Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Η Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου έλαβε χώρα στην Αγγλική πρωτεύουσα το 1666.

Από την Κυριακή 2/9 έως την Τετάρτη 5/9 κατέκαψε το ιστορικό κέντρο της πόλης.]

Χειμερινά Καταφύγια

Το χιόνι είχε έρθει νωρίς,

αλλάζοντας τα σχήματα και τους ήχους του δασότοπου και της Ακροποταμιάς.

Κατασιγάζοντας τις κραυγές και τα βήματα,

σκεπάζοντας τα τραχιά καφετιά στάχυα των νεκρών χειμωνιάτικων χορταριών.

Τα δέντρα, γυμνά για εβδομάδες, φόρεσαν τώρα ένα αλλιώτικο φύλλωμα,

καμπυλωτό, αστραφτερό, απαλό.

Μια άζωη και παγωμένη άνοιξη φτάνει στα κλαδιά τους.

Μέσα στο Δάσος, η εξώπορτα του Ασβού,

χωμένη στις ρίζες μιας αρχαίας βελανιδιάς,

ήταν κρυμμένη κάτω από ένα χιονένιο σεντόνι,

σαν έπιπλο σε εγκαταλελειμμένο δωμάτιο.

Όντως την είχε εγκαταλείψει. Προσωρινά, τέλος πάντων.

Αυτός, ο Αρουραίος και ο Τυφλοπόντικας βρέθηκαν φιλοξενούμενοι του Φρύνου,

αποκλεισμένοι από το χιόνι στο Αρχοντικό.

Λοιπόν, δε θα πάμε στα σπίτια μας απόψε.

- Ω, θεέ μου. Χιονίζει πάλι; - Για τα καλά.

- Συγγνώμη, Φρύνε, θα μας έχεις βαρεθεί. - Ναι, Φρύνε, θα σου είναι δυσάρεστο.

Καλέ μου φίλε, αγαπημένοι μου φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενος που σας φιλοξενώ.

Αυτό το σπίτι παραείναι μεγάλο για 'μένα. Να μείνετε όσο θέλετε.

Ναι, Φρύνε, όπως ακριβώς ο μακαρίτης ο πατέρας σου.

- Ω! Α χα χα χα χα χα! - (Ασβός) Ω, ναι.

Μπορεί να μη διαθέτεις το πνεύμα του, την αξιοπρέπεια του, τον κοινό του νου,

την εγκράτεια του, αλλά όπως κι εκείνος είσαι η προσωποποίηση της φιλοξενίας.

Καλά, έχεις έναν πολύ περίεργο τρόπο να παρουσιάζεις τα πράγματα, Ασβέ.

Εγώ απλά λέω αυτό που βλέπω, Φρύνε. Λέω αυτό που βλέπω.

- Ναι, αυτό εννοώ. - Και μερικές φορές πρέπει να λέγεται

ότι ξεχνάς το καθήκον σου προς τους προγόνους σου,

που έκαναν το όνομα των Φρύνων σεβαστό, που έχτισαν αυτό το επιβλητικό αρχοντικό.

Α-χμ! Πώς τον έλεγαν αυτόν εδώ, Φρύνε;

Ε; Α, αυτός είναι ο Σάμιουελ Ρότζερ Φρύνος. Χα! Μεγάλη μορφή.

Κοσμικός, φίλος της βασιλικής οικογένειας,

θεατρόφιλος, ταλαντούχος ποιητής. Καταλαβαίνετε από πού πήρα.

- Τι πήρες, Φρύνε; - Τι πήρα;

Την καλλιέργεια, την αυτοκυριαρχία, το σαβουάρ αποτέτοιο, την...

- Έκανε λεφτά πουλώντας κεριά. - Πώς είπες, Ασβέ;

Ο Σάμιουελ Ρότζερ Φρύνος.

Θυμάμαι που ο πατέρας σου μου έδειχνε το γενεαλογικό σας δέντρο.

Έκανε λεφτά πουλώντας κεριά.

Λένε πως από ένα κερί τού πατέρα του ξεκίνησε η Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου.

- Πω πω! - Εννοείς ότι ο τύπος ήταν έμπορος;

Δεν υπάρχει τίποτα κακό με το εμπόριο, Φρύνε.

Πολλοί από την οικογένεια μου ήταν έμποροι.

Ναι, φυσικά. Απλά εγώ δε θα άντεχα να ασχολούμαι με χρήματα όλη μέρα.

Ναι, καλά (!) Να τα ξοδεύεις, ναι.

- Να τα βγάζεις, όχι. - Για άκου να σου πω, Ασβέ...!

Είπες πως η οικογένεια σου ασχολιόταν με το εμπόριο, Αρουραίε;

Ναι. Στο εξωτερικό κυρίως.

Κάποιοι απ' αυτούς φέρονται να ταξίδεψαν στις ρότες των μπαχαρικών

σε Ινδία και Κίνα, και σε μακρινά νησιά αλαργινών θαλασσών.

- Πωω! - Ανέκαθεν ήταν ναυτικοί, ξέρεις.

Ανέκαθεν άκουγαν το κάλεσμα της θάλασσας, των μακρινών τόπων,

των πλατύτερων, μεγαλύτερων ποταμών που διέτρεχαν εύφορες κι απέραντες κοιλάδες

κάτω από έναν ξένο ήλιο.

(Φρύνος) Ήταν περισσότερο ο τύπος μου, ο γερο-Χένρι.

- Γοητευτικός, ευφυής, γενναίος. - Αλήθεια, Φρύνε;

Ω, ναι. Στενός φίλος της βασίλισσας Ελισάβετ. Τον έχρισε ιππότη.

Ω, ναι. Ο σερ Χένρι Γουίτινχαμ. Φοβερός ξιφομάχος.

Θέση φύλαξης! Α-χα! Χο χα!

Άρπα την, κανάγια! Χα χα!

Τώρα θα σε αποτελειώσω! Χα χα χα!

Α χα χα! Άου! Ωχ! Άου! Το χέρι μου!

"Χτύπημα! Χτύπημα καταφανέστατο!" (Άμλετ, Σαίξπηρ)

(Γελάνε)

Α, ναι, πολύ αστείο (!)

Άου! Ωχ!

Ένας πρόγονος μου φέρεται να σκότωσε έναν βασιλιά.

Τι είπες, Τυφλοπόντικα;

Χα! Δεν μπορώ να φανταστώ τους Τυφλοπόντικες να είναι καλοί στο σπαθί.

- Στο σπίτι του κρεμασμένου, Φρύνε... - Ω. Ωωχ...!

Ω, όχι με σπαθί. Όχι, ήταν ατύχημα.

Για συνέχισε. Δεν το έχω ακούσει αυτό.

Ήταν ο βασιλιάς Αλέξανδρος ο Τρίτος της Σκωτίας, 1200 και κάτι. Ο φουκαράς.

Τι συνέβη, Τυφλοπόντικα;

Ίππευε το άλογο του τη νύχτα κι εκείνο έβαλε την οπλή του μέσα σ' ένα λαγούμι

που είχε φτιάξει αυτός ο πρόγονος μου, κι εκσφενδονίστηκε.

- Τι λες τώρα! - Σκοτώθηκε πέφτοντας.

Θεέ και Κύριε!

Είναι θαύμα που το φάντασμα του δεν επιστρέφει να σε κατατρέχει.

Μια φορά παραλίγο να πιστέψω πως ήρθε.

- Τι είπες, Τυφλοπόντικα; - Δε θυμάσαι;

- Τότε που άκουγα θορύβους στο σπίτι μου. - Ναι, μα τον Δία!

Θυμάμαι που με συμβουλεύτηκες. Δε μου είπες ποτέ τον λόγο.

Ήταν μεγάλη μου χαζομάρα. Δε μ' άρεσε να μιλάω γι' αυτό έπειτα.

- Α! Χα χα χα χα χα! - Αλλά δεν έχει σημασία τώρα πια.

Ήταν αρχές της άνοιξης και συνεχώς άκουγα παράξενους,

ανησυχητικούς θορύβους που δεν μπορούσα να εξηγήσω.

Ήξερα ότι δεν υπήρχαν φαντάσματα,

αλλά υπήρχαν χτύποι ενώ δεν ήταν κανείς εκεί να χτυπάει

και ξυσίματα ενώ δεν ήταν κανείς εκεί να ξύνει.

Ήμουν τόσο ταραγμένος που ακόμα και το τριζοβόλημα της φωτιάς με τρόμαζε,

ή το καμπάνισμα του ρολογιού.

Και όταν σηκώθηκε αέρας, ήταν φοβερό. Φοβερό!

(Ασβός) Τι στο καλό ήταν, Τυφλοπόντικα; Το ανακάλυψες ποτέ;

Το ανακάλυψα. Το ανακάλυψα.

Ενώ ήμουν εντελώς τρομαγμένος και σε φοβερό πανικό,

σοβάδες έπεσαν απ' το ταβάνι και ξεπρόβαλλε ένας σκαντζόχοιρος.

Ένα παιδί μπλεγμένο στις ρίζες του δέντρου πάνω από το καθιστικό μου.

(Αρουραίος) Πω πω, ναι! Χρειάστηκε και τους δυο μας για να τον κατεβάσουμε.

Χα χα! Φάντασμα στο σπίτι του Τυφλοπόντικα. Μάλλον απίθανο, ε;

Μπα; Γιατί όχι, Φρύνε;

Δεν έχει καθόλου την ιστορία, την αριστοκρατικότητα του Αρχοντικού.

Δεν έχει τις ευγενείς προσωπικότητες των Φρύνων που έζησαν εντός του.

- Ή τους κηροπώλες. - Ακριβώς. Ή τους κηροπώ...

Για άκου να σου πω, Αρουραίε, αυτό ήταν περιττό!

(Ασβός) Όπως και οι καυχησιάρικες, ματαιόδοξες ανοησίες σου, Φρύνε.

- Ε; Ω, καλά τώρα! - Και όσο για τα φαντάσματα... Τρίχες!

Α, τρίχες, ε; Αγαπητέ μου Ασβέ, το σπίτι είναι γεμάτο από δαύτα.

Γεμάτο! Η λαίδη Μαίρη, o θείος Έκτορας.

Τύποι μέσα σε πανοπλίες. Στοιχειά χωρίς κεφάλια, στοιχειά με δύο κεφάλια.

Σεντόνια που παραμιλάνε, αλυσίδες που κροταλίζουν. Ακούς εκεί, "τρίχες"!

Περίμενε και θα δεις. Ναι, περίμενε...

- (Ο Φρύνος ξεροκαταπίνει) - Ναι, Φρύνε; Τι να περιμένει;

Μμμ; Α, τίποτα. Τίποτα. Όχι, μάλλον έχεις δίκιο τελικά.

Τι;

Όχι, Φρύνε, είμαι σίγουρος πως έχεις φαντάσματα.

Όχι, όχι, όχι! Απλά καλπάζει η ανόητη φαντασία μου.

Ωχ, θεέ μου! Χέι χο! Είμαι πολύ κουρασμένος.

- Είναι ακόμα πολύ νωρίς, Φρύνε. - Σοβαρά; Κύριε ελέησον! Όντως.

Πρέπει να φταίει η κούραση τού να έχω φιλοξενούμενους, ή μπορεί να αρρώστησα.

Ίσως πρέπει να πας να ξαπλώσεις.

Καλά, αυτή είναι καλή ιδέα! Δεν το σκέφτηκα.

Ναι, μα την πίστη μου, να ξαπλώσω. Μάλιστα.

- Οπότε, θα μου επιτρέψετε να αποσυρθώ. - (Και οι δύο) Φυσικά.

Εσείς μείνετε ξύπνιοι όσο αργά θέλετε και σερβιριστείτε μόνοι σας το βραδινό.

(Όλοι) Σ' ευχαριστούμε, Φρύνε.

- Καληνύχτα, λοιπόν. Καληνύχτα. - (Όλοι) Καληνύχτα, Φρύνε.

(Σιγανό γρύλισμα) Μμμ-χμμ... Μάλιστα...

- (Αρουραίος) Τι σκέφτεσαι, Ασβέ; - Μμμ; Τι είπες;

Όποτε γρυλίζεις έτσι, ξέρω πως κάτι σε προβληματίζει.

Να σου πω...

Απλά σκεφτόμουν πως τον Φρύνο πολύ ξαφνικά τον έπιασε εξάντληση.

- Α! - Εννοείς ότι δεν είναι καν κουρασμένος;

Αναρωτιέμαι, Τυφλοπόντικα, αναρωτιέμαι.

- Μα γιατί να παριστάνει τον κουρασμένο; - Αμ, εδώ σε θέλω.

Ίσως να κάνω λάθος. Τέλος πάντων. Ποιος είναι για μια παρτίδα Ουίστ;

- Α! Καλή ιδέα, Ασβέ. - Ναι, κι εγώ θα 'θελα να παίξω.

Σιγά μην υπάρχει φάντασμα στο Αρχοντικό, ε;

Α χα χα! Θα τους δείξω εγώ.

Περίμενε όταν θα δουν τον μακαρίτη θείο Έκτορα.

Ουου, χου-χουου! Ουου, χου-χου! Χε χε χε! Ου χου χου χου!

Και όταν έρθουν να μου το πουν, παραμιλώντας από τον φόβο,

θα κοιμάμαι σαν πουλάκι κάτω απ' τα σκεπάσματα.

"Ω, κύριε Φρύνε, κοιμάστε βαθειά."

"Εσείς ροχαλίζατε;" Χα-χα, χα-χα, χαα!

Λοιπόν...

Χα-χα, χααα!

Είμαι το φάντασμα του θείου Έκτορα Φρύνου!

Κοιτάξτε με κι απελπιστείτε! Ουου, χουου, ουου! Ου-χουου!

Ου-χουου! Ου...ωωωχ! Άου!

Παλιοσέντονο! Το πόδι μου! Άου!

Δεν πειράζει. Σε λίγο θα τρέμουν από την τρομάρα τους. Χι χι χι χι χι!

Ωωχ!

Θα κάνω δυο τρύπες σ' αυτό. Πού είναι το ψαλίδι για τα νύχια;

(Φρύνος, σιγανά) Α. Παίζουν πάλι με τα χαζοχαρτιά τους.

Θα γλιστρήσω αθόρυβα στο κελλάρι και θα περιμένω ώσπου να πάνε για ύπνο.

Ωχ, όχι! Χα χα.

Κέρδισες πάλι, Τυφλοπόντικα. Είστε και οι δυο σας πολύ καλύτεροι μου.

Θα πάω να φτιάξω κάνα ζεστό. Συνεχίστε εσείς.

Να 'σαι καλά, Αρουραίε. Κάνα-δυο παρτίδες, ε, Τυφλοπόντικα;

Θα δω αν ο Φρύνος θέλει να πιει κάτι. Μπορεί να μην έχει κοιμηθεί.

(Ασβός) Καλοσύνη σου, Αρουραίε. Ε... Μάλλον μοιράζεις εσύ, Τυφλοπόντικα.

Έρχεται επάνω; Ωχ, όχι! Τι θα...; Το βρήκα!

Φρύνε; Είσαι ξύπνιος;

Όχι.

- Λοιπόν... Πάω για ύπνο. - Κι εγώ.

Θα πάω τις κούπες στην κουζίνα και μετά θα πάω κι εγώ να πλαγιάσω.

Εμείς θα σιγουρευτούμε ότι το σπίτι είναι καλά κλειδωμένο, Αρουραίε.

Εσύ κοίτα την μπροστινή, Ασβέ, κι εγώ θα κλειδώσω την πίσω.

Ναι, ναι.

Να συρτώσω την πόρτα του κελλαριού, Ασβέ;

Ναι, Τυφλοπόντικα. Δε θέλουμε να τρυπώσει κανένας εκεί από το μυστικό πέρασμα.

Εντάξει.

(Όλοι, ο ένας στον άλλον) Καληνύχτα! Καληνύχτα! Καληνύχτα!

(Φρύνος) Να πάρει η ευχή! Τι έπαθε τώρα αυτή;

- Φτου! Έχει φρακάρει. - (Χτυπάει την πόρτα)

Ε! Μ' ακούτε;

(Φρύνος) Να πάρει η ευχή! Έχω ξεπαγιάσει!

Μ' ακούτε; Αρουραίε! Ασβέ! Τυφλοπόντικα! Κλειδώθηκα έξω!

Ε! Μ' ακούτε; Ωχ! Πώς αυτή η παλιοπόρτα...;

(Ροχαλητά)

Να πάρει η ευχή, να πάρει! Μπρρρ!

Έχει πολύ κρύο εδώ κάτω. Τι θα κάνω τώρα;

Παγιδευμένος. Ένας απόβλητος. Θα πεθάνω στο ίδιο μου το κελλάρι.

Ένα κακόμοιρο παγωμένο ορφανό, μονάχο μέσα στο παγερό σκοτάδι.

Όχι. Για... Για περίμενε.

Γ-για π-περίμενε. Μπρρρ! Μπρρρ!

Τ-το μυστικό πέρασμα! Χα χα! Φ-φ-φυσικά.

Θα πάω από γύρω. Θα κατέβω κ-και θα βγω να πάω απ' την μπ-μπροστινή π-πόρτα.

(Τρίξιμο πόρτας)

- Ωχ...! Ωχ! Ωωχ! - (Ο αέρας ουρλιάζει απόκοσμα)

- (Ακούγεται ένα νυχτοπούλι) - (Μια κουκουβάγια σκούζει)

(Τουρτουρίζει και χτυπούν τα δόντια του απ' το κρύο)

(Κοπανάει δυνατά την πόρτα, κλαψουρίζοντας απ' το κρύο)

(Αντήχηση χτυπημάτων)

(Κοπάνημα στην πόρτα)

Ασβέ; Αρουραίε;

Ω, θεέ μου.

(Το κοπάνημα συνεχίζεται)

Ποιος να είναι; Για να δω...

- Ναι; Ποιος είναι; - (Φρύνος) Μπρρρ! Μπρρρ!

Μπρρρ! Μπρρρ! Μπρρρ!

Μπρρρ! Μπρρρ! Μπρρρ!

- Ασβέ! Αρουραίε! Βοήθεια! - (Φρύνος) Ουου! Ααα! Μπρρρ!

Βοήθεια! Ασβέ! Αρουραίε!

Είναι ο θείος Έκτορας! Βοήθεια!

Ποιος είναι; Τι έγινε; Τυφλοπόντικα;

(Αρουραίος) Ε! Τι συμβαίνει; Τι ώρα είναι;

- Εσύ είσαι, Τυφλοπόντικα; - (Τυφλοπόντικας) Ωχ, ωχ, ωχ, ωχ!

(Απόκοσμες γοερές κραυγές ζυγώνουν)

Ου! Ου! Ουου! Ουου! Μπρρρ! Μπουου! Μπουου!

Ααα! Αααα! Ααααα! Ωωχ...!

Κύριε ελέησον, Ασβέ! Θαρρώ πως...

- Είναι... - (Ασβός και Αρουραίος) Ο Φρύνος!

Ο Φ-Φρύνος;

- Είναι ο Φρύνος! - Τώρα τι παριστάνετε εσείς οι δύο;

(Βογκάει)

Λοιπόν, Φρύνε, είσαι πολύ τυχερός που δεν έχεις τίποτα παρενέργειες.

Ναι. Ευτυχώς.

Θα μπορούσες να έχεις πάθει κρυοπαγήματα ή κρυοπληξία για τα ηλίθια ποναλάκια σου.

Μπα, δε νομίζω, Ασβέ. Μοιάζω πολύ στους προγόνους μου, ε;

Μάχιμο σόι, εμείς οι Φρύνοι.

Όχι τόσο πολύ μάχιμος όσο λιπόθυμος. Χα χα.

Πολύ αγενές εκ μέρους σου, Αρουραίε, αν μου επιτρέπεις.

- Απλά σκόνταψα κι έπεσα. - Α. Κατάλαβα (!)

Για όνομα του θεού! Εγώ δεν πιστεύω στα φαντάσματα.

Ούτε λόγος! Χου χου! Χα χα χα χα χα!

(Ασβός) Τέλος πάντων, δε χρειάζονται οι αλληλοκατηγορίες,

και είμαστε ευγνώμονες, εξαιρετικά ευγνώμονες για τη φιλοξενία σου.

- Όντως. - Ναι. Σ' ευχαριστούμε, Φρύνε.

- Όμως τώρα πρέπει να πάμε σπίτι. - Ω, κρίμα.

Έχει αρχίσει ήδη να σκοτεινιάζει.

Και θέλουμε να φτάσουμε πριν πιάσει να ξαναχιονίζει.

- Ναι, Φρύνε, πραγματικά. - Α, καλά, αφού πρέπει.

- Λοιπόν, γεια σου. - Γεια σου, Φρύνε.

- (Αρουραίος) Σ' ευχαριστούμε. - Στο καλό! Στο καλό, παιδιά!

Στο καλό, Ασβέ, Αρουραίε, Τυφλοπόντικα!

(Ο αέρας ουρλιάζει απόκοσμα, τα κοράκια κρώζουν)

(Η πόρτα τρίζει)

Χα! Εγώ φοβάμαι τα φαντάσματα (!) Χα χα χα χα! Γελοιότητες!

Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Και βέβαια δεν υπάρχουν.

Χα χα! Φαντάσματα (!)

(Οι πόρτες χτυπούν από τον αέρα)

(Παράθυρα και πόρτες χτυπούν δυνατά)

- (Ξεροκαταπίνει) - (Παράθυρα και πόρτες χτυπούν δυνατά)

- (Καμπανίσματα ρολογιού) - Ωχ! Ωχ! Ωωχ!

(Καμπανίσματα ρολογιού)

Ω! Θεούλη μου! Ωχ...!

Παναγίτσα μου! Βοήθεια!

Να σας πω! Ωχ, όχι! Γυρίστε πίσω!

Ε! Περιμένετε με! Μην τρέχετε, παιδιά!

Ε! Ακούστε! Δεν είμαι τρομαγμένος, απλά είμαι λίγο νευρικός...!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫