Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Ο κομήτης του Χάλεϊ πήρε το όνομα του από τον Άγγλο μαθηματικό και αστρονόμο

Έντμουντ Χάλεϊ το 1692. Εμφανίζεται κάθε 75 με 76 χρόνια.]

Ο Φρύνος, Αστρονόμος

Στην ύπαιθρο που απλωνόταν κι από τις δύο όχθες του αργοκύλιστου ποταμιού,

τα χρώματα της χρονιάς άλλαζαν καθώς η χρονιά άλλαζε κι αυτή.

Οι άσπρες τρομπετίτσες της περικοκλάδας ξεδιπλώνονταν στους θαμνοφράχτες.

Τα αγριοτριαντάφυλλα έλαμπαν ανάμεσα στις τρικουκιές και στις τσαπουρνιές,

και στους αγρούς υπήρχαν πλειάδες από λαμπερές, κατακόκκινες παπαρούνες.

Ήταν μια γλυκιά, ζεστή μέρα.

Απ' αυτές που υποβάλλουν ταξιδιάρικο, μισοκοιμισμένο στοχασμό σε μια βάρκα,

στην όχθη, μπροστά από ένα καβαλέτο. Έτσι, όχι με πολλή προθυμία,

ο Αρουραίος, ο Τυφλοπόντικας και ο Ασβός πήγαν στο Αρχοντικό

ανταποκρινόμενοι στην επείγουσα πρόσκληση τού ιδιοκτήτη του.

Φρύνε!

Ναι, εντάξει. Εν συντομία, λοιπόν,

προσπερνώντας τη σπουδαιότητα της συμβολής που εγώ...

- (Ο Ασβός ξεροβήχει) - Καλά, καλά.

Α! Ορίστε!

Πώς σας φαίνεται αυτό;

- Πω πω! - Κύριε ελέησον, Φρύνε! Ένα τηλεσκόπιο!

Ακριβώς! Ένα τηλεσκόπιο! Για την παρατήρηση των ουράνιων σωμάτων!

Ο θείος μου ο καπετάνιος είχε ένα τηλεσκόπιο.

- Αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλο όσο αυτό. - Ναι, είμαι σίγουρος!

Αυτό θα αναζητήσει τα αναρίθμητα μυστικά των ουρανών.

Αυτό είναι το πρώτο αστρομιν... Αστρομνιο...

Αστρονομικό.

Είναι το καλύτερο τηλεσκόπιο που υπάρχει.

Σε αστρονομική τιμή, είμαι σίγουρος.

Είναι ένα θαυμάσιο όργανο, Φρύνε, αλλά τι το θες εσύ το αστρονομικό τηλεσκόπιο;

Δεν ξέρεις τίποτα από αστρονομία.

Δεν ξέρω τίποτα από... Χα χα χα χα χα!

Χα! Και το Αλέτρι (Μεγάλη Άρκτος); Ε;

Και η Μικρή Αρκούδα; Η Μικρά Ασία;

- Μικρή Άρκτος. - (Φρύνος) Ακριβώς.

Βρε, Φρύνε! Καινούρια λόξα;

Λόξα; Λόξα;!

Ετοιμάζομαι να συμμετάσχω σε μία από τις μεγαλύτερες

επιστημονικές εμπειρίες του αιώνα.

- Ετοιμάζομαι να παρατηρήσω... - (Τυφλοπόντικας) ...το ουράνιο φαινόμενο

(Και οι δύο) που ενθουσίασε τους αρχαίους και κατέπληξε...

(Τυφλοπόντικας) τους δεισιδαίμονες κατοίκους μακρινών τόπων.

Μόλις βρήκα την αγγελία. Έχει κοπεί από μια εφημερίδα.

Μμ-χμ. Καλά... Ναι, ε...

"Συμμετάσχετε σε μία από τις μεγαλύτερες επιστημονικές εμπειρίες του αιώνα" κλπ...

"Μακρινών τόπων... Την επιστροφή στον ουρανό μας του κομήτη τού Χάλεϊ."

Όχι "Χάλεϊ", Τυφλοπόντικα. "Χέιλι."

Ο Τυφλοπόντικας έχει δίκιο, Φρύνε. Είναι "Χάλεϊ".

Στην πραγματικότητα, η ορθή προφορά είναι "Χόλεϊ".

- (Όλοι) Ω! - Αλλά περισσότερη σημασία έχει

ότι ψευτοασχολείσαι πάλι, Φρύνε,

- με άλλο ένα "πυροτέχνημα". - Πυροτέ...;

Τι θα έλεγε ο πατέρας σου;

Ναι, καλά, η βιβλιοθήκη του πατέρα μου είναι γεμάτη από αστρο...

Είναι γεμάτη από βιβλία για τα αστέρια κι εγώ τα έχω διαβάσει.

- Και ίσως σε ενδιαφέρει να μάθεις... - (Ο Αρουραίος χασμουριέται)

ότι όποιο κι αν είναι το όνομα τού κομήτη, έχει να εμφανισθεί από το 1834.

- (Τυφλοπόντικας) Κύριε ελέησον! - (Αρουραίος) Θεέ και Κύριε!

Ναι, και αναμένεται να επιστρέψει στις 17 Απριλίου. Το υπολόγισα.

- Τι λες τώρα! - Θα είμαι πάνω στη στέγη να τον δω.

- Πάνω στη στέγη; - Ναι, με ανεμπόδιστη θέα.

(Τυφλοπόντικας) Μα πώς θα το ανεβάσεις εκεί πάνω;

Α! Λοιπόν... Σκέφτηκα ότι μιας και είστε όλοι εδώ...

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

(Τρίξιμο)

- Πιο σιγά, Τυφλοπόντικα! - Συγγνώμη!

(Φρύνος) Και πρέπει να πω πως το θεωρώ πολύ μίζερο εκ μέρους του Ασβού.

Χα! "Εγώ νίπτω τας χείρας μου."

Θα μας ήταν χρήσιμη η δύναμη του.

Και ίσως σταματούσε τον Φρύνο να μιλάει.

- (Φρύνος) Το άκουσα αυτό! - Ωχ, Παναγία μου.

Μιλάω; Μα αν δεν ήταν ο ευφυής μου συντονισμός...

Φρύνε, μη μιλάς! Και κράτα τη σκάλα

αλλιώς θα ρίξω το αναθεματισμένο τηλεσκόπιο πάνω σου.

Ω. A, ναι. Εντάξει.

Θα κρατάω τη σκάλα. Χα χα!

Τς τς τς! Κάτι τύποι (!)

(Φρύνος) Χα! Χα χα χα! Κοιτάξτε!

Το καλύτερο υπαίθριο αστεροσκοπείο σε όλη την Αγγλία, πιθανότατα.

(Ο Τυφλοπόντικας και ο Αρουραίος αναστενάζουν)

- (Φρύνος) Τι; - Τίποτα, Φρύνε.

(Φρύνος) Α. Μμ-χμ. Ωραία.

Ωωω! Λοιπόν... Ας ρίξουμε μια ματιά.

- (Αρουραίος) Φρύνε... - Ναι, ναι, ναι, ένα λεπτό.

Ναι, αλλά...

Ασχολούμαι με την επιστημονική έρευνα, Αρουραίε.

Εμείς οι αστρολόγοι δεν έχουμε χρόνο για ψιλοκουβεντούλα.

Ό,τι πεις (!)

Τίποτα.

Τίποτα. Τίποτα απολύτως.

Είναι μαύρο σαν... Άου! Ωχ!

Υπάρχει λόγος που δεν μπορείς να δεις τίποτα, Φρύνε.

Φυσικά και υπάρχει λόγος.

Ο λόγος είναι ότι αυτό το παλιοτηλεσκόπιο είναι εντελώς άχρηστο.

Όχι, απλά δεν έχεις βγάλει το καπάκι του φακού.

Έλεος, Τυφλοπόντικα, εσύ...εσύ...εσύ...

έχεις απόλυτο δίκιο. Μπράβο.

Α. Χμμ. Αλλά να 'σαι σε ετοιμότητα. Μπορεί να σε ξαναπιάσω στον ύπνο.

- (Αρουραίος) Βρε, Φρύνε! - (Φρύνος) Λοιπόν, ώρα για παρατήρηση.

(Αρουραίος) Ε... Ναι, Φρύνε. Ναι, βέβαια (!)

Ωχ! Αμάν! Είναι ο Άρης.

- (Αρουραίος) Ο Άρης; Είσαι σίγουρος; - Και βέβαια είμαι σίγουρος!

Δε νομίζω ότι μπορείς να τον δεις την ημέρα, Φρύνε.

(Φρύνος) Όχι με οποιοδήποτε τηλεσκόπιο, Τυφλοπόντικα, τολμώ να πω,

όμως αυτό είναι ένα κορυφαίας ποιότητας ανατομικό όργανο,

κι εκείνος είναι ο Άρης.

(Φρύνος) Ω! Ναι, μπορώ να δω τα κανάλια πεντακάθαρα.

(Φρύνος) Δες! Όλα εκείνα τα φώτα των δρόμων. Α! Είναι καταπληκτικό!

Δεν είναι κανάλια. Είναι η λάσπη ανάμεσα στα τούβλα.

- (Φρύνος) Α. Α, καλά, βέβαια... - Χο χο χο! Χε χε χε! Χο χο!

(Φρύνος) Τυφλοπόντικα, θα σε παρακαλούσα να σταματήσεις.

Συγγνώμη, Φρύνε! Χα χα χα!

Τέλος πάντων, υποθέτω πως πρέπει να οργανωθούμε.

Να βολευτούμε και να περιμένουμε το σούρουπο.

Σε λίγες ώρες θα παρατηρούμε τον κομήτη του Χέιλι, ε...

Ε...του Χάλεϊ. Ε...τον αποτέτοιον.

"Να βολευτούμε", Φρύνε; "Θα παρατηρούμε" τον κομήτη του Χάλεϊ;

- Μμμ. Ναι. - (Αρουραίος) Εγώ δεν μπορώ να μείνω.

Εγώ έχω δουλειές στο σπίτι. Εξ άλλου, δε μου πολυαρέσουν τα ύψη.

Ω. Ω, πολύ καλά.

Γύρνα, τότε, στο αγαπημένο σου ποτάμι. Και σ' όλη εκείνη τη λασπουριά!

- Και μείνε εκεί μέσα! - Ντροπή, Φρύνε!

Κι εσύ, Τυφλοπόντικα, γύρνα στην άθλια υπόγεια τρύπα σου.

Αφήστε εμένα να επικοινωνήσω με το μεγαλείο του αχανούς σύμπαντος.

(Αρουραίος) Ναι, Φρύνε. Και βέβαια θα σε αφήσουμε.

- (Αρουραίος) Έλα, Τυφλοπόντικα. - (Τυφλοπόντικας) Έρχομαι, Αρουραίε.

Χα! Σκασίλα μου κι εμένα!

(Αρχηγός) Σκάλα; Δώσ' το εδώ, ρε σαχλαμάρα! Για να δω.

(Νυφίτσα) Ωχ, Αρχηγέ!

Ω, είναι μια σκάλα! Μια τεράστια σκάλα!

Με μια τέτοια σκάλα θα μπορούσαμε... να μπουκάρουμε σ' έναν φάρο.

Μα...δεν ξέρουμε κανέναν φά... Ωωχ!

Μιλούσα αλλοιθωρικά.

Α. Ναι. Αλλά τι θα βουτάγαμε από έναν φά... Άου!

Δε θα μπουκάρουμε σε φάρο.

Αλλά θα σουφρώσουμε τη σκάλα του κυρίου παλιο-Φρύνου.

Ε! Πού πας;

Π-πάω να βουτήξω τη σκάλα του κυρίου παλιο-Φρύνου, Αρχηγέ.

- Όχι τώρα. - Άου!

- Το βράδυ. - Άου!

- Χαζοβιόλη. - Ωωχ!

- Όταν σκοτεινιάσει. - Άου!

- Γκρρρ! - Επ!

(Φρύνος) Ωχ! Τι ήταν αυτό;

Ηλίθια παλιοαστρονομία.

Ηλίθιο παλιοτηλεσκόπιο.

Κι εκείνοι οι δύο, με άφησαν ολομόναχο εδώ πάνω.

Μακάρι να μπορούσα να δω τον παλιοκομήτη.

Χα! Τότε θα τους έδειχνα εγώ. Δε φαίνεται πουθενά ο ευλογημένος.

Χμμ. Μια στιγμή. Τι είναι αυτό;

Κινείται. Ένα φως!

Είναι... Είναι....

Είναι ο κομήτης του Χέιλι!

Ω! Δε μοιάζει καθόλου με τα σχέδια.

Μα τον Δία, θα πω σ' εκείνους τους επιστήμονες κάνα-δυο κουβέντες!

Ναι! Θα στείλω επιστολή στους "Τάιμς". Ω, ναι!

(Φρύνος) Ναι, πιθανότατα θα με κάνουν βασιλικό αστρονόμο!

Ωχ, εξαφανίστηκε. Άι στην ευχή! Εξαφανίστηκε πίσω απ' το κτίριο.

Καλά, θα τον περιμένω να ξαναεμφανιστεί και...

Χι χι χι χι χι! Ω! Θα είμαι στις εφημερίδες.

- (Φρύνος) Τι ήταν αυτό; - (Τιτίβισμα πουλιού)

Νόμισα πως άκουσα... Όχι, όχι. Μάλλον το φαντάστηκα.

Χα χα. Ναι. Ω! Χα χα χα.

Λοιπόν, πού είναι εκείνος ο κομήτης;

Άραγε, μήπως πρέπει να μετονομαστεί; Ναι! Ο κομήτης του Φρύνου!

Όχι, έφυγε. Δεν πειράζει, τον είδα. Τον είδα και τον παραείδα!

Χα χα! Για να μάθει ο γερο-Ασβός.

Και οι άλλοι. Ω χο χο! Θα πάθουν πλάκα! Ουου!

Ώπα. Πού είναι η σκάλα;

Είμαι σίγουρος πως ήταν... Πού πήγε;

Ε! Πού είναι η σκάλα μου;

Ωωχ! Μπρρρ! Ωχ, κάνει πολύ κρύο.

Δεν έχω πιεί και το κακάο μου.

Θεούλη μου. Δε μου αρέσει καθόλου αυτό.

Μπρρρ!

(Φυσάει αέρας)

(Αρουραίος) Τουλάχιστον ήταν πιο συνετός απ' το να μείνει εκεί πάνω όλη νύχτα.

- (Τυφλοπόντικας) Τι λες, Αρουραίε; - Η σκάλα λείπει. Πρέπει να κατέβηκε.

Τώρα, μάλλον, θα κοιμάται σαν πουλάκι.

Ε, δε θα κάνω όλον αυτόν τον δρόμο χωρίς να πιω ένα τσαγάκι.

Παραλίγο να μην έρθω καθόλου. Τον αγενέστατο.

Ήταν πολύ αγενής. Αλλά δεν το εννοεί.

Ε! Ποιος είναι; Είναι κανείς;

(Αρουραίος) Γεια σου, Φρύνε! Εγώ είμαι, ο Αρουραίος! Και ο Τυφλοπόντικας!

Ω! Δόξα τω Θεώ!

Έλα, άνοιξε μας, λοιπόν, έλα μπράβο!

(Φρύνος) Να σας ανοίξω; Δεν μπορώ να σας ανοίξω! Είμαι εδώ πάνω!

Κύριε ελέησον, Αρουραίε, είναι ακόμα πάνω στη στέγη!

(Τυφλοπόντικας) Τι κάνεις ακόμα πάνω στη στέγη;

- Έχω ψοφήσει στην πείνα! Αυτό κάνω! - (Αρουραίος) Μα πού είναι η σκάλα;

Δεν ξέρω πού είναι η σκάλα! Εξαφανίστηκε! Αυτό ξέρω μόνο!

Και γι' αυτό κόλλησα εδώ πάνω!

- (Τυφλοπόντικας) Εξαφανίστηκε; - (Φρύνος) Την έκλεψαν!

(Αρουραίος) Μα ποιος στην ευχή θα έκλεβε μια...

(Μαζί) Οι νυφίτσες!

- Έλα! - Ναι.

Ε! Ελάτε πίσω! Ελάτε πίσω! Μη μ' αφήνετε!

Αχρείοι! Καθάρματα! Ελάτε πίσω!

(Αρχηγός) Ρε σύ! Είναι ακόμα εκεί;

- (Νυφίτσα) Ναι. Χε χε χε χε χε! - (Φρύνος) Θέλω το πρωινό μου!

Τι κάνει;

Απλά κάθεται εκεί, Αρχηγέ, και χάνει το πρωινό του. Χε χε χε χε χε!

Καλά, εσύ παρακολούθα τον,

γιατί όταν φάω το πρωινό μου, θα ανέβω πάνω να σπάσω πλάκα. Χα χα χα χα χα!

Ναι, Αρχηγέ. Πολύ ωραία, Αρχηγέ. Πολύ ωραία.

- Τους αχρείους! - Ναι.

Ωστόσο, έδωσαν στον Φρύνο αυτό που του αξίζει.

Χι χι χι χι! Ναι.

Παρ' όλα αυτά, δε θα τους αφήσουμε να τη βγάλουν καθαρή με την κλοπή.

Νομίζω ήρθε η στιγμή να ανακτήσουμε τη σκάλα του Φρύνου.

- Είμαι έτοιμος. - Πάμε, τότε.

- (Αρχηγός) Ρε σύ! Είναι ακόμα εκεί; - (Νυφίτσα) Ε... Ναι, Αρχηγέ.

(Αρχηγός) Για να μάθει να το παίζει "υψηλή τάξη", ε; Χα χα! Χα χα χα χα!

- "Υψηλή τάξη". Χα χα χα χα! - (Νυφίτσα) Ω! Χα χα χα!

Ναι, Αρχηγέ. Πολύ καλό, Αρχηγέ. Πολύ καλό.

Εντάξει, κατέβα εσύ κάτω και θα ανέβω...

(Μαζί) Ε! Πού είναι η αναθεματισμένη σκάλα;

- Αρχηγέ! Αρχηγέ! Κάποιος τη σούφρωσε! - Ρε ηλίθιε!

- Ε; - Ρε χαζοβιόλη!

Μα, Αρχηγέ...

Άφησες κάποιον να σουφρώσει τη σκάλα μου, ρε άχρηστε κοιμήση!

Δεν πρόσεχες τη σκάλα μου, έτσι;

- Εγώ... - Καλύτερα να προσέχεις το τομάρι σου.

Γιατί αν ποτέ κατεβείς από 'κεί πάνω, θα σε γδάρω!

Ωχ, Αρχηγέ, όχι!

Αν ποτέ κατεβώ;!

Ρε, Αρχηγέ! Ρε, Αρχηγέ, πού πας;

Πάω να φάω το δικό σου πρωινό.

Ω, διάολε!

Βοήθεια!

Βοήθεια!

Βοήθειααα!

(Φρύνος) Όμως παρά την έλλειψη πίστης όλων σας σ' εμένα,

εγώ κατάφερα να εντοπίσω τον κομήτη του Χέιλι.

Κομήτης του Χόλεϊ!

Τον κομήτη του Χάλεϊ, στον μεγαλοπρεπή νυχτερινό ουράνιο θόλο.

Και δεν έχει σημασία πώς ονομάζεται τώρα,

επειδή πιστεύω πως όλοι σας θα τον αποκαλείτε: "Κομήτης του Φρύνου",

ύστερα από τις παρατηρήσεις μου.

Αρχίζω να εύχομαι να τον αφήναμε εκεί πάνω.

(Γελάνε και οι δύο)

Ναι, Τυφλοπόντικα, γέλα. Κορόιδευε. Όμως αυτό που είδα εγώ

δεν έμοιαζε καθόλου μ' αυτό που το βιβλίο έλεγε πως θα έμοιαζε.

Όχι. Όχι, ε... Δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

(Φρύνος) Ναι, δε με νοιάζει τι... Ε;

Α. Δηλαδή, με πιστεύεις;

- Α, βέβαια (!) - (Φρύνος) Ω.

(Φρύνος) Εσύ, ε...θεωρείς ότι οι άλλοι έχουν κάνει λάθος;

Δεν είπα αυτό ακριβώς, Φρύνε.

- (Τυφλοπόντικας και Αρουραίος γελάνε) - Ε... Ο κομήτης. Με ποιον τρόπο διέφερε;

Να... Δεν, ε... Δεν είχε ουρά.

Ω, όχι. Σαν να χοροπηδούσε διασχίζοντας το σκοτάδι.

Ναι. Και ήταν πολύ πιο κίτρινος απ' όσο λένε εκείνοι οι εξυπνάκηδες οι καθηγητές.

Και να υποθέσω πως σαν να... πηγαινοερχόταν, ε;

Τη μία ήταν ορατός, την άλλη όχι, ε, Φρύνε;

Μα τον Δία, Ασβέ, έτσι ακριβώς!

Και τι ώρα περίπου είδες αυτόν τον κίτρινο, χοροπηδηχτό κομήτη, Φρύνε;

Α. Λοιπόν, έκανα μια ειδική σημείωση επ' αυτού,

για την επιστολή μου προς τους "Τάιμς", ξέρεις.

(Αρουραίος και Τυφλοπόντικας αναστενάζουν)

- (Ασβός) Λοιπόν; - Ήταν 1:05 τα ξημερώματα.

- (Ασβός) Όπως το φαντάστηκα. - Σοβαρά;

Ενοχλημένος από τα χαχανητά τους, είδα, αλλά εκείνες δε με είδαν,

μια παρέα νυφίτσες να γλιστράει κρυφά μέσα απ' το Δάσος περίπου εκείνη την ώρα.

- Α. Ναι. - Μιλούσαν για μια σκάλα.

- Μια σκάλα; Τη σκάλα; - Πω πω, ναι.

Και κρατούσαν ένα φανάρι.

Ένα φανάρι, Ασβέ;

Ένα φανάρι, με την κίτρινη λάμψη ενός κεριού να τους φωτίζει τον δρόμο.

(Αρουραίος) Είπες "κίτρινη", Ασβέ;

- Χοροπηδούσε καθώς περπατούσαν. - Όχι!

Και πηγαινοερχόταν καθώς περνούσε πίσω από κάποιον κορμό, και ξαναεμφανιζόταν.

- Κύριε ελέησον! - (Μαζί) Ο κομήτης του Φρύνου!

Σκέτες μπούρδες! Εντελώς ανόητες μπαρούφες!

Είδα τον κομήτη του Χάλεϊ. Ξέρω ότι τον είδα.

Χμμ. Θα χρειαζόσουν ένα πολύ δυνατό τηλεσκόπιο.

ΕΙΝΑΙ ένα πολύ δυνατό τηλεσκόπιο.

Έχει πραγματιστικούς φακούς 250 χιλιοστών...

- ή κάτι τέτοιο. - (Ασβός) Πολύ δυνατό, όντως.

Ναι. Χα χα! Αφού σου το είπα.

Ε; Γιατί; Γιατί θα χρειαζόταν να είναι δυνατό;

Επειδή, βρε ανόητε, ξιπασμένε κοκορόμυαλε,

- έκανες λάθος στους υπολογισμούς σου. - Μμμ;

Ο κομήτης του Χόλεϊ θα επισκεφθεί τον μεγαλοπρεπή νυχτερινό ουράνιο θόλο

σε δύο χρόνια από σήμερα.

Σε δύο χρόνια;

Σε δύο χρόνια.

Ω! Ηλίθια βιβλία!

Ω! Ηλίθιο, πανηλίθιο τηλεσκόπιο!

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫