Original subtitles

"14 Sai no Haha" ตอนอวสาน

มิกิ!

แม่

หนูเจอลูกแล้ว

เป็นอย่างไรจ๊ะ?

หนูตัดสินใจตั้งชื่อแล้วด้วย

ชื่อเด็กหรือ?

ชื่ออะไรล่ะ?

หือ?

โซระ (ท้องฟ้า)

ซ-โซระ?

โซระ

เหมือนท้องฟ้าสีฟ้า..โซระ

"อิจิโนเสะ โซระ อิจิโนเสะทารกน้อย

โซระจัง หือ? ชื่อดีนี่น่า

และก็ดูโดดเด่นไปหน่อย แต่ก็เหมือนมิกิ

ใช่ค่ะ

หนูคิดไว้หลายชื่อ

แต่พอเห็นหน้าเธอ หนูก็รู้สึกว่ามันเหมาะมาก

ใช่มั้ย?

อุ้ย..โซระ

โซระจังงง ได้ยินมั้ยจ๊ะ?

อาจารย์คะ

วันหนึ่ง..

หนูจะเดินไปกับเธอ ใต้ท้องฟ้ามีคราม ใช่มั้ย?

แน่นอนจ้ะ

กรุณาบอกความจริงมาเถอะค่ะ

ฉัน...

อาจจะอายุแค่ 14 ปี..

แต่...

หนูก็เป็นแม่ของเธอ

หมอจะอธิบายให้ฟัง

โซระจังยังไม่สามารถดื่มนมได้เองเลย

ตอนนี้เราป้อนอาหารเธอผ่านทางท่อที่ต่อเข้าไปในกระเพาะอาหาร

ถ้าเธอยังไม่สามารถกินนมได้เอง

เธอก็ออกจากโรงพยาบาลไม่ได้

แล้ว ถ้าเธอดื่มนมได้เอง หนูก็พาเธอกลับบ้านได้?

ไม่ใช่ทันทีนะ

จนกว่าน้ำหนักเธอจะขึ้นพอสมควรแล้ว

และมากกว่า 2500 กรัม

เธอจะยังอยู่ที่นี่ไปก่อน

เพราะเกิดมาตัวเล็ก

มีความเสี่ยงสูงที่จะติดเชื้อ เช่น ปอดบวมได้ง่าย

ดังนั้น...

นานแค่ไหนคะ?

ดูจากตอนนี้ คิดว่าอย่างน้อยก็ 1 เดือน

อาจจะ....2 เดือน

หมายความว่า

หนูจะออกจากโรงพยาบาลก่อนหรือคะ?

ใช่แล้ว

อืมม...

แล้วมีอะไรที่หนูจะทำให้เธอได้บ้างคะ?

อืม ขอดูก่อนนะ

เริ่มแรก...

เธอควรจะพักมากๆ และให้ฟื้นตัวเต็มที่

และถ้าเริ่มมีน้ำนม

ช่วยนำมาด้วย

ที่เหลือก็คือเชื่อใจพวกเรา และไว้ใจเรา

ได้คะ

หนูจะทำให้ดีที่สุดเพื่อโซระ

ของขวัญแสดงความยีนดี

อยู่ๆเธอก็มาเยี่ยม

เพื่อฉลองคลอด

ไม่มากไปหรือ

นี่อะไรคะ?

พวกเขาหลบซ่อนตัวเพราะเจ้าหนี้ เธอก็รู้

มันแปลกไม่ใช่หรือ?

เออ ช่วยบอกที่อยู่ของคิริโนะซังได้มั้ย?

เอ๋?

ฉันจะเอามันไปคืน

ทำไมล่ะ

ฉันกังวล

ฉันอธิบายไม่ถูกหรอก

แต่ฉันกังวลจริงๆ

แม่อยู่ไหนคะ?

อืม

เธอเหนื่อย พ่อก็เลยให้แม่กลับบ้าน

นั่นอะไรหรือ มิกิ?

ก็ของสำหรับคุณแม่ยังไงล่ะคะ

วันนี้ ฉันมาเพราะว่า มีบางอย่างที่ฉันอยากให้คุณ

นี่อะไร?

นี่

ใบเกิด

ใบเกิด?

คุณต้องนำส่งภายในสัปดาห์หน้า

ฉันคิดว่ามันคงจะดีถ้าคุณเติมมันเอง

ขอบคุณ

ใช่...

ก็ดี

มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่...

ฉันคิดว่าเราควรฉลองที่เธอคลอดอย่างปลอดภัย

อืมม..พ่อคะ

อะไรหรือ? อยากได้ชูครีมมั้ย? หือ?

เอ๋...

ก็ได้ ถ้าลูกกลับบ้านแล้วนะ

เอ๋? กลับบ้านแล้ว?

ช่าย

ทำไมหรือ? ฉันถึงได้มีปัญหามากมาย...

ฉันต้อง

ทำน้ำนม

อา นี่ นี่ นี่!

หยุดนะ!

หนูอยากเอาน้ำนมไปให้ลูก

หนูไม่สามารถทำได้ ถ้าพ่อยังอยู่แถวนี้ ใช่มั้ย?

นั่นสินะ

งั้น...งั้น.... แล้ว....อืม

ทำให้ดีที่สุด

ขอให้มีน้ำนมมากๆ

เจ็บจัง..

ไม่มีหวังเลย...

อืม...ขอโทษนะ!

อิจิโนเสะ

คิริโนะซัง...อิจิโนเสะพูดนะ

อยู่บ้านหรือ?

หวัดดี

แล้วแม่เธอล่ะ?

ซาโตชิคุงใช่มั้ย?

คิริโนะซัง!

คิริโนะซัง!

รถพยาบาล เรียกรถพยาบาลเร็ว

ใจเย็นก่อนนะ

เธอเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือ?

คิริโนะซัง

ถึงซาโตชิ

คิริโนะซัง

แม่กำลังจากไปแล้ว

หนี้สินของแม่...

จะหมดไปถ้าฉันตายไป...

ดังนั้น ไม่ต้องห่วงนะ

ถ้าลูกได้อ่านจดหมายนี้แล้ว

ช่วยติดต่อทนายของเรา

ลูกจะมีเงินพอสำหรับเรียนมหาวิทยาลัย

ด้วยเงินประกันชีวิต

แม่ขอโทษ ซาโตชิ

อย่ายอมแพ้ ลูกไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

ขอให้ีมีความสุขนะ

ฉันเดาว่าคงไม่มีหวังแล้ว...

แม่ขอโทษนะ...

โซระจัง

อา...

นี่...

ฉันทำได้...

ออกมาแล้ว...

โซระจัง...

น้ำนมออกมาแล้ว...

"14 Sai no Haha" "14 year old Mother" (Aisuru Tameni Umarete Kita - Born For Love's Sake)

ตอนอวสาน "ชีวิตคืออะไร?"

translator, timing : haruspex translator, editing, qc: mhaellix www.massuki.com

We hope you enjoyed watching this as much as we did translating.

จากอกแม่

สงสัยจังว่าเธอจะกินมั้ย?

เธอทำได้...

ได้นิดเดียว..

อีกนิดนะ...

ไม่ได้หรือ?

อืม ลองอีกครั้งนะ?

อย่าฝืนเลย มันจะอันตรายมากถ้าเข้าไปในปอด

ไม่ต้องห่วง

นี่เป็นน้ำนมที่มีค่า

ดังนั้นหมอจะทำหใ้เธอกินให้ได้

อาจารย์...

หนูสงสัยว่า..

ถ้าเธอเติบโตขึ้นมา

มีเด็กจำนวนมาก

ที่คลอดแล้วตัวเล็กมาก และไม่สามารถกินนมได้เอง

ในขณะที่โซระ...

โซระทำได้แค่นอนกับไม่ร้องไห้

ทารกที่สุขภาพดี จะร้องไห้มาก ไม่ใช่หรือ?

อย่าพึ่งสิ้นหวัง

แต่...

โรงพยาบาลคาสุกะ เมโมเรียล

ขอบคุณมากที่ช่วยกรุณา

โชคดีมากไม่ใช่หรือ? ที่เธอรอดมาได้

ถูกแล้ว...

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น...

หน้าของแม่ตอนนอน

เธอมักจะ มักจะ

ทำงานตั้งแต่เข้าตรู่

ตอนผมยังเด็ก ผมคิดว่า...

แม่เป็นคนที่เคยนอนเลย

ภายนอกแม่ดูภาคภูมิใจและเด็ดเดี่ยว

แต่ที่บ้าน...

คุณจะไม่เชื่อว่า เธอทำงานหนักแค่ไหน

ผมมักจจะมีข้ออ้างเสมอ

ถ้าเธอไม่เคยเห็นหน้าของแม่ตอนนอนมาก่อน...

ถ้าฉันเห็น..

ฉันมั่นใจว่าแม่ของเธอจะไม่เป็นอย่างนี้

ครับ

แล้วฉันจะมาใหม่

รอก่อน

ทำไม...

คุณช่วยฉันหรือ?

ถ้าฉันไม่ตาย...

ซาโตชิจะไม่สามารถมีชีวิตที่ดีได้

แต่ ถ้าคุณตายไปอย่างนี้ ซาโตชิคุง...

คุณจะรู้อะไร?

คนอย่างคุณ...

ไม่เคยรู้เรื่องสังคมและความยากลำบากบนโลกนี้

ฉัน...

ไม่ได้อยากตายเพราะอารมณ์

ตอนนี้บริษัทของฉันไม่มีอนาคตแล้ว

ฉันตัดสินใจแล้ว

นี่เป็นทางเดียวเท่านั้น...ที่ฉันสามารถปกป้องซาโตชิได้

ถ้าฉันทำอย่างนี้

ฉันไม่รู้จักงานของคุณดี...

แต่อย่างน้อย ถ้าคุณไม่มีชีวิตอยู่...

ซาโตชิคุงคงไม่สามารถมีความสุขได้

เพราะชีวิตเจอแต่สีขาว....

มิกิพูดอย่างนั้น

ตอนที่เราถามเธอว่าเธอจะทำอย่างไร ถ้าเด็กจะไม่มีพ่อ

คิริโนะคุงก็ไม่มีพ่อเหมือนกันใช่มั้ย?

แต่...

เขาก็ไม่ใช่คนเลว

เขาใจดี...

เขามีหัวใจที่เข้มแข็ง

เพราะคุณอยู่ที่นั่น...

ซาโตชิถึงเป็นอย่างนี้

ได้โปรด...

หยุดฆ่าตัวตายเถอะนะ

ฉันและมิกิ

และเด็กทารกด้วย พวกเราขอร้อง

เราจะพาคุณกลับห้องนะ?

ไม่เป็นไร ฉันอยากอยู่ที่นี่อีกสักหน่อย

แต่...เธอเพิ่มผ่าตัดมาไม่ใช่หรือ?

มันคงไม่ดีถ้าเธอฝืนตัวเองมากไป

ไม่เป็นไรค่ะ

ฉันสบายดี

ขอโทษค่ะ ฉันคุณนายอิจิโนเสะ

อา..ใช่

เธอไม่ควรออกไปนานอย่างนี้

สำหรับคุณแม่ที่มีอายุน้อย

คนจะคิดว่าพวกเขาไม่ดูแลลูกตัวเอง

ปกติมักจะเป็นเช่นนั้น

ถ้าอยากเป็นแม่ที่ดี พวกเขาต้องพยายามอย่างมาก

ฉันขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย

มิกิ

แม่...

กลับไปที่ห้องซะ คุณต้องพักผ่อน

ฉันสบายดี

ฉันจะอยู่ที่นี่อีกสักครู่

มีอะไรหรือ?

บางที..

ถ้าฉันไป...

ฉันรู้สึกว่าโซระอาจจะตาย

เพราะเธอไม่สามารถกินนมได้เอง

และเธอไม่เคยร้องไห้เลย

แต่ คุณไม่มีทางเลือก \ให้คุณหมอเป็นดูแลโซระเถอะนะ

ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไร

แม้แต่..แม่

ทำอย่างนี้...

ถ้าเธอไม่สบายไป แล้วโซระจะเป็นอย่างไร?

นี่ \เข้าใจใช่มั้้ย?

แม่ของโซระจังคือมิกิ

เธอเท่านั้น รู้ใช่มั้ย

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ

เธอจะต้องอยู่คนเดียว

เพื่อโซระจังด้วย...

เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี

จากนี้ไป เธอทั้งสองคน จะต้องดูแลตัวเองให้ดี

เราทั้งสองคน?

ใช่ เธอทั้งสองคน

ยืนไหวมั้ย?

นี่...

ฉันจะทิ้งมันไป

ซาโตชิ...

แม่จะพาลูกกลับบ้าน

เพื่อชดเชยบาปงั้นหรือ?

ไม่ ไม่ใช่

บทสัมภาษณ์

พ่ออายุ 15 ปี /Nแม่อายุ 14 ปี

และเด็กที่คลอดออกมา...

พวกเขาจะมีชีวิตในญี่ปุ่นต่อไปอย่างไร?

ฉันอยากบอกกับโลกว่า

คุณไม่รู้สึกถึงความผูกพันธ์ระหว่างพวกเขาหรือ?

ไม่น่าสนใจ

เด็กโง่พวกนั้น

เขาเป็นคนน่าสนใจมาก

"ใบเกิด"

มิกิ!

หวัดดี!

ลุง

นี่

เคนตะ

เป็นไงบ้าง?

อืม ก็งั้นๆ

มีอะไรงั้นหรือ? เธอดูไม่ค่อยดีเลย

อืม

ไม่จริงหรอก

นี่ นั่นอะไร?

อา ใบเกิดนี่น่า

เธอตั้งชื่อเด็กแล้วหรือ?

คะ \ ถึงกำหนดแล้ว

อา ชื่ออะไร? เคนิชิใช่มั้ย?

อย่าบ้านะ เธอเป็นผู้หญิง

แล้ว อะไรหรือ มิกิ?

รอหน่อยสิ เธอเสียงดังจริงๆ

เร็วหน่อยสิ

ฉันกำลังจะเขียนให้

อิจิ..โน..เสะ..

ฉันตื่นเต้นจริงๆ...

แน่นอน!

จริงหรือ? ที่เพิ่งคลอดใช่มั้ย

ใช่

โซ...?

ระ...?

โซระ?

ชื่ออะไรแปลกจริงๆ

อา?

ชื่อที่ดีนะ ใช่มั้ย?

ช่าย ชื่อที่ดีและยิ่งใหญ่

ถูกแล้ว

มิกิเป็นคนตั้งชื่อให้

ไม่เห็นจะดีเลย

ไม่ดี..

คุณลุง นั่นไม่เกี่ยวกับหนูหรอก

ไม่ใช่ ไม่จริงหรอก เก่งมาก

การที่เธอกล้าเผชิญหน้ากับอุปสรรคเป็นเรื่องยาก

แต่เธอทำดีมาก

แต่หนูก็อยากบอกว่า มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก

ไม่ใช่จริง ๆ

"อิชิโนเซะ โซระ"

"อัตราการหายใจ"

ยินดีด้วยที่ได้ออกจากโรงพยาบาล

มันเยี่ยมมากเลยใช่มั้ย?

เด็กยังต้องอยู่ในโรงพยาบาลต่ออีกหน่อย

แต่มันก็เป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม ไม่ใช่หรือ?

ถึงแม้ฉันจะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนก็ตาม

วันนี้เป็นฉลองการจบภาคเรียน

เอ้านี่

"ใบรายงาน"

ใบรายงาน?

สำหรับเธอ

มันหมายความว่าเธอได้จบการศึกษาชั้นม.2

"วันที่เข้าเรียน - เทอมแรก 71/71 วัน, กลับก่อน 2 วัน เทอมสอง 6/71 วัน กลับก่อน 1 วัน, เทอมสาม 0/53 วัน

ค่ะ

ถึงแม้ว่าโรงเรียนจะเลื่อนการตัดสินมา\nจนกระทั่งเด็กคลอดออกมา

ก่อนที่จะเริ่มเปิดหน้า ท้ายที่สุด พวกเขาก็ได้ตัดสินใจว่า

คะ

เอาเป็นว่า ในขณะที่เลี้ยงลูกอยู่ที่บ้าน หนูก็เรียนไปด้วย

และเข้ามาสอบตามเวลาที่กำหนด

ถึงแม้ว่าเธอจะได้รับการรับรองให้เป็นนักเรียนของโรงเรียน

และความเห็นก็ยังหลากหลาย แต่...

ครูใหญ่ก็ย้ำว่า....

เธอควรจะจบการศึกษาภาคบังคับจากโรงเรียนของเรา

ขอบคุณมากค่ะ

แต่ว่า

อื้ม

หนู...

ทั้งหมดในช่วงหลายเดือนนี้ ทำให้หนูได้คิด

หนูคิดว่า...

ฉันจะดร็อปเรียน

เอ๋?

ถึงฉันจะอยากจบจากเซย์ริน...

แต่ค่าเรียนแพงมาก

ฉันจะลอง,,,หาโรงเรียนรัฐ ที่จะให้ฉันเข้าเรียนได้แทน

พ่อแม่ของเธอบอกครูว่า พวกเขาอยากให้เธอจบจากโรงเรียนของเรา

หนูก็คิดเหมือนกัน

แต่...

หลังจากได้รับใบเกิดเด็กแล้ว...

และจดทะเบียนครอบครัวเด็ก...

ฉันคิดว่าเธอจะเป็นสมาชิกของครอบครัวเรา .. แต่ไม่ใช่

ถึงหนูจะไม่ได้แต่งงาน

แต่หนูกับลูกจะต้องจดทะเบียนครอบครัวใหม่

หนูรู้สึกเหมือนว่าไม่ใช่ครอบครัวเดิมอีกต่อไป

อาจารย์คะ...

การเดินเข้าไปในโลกใหม่ชางน่ากลัวจริงๆ...

หนูไม่สามารถพึ่งพาพ่อแม่ได้อีกแล้ว

หนูคิดอย่างนั้น

ฉันไปละนะ

อา ดูแลตัวเองด้วย

ฉันไปล่ะ

อา ดูแลตัวเองด้วย

อา เคนตะ เอากุญแจไปด้วย ผมกำลังไปรับพี่กลับบ้านวันนี้

อา!

อรุณสวัสดิ์

หวัดดี

ไหน ไหนพูดอีกทีสิ... พี่สาวเธอจะกลับมาเมื่อไร?นะ

อา วันนี้ แต่...

อา จริงหรือ...

เด็กกลับมาด้วยมั้ย?

ไม่...

ยังกลับไม่ได้....

เคนตะ!

กล่องข้าวกลางวัน

อรุณสวัสดิ์

มีอะไร..

โซระ..

แม่จะออกจากโรงพยาบาลก่อนหนูนะ โอเคมั้ย?

เป็นเด็กดีและรอแม่นะ

พอเธอกลับบ้านได้ คุณจะไม่มีเวลานอนเลยล่ะ

ช่วงนี้ก็ขอให้สนุกแล้วกัน

คะ

อืม แม่ไปนะ โซระจิน!

บาย-บาย

คุณหมอคะ!

เธอกำลังร้องไห้

โซระ...

ร้องไห้....

โซระร้องไห้แล้ว!

อัตราการหายใจ

-ออกซิเจน -คะ

เธอหยุดหายใจ เครื่องช่วยหายใจ

หวัดดี ยินดีด้วย

ลูกสาวของคุณออกจากโรงพยาบาลได้แล้วใช่มั้ย?

คะ

งั้นไปกันเถอะโอเค?

อืม...

ฉันเชื่อว่า เธอจะร้องเสียงดังในไม่ช้า

ดังนั้น เราจะทำตามคำแนะนำของหมอ

อืม งั้นเธอจะให้เด็กอยู่ที่นี่หรือ?

เราก็ไม่อยากพูดอย่างนั้น แต่...

ดูสิ เรามีลูกสาวอายุพอๆกันใช่มั้ย?

มันเลวร้ายมาก

ถ้าเธอเริ่มคิดว่าที่เด็กนักเรียนมัธยมต้นคลอดลูกเป็นเรื่องธรรมดา

แล้วฉันจะทำยังไง?

ลูกสาวฉันยังเด็กก็จริง แต่...

ฉันจะทำยังไงถ้าเธอถามว่า คุณมีลูกได้อย่างไร?

ฉันไม่ได้อยากพูดกระทบคุณหรอก ฉันรู้ว่าคุณเองก็ลำบากมาก แต่..

เพื่อนบ้านทุกคนก็พูดว่าผลที่ตามมามันเป็นเรื่องใหญ่

ภายใต้สถานการณ์อย่างนี้

สถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักคุณ...

คงจะเหมาะสมกว่า

เด็กจะได้โตขึ้นมาอย่างดีด้วย

อา ใช่ ถูกแล้ว

ขอตัวก่อน

อืม สำหรับความคิดเห็นที่มีค่า ขอบคุณมาก

พวกเขากำลังบอกให้เราไปเสียงั้นหรือ?

หวัดดี

แม่คะ เข้ามาสิคะ!

มิกิ เป็นอะไรหรือ?

โซระ...

โซระอาการไม่ดี!

ได้แล้วคะ

อืม

อัตราออกซิเจน?

30%

เพิ่มให้เป็น 35%

มิกิ

หมอบอกว่าโซระจังหยุดหายใจ!

เอ๋?!

เกิดอะไรขึ้นคะคุณหมอ?

เมื่อสักครู่ เธอชักเนื่องจากขาดอากาศ

เอ๋ ..แต่เธอหายใจได้แล้วไม่ใช่หรือ?

หมอคิดว่าเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย

เพราะเด็กคลอดก่อนกำหนด

สัญญาณจากสมองเพื่อกระตุ้นการหายใจยังไม่สมบุรณ์เต็มที่

ทำให้การหายใจไม่สม่ำเสมอ

เธอจะเป็นไรมั้ยคะ ถ้าหยุดหายใจ?

เราให้ยาฆ่าเชื้อและเครื่องกระตุ้นการหายใจแล้ว

ตอนนี้อาการเธอคงที่แล้ว

"อาการคงที่.."

หายความว่า?

เธอจะไม่ตาย ใช่มั้ย?

กรุณาสงบไจก่อน

โซระจังกำลังพยายามเต็มที่

เท่าที่จะทำได้ เธอพยายามได้ดี

มิกิ

เธออยากลาออกหรือ?

เธอตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วหรือ?

คุณเห็นด้วยมั้ย อาจารย์เอนโด้?

กับที่เธอพูด

เธอพูดว่ามันเป็นเรื่องยาก

ไม่คะ...

แม้ว่าตอนนี้...

ฉันไม่สามารถอนุญาตให้นักรียนอุ้มลูกมาเรียนได้

แต่...

ในฐานะครู ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้ /Nนอกจากเป็นห่วงอนาคตของอิจิโนเสะเท่านั้น

อาจารย์เอนโด้กังวลเช่นกัน

มากกว่าทุกคนที่นี่

แต่เธอเชื่อมั่นในตัวอิจิโนเสะ

มากกว่าทุกคน

สำหรับครูแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุด...

และเป็นสิ่งที่ยากที่สุด...

คือการเชื่อมั่นในตัวลูกศิษย์

ฉันเองก็อยากเชื่อมั่นในคำตอบของอิจิโนเสะที่ได้ให้ไว้

เธอจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วหรือ?

โรงเรียนรัฐ? ไม่ได้นะ

เป็นเพราะว่าเราพูดไม่ดีกับเธองั้นหรือ?

ตอนนี้คที่ยอมรับมิกิก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

ใช่แล้ว แล้วทำไมหละ?

ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน

แต่...

ฉันคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง 14ปีจากนี้ไป

14 ปีจากนี้งั้นหรือ?

ตอนที่เด็กทารก...

อายุ 14 ปีเหมือนกัน

ฉันสงสัยว่า อิจิโนเสะจะพูดว่าอย่างไร?

เธอจะพูดถึงตัวเองตอนอายุ 14 ว่าอย่างไร?

ชีวิตของอิจิโนเสะ...

คงไม่มีใครเห็นด้วย

แต่..

จงภูมิใจกับเด็กที่ได้เกิดมา

แล้วจงพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ทางที่เธอเดินมาใช่มั้ย?

โซระ...

หนูสงสัยว่าเธอจะไม่ชอบหนู

ตอนเกิดมากก็ตัวเล็กมาก..

และไม่สามารถกินนมได้

และ..ตอนนี้...ก็...

บางทีเธออาจจะไม่อยากมาเกิดกับหนู

เธออาจ...

ต้องการเกิดกับแม่ที่ปกติมากกว่าหนู?

มิกิ,,, แล้วเธอล่ะ?

ถ้าโซระจัง...

เกิดมาอย่างปกติ

และเติบโตอย่างปกติ

หนูจะรักเธอมั้ย?

หนูจะห่วงเธอมั้ย?

หนูห่วงจริงๆ

หนูไม่เข้าใจว่าทำไม...

ถึงเราจะยังไม่เคยได้คุยกัน...

แต่หนูเชื่อว่าจะรักเธอมากอย่างไม่น่าเชื่อ

มันก็เหมือนกัน

ฉันมั่นใจว่าสำหรับโซระจังแล้วก็คงเป็นอย่างนั้นด้วย

คิดอย่างนั้นหรือ?

อืม

อิจิโนเสะ

คิริจัง...

วันนี้เป็นวันรับประกาศนียบัตรของเรา

งั้นหรือ

ยินดีด้วยนะ

ขอโทษนะ

ตอนที่เด็กอาการไม่ดี แต่ฉันกลับ

ไม่เป็นไร...

ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

เด็ก...

ตัวเล็กมากใช่มั้ย?

ฉันยังไม่เคยอุ้มเธอเลย แม้แต่ครั้งเดียว

งั้นหรือ...

ฉันไม่สามารถเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เธอ...

หรือให้นมเธอ...

จริงๆ..

ฉันแค่มาอยู่ที่นี่ แล้วก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่จริงสักหน่อย

เธอเสี่ยงชีวิตคลอดลูกออกมา

มาแล้ว

มิกิ!

ถ้าเธอไม่ฟื้นขึ้นมาหลังผ่าตัด

ฉันคงไม่ได้เห็นเธอ...

ฉันในตอนนี้...

ฉันเหมือนกับตายไปแล้ว

แต่วันนี้ ฉันสามารถมาเจอเธอได้

ฉัน...จะทำงาน

เอ๋?

แล้วมัธยมปลายล่ะ?

ฉันจะเลิกเรียน

ไม่นะ...

ถึงมันจะช่วยอะไรแม่ของฉันไม่ได้เลย

แต่ถึงจะเพียงเล็กน้อย ฉันก็อยากส่งเสียเด็กคนนี้

เพราะ...

เด็กคนนี้เป็นลูกของฉันและเธอ

ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะฉันอยากทำ

แต่ว่า...

ถึงตอนนี้...

ฉันใช้ชีวิตตามที่แม่บอก

ถึงจะเป็นตัวฉันเอง แต่ในขณะเดียวกันฉันกลับไม่รู้สึกว่าเป็นตัวเองเลย

แต่...

เวลาที่ฉันอยู่กับเธอ...

ฉันเป็นตัวเองได้

เวลาที่ฉันอยู่กับเธอ...

ตอนนั้นท้องฟ้า (โซระ)มักจะสวยงามเสมอ ฉันคิดอย่างนั้น

ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้พูดอะไรเจ๋งๆออกมา...

น่าอายจัง

แต่ว่า...

มันเป็นความจริง

ฉัน...

ก็ด้วย...

สำหรับฉันด้วย...

เวลาที่ฉันอยู่กับคิริจัง

ฉันคิดว่าท้องฟ้า(โซระ)สวยมาก

ฉันมักจะ มักจะคิดเสมอ

ว่าทำไม...

ว่าทำไม...

ฉัน...

มิกิ!

คุณหมอ!

ยาฆ่าเชื้อได้ผล และอาการติดเชื้อค่อยๆลดลง

หมอคิดว่าปลอดภัยพอที่จะพ้นจากภาวะอันตรายแล้ว

จริงหรือ?

โซระจังทำได้ดีมาก

ขอบคุณมาก

ไม่เยี่ยมหรือ? โซระจัง!

โซระ?

เธอชื่อว่า โซระ

เหมือนท้องฟ้าสีฟ้า...โซระ

มิกิเป็นคนตั้งชื่อให้

อะไรนะ?

อา ไม่มีอะไร...

ขอบคุณ

ที่ทำมาจนถึงตอนนี้

พอเถอะนะสำหรับคำขอบคุณ

เธออยากพูดอะไรหรือ?

มีบางอย่างที่เราอยากบอกทุกคนพร้อมๆกัน

อะไรหรือ...

เรา

เรา...

สองปีต่อจากนี้ ตอนที่หนูอายุ 18...

เราจะแต่งงานกัน

หา! จริงหรือ?

พูดอะไรน่ะ ทำไมด่วนตัดสินใจ?

เรายอมรับที่เด็กคนนี้เกิดออกมา

แค่ไม่ได้ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเธอ

อืม ถึงเธอสองคนจะเป็นพ่อแม่ของเด็กจริงๆ...

แต่แม่ของเธอ...

ไม่ต้องการให้เด็กเกิดออกมา

ใช่

เพราะอย่างนั้นเราเลยคิดว่าควรบอกทุกคน

"คิดอะไร?"

หนูคิดว่าทั้งพ่อและแม่จะไม่เห็นด้วย

แต่...

ยังไง..เราก็อยากเลี้ยงโซระด้วยกัน

เลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ใช่เล่นพ่อแม่ลูกนะ

ถึงแม้ว่าพวกเธอจะสามารถแต่งงานกันได้ตามกฎหมาย

แล้วเด็กอายุ 17 และ 18 ปีจะเลี้ยงเด็กได้อย่างไร?

ตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมจะทำงาน!

พอหนูจบมัธยมต้นแล้ว...

และโซระสามารถไปเนอสเซอรี่ หนูก็จะทำงานด้วย!

และเราจะเก็บออมเงิน

รอเดี๋ยว ฉันไม่เข้าใจ!

"ทำงาน" "ทำงาน"

การทำงานไม่ได้น่าภาคภูมิใจขนาดนั้นหรอกนะ

มันควรจะเริ่มหลังพวกเธอเรียนจบแล้ว

ไม่ใช่เพื่อตัวเธอ แต่เพื่อโซระจังต่างหาก

อา ถูกแล้ว แล้วค่อยทำงานและแต่งงาน

ใช่พวกเธอควรคิดเรื่องเรียนต่อ มัธยมปลายและมหาวิทยาลัย

เพราะอย่างนั้น

เธอควรจะไปโรงเรียน!

พอเธอโตกว่านี้

และทุกอย่างเข้าที่แล้ว

เราจะคิดเรื่องกลับไปเรียนใหม่

แค่พูดง่ายๆนะ

แป๊บเดียวก็ผ่านไป 5-6 ปีแล้ว

ถึงจะผ่านไป 5 ปี หนูก็จะอายุ 19 ปี

คิริโนะคุงก็เพิ่งจะอายุ 20 ปี

เรายังสามารถ...

เริ่มใหม่ได้...

เราอาจทำในสิ่งที่แตกต่างจากคนอื่นๆ...

แต่ มันก็แค่ความแตกต่าง

เราะทำทุกอย่างให้ดี

กรุณาด้วย!

ไปกันเถอะ ซาโตชิ

อย่างโง่นะ ไม่มีเหตุผลที่อยู่ที่นี่อีกต่อไป

แค่สองปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปหมด

เราจะไม่เปลี่ยน!

ตอนแรก ไม่มีใครคิดหรอกว่าพวกเขาจะเปลี่ยนได้

พวกเธอกล้ามากที่พูดว่าจะเลี้ยงเด็กคนนี้...

แต่ ลองพาเด็กคนนี้ไปข้างนอกดูสิ

พวกเธอคิดว่าเพื่อนบ้านจะพูดว่า "อา เด็กคนนี้น่ารักจังเลย" อย่างงั้นหรือ?

พูดอะไรเอาแต่ใจ...

แต่...

เธอคิดว่าทุกคนจะยอมรับ แล้วเธอจะมีความสุขในที่สุดงั้นหรือ?

เธอทำไม่ได้หรอก!

ฉัน..

เคยรู้รสชาติความรู้สีกพวกนั้นแล้ว ฉันรู้ดี

หลังจากสัมผัส ความเย็นชาของสังคม

พวกเธอจะไม่อยากแต่งงานอีก

โซระ..

โซระ...

เป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ

ไม่ใช่สำหรับหนู ไม่ใช่สำหรับคิริโนะคุง...

ไม่ใช่สำหรับพ่อ ไม่ใช่สำหรับแม่ และโรงเรียนด้วย

แต่...

ถึงตอนนี้โซระอาจจะตัวเล็ก แต่เธอพยายามที่จะมีชีวิต

โซระได้สัมผัสตัวหนู

และรู้ว่าหนูสำคัญยังไง

กับพ่อหนูและแม่หนูด้วย

โรงเรียนมีความสำคัญ และการมีเพื่อนก็ด้วย

และ...

มากแค่ไหน

ที่หนูรักคิริโนะคุง

ได้โปรด!!

ทำตามที่เธอต้องการ

แต่..

ฉันจะไม่สนใจพวกเธออีกต่อไป

และฉันก็จะไม่เจอเด็กนั้นด้วย

ถ้าพวกเธอไม่พอใจ

ก็ทำให้จริงจัง

และทำให้ฉันยอมพูดว่า "ยินดีด้วย" ให้ได้

อืม!

บางที...

ฉันจะพยายามเต็มที่ เพื่อดูเธออุ้มลูก

เธอยังไม่ได้เรียนใช่มั้ย?

เพราะเธอเป็นลูกของฉัน

"1 เดือนต่อมา"

ก็ได้!

ยานาจิซาว่าซัง...

เธอคิดว่า ทำไมพวกผู้หญิงถึงมาที่นี่?

เอ๋?

อา...ไม่...อืม...คือ...

ใช่

วันก่อตั้งโรงเรียน?

ไม่ ไม่ใช่

โง่จัง

นั่นสินะ

แล้ว ลูกน่ารักมั้ย

ฉันยังไม่มีเวลาพอที่จะคิดเลย

แต่...

เธอสำคัญกับฉันมาก

นั่นก็จริง

แล้ว เธอจะไม่ตายใช่มั้ย หือ?

ฉัน...

ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

เหมือนข่าวลือพวกนั้น

ฉันคบกับนักเรียนมหาวิทยาลัย...

แล้วเลิกกันเพราะพ่อแม่ของฉัน

ฉันคิดว่ามันจบไปแล้ว

ทุกอย่างจบไปแล้ว

แล้วฉันก็มาเรียนต่อที่เซย์ริน

ฉันเป็นลูกหมาน้อยของพ่อแม่มาตลอด

ฉันบอกพวกเขาว่า ฉันอยากไปเรียนโรงเรียนรัฐ

แต่...

ฉันก็เลิกพูดแล้วหละ

พอฉันเห็นเธอ

ฉันถึงรู้ว่าตลอดมาฉันเอาแต่โทษพ่อแม่ทุกอย่าง

อา อย่าเข้าใจผิดนะ

ถึงฉันห็นว่าเธอพยายามอย่างเต็มที่

ฉันก็ยังเห็นว่าเธอโง่อยู่ดี ที่ยอมคลอด

เอ๋? เธอจะกลับแล้วหรือ?

ใช่

จริงๆแล้ว ฉันยังเกลียดเธออยู่ไม่เปลี่ยน

มิกิ!

เรากำลังไปโรงพยาบาล

ใช่

พร้อมมั้ย?

ฉันกำลังไป

ได้

ยินดีด้วยที่กลับบ้านได้

อู๊ว...เธอยังอ่อนแอนะ

ตั้งแต่วันนี้ ไม่ใช่การฝึกฝนอีกแล้ว

อุ้มเธอให้มั่นๆ

ค่ะ

ตอนนี้เธอหนัก 2580 กรับแล้ว 5.7 ปอนด์

ถึงเธอจะยังเล็กมากกว่าเด็กที่คลอดตามปกติ

คุณสามารถเลี้ยงเธอได้เหมือนเด็กปกติ

2580 กรัม...

เธอจะโตขึ้น ใช่มั้ย?

ถึงเธอจะดูเบา แต่ถ้าอุ้มเธอนานๆ

เธอจะหนักมาก คุณจะรู้สึกเหมือนแขนจะหัก

ไม่..

คุณหมอ...

เธอหนักพอไหว

หนัก...มาก

ถ้างั้น ใช่ได้แล้ว

ในที่สุด มันก็พิสูจน์ได้ว่าทุกคนรักเธอ

ใช่

และ...

"และ"?

หมอแน่ใจ

มันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความหวังในอนาคต [มิกิแปลว่าความหวังในอนาคต]

[มิกิแปลว่าความหวังในอนาคต]

ใช่มั้ย แม่?

ไม่เอานะ คุณแม่ไม่ควรร้องไห้

ให้เธอร้องเถอะ

แค่วันนี้นะ

ได้โปรด

ก็ได้

ในชีวิต เธอไม่เคยรู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

การประกันชีวิตจะเป็นประโยชน์กับคุณอย่างมาก

คุณจะจ่ายจนกระทั้งอายุ 60 ปี แล้วก็จะได้รับผลประโยชน์กลับมา

อา ขอตัวก่อน ขอโทษที่รบกวน...

นั่น นั่น...

โอ สงสัยว่าทำไม... ฉันเพิ่งเปลี่ยนผ้าอ้อมไปเอง

โซระจังงง...

จีส เธอทำไม่ถูก

อา ผิดตรงไหน?

อา นี่

เดี๋ยวน้า

อืม เด็กดี เด็กดี

นี่คุณยาย นี่คุณยาย

แปลกจัง

อา อะไรหรือ?

เด็กมีหน้าที่ร้องไห้

ใช่

นี่คุณยาย

ข..ข..ขอบคุณมากสำหรับตอนนี้

ชดเชยสำหรับข้อมูลที่เธอให้ฉัน?

ฉันอยากเขียนเรื่องของเธอต่อไป

งั้น ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น อย่าให้มันจบลง

ทำให้เป็นเรื่องยาวที่น่าสนใจนานเท่าที่ทำได้

โอเค?

อืม..

มิกิ

สีของท้องฟ้าเป็นอย่างไร สำหรับคุณแม่คนใหม่?

แม่ มันสวยมาก

มันอาจจะมีแค่ในจินตนาการของฉัน

แต่วันนี้ก็ยังพิเศษ

แม้ว่าฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง

พรุ่งนี้จะครบรอบ 15 ปีของเธอ

ฉันรู้สึกว่ามันยาวนานมาก...

และก็รู้สึกว่ามันเร็วไปพร้อมๆกัน...

และเป็นปีแห่งความวุ่นวาย ไม่ใช่หรือ?

วันเกิดปีที่แล้ว..

ฉันไม่เคยคิดว่าจะเป็นอย่างนี้

ขอโทษค่ะ แม่

แต่...

สำหรับฉัน ช่วงอายุ 14 มันเป็นปีที่สำคัญมาก

ตลอดปีที่ผ่านมามีสิ่งท่เจ็บปวดและยากลำบาก...

ฉันคิดว่าฉันสูญเสียทุกอย่าง...

แต่ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ โซระได้มาอยู่ที่นี่

มิกิ...

บางที มันอาจจะดี ถ้าเธอสามารถบอกโซระจัง..

ฉันไม่ได้สูญเสียอะไรไปเลย

คุณได้รับสิ่งต่างๆมากมาย

มันเป็นปาฏิหารย์ ใช่มั้ยคะ แม่?

โซระเกิดมา..

และหนูเกิดจากแม่...

มันมีโอกาสเพียง 1 ในแสนเท่านั้น..

ไม่...

มันเป็นปาฏิหารย์ที่มีโอกาสเพียง 1 ในร้อยล้านเท่านั้น

ชีวิต...คือปาฏิหารย์

ตั้งแต่พรุ่งนี้ คุณจะอยู่ในสงคราม

ถึงแม้ว่ามันจะเร็วไป 1 วัน แม่อยากบอกว่า

ยินดีด้วย สำหรับวันเกิดครบรอบ 15 ปี

ขอบคุณ

ขอบคุณค่ะแม่

ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!

เรากลับมาแล้ว

-ระวังหน่อยนะ -หนูสบายดี

มาถ่ายรูปกันเถอะนะ

รูป?!

แต่...

เพื่ออนาคต มาถ่ายรูปที่หน้าตายื้มแย้มกันเถอะ

ใช่!

อา ขยับไปทางขวาอีกนิดนะ ทางขวา

ขวาของเรา?

อา มากไป ภอยหลังอีก ถอยหลัง

อา นั่นละ

พอ

โอเค เอาล่ะนะ

อา อืม.. โอเค

มันตั้งไว้ 5 นาที

เอ๋?

ยิ้มเอาไว้ให้ครบ 5 นาที

มาแล้ว มาแล้ว โอเค!

แฮมเบอร์เกอร์!

เอ๋?

เช้านั้น

เธอยิ้มตอนที่อุ้มลูก

หัวหน้า เขากลับมาอีกแล้ว

เขาจะอยู่ที่นี่ไปนานแค่ไหน?

ใช่มั้ย?

อา ขอโทษนะ

คะ?

เติมหน่อยสิ

ได้คะ

ขอบคุณที่รอ

"และแล้ว..."

"This Drama is a work of fiction."

www.thaisubtitle.com

บรรยายไทยโดย naan, pasathai, amnardr