Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

Ο Ιπτάμενος Μοτοσυκλετιστής

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ήταν άνοιξη.

Ακόμα και μέσα στο Δάσος, το πράσινο φως έλουζε

την βλάστηση που ξεπρόβαλλε από κάτω και το κελάηδημα των πουλιών αντηχούσε

γύρω από τους πελώριους κορμούς των οξιών.

Το ποτάμι φαινόταν κι αυτό πιο ζωντανό, διάφανο και λαμπερό

στη θέση του βαρύθυμου, χειμωνιάτικου γκρίζου χείμαρρου.

Για τον Αρουραίο σήμαινε ότι ήταν καιρός να βάλει τις τελευταίες πινελιές

στη φρεσκολουστραρισμένη βάρκα του,

ενώ στην κουζίνα του παραποτάμιου σπιτιού του Αρουραίου,

ο Τυφλοπόντικας ετοιμαζόταν για μια εκδρομή στο ποτάμι.

Για τον Ασβό ήταν μια ευκαιρία να νιώσει τη ζεστασιά του ανοιξιάτικου ήλιου

πάνω στην ελαφρώς ρευματική ράχη του

και να προσπαθήσει να αποτυπώσει τα χρώματα της άνοιξης στον καμβά.

Όμως στη δημοσιά,

η φαντασιοπληξία ενός νεαρού φρύνου στράφηκε σε σκέψεις...οδήγησης.

(Φρύνος) Χα χα! Χα-χα, χα-χα! Αυτό θα πει ζωή!

(Μακρινές κραυγές)

(Κορνάρισμα. Ο Φρύνος φωνάζει)

- (Φρύνος) Ωχ, όχι! - (Τρακάρισμα)

Και δεν ωφελεί να λες συνεχώς: "ηλίθιο αυτοκίνητο", Φρύνε.

- Εσύ το οδηγούσες. - Να πάρει η ευχή!

- Πες 'τα, Αρουραίε, πες 'τα. - Εντάξει, εντάξει.

Δεν έχει σημασία ποιος έφταιγε, εγώ τελείωσα με τα αυτοκίνητα.

Έλα τώρα, Φρύνε. Δεν το εννοείς.

Ναι, το εννοώ. Μεγάλα χαζόκουτα πάνω σε ρόδες.

Πρέπει να πω, Φρύνε, ότι νιώθω ανακούφιση που σε ακούω να το λες.

Ναι, ναι. Κείτομαι στο κρεβάτι του μαρτυρίου, το...

το ντιβάνι της οδύνης, υπομένοντας ήσυχα τον πόνο από τα σπασμένα μέλη.

Ε, όχι και τόσο ήσυχα, Φρύνε.

Κι ένα μελανιασμένο μεγάλο δάχτυλο δεν το λες και σπασμένο μέλος.

Τον πόνο από τα σπασμένα μέλη!

Και ξαφνικά τα είδα όλα τόσο ξεκάθαρα.

- Το αυτοκίνητο δεν είναι για 'μένα. - Μπράβο.

Δεν είναι για 'μένα η κινητή πολυθρόνα.

Δεν είναι για 'μένα το ατσούμπαλο μαμμούθ.

Δεν είναι για 'μένα το κλειστοφοβικό άρμα.

Όχι! Όταν πάρω τη μοτοσυκλέτα μου... Ου χου χου χου!

- Θα πετάω! Θα πετάω! - Τι; Πώς το είπες αυτό;

- Είπες...; - Μοτοσυκλέτα;

Ναι! Μοτοσυκλέτα!

Το αυτοκινούμενο ποδήλατο! Η δίτροχη σαΐτα των δρόμων!

- Κοίτα να δεις, Φρύνε... - Την είδα σ' αυτόν τον κατάλογο...

(Ο Ασβός μουγκρίζει)

Ακούστε, έχει όλες τις τελευταίες βελτιώσεις.

Ω, ναι! Αυθεντικό μανιατό κιβώτιο ταχυτήτων.

Φουσκωτά ωστήρια και ανθεκτικό τιμόνι. Έχει....

Ένα λεπτό! Πού πάτε; Δε σας έχω πει ούτε τα μισά.

Δε σας έχω πει για το καλάθι. Το καλάθι...

Κατακαημένε Φρύνε.

Ορίστε μας!

(Αναστενάζει)

Ουου!

(Μιμείται ήχους μηχανής)

Βρουμ!

(Συνεχίζει να μιμείται ήχους μηχανής)

Α χα χα! Ουουου!

Ώρα για δράση! Ώρα να ζωηρέψουν τα πνεύματα σ' αυτό το σκονισμένο μέρος!

Χα χα χα! Ωραία!

Λοιπόν... Εντάξει!

"Μαζέψτε το ταχύμετρο!" Το ταχύμετρο μαζεύτηκε.

"Βάλτε μπρος τη μηχανή!" Η μηχανή πήρε μπρος.

"Γυαλιά;" Γυαλιά.

"Γάντια;" Γάν... Να πάρει! Ξέχασα τα γάντια μου.

Επιστρέφω αμέσως, πύρινο άτι μου.

Γιούχου! Επιστρέφω αμέσως.

(Στρίγκλισμα φρένων)

Α! Ωχ!

Θεέ μου, σώσε με!

- Νιώθεις καλύτερα τώρα, Μπίλυ; - Ναι, ευχαριστώ, κύριε Τυφλοπόντικα.

Ευτυχώς που ο κύριος Αρουραίος κι εγώ ήμασταν κοντά στο κανάλι.

Αν είναι να το κάνεις συνήθεια να πέφτεις μέσα, καλύτερα να μάθεις να κολυμπάς.

- Ναι, κύριε Τυφλοπόντικα, θα μάθω. - Λοιπόν, είχες δίκιο, Μπίλυ.

- Δε σας το είπα; - Πράγματι. Συγγνώμη αν σε αμφισβητήσαμε.

Πέρασε μια μοτοσυκλέτα από το παρόχθιο μονοπάτι.

Μια μοτοσυκλέτα με καλάθι. Υπάρχουν ίχνη παντού.

Ήρθε καταπάνω μου κι έπρεπε να πηδήξω, και πήδηξα, κι έπεσα μέσα στο κανάλι.

Σ' ένα τόσο στενό μονοπάτι; Μια μοτοσυκλέτα; Ωχ, όχι. Όχι ο...

Ο Φρύνος είναι ο μόνος που έχει μοτοσυκλέτα με καλάθι.

Ωχ, θεέ μου. Τι θα κάνουμε;

Προς το παρόν, θα πάμε τον Μπίλυ πίσω στη μαμά και στον μπαμπά του.

Ευχαριστώ, κύριε Αρουραίε.

Αλλά αύριο νομίζω ότι καλό είναι να το κουβεντιάσουμε με τον Ασβό.

Ναι. Καλή ιδέα.

(Ψιθυρίζουν)

(Ήχος μηχανής)

Αρουραίε; Εσύ είσαι;

Γεια σου, Τυφλοπόντικα. Συγγνώμη που άργησα λίγο. Έπρεπε να...

Χριστός κι Απόστολος, Τυφλοπόντικα, τι στην ευχή συνέβη;

Ο Φρύνος και η καταραμένη μοτοσυκλέτα του.

Τι χάλι! Δεν μπορούσες να τον σταματήσεις;

Ούτε καν τον είδα, Αρουραίε.

Έτρωγα το πρωινό μου όταν άκουσα τη μοτοσυκλέτα να έρχεται.

Ώσπου να βγω έξω, είχε... είχε σχεδόν φύγει.

Είδα μόνο το πίσω μέρος του καλαθιού και μια πινακίδα που έγραφε ΑΦ7.

ΑΦ7, ναι, αυτός είναι ο Φρύνος.

Πρέπει να πάω και να του χώσω, του βλάκα, μια μπουνιά στη μύτη.

Αρουραίε, δε νομίζω ότι...

Όχι, όχι, δε θα το κάνω, Τυφλοπόντικα, αλλά με εξοργίζει.

Λοιπόν, καλύτερα να καθαρίσουμε εδώ πέρα και...

και μετά θα πάμε να μιλήσουμε στον Ασβό.

(Αρουραίος) Και μάθαμε πως το μισό χωριό δεν μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα,

επειδή οδηγάει εκείνο το φασαριόζικο πράγμα πάνω-κάτω στον Κεντρικό Δρόμο.

(Ασβός) Ααχ! Αναμφίβολα θα έχει μπλεξίματα με τον νόμο αργά ή γρήγορα.

Κανένας χωροφύλακας θα τον συλλάβει επ' αυτοφώρω

και θα υποστεί τις συνέπειες. Στο μεταξύ...

(Αρουραίος) Στο μεταξύ, δε θέλω να τον ξέρω.

(Τυφλοπόντικας) Ούτε εγώ.

(Ασβός) Τότε, δεν μπορούμε παρά να δείξουμε την αποδοκιμασία μας

με το να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερες σχέσεις μαζί του.

(Φρύνος) Τι χαμπάρια, παιδιά;

- Ωχ, ο Φρύνος! - Ναι. Αγνόησε τον.

Ναι. Εντάξει.

(Φρύνος) Γεια χαρά!

Λοιπόν, όλα έτοιμα, Τυφλοπόντικα;

Ναι, Αρουραίε, φορτώθηκαν όλα.

(Φρύνος) Αρουραίε; Τυφλοπόντικα;

- Άκουσες κάτι, Τυφλοπόντικα; - Όχι, δε νομίζω, Αρουραίε.

Τι γίνεται, Αρουραίε; Τυφλοπόντικα;

- Α, εσύ είσαι, Φρύνε. - Ξελαρυγγιάστηκα να σας φωνάζω.

Ναι, ε...αντίο, Φρύνε. Πάμε για πικ-νικ.

Αντίο; Πικ-νικ; Ακούστε, χρειάζομαι τη βοήθεια σας.

- Α! Έχεις μπελάδες, ε; - Ναι, Αρουραίε, έχω.

- Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα, έτσι; - Όχι, δεν... Καλά, πώς το ήξερες;

Πώς το ήξερα; Νομίζω ότι όλοι το ξέρουν ήδη.

- Και δε θα κάνετε τίποτα; - Όχι, Φρύνε, κι ευτυχώς για 'σένα.

Μμμ; Δε νομίζω ότι σας καταλαβαίνω.

Νομίζω ότι καταλαβαίνεις μια χαρά. Τέλος πάντων, εμείς φεύγουμε.

Φεύγετε; Μα... Ακούστε, είναι σοβαρό ποινικό αδίκημα.

(Τυφλοπόντικας) Χαίρομαι που το αντιλαμβάνεσαι,

αλλά είναι δικό σου σφάλμα και θα πρέπει να το διορθώσεις.

Δικό μου σφάλμα; Μα την είχα μόνο μισή ώρα και, πουφ!, έφυγε σαν αστραπή.

Έτσι ακούσαμε και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά γι' αυτό, αν το θέλαμε.

(Φρύνος) Ω.

Αλλά θα το αφήσουμε σ' εσένα και τον νόμο να το διευθετήσετε.

- (Τυφλοπόντικας) Ναι. - Αντίο.

Ω... Στο καλό.

(Φρύνος) Καλά, τι τους έπιασε;

Εγώ έχω ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα κι αυτοί σκέφτονται μόνο το πικ-νικ.

Χα! Λοιπόν, θα πρέπει να δω τι έχει να πει ο Ασβός.

(Σφύριγμα τραίνου)

Ο αγενέστατος πρέπει να κοπάναγε την πόρτα μου για 5 ή 10 λεπτά

και τελικά αναγκάστηκα να του ανοίξω.

Δεν του έδωσα σημασία. Χα χα χα χα χα!

Δε φάνηκε καθόλου μεταμελημένος;

(Ασβός) Όχι, δυστυχώς.

Στην πραγματικότητα, θα νόμιζε κανείς ότι αυτός ήταν ο αδικημένος.

Φοβάμαι ότι είναι πέραν αναμόρφωσης.

Λοιπόν, θα πρέπει να δούμε τι αποτέλεσμα θα έχει η απόφαση του δικαστηρίου.

Ωχ, θεέ μου!

"Πρόσεξε καλά", του είπα, "ο νόμος θα ακολουθήσει τον δρόμο του."

Κι εκείνος τι σου είπε;

Χα! Σκανδαλώδης αλαζονεία! "Μακάρι να είχε τρέξει γρηγορότερα", είπε.

"Εκείνος ο χωροφύλακας," είπε, "δεν μπορούσε να αρπάξει ούτε κρύωμα."

- Σα δε ντρέπεται! - Πω πω!

(Ασβός) Δε βάζει μυαλό. Ο ανόητος. Δε βάζει μυαλό.

Αυτό που θέλω να ξέρω είναι γιατί όλοι είναι τόσο αδιάφοροι;

Γιατί δε βοηθάνε;

Ποιο το όφελος να έχεις φίλους αν εκείνοι δε νοιάζονται για τα προβλήματα σου;

- Θα νόμιζε κανείς ότι... - (Κουδούνι πόρτας)

Α! Μάλλον αυτοί θα είναι.

Κυριευμένοι από ενοχές, χωρίς αμφιβολία. Έρχονται να μου ζητήσουν συγγνώμη.

Λοιπόν, θα φανώ μεγαλόψυχος.

(Φρύνος) Κανείς δε θα μπορούσε ποτέ να με κατηγορήσει για μνησικακία.

Αγαπημένοι μου φίλοι, φυσικά και δέχομαι την...

- Ώπα; Τι συμβαίνει; - Συγγνώμη, κύριε Φρύνε.

Α, εσύ είσαι.

- Συγγνώμη, Μπίλυ; - Συγγνώμη, κύριε Φρύνε.

- Όχι, όχι, εννοώ... Συγγνώμη, τι είπες; - Συγγνώμη, κύριε Φρύνε.

- Συγγνώμη; - Δεν ήσασταν εσείς.

Τι δεν ήμουν εγώ;

Στη μοτοσυκλέτα. Γιατί ο μπαμπάς μου την είδε και...

- Είδε τη μοτοσυκλέτα μου; - Ναι, και δεν ήσασταν εσείς.

- Πού; - Στη μοτοσυκλέτα.

Όχι, όχι, εννοώ, πού δεν ήμουν εγώ; Εννοώ, πού δεν...;

Εννοώ, πού...; Πού ήταν το "πού";

- Συγγνώμη, κύριε Φρύνε; - Ωχ, μην αρχίζεις πάλι.

Συγγνώμη, κύριε Φρυ... Θέλω να πω, όχι, κύριε Φρύνε.

Ξεκίνα απ' την αρχή και πες τα σιγά-σιγά.

Μάλιστα, κύριε Φρύνε.

Με συγχωρείτε, κύριε Φρύνε, περπατούσα στην όχθη του καναλιού

και με έριξε μέσα στο νερό μια μοτοσυκλέτα.

Τι λες τώρα!

Και ο μπαμπάς μου είπε: "Θα στον συγυρίσω εκείνον τον ηλίθιο από το Αρχοντικό".

- Μπα; Έτσι είπε; - Μετά είδε τη μοτοσυκλέτα ξανά

- και δεν την οδηγούσατε εσείς. - Όχι, επειδή...

- Ήταν μια νυφίτσα. - Μια νυφίτσα;

Ναι, κύριε, ήταν μια νυφίτσα στη μοτοσυκλέτα.

Ώστε, εκεί είναι!

Και ο μπαμπάς είπε: "Πες στον κύριο Φρύνο ότι δεν ήταν αυτός και πες ότι λυπάμαι".

- Ναι, ναι! Δεν πειράζει, Μπίλυ. - Ω, σας ευχαριστώ, κύριε Φρύνε.

Οι νυφίτσες έχουν τη μοτοσυκλέτα μου!

Τους λωποδύτες! Τους κλεφταράδες! Έννοια τους και... Χα!

Λοιπόν! Τώρα θα τους δείξω εγώ!

Ααχ! Άουτς!

(Φρύνος) Ωχ, θεέ μου! Είναι ένας απ' αυτούς εκεί μέσα.

Έχει τη μοτοσυκλέτα μου. Ο αχρείος!

Πώς τολμάει! Μάλιστα!

(Η νυφίτσα σιγοτραγουδάει)

Μη βγάλεις μιλιά αν θες να ζήσεις.

- Ναι! Θέ...θέλω να ζήσω! Θέλω! - Σσσ! Σιωπή!

Συγγνώμη, το ξέχασα.

- Ε... Εσύ είσαι, κυρ Φρύνε; - Αυτοπροσώπως.

- Α, μάλιστα. - Και πολλοί άλλοι!

- Πολλοί άλλοι. - Ωωχ!

Ω, ναι. Βγες έξω, Αρουραίε, και φύλα την πόρτα.

Εσύ, Τυφλοπόντικα, πάρε τη σπάθα και τα πιστόλια σου,

και έλεγξε αν υπάρχει κανείς άλλος εδώ γύρω.

Μη βγάλεις "κιχ", κατάλαβες;

- Ναι. - Ωραία.

Οι υπόλοιποι να έχετε εκείνα τα εφτά μεγάλα ντουφέκια στραμμένα σ' αυτόν εδώ,

τις πάλες σας στο ένα χέρι

και τα φονικά αστραφτερά στιλέτα σας στο άλλο χέρι.

Καμία ερώτηση. Ξέρετε το σχέδιο.

Ε... Π-π-ποιο είναι το σχέδιο, κυρ Φρύνε;

Ε... Ποιο είναι το σχέδιο; Λοιπόν, είναι... Είναι...

Να μη σε νοιάζει ποιο είναι το σχέδιο. Δε σε αφορά.

Α, ναι! Ξέρω ποιο είναι το σχέδιο. Κλείσε τα μάτια σου.

Τα έχω κλείσει, κυρ Φρύνε.

Κράτα τα κλειστά, μείνε γονατιστός

και μέτρα ως το 100 πολύ αργά.

Να... Να μετρήσω ως το 100, κυρ Φρύνε; Δεν ξέρω.

Ωχ, Παναγία μου! Μέχρι πού ξέρεις να μετράς;

Ξ-ξ-ξέρω να μετράω ως το 10. Νομίζω.

Ωωχ. Καλά τότε, μέτρα ως το 10,

αν και πολλές φορές το 10 μας κάνει 100. Πρέπει να είναι 7 ή 8 τουλάχιστον.

- Το κατάλαβες; - Ναι, κυρ Φρύνε.

Αρουραίε, εσύ σημάδευε αυτόν εδώ με το δίκαννο τρομπόνι σου

- όσο θα βγάζω έξω τη μοτοσυκλέτα μου. - (Αρχηγός) Εντάξει.

- Σσσ! Σου είπα να μη μιλάς. - (Αρχηγός) Συγγνώμη.

Εσύ, μέτρα, και να θυμάσαι τι...

Ωχ, θεέ μου.

- Αυτή είναι μια αναπάντεχη χαρά. - (Ο Φρύνος ξεροκαταπίνει)

Ε... Ο συνάδελφος μου κάνει την προσευχή του;

Αρχηγέ! Είσαι εσύ!

Φυσικά είμαι εγώ! Ποιος θαρρείς ότι είναι;

Μα...μα...μα ο Ασβός, ο...ο Αρουραίος και ο Τυφλοπόντικας...

Αυτοί ήταν, ρε κλαψιάρη, άχρηστε χαζοβιόλη,

απλά ένα επινόημα της ζωηρής φαντασίας του κυρ Φρύνου.

Τι;!

Α, κυρ Φρύνε, αυτό δεν ήταν πολύ ωραίο. Δεν ήταν πολύ ωραίο.

Και τι δουλειά έχεις εσύ στο φτωχικό μας, Φρύνε;

Να... Έχετε τη μοτοσυκλέτα μου και...και τη θέλω πίσω.

Έχουμε τη μοτοσυκλέτα σου, κυρ Φρύνε;

- Πώς μπορείς να λες κάτι τέτοιο; - Επειδή είναι αυτή εκεί.

Α, όχι, όχι, όχι, όχι, κυρ Φρύνε. Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι.

Αυτή μου τη χάρισαν. Είναι δώρο.

- Μπα; Από ποιον; - Από 'σένα, κυρ Φρύνε.

- Δεν είναι αλήθεια αυτό. - Ω, ναι, κυρ Φρύνε, είναι.

Όχι... Άκου... A! Ω!

Ασβέ, Αρουραίε, Τυφλοπόντικα! Χα χα! Δόξα τω Θεώ!

Ωχ, θεέ μου, θεέ μου, θεέ μου.

Άντε πάλι, άρχισε να καλπάζει η φαντασία του.

Όχι, καθόλου. Είναι πίσω σου.

Πίσω μου (!) Χα χα χα χα χα!

Δεν είναι αξιολύπητος; Αξιολύπητος.

- Ναι. Αξιολύπητος. - Ε... Αρχηγέ...

(Αρχηγός) Ωχ, όχι!

(Οι νυφίτσες ουρλιάζουν)

Πραγματικά δεν είχαμε ιδέα ότι σου είχαν κλέψει τη μοτοσυκλέτα.

Προσπάθησα να σας το πω.

Κι εμείς ήμασταν πολύ προκατειλημμένοι για να ακούσουμε.

Αχ, Φρύνε, σου ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη.

- (Αρουραίος) Ναι, πράγματι. - (Τυφλοπόντικας) Λυπόμαστε πάρα πολύ.

- Καλοί μου φίλοι, δεν πειράζει. - Ω, αυτό είναι...

Θα ήταν, βέβαια, εύκολο για 'μένα να μου κακοφανεί η περιφρόνηση σας,

ο τρόπος που αγνοήσατε τις απεγνωσμένες εκκλήσεις μου για βοήθεια.

Ο τρόπος που με αφήσατε να αντιμετωπίσω μονάχος τους βασανιστές μου.

Μόνο μέχρι να μας πει ο Μπίλυ ότι είχες πάει στο κρησφύγετο των νυφιτσών.

Μη με διακόπτεις, Τυφλοπόντικα, έλα μπράβο.

- Ω! - (Ο Ασβός αναστενάζει)

Ναι, ε... Πού είχα μείνει; Α, ναι.

Αλλά η πικρία είναι πολύ φτηνό συναίσθημα για κάποιον τόσο μεγαλόψυχο όπως εγώ,

για κάποιον που οι φίλοι του είναι πιο σημαντικοί από τη ζωή την ίδια.

Σας συγχωρώ.

Ω. Ωραία. Ναι. Σ' ευχαριστώ.

- Σ' ευχαριστώ, Φρύνε. Πολύ μεγαλόψυχο. - Καλοσύνη σου, Φρύνε.

Στην πραγματικότητα, για να δείξω ότι η αγάπη μου για εσάς είναι αμείωτη,

θα επιδείξω την υπεροχή της καινούριας μου μοτοσυκλέτας.

- Φρύνε... - Κοίτα, Φρύνε...

- Όχι, όχι, επιμένω. - Ωωχ!

- Ωχ, Παναγία μου. - Χα χα! Θα πάθετε πλάκα.

Φρύνος, ο ιπτάμενος μοτοσυκλετιστής!

Φρύνος, o δίτροχος σίφουνας! Α χα χα!

- Πρόσεχε, Φρύνε! - Δεν έχεις ξανακαβαλήσει μοτοσυκλέτα!

- Χα! Ενστικτώδες ταλέντο! Δείτε αυτό! - Ωχ, Παναγία μου.

(Ο Φρύνος ουρλιάζει)

(Σπάσιμο)

Ααααα!

Ααααα!

(Σύγκρουση)

(Φρύνος) Αααχ!

- Δόξα τω Θεώ. - Τι;

(Φρύνος) Ηλίθια, πανηλίθια μοτοσυκλέτα!

Απ' ό,τι φαίνεται, επανήλθαμε στο φυσιολογικό.

- (Αρουραίος) Βρε, Φρύνε! - (Όλοι γελάνε)

Ηλίθια, πανηλίθια μοτοσυκλέτα!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫