - ...θα ήξερες πού είναι.

Είναι στην άκρη της βεράντας, απέναντι από την κρεβατίνα της τριανταφυλλιάς.

Πω πω, Ασβέ! Δεν το ήξερα αυτό.

Απέναντι από... Μα εκεί... Εκεί είναι σκέτη ζούγκλα.

(Ασβός) Μια ζούγκλα παραμέλησης.

- Λοιπόν, θα ανακαινισθεί. - (Αρουραίος) Τι είπες;

Θα διασωθεί από την ατίμωση των βάτων,

από την τυρρανία της τσουκνίδας και του λάπαθου.

- (Τυφλοπόντικας) Μα, Φρύνε... - Το οφείλω στη μνήμη του πατέρα μου.

Στη σπουδαία φήμη του Αρχοντικού. Στην τιμή της οικογένειας!

Λοιπόν, Φρύνε, επιδοκιμάζω τη στάση σου. Δε φαντάστηκα...

Εξ άλλου, κανείς άλλος δε θα έχει λαβύρινθο σαν τον δικό μου.

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

Ναι! Χα-χα, χα-χα!

(Αρουραίος) Αναμφισβήτητα φαίνεται εντυπωσιακός.

Εντυπωσιακός; Και λίγα λες.

Δε νομίζω να υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν σε όλη την Αγγλία.

Ω! Θα σκάσουν απ' τη ζήλεια τους.

- Να σου πω, Φρύνε... - Βλέπω από τώρα τους "Τάιμς"...

Τους "Τάιμς";

Ω, ναι. "Η Αυτού Μεγαλειότης ο βασιλιάς επισκέφθηκε χθες το Αρχοντικό."

- Φρύνε! - "Το Χάμπτον Κορτ της Ακροποταμιάς."

Έλεος, Φρύνε!

"Και ευαρεστήθηκε να σχολιάσει στον κύριο Φρύνο,

"στον Σερ...στον υποκόμη Φρύνο..."

- Ωωχ! - "...ότι ο λαβύρινθος του"

"έκανε τη Μεγαλειότητα του να σκάσει από τη ζήλεια."

- Χα χα χα χα χα! - Τι είναι όλη εκείνη η σαβούρα;

"'Τι είναι όλη εκείνη η σαβούρα;', ρώτησε η Μεγαλειότης του. Εκείνος..." Ε;

- Ποια; - Όλα αυτά. Ορίστε!

Αμάν βρε, Αρουραίε, είσαι πολύ...πρακτικός τύπος.

- (Αρουραίος) Λοιπόν; - Τα βρήκαν οι κηπουροί ανάμεσα στα βάτα.

Αυτός δεν είναι ο σκελετός απ' το ποδήλατο σου;

- Μμμ; - Το Ντέρσλεϊ-Πέντερσεν ποδήλατο σου;

Τώρα που το λες, θαρρώ πως αυτός είναι. Τι δουλειά είχε εκεί, άραγε;

Οι νυφίτσες έχουν ένα πάρα πολύ ωραίο καρότσι...

Τώρα αλλάζεις θέμα τελείως. Έλεος, Αρουραίε!

Με πολύ ωραίες ακτινωτές ρόδες, αρκετά μεγάλες.

Ε; Αλλά το ποδήλατο μου...

Καλά, μη μου πεις...; Και μετά πέταξαν τον σκελετό μέσα στο ίδιο μου το...;

Περίμενε και θα δεις τι θα γίνει όταν τις πετύχω! Θα...

...τις ποδηλατήσω!

Ίσως αυτό σε διδάξει να προσέχεις περισσότερο τα πράγματα σου, Φρύνε.

- Ε; - Ανεμομαζώματα, ανεμοσκορπίσματα.

Όπως, υποθέτω, έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας σου;

Και μία μπότα. Θα περίμενες να υπάρχει ένα ζευγάρι.

Α! Μάλλον θα είναι κανενός κηπουρού.

Υποθέτω πως ο κακομοίρης χάθηκε μέσα στον λαβύρινθο.

- Τι πράγμα; - Ω, ναι.

Φώναζε για βοήθεια, ξέρεις, αλλά κανείς δεν ήρθε, ώσπου στο τέλος...

πέθανε ολομόναχος.

Τελικά, καθώς τα χρόνια πέρασαν,

μόνο μια μοναχική μπότα απόμεινε για να δείχνει τον τάφο του.

(Ο Αρουραίος αναστενάζει)

Και ακόμα τις φεγγαρόλουστες νύχτες το δυστυχισμένο του φάντασμα

περιπλανιέται στους διαδρόμους του λαβύρινθου,

ψάχνοντας για τη χαμένη του μπότα και θρηνώντας θλιμμένα.

- (Τυφλοπόντικας) Γεια σου, Φρύνε. - Ε; Ωχ! Α! Ωωχ!

- Τι είναι αυτό; - Εγώ είμαι, Φρύνε. Και ο Ασβός.

Ωωχ! Ωχ, Χριστέ μου!

Θα σας παρακαλούσα να μη ζυγώνετε έτσι αθόρυβα.

Τι έπαθες, Φρύνε;

Α, δεν είναι τίποτα, Ασβέ. Η φαντασία του καλπάζει πάλι.

Κάνε μου τη χάρη!

- (Ασβός) Ώστε, Φρύνε, είναι έτοιμος; - (Τυφλοπόντικας) Ο λαβύρινθος τελείωσε!

- (Φρύνος) Πράγματι! Ο καλύτερος... - (Αρουραίος) Α-χμ!

(Φρύνος) Ναι... Ένας απ' τους καλύτερους λαβύρινθους στην ευρύτερη περιοχή.

Φαίνεται πολύ ωραίος, Φρύνε.

Ναι, σ' αυτό τουλάχιστον, ο πατέρας σου θαρρώ ότι θα ήταν περήφανος για 'σένα.

Ω! Ω... Α-χμ! Ε... Ναι.

Λοιπόν, σας κάλεσα εδώ σήμερα για να ξανανοίξουμε τον οικογενειακό λαβύρινθο.

Ναι, το έλεγε στο σημείωμα σου.

Και να δοκιμάσετε την ικανότητα και την εφευρετικότητα σας

ενάντια στα τεχνάσματα του δημιουργού του.

Ναι, το έλεγε κι αυτό.

Άκου, Τυφλοπόντικα, θα σε παρακαλούσα να σταματήσεις να το λες αυτό.

- Αυτός είναι ο λόγος μου. - Ω, με συγχωρείς.

Ωραία. Ναι, λοιπόν...

- Θα υπάρξει... - Συνέχισε.

- Θα υπάρξει... - Δε θα ξαναδιακόψω.

- Αλλά το κάνεις! - Ωχ, τελείωνε πια, Φρύνε.

Μα... Αυτός εδώ... Εγώ...

Ω, να πάρει η ευχή!

Αυτό που προσπαθεί να πει ο Φρύνος, θαρρώ,

είναι ότι θέλει να μπούμε στον λαβύρινθο και να βρούμε τον δρόμο να ξαναβγούμε.

Θα το έλεγα αυτό.

Αναμφίβολα, με κάποιου είδους βραβείο για όποιον τα καταφέρει;

Θα το έλεγα κι αυτό. Έλεος, Ασβέ!

Ε, τώρα πια δε χρειάζεται.

Ναι, καλά. Μόνο που εγώ, φυσικά, θα είχα εκφραστεί με μεγαλύτερη ευφράδεια.

(Φρύνος) Και επρόκειτο να πω ότι θα υπάρξει ένα βραβείο.

Ένα μπουκάλι σαμπάνια... για όποιον τα καταφέρει.

Γιατί ειλικρινά δε νομίζω ότι θα τα καταφέρετε.

Στο κάτω-κάτω, δεν έχετε πάει στο Χάμπτον Κορτ όπως εγώ.

- Ο Ασβός έχει πάει. - Και ο Αρουραίος.

- Αυτό δε σημαίνει ότι τα κατάφεραν. - Εσύ πώς τα πήγες στον λαβύρινθο;

Κοιτάξτε, δεν είμαστε εδώ να μιλάμε για τον παλιολαβύρινθο στο Χάμπτον Κορτ.

- (Ασβός) Α-χα! - Είμαστε εδώ για να ανοίξουμε

- τον δικό μου λαβύρινθο! - Ναι, εντάξει, Φρύνε.

Λοιπόν, θα μπούμε στον λαβύρινθο ένας-ένας.

Όταν εκείνος που λύσει τον γρίφο βγει έξω, εγώ θα...

παίρνει το μπουκάλι με τη σαμπάνια.

Μετά θα έρθω να σας δείξω πώς να το κάνετε.

- (Οι άλλοι αναστενάζουν) - Είναι όλα αυτά απολύτως σαφή;

(Αρουραίος) Νομίζω πως καταφέραμε να συλλάβουμε τα βασικά.

Ωραία. Λοιπόν...

Λάβετε θέσεις...

Έτοιμοι...

Πάμε! Χα χα χα χα χα!

Για να δω τώρα...

Ο άνεμος ήταν νότιος-νοτιοδυτικός και ο ήλιος θα είναι προς τα δυτικά...

Ναι, ωραία. Οπότε, αν μπήκα από την ανατολή, πρέπει να πάω...από 'κεί.

Μάλιστα. Χα! Είναι τόσο εύκολο όσο η ιστιοπλοΐα.

Λοιπόν, για να δω... Αριστερά, νομίζω.

Ναι! Χα χα χα χα χα!

Θα έπρεπε να είναι τριάντα πόντους ψηλότεροι αυτοί οι θαμνοφράχτες.

Πολύ εύκολο. Πολύ εύκολο.

Ναι. Αυτό είναι.

Ακριβώς σαν κάποια από τα λαγούμια στο αγαπημένο μου σπιτάκι.

Μόνο που, βέβαια, δεν είναι κάτω απ' τη γη.

Ίσως θα ήταν πιο διασκεδαστικό αν έκλεινα τα μάτια μου.

Ναι. Ναι.

(Φρύνος) Άι στην ευχή! Κόλλησα πάλι.

Κι άλλο... Παλιο... Ωχ! Α! Αυτό είναι!

Ηλίθιε σπάγγε. Ηλίθιε λαβύρινθε.

Πού είμαι; Είμαι σίγουρος πως ήταν...

αριστερά, αριστερά, αριστερά, δεξιά, δεξιά, δεξιά, αριστερά.

Ή μήπως ήταν αριστερά, αριστερά, δεξιά, δεξιά, αριστερά, αριστερά;

Ή μήπως αυτό είπα και πριν; Να πάρει η ευχή! Χαζόπραμα!

Δεν πειράζει. Χι χι χι χι! Έχω τον σπάγγο!

Ναι, σωστά. Πρέπει να πλησιάζω.

Οπότε, θα είναι δεξιά από 'δώ και μετά άλλη μία αριστερά.

Χμμ...

Ναι! Να η έξοδος!

Χμμ. Πλησιάζω. Δεν πρέπει να είναι μακριά τώρα...

Ωχ! Ένα κομμάτι σπάγγος.

Πώς βρέθηκε αυτός εδώ; Μα την πίστη μου, είναι και καινούριος!

Ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν για να στερεώσω τις φασολιές μου.

Πω πω! Υπάρχει πάρα πολύς.

Ωχ! Κι άλλο ευλογημένο αδιέξοδο.

Δε θα βρω ποτέ την έξοδο.

Άι στα κομμάτια!

Ωστόσο, αν ακολουθήσω τον σπάγγο πίσω προς την είσοδο,

μπορώ να κάνω τον γύρο ως την έξοδο και κανείς δε θα μάθει ότι δεν τη βρήκα.

Και τέλος πάντων, εγώ πρέπει να κερδίσω το βραβείο. Δικός μου είναι ο λαβύρινθος.

Ναι, λοιπόν...

Πού είναι ο σπάγγος μου; Ήταν...

Ήταν η άλλη πλευρά του θαμνοφράχτη. Χα χα χα. Τι χαζός που είμαι.

Χα! Νόμιζα πως τον είχα χάσει. Χα χα χα χα!

Ωωχ, τον έχω χάσει.

Δεν είναι σ' αυτή την πλευρά του θαμνοφράχτη.

Ωχ! Χάθηκε! Χάθηκε! Τι θα κάνω; Ω! Ω!

- Γεια σας, παιδιά. - (Και οι δύο) Γεια σου, Τυφλοπόντικα.

Καλά! Ήταν διασκεδαστικό,

- όταν έκλεισα τα μάτια μου. - Έκλεισες τα μάτια σου;

Για να μοιάζει σαν κάτω απ' τη γη. Μου αρέσει κάτω απ' τη γη.

Μακάρι να το είχα σκεφτεί.

- Ο Φρύνος δεν ήρθε ακόμα; - Όχι ακόμα.

Αυτά, λοιπόν, για τον Υποκόμη Φρύνο, τον πρωταθλητή του λαβύρινθου!

- Να σου πω, τι είναι αυτό που κρατάς; - Σπάγγος. Και καλής ποιότητας, μάλιστα.

- Τον βρήκα ανιχνεύοντας στον λαβύρινθο. - Περίεργο, εγώ δεν τον πρόσεξα.

Υποθέτω πως τον άφησαν οι κηπουροί όταν καθάρισαν τη σαβούρα.

Χμμ... Φαίνεται πιο καινούριος. Παρ' όλα αυτά...

Καλά, ελπίζω να μην αργήσει πολύ ο Φρύνος. Ψιλοπείνασα.

Λες να έχει βγει ήδη και να περιδρομιάζει στο Αρχοντικό;

- Αυτό θα ήταν απολύτως αναμενόμενο. - Ναι, μα τον Δία!

- Πάμε να δούμε. - Σωστά. Σωστά.

Ω, ναι. Θα ήθελα ένα τσαγάκι.

(Κουκουβάγια σκούζει)

(Φρύνος) Ε! Μ' ακούει κανείς;

Είναι κανείς εκεί; Δεν μπορώ να βρω τον σπάγγο μου.

Μ' ακούει κανείς;

Ω, θεέ μου.

Ω, θεέ μου, αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Αχ, θα μείνω εδώ για πάντα...

και το μόνο που θα βρουν...

θα είναι ένα παπούτσι.

Το ξέρω. Αχ, θεούλη μου! Αχ, Παναγίτσα μου!

- Α! Ααα! - (Φτερούγισμα πουλιού)

Είναι εκείνος. Είναι ο κηπουρός-φάντασμα.

Περιπλανιέται στον λαβύρινθο μέσα στη μαύρη νύχτα, ψάχνοντας...

ψάχνοντας για την μπότα του.

Δεν την έχω εγώ! Ακούς; Άσε με ήσυχο! Δεν την έχω εγώ!

Ω, σε παρακαλώ, κύριε Κηπουρέ, όχι, κύριε Κηπουρέ, δεν έχω εγώ την μπότα.

Είναι με τον σκελετό του ποδηλάτου και μια σκουριασμένη τσουγκράνα.

Αχ, το ξέρω πως είμαι ματαιόδοξος και ξιπασμένος.

Το ξέρω πως δεν έπρεπε να προσπαθήσω να εξαπατήσω τους άλλους.

Αχ, Αρουραίε! Αχ, Τυφλοπόντικα! Αχ, Ασβέ!

Αχ, πώς θα 'θελα να ήσασταν μαζί μου τώρα.

- Αχ, πώς θα 'θελα... - Φρύνε;

Ω! Ω. Ω, γεια σου, Ασβέ.

Αναρωτιόμουν πού είχατε πάει.

Τι κάνεις, Φρύνε;

Ε... Ω. Περιμένετε μισό λεπτό. Φαίνεται ότι έχω χάσει ένα κουμπί.

- (Ασβός) Αλήθεια; - Μας φάνηκες ταραγμένος, Φρύνε.

Ταραγμένος; Χα χα χα! Ταραγμένος; Χα χα χα!

Προς θεού, όχι.

Να ξέρετε, είναι ένα πολύ ακριβό είδος κουμπιού, βέβαια.

Ήρθαμε να σε αναζητήσουμε, Φρύνε, να σε σώσουμε.

Να με... Χα χα χα!

Ήρθατε εσείς να σώσετε εμένα; Χα χα! Χα χα χα χα χα!

Για φαντάσου!

Κι εγώ γύρισα να σώσω εσάς. Νόμιζα πως χαθήκατε εδώ μέσα.

- Γύρισες πίσω; - Ναι, βγήκα πριν πολλές ώρες.

- Δεν ήξερα γιατί καθυστερούσατε. - Δεν το πιστεύω αυτό που ακούω!

Λοιπόν, ελάτε, δεν μπορούμε να στεκόμαστε εδώ όλη νύχτα.

Ώρα να πάμε μέσα.

Ε...η έξοδος, Φρύνε, είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Α. Α. Ω! Α, εκείνη η έξοδος.

Μετά από εσάς, τότε.

(Αρουραίος και Τυφλοπόντικας) Βρε, Φρύνε!

(Ασβός) Βρε, Φρύνε!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫