Original subtitles

POPRZEDNIO…

Za całkowicie nieprzewidywalną i naprawdę cudowną przyjaźń.

To aktorka.

Lenin i Trocki mają ulubionych reżyserów.

Znam dobrze wszystkich i mogę zaaranżować spotkanie.

Cała przyjemność po mojej stronie, panno Urbanowa.

Zamknij drzwi, gdy będziesz wychodził.

Razem możemy zbudować nową Rosję.

- Miszka. - Znasz go.

Tak.

Bardzo mi przykro, że wszedłem między ciebie i Helenę.

Trzeba patrzeć do przodu, zamiast wstecz.

Wojna i pokój, arcydzieło Tołstoja.

Czytał ją pan?

Proszę to uznać za prezent gwiazdkowy.

Żegnaj, Aleksandrze Iljiczu.

Poradzisz sobie beze mnie?

Droga Nino, nie musisz się

przejmować takim starym nudziarzem jak ja.

Mimo wszystko będę.

DZIEŃ 1667

DZIEŃ 1666

DZIEŃ 1638

Postęp, mawiają.

Kawa gotowa.

Można dołączyć.

DŻENTELMEN W MOSKWIE

Dziękuję.

Zdaje się, że nie mieliśmy sposobności się poznać.

Abram, opiekuję się tym miejscem.

Miło mi pana poznać.

Nazywam się Aleksander Ilj…

Wiem, kim pan jest.

To ostrzał armatni?

Wyburzają stare budynki.

Pszczoły starają się nie zwracać na to uwagi.

Oto owoc ich pracy.

Doskonałe. Czuć nutkę bzu.

Z parku Aleksandrowskiego.

Za jakiś tydzień pojawi się smak czereśni.

Miód z naszego majątku w Niżnym Nowogrodzie

smakuje jabłkami przez całą wiosnę.

Tam kwiaty jabłoni opadają jak śnieg.

- Tak. - Bardzo dobrze to znam.

Po śmierci Lenina kraj pogrążył się

w walce o władzę między Trockim a sekretarzem generalnym Stalinem.

Życie w Metropolu niewiele się zmieniło.

- Dzień dobry. - Dobry.

Pięknie, Marino.

Hrabia wypracował sobie wygodną rutynę.

Mijały dni i pory roku.

Nino!

Jak minął rok szkolny? Byłaś nieposłuszna?

System kapitalistyczny leży u podstaw imperializmu.

Tak, ale jednostka też ma swoją rolę do odegrania.

Myślisz, że bez ambicji

i napiętych relacji z matką

Napoleon podbiłby Europę?

Jeśli nie on, zrobiłby to kto inny.

Gdy wyczerpią się lokalne surowce, zaczyna się polityka ekspansji

i dążenie do wojny, która służy tylko klasie rządzącej.

Tak mówi sekretarz Stalin.

Twój ruch.

Nie pamiętam, abym był w aż tak kiepskiej sytuacji.

- Anno! - Anno.

Tutaj. Proszę o uśmiech.

Spójrz tutaj, Anno. Wyglądasz cudownie.

Obróć się w prawo. Dziękuję.

- Wyglądasz pięknie. - Towarzyszka Urbanowa? Anna?

Tutaj.

- Przepraszam, młody człowieku. - W czym mogę pomóc?

- Czy pokój jest już gotowy? - Oczywiście.

- Anno. - Cudownie.

- Jeszcze jedno, Anno. - Dziękuję, panowie.

Wracała do hotelu kilkanaście razy

od ich wspólnej nocy,

ale nie zamienili ani słowa.

Twój ruch.

Poznaj Siergieja Iwanowicza Siemienowa. Pisze o tobie artykuł.

Interesuje go twój nowym film.

- Bardzo mi miło. - Mnie również.

Audriusie? Podaj mi butelkę Bollingera.

Rocznik 1917, jeśli można.

- Znowu? - Nigdy nie bój się porażki,

raczej lękaj się nie podjąć próby.

Ale podejmował pan próby. I to wiele razy.

Daj jej ten liścik z szampanem, dobrze? Dziękuję.

Towarzyszko Urbanowa.

DASZ MI TRZECIĄ SZANSĘ ZROBIENIA PIERWSZEGO WRAŻENIA. A.L.

DASZ MI TRZECIĄ SZANSĘ ZROBIENIA PIERWSZEGO WRAŻENIA. A.L.

Miszka, myślałem, że wrócisz za tydzień.

Co się stało?

Chodźmy na górę.

Partia nadal monitoruje działalność uchodźców za granicą.

Wczoraj dowiedziałem się że hrabina zmarła.

Bardzo mi przykro.

Jak to się stało?

Od wielu lat miała problemy ze zdrowiem.

Nie znam dokładnej przyczyny.

Miała 87 lat. Będę szczęściarzem, jeśli pożyję tak długo.

Jej pogrzeb był godny kobiety o jej pozycji?

Rozumiem, że w Londynie jest wspaniały kościół prawosławny.

Nabożeństwo odbyło się w krematorium w Golders Green.

W krematorium?

A jej prochy pozostaną za granicą?

Zasługuje na więcej.

Powinienem zorganizować nabożeństwo w jej intencji.

Nadal ma przyjaciół w Moskwie.

Nie angażujemy się już w ceremonialne przesądy.

Bóg też jest na uchodźstwie.

Jestem ostatnim z Rostowów.

Po mnie nie ma już nikogo.

To zapewne Châteauneuf-du-Pape.

Po przyjeździe podamy kawior do degustacji.

Vichyssoise.

Ryba gotowana na parze. Pasuje do głównego dania, całej jagnięciny.

Co to za okazja?

Wszystko ma być podane jednocześnie, po kawiorze?

Oczywiście.

To nie byłaby uczta, gdyby serwowano ją po kawałku.

Spotkanie ku pamięci mojej zmarłej babci.

Hrabiny Rostowej.

Na ilu gości?

Dwudziestu.

Gdy zmarł mój mąż, nie pozwolono nam odprawić mszy.

Proszę uważać. To może się nie spodobać.

- Przepraszam. Nie wiedziałem. - Skąd miałby pan wiedzieć?

Tak, nie używano go całe lata.

Prosto. Garbi się pan.

Czuję, że moglibyśmy przywrócić

jego dawną świetność. Co wy na to, panowie?

Proszę nie wciągać.

Co za oszczerstwo. Powiedziała: „Nie wciągać”, Jasza.

Może ta wspaniała porcelana nie bez powodu była nieużywana

przez większą część dekady.

To wbrew zasadom partii.

Mimo wszystko, nie tęsknisz za obsługą ludzi,

którzy są dość wyrafinowani, by docenić nasze wysiłki?

Mogłabyś wysłać wymiary Sidorowowi na Nikolskiej.

Gregor szył już dla mnie garnitury.

Nie powinien mieć problemu z uszyciem garnituru w stylu mojego ojca.

Musimy być bardzo ostrożni, by nie zwracać uwagi.

Bez obaw. Zadbam o to, by wszyscy zachowywali się jak najlepiej.

Mogę przyjąć zamówienie?

SERDECZNIE ZAPRASZAM…

Poproszę gulasz po łotewsku.

Podać do niego wino?

Zaproponuję rioję.

Rioja?

Przepraszam bardzo. Proszę nie zwracać na mnie uwagi.

Chciał pan zamówić rioję.

Ależ nie. Proszę tego nie robić.

Lepiej zamówić butelkę Mukuzani.

Gruzini uprawiają swoje winogrona w nadziei,

że pewnego dnia zostaną podane z takim gulaszem.

Zatem poprosimy.

Oczywiście.

Wielkie nieba, dziecko! Co ty wyprawiasz? Natychmiast przestań!

Dyrektorze Halecki, widział pan to barbarzyństwo?

Tak, wczoraj wieczorem poinformowano, że będą pewne… poprawki.

Nie mogą tego robić.

Dostaliśmy pewne instrukcje.

W Piazzy jest dżentelmen. Pyta o pana.

W końcu udało się panu przebrnąć przez drugi tom.

- Podobało się panu? - Częściowo.

Raczej wojna niż pokój.

Proszę bardzo, towarzyszu.

Kpią z sekretarza Stalina.

Są uczniami Trockiego. Wykształceni, uprzywilejowani.

Dwoje z nich to dzieci lekarzy. Inny ma ojca fizyka.

Uważają, że mają prawo do władzy,

zdobywają wpływy, a partia się dzieli.

Jest jakiś konkretny powód naszego spotkania?

Co wiecie o moim pochodzeniu?

Niewiele.

Nasze rozmowy koncentrowały się raczej na mnie.

Był pan kiedyś żołnierzem piechoty.

Przed końcem wojny już w randze pułkownika.

Skąd to wiecie?

Rozpoznawanie ludzi wysokiej rangi leży w naturze dżentelmena.

Co jeszcze?

Tylko Gruzin ze wschodu zacząłby posiłek od butelki rkaciteli.

Bo jest prostakiem?

Nie. Bo tęskni za domem.

W mojej rodzinie

na specjalne okazje pijano Châteauneuf-du-Pape.

Nie odebrałem formalnej edukacji.

Rodzice nigdy nie mieli książek, więc i ja ich nie miałem.

Moja córka ma osiem lat. Uwielbia czytać.

Obserwujemy ich bez przerwy, ale to za mało, by znać kolejny ruch.

Muszę zrozumieć klasy uprzywilejowane.

A w jaki sposób miałbym pomóc?

Od czasu do czasu będziemy się spotykać i rozmawiać.

Nauczycie mnie, na co zwracać uwagę.

W porządku.

Nikomu nie powiecie o naszych rozmowach.

Nadal nie znam pana nazwiska.

Osip Glebnikow.

Przykro mi z powodu twojej babci, Aleksandrze.

Dziękuję, Nino.

Znasz historię o ćmach z Manchesteru?

Nie.

Przez tysiące lat krępaki nabrzozaki miały białe skrzydła w czarne plamki.

To był świetny kamuflaż na brzozowej korze.

Naturalnie zdarzały się aberracje, ćmy o skrzydłach czarnych jak węgiel,

lecz ptaki wyjadały je z drzew,

nim owady zdążyły się rozmnożyć.

Pod koniec XIX wieku w Manchesterze zaroiło się od fabryk,

sadza z kominów pokryła budynki i drzewa.

Ćmy o białych skrzydełkach były narażone na atak drapieżników,

a te z czarnymi – przeżywały.

W niecałe sto lat

ciem czarnych jak smoła, stanowiących dziesięć procent populacji,

było już ponad 90%.

Białe ćmy stały się mniejszością.

No i?

Kiedyś potrzeba było pokoleń, aby życie uległo zmianie.

W obecnej sytuacji trzeba uznać,

że ten proces może zachodzić w mgnieniu oka.

Jak mówi Darwin: „Dostosuj się lub zgiń”.

Zaskoczyło mnie to zaproszenie.

To zwykłe spotkanie upamiętniające odejście mojej babci.

Nie ma w nim nic zwykłego.

Msza w intencji hrabiny nie spodoba się partii.

W ostatnim czasie w Moskwie odbywały się spotkania towarzyskie.

Ledwie pół roku temu

Władimir i Jelena Trubeckow pobrali się

w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego.

Tak. Było tam więcej tajniaków niż uczestników.

Władimir zaginął, a Jelena żyje samotnie w strachu.

Narazisz swoich gości na niebezpieczeństwo.

Czy to nowy, wspaniały świat, o którym marzyłeś?

- Nie od razu Rzym zbudowano. - Nie, ale spalono w jeden dzień.

Wiem, jak bardzo kochałeś babcię,

ale nie tak powinieneś to okazywać.

Ludzie tacy jak ty są…

Ludzie tacy jak ja?

Spotkanie starej elity będzie postrzegane jako akt buntu.

Wszystko się zmieniło, Aleksandrze. Musisz to zrozumieć.

To niebezpieczne.

Nie obrażę się, jeśli wolisz się nie pojawiać.

Przemyśl, co powiedziałem.

Lepiej już pójdę.

W porządku.

Dziękuję za książki.

Dobry wieczór.

Oczywiście. Każę to wysłać do pani apartamentu, panno Urbanowa.

Audriusie.

Zauważyłem, że ty i twoi chłopcy

uwijacie się jak w ukropie.

Dobry wieczór. Zamawiali państwo obsługę.

Chwileczkę.

Panna Urbanowa. Czy nie przeszkodzi, jeśli zostawię to tutaj?

Co ty, u licha, wyprawiasz?

Olgo, możesz już iść.

Nie może… Naprawdę…

Mam dość. Naprawdę.

Madam?

Nie nalejesz sobie? Dlatego przyniosłeś dwa kieliszki?

Raczej z nadzieją niż przekonaniem.

Muszę przyznać, że po naszym… ostatnim zbliżeniu

i późniejszym lekceważeniu

obawiałem się,

że mogę wywołać jakąś…

- urazę. Dlaczego się uśmiechasz? - Nie uśmiecham się.

Ależ uśmiechasz się.

Gdy mężczyzna zostaje zwolniony z łóżka kobiety,

nie potrafi pojąć, że doznała swojej uciechy,

a teraz chce spać.

Swojej uciechy?

Jednak gdy na drugiej stopie jest but…

Nie dotyczy to wszystkich mężczyzn.

Mam raczej więcej doświadczeń w tej kwestii.

Słuszna uwaga. Więc byłem zwykłą przelotną fantazją?

Nie było to takie zwykłe, ale jak sobie życzysz.

Życzyłem sobie. I życzę.

To zapewne dodatkowa atrakcja

dla mężczyzny, który nie może mnie gonić po ulicy, gdy chcę odejść.

Dlaczego więc tak długo nie rozmawialiśmy?

Czekałam na ciebie.

Na mnie? Przecież wysyłałem szampana…

Zgadza się. I wypijałam go z przyjemnością.

Ale nie wysyłałeś siebie.

W te wszystkie wieczory, które spędzałaś w hotelu,

mogłem po prostu zapukać do drzwi?

- To zależy. - Od czego?

Od tego, czy byłam w nastroju na pukanie do moich drzwi.

Weź szampana.

Zaskoczyło mnie, że twój ojciec pracował w fabryce w Petersburgu.

Jego ręce zawsze śmierdziały smarem. Nieważne, jak długo je szorował.

Mówiłaś, że był rybakiem.

Uznałam, że to ci się spodoba,

podobnie jak czytelnikom Spectacles spodoba się historia,

że córka robotnika zrobiła karierę.

- Żadna historia nie jest prawdziwa? - Nie.

Zatem co robił twój ojciec?

Był słynnym matadorem.

Zjeździliśmy razem słynne hiszpańskie areny.

Pewnego dnia, zanim przybyły tłumy, ukradłam jego muletę

i zakradłam się na arenę.

Nie byłam dość szybka i… byk zahaczył mnie rogiem w ramię.

Upadłam na ziemię.

Gdy byk zmierzał w moją stronę, ojciec…

rzucił się przede mną, by uratować mi życie.

Ale poświęcił swoje własne.

Zmarł w moich ramionach.

Jesteś jak jedna z tych ciem z Manchesteru.

Nie mam pojęcia, co to znaczy.

- Pod koniec XIX wieku… - Chwila, co to właściwie ma znaczyć?

- Chciałem ci wyjaśnić… - Boże, tylko nie to.

Dlaczego byłeś wkurzony? W barze, ze swoim przyjacielem.

Moja babcia zmarła. Wychowywała mnie od dziesiątego roku życia.

Bardzo mi przykro.

Żałoba jest przywilejem.

Oznacza to, że kogoś kochałeś i ktoś kochał ciebie.

Gdzie jest twoja rodzina?

Olga nią jest.

Mam jutro dużo pracy, a ty mnie wykończyłeś.

Cóż, minęły cztery lata.

Biorąc pod uwagę sytuację, będę wdzięczna za dyskrecję w…

Ależ oczywiście.

Gratulacje nagrania filmu.

Sekretarz generalny na pewno będzie zachwycony.

- Nie zapomnij zamknąć… - Drzwi przy wyjściu.

Pamiętam.

Do następnej okazji?

Być może.

Dobranoc.

Aleksandrze?

Dziś rano znalazłem martwą królową.

Miód nadal jest.

Rój musiał się od niej odwrócić. Tak się dzieje, gdy kolonia upada.

Chyba że to szerszenie.

Może czają się tam szerszenie.

Zniszczyli Carskie Ogrody.

Kwiaty, drzewa.

- Jaki to ma sens? - One wrócą, Abram.

Twoje pszczoły poszukają nowego miejsca do zbierania pyłku.

Dbałem o ten ul przez ostatnie 20 lat.

To koniec.

Zupełnie zapomniałaś moje lekcje etykiety.

Robię listę wszystkich liczb pierwszych.

Wyobrażasz sobie odkrycie tak wysokiej liczby pierwszej,

że nikt jej jeszcze nie odkrył?

Tak, to byłoby coś.

Liczę, że weźmiesz udział w kolacji, którą planuję.

Najpierw muszę coś zrobić, ale spróbuję.

Można przyjąć zamówienie?

Dobry Boże. Musisz się tak zakradać?

Przepraszam. Można już przyjąć zamówienie?

Nie powinieneś pracować w Piazzy, Leplewski?

Uznano, że zasługuję na awans.

Przyjmę zamówienie, jeśli łaska.

- Ja wezmę kaczkę. - Ja też.

Oczywiście. Do tego jakieś wino?

Tak. Butelka San Lorenzo Barolo, rocznik 1912.

Dobrze, a wino czerwone czy białe?

Barolo jest czerwone.

A zatem podamy czerwone.

Tak. Barolo jest czerwone.

Przepraszam, jeśli nie wyrażam się jasno.

Jeśli chodzi o wybór wina na wieczór, są tylko dwie opcje…

białe i czerwone.

Złożono skargę do towarzysza Teodorowa, komisarza ds. żywności,

że istnienie naszej karty win

stoi w sprzeczności z ideałami rewolucji.

Najwyraźniej to pomnik przywileju szlachty.

Usunęli wszystkie etykiety.

To niedorzeczne.

Kto chciałby się dopuścić tego kulturowego wandalizmu?

Kto mógłby złożyć taką skargę?

Twój kelner. Towarzysz Leplewski.

Przypuszczam, że ma przyjaciela.

Przyjaciela?

Wpływowego.

Dlatego należy na niego uważać.

Nie odpuszczą, aż nie zniszczą wszystkiego, co było.

Châteauneuf-du-Pape.

Tak.

Widzę, że Sidorow nie stracił nic ze swego talentu.

Zamknął swą pracownię dwa lata temu.

To kto to uszył?

Ty?

Przecież codziennie ceruję mnóstwo prześcieradeł i poszewek,

sprzątam i biegam za moim synkiem.

Marino, jestem niewymownie wdzięczny, że tak wiele dla mnie robisz.

Nie oczekuję stawki Sidorowa.

Ależ dostaniesz ją, co do grosza.

I jak?

Coś nie tak?

Na moim ojcu leżał lepiej.

- Jeśli się panu nie podoba, mogę… - Jest idealny, Marino. Dziękuję.

Przeszłaś sama siebie. Brawo.

Wasilij, co to wszystko ma znaczyć?

Organizujemy przyjęcie z okazji filmu panny Urbanowej.

Ponoć zjawi się sam sekretarz generalny Stalin.

A przybyli już moi goście?

Tylko jeden.

Ważne, by pozwolić sekretarzowi Stalinowi

ustalić temat rozmowy.

Dobry wieczór.

Jeśli podejmie rozmowę,

należy podkreślić wyższość rosyjskiej kinematografii nad Hollywood.

Bez obaw, znam swoje kwestie.

Miszka.

Tak się cieszę, że jesteś.

Jestem tu dla ciebie, nie dla twojej babci.

Doceniam to. Pozwolisz?

Gotowe? Raz, dwa, trzy…

Sasza, stresowaliby się przyjazdem

nawet bez wizyty Stalina do hotelu.

Kochali moją babcię. Będą chcieli oddać jej szacunek.

Dolać czerwonego?

Zostaw. Zostaw, proszę.

Nie rozumiem, dlaczego nie obsługuje nas Andriej.

- Wyznaczono do tego mnie. - Kto wyznaczył?

- Dobry wieczór. - Nina.

Dobrze, że do nas dołączyłaś.

Poznaj Miszkę, mojego starego przyjaciela.

Cóż…

Widzę, że pomagasz zmienić wystrój hotelu.

Cieszę się, że mogę coś zrobić dla Matki Rosji.

Cieszysz się?

Wasza Ekscelencjo,

Emil kazał mi poinformować,

że reszta dań od jakiegoś czasu jest gotowa.

Nadal czekamy na przybycie gości.

Jeszcze trochę i się zepsuje, a wiemy, jak wybuchowy bywa Emil…

Niech to szlag! Będziemy czekać!

Przepraszam, Andriej. Wybacz.

Przeproś ode mnie Emila i podziękuj serdecznie.

Ten szal to nie przesada?

Jest dobrze.

Na mój znak.

Samochód sekretarza jest już w drodze.

Przygotujcie się.

- Nigdy nie wiadomo. - Muzyka.

Zaczynamy.

Sasza, musisz zrozumieć ryzyko,

na jakie by się narazili, przychodząc dziś wieczorem.

Zwróciliby na siebie uwagę.

Siostry Istomin mają po osiemdziesiąt lat.

Jakie stanowią zagrożenie?

Wzniecą rewolucję nad przystawkami?

Wiesz, co zrobiła partia?

Usunęli etykiety ze wszystkich butelek wina. To szaleństwo.

To tylko wino.

Tylko?

Butelka wina to zaklęta chwila historii.

Jego smak opowiada o miejscu, czasie,

ziemi pod stopami winiarza,

czy sezon był deszczowy, czy suchy.

Ale teraz musimy zaakceptować, że to nie ma żadnego znaczenia.

Wino jest po prostu czerwone lub białe.

Teraz to pomnik przywilejów. Co za absurd.

- To prawda. - Co takiego?

To pomnik przywilejów.

Dziękuję. Wystarczy.

Dziękuję.

Niestety…

Stalin nie weźmie udziału w przyjęciu.

A co ze mną?

Ja też powinienem zostać usunięty?

Cała nasza przeszłość powinna zostać usunięta dla chwały rewolucji?

Wszystko trzeba spalić na popiół, tylko po co?

Aby kraj mógł się rozwijać.

Rozwijać? Na czym polega ten rozwój?

Co oni ci zrobili?

Przykro mi z powodu twojej babci.

Miłego wieczoru, Miszka.

Nino, proszę. Przepraszam. Zostań. Siadaj.

Dobrze. Wracajcie do pracy.

Wszystko w porządku?

To żenujące.

- Powinieneś iść. - Chętnie zostanę.

Proszę, Miszka, zostaw mnie.

Mamy posprzątać jedzenie?

Czy posprzątać jedzenie?

Sprzątamy?

Pozbądźmy się wszystkiego.

Wszystkiego. Pozbądźmy się tego!

Hrabina Osipowa szoruje podłogi w sanatorium.

Siostry Istomin żyją jak upiory w jednym pokoju,

marząc o powrocie starego porządku.

Reszta waszych gości dzieli podobny los.

Chciał pan zobaczyć, czy ktoś z nich przyjdzie?

Bądź bardzo ostrożny, Aleksandrze.

Wciąż jesteś tu więźniem.

Uznaj swoją porażkę.

Aleksandrze.

Miałeś rację. Pszczoły wróciły.

Przyjdź i zobacz. Proszę.

Masz. Skosztuj.

Jabłka.

Musiały przylecieć z Niżnego Nowogrodu.

Musiały usłyszeć, jak opowiadasz o swoim domu.

Widzisz?

Mówiłeś, że znajdą sposób.

Powiedziałeś, że wrócą.

To znak.

Chcą, żebyś został.

Żebyś się nimi opiekował.

Nie.

Ty jesteś ich właścicielem.

Jestem stary i zmęczony.

Masz o wiele więcej do zaoferowania.

Nie zmarnuj tego.

Audriusie, brandy, jeśli łaska.

Dziękuję.

Nie boisz się, że ktoś cię ze mną zobaczy?

To już bez znaczenia. Moja kariera zapewne dobiegła końca.

Film nie podobał się Stalinowi. Podejrzewam, że go przerósł,

co mnie nie dziwi, biorąc pod uwagę jego niewielki wzrost.

Wypijmy za to.

Za konfederację pokornych.

Za konfederację pokornych.

Audriusie?

Zapewne nadal potrafisz znaleźć butelkę Bollingera.

- W rzeczy samej, hrabio Rostow. - Proszę cię…

Mów mi Aleksander.

Idziemy?

Napisy: Marcin Łakomy