Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

Αναπάντεχοι Σύμμαχοι

Είχε υγρασία και σκοτεινιά.

Το ποτάμι κυλούσε σοβαρό, φουσκωμένο και γκρίζο,

και στις όχθες του τα καλοκαιρινά φύλλα είχαν πέσει,

καφετιά και γλιτσιασμένα, στο μουσκεμένο χορτάρι.

Ήταν Νοέμβρης. Η μουντάδα του μήνα,

οι μελαγχολικές μέρες χωρίς το απαλό φως του φθινοπώρου ή μια χειμωνιάτικη λάμψη,

είχαν απλωθεί μέσα στο κρησφύγετο των νυφιτσών,

όπου η στρυφνάδα και η γκρίνια ήταν στην ημερήσια διάταξη.

(Αρχηγός) Δε με νοιάζει αν είναι βρεγμένα έξω.

Δε με νοιάζει αν κρυώνουν τα πόδια σας.

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι δεν είστε έξω να σουφρώνετε.

- Πολύ σωστά, Αρχηγέ. - Μα, Αρχηγέ...

Το πρόβλημα μ' εσάς είναι ότι δεν έχετε καθόλου φαντασία,

καμία αίσθηση ανευθυνότητας.

Πες τα, Αρχηγέ, πες τα.

- Κι εσύ, ρε παλιοκηδεία... - Ε;

- Ρε μισερή σκουληκαντέρα... - Ε! Για σιγά, Αρχηγέ!

Σε αφήνω υπεύθυνο αυτών εδώ των μπαγλαμάδων και τι γίνεται;

- Τίποτα δεν έγινε, Αρχηγέ. - Ακριβώς. Τίποτα.

Κοπανάτε την τώρα και μη γυρίσετε με άδεια χέρια, αλλιώς θα σας λιανίσω.

- Εντάξει, Αρχηγέ. - Π-π-πηγαίνουμε.

Αυτό δεν είναι ωραίο, Αρχηγέ. Δεν είναι...

- Εσύ δε θα πας. - Α. Ευχαριστώ, Αρχηγέ.

- Θα φτιάξεις το πρωινό μου. - Ωχ.

Πάρτε δρόμο, τώρα.

- Ναι, Αρχηγέ. - Ε-ε-εντάξει, Αρχηγέ.

Γκρρρ! Ποιος θαρρεί ότι είναι και μας κάνει τον σπουδαίο, ε;

Είμαι παλιοκηδεία, ε; Είμαι μισερή σκουληκαντέρα, ε;

Καλά, έννοια σου και θα δεις, κύριε παλιοκουλτουριάρη Αρχηγέ Νυφίτσα,

γιατί κάποια απ' αυτές τις μέρες όταν θα παίρνεις τον καταραμένο σου ύπνο,

θα κόψω το κοιμισμένο σου λαρύγγι!

- (Ξένος) Πολύ ωραία. - Ώπα! Ποιος, στον κόρακα, είσαι 'σύ;

Ένας παρατηρητής. Ένας θαυμαστής.

Πώς μπήκες μέσα; Καλύτερα να πω στον Αρχηγό για 'σένα.

Φυσικά. Ίσως κι εγώ πρέπει να πω στον Αρχηγό για 'σένα.

- Ε; - Τα σχέδια σου για το λαρύγγι του;

Κοίτα, δεν...δε χρειάζεται να είσαι βιαστικός.

Εξ άλλου, δεν το εννοούσα. Εγώ απλά...

- Κύριε Υπαρχηγέ... - Ε;

Με απογοητεύεις. Ίσως είναι καιρός ο Αρχηγός να...αντικατασταθεί.

- Να αντικατασταθεί; - Από κάποιον πιο ικανό, πιο συμπονετικό,

με περισσότερη κατανόηση στις ανάγκες της κοινότητας σας.

- Ε... Να σου πω... - Κάποιον...σαν εσένα.

Μα εγώ δεν... Ω!

Ώπα, για μισό λεπτό. Πώς ξέρεις το όνομα μου;

- Όλοι δεν ξέρουν ότι είσαι ο υπαρχηγός; - Το ξέρουν;

Όλοι δεν αναγνωρίζουν έναν ηγέτη όταν τον δουν;

Έναν ηγέτη;

Όταν οι τυφλοί εγωιστές βλέπουν απλά μια "παλιοκηδεία",

όταν οι άπληστοι τύραννοι βλέπουν απλά μια "μισερή σκουληκαντέρα",

υπάρχουν κάποιοι σαν εμάς που βλέπουν έναν νέο αρχηγό.

Έναν αρχηγό που είναι ακλόνητος αλλά ευγενικός.

Έναν αρχηγό που θα μπορούσε να οδηγήσει τον λαό του σε μια καλύτερη ζωή.

Έναν αρχηγό που θα τον θυμούνται με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Πωω, ρε φίλε!

- Ναι! Κι εγώ θα μπορούσα. Θα μπορούσα! - Και βέβαια θα μπορούσες.

- Θα πάω να του κόψω το λαρύγγι τώρα! - Όχι, όχι, όχι!

- Όχι; - Δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα.

Πήγαινε και πες στον αρχηγό σου ότι έχει έναν...

έναν επισκέπτη. Ύστερα φτιάξε το πρωινό του.

Να φτιάξω το πρωινό του; Μα νόμιζα πως εμείς θα...

(Γρύλισμα)

Θα το κάνουμε, φίλε μου. Θα το κάνουμε...

αλλά σιγά-σιγά.

Α! Χε χε χε! Πολύ ωραία. Χε χε χε χε χε!

Πολύ ωραία. Χε χε χε χε χε!

(Αρουραίος) Υποθέτω πως είναι οι νυφίτσες πίσω απ' αυτό, Ασβέ.

(Ασβός) Ο αγρότης είδε μία απ' αυτές να φεύγει στα κρυφά, Αρουραίε,

στη λάμψη της φλεγόμενης θημωνιάς.

Μα να βάζουν φωτιά σε θημωνιές,

δεν είναι απ' αυτά που συνηθίζουν να κάνουν οι νυφίτσες.

Μικροκλοπές ή να εξαπατούν τον Φρύνο, ναι, αλλά να καίνε θημωνιές...

Δεν είναι απ' αυτά που συνήθιζαν να κάνουν, Αρουραίε,

όμως φαίνεται να έχουν αλλάξει τις τελευταίες εβδομάδες.

- (Φρύνος) Αρουραίε, Αρουραίε! Βοήθεια! - Ο Φρύνος!

Πήγαινε γρήγορα, Αρουραίε. Ακούγεται πολύ απελπισμένος. Κι άλλα προβλήματα.

- (Φρύνος) Γρήγορα! Γρήγορα! - Τι έγινε πάλι; Τι έγινε πάλι;

Αχ, Αρουραίε!

Φρύνε! Κύριε ελέησον, Φρύνε! Τι έγινε;

- Αχ, Αρουραίε, δόξα τω Θεώ! - Έλα μέσα, φίλε μου, έλα μέσα.

Ωωωχ! Ωχ ωχ ωχ...! Ωχ! Ααχ! Ωωωχ!

Ωχ, μου έρχεται να λιποθυμήσω.

(Ασβός) Φρύνε, τι στο καλό συνέβη;

Αχ! Βοήθεια, Ασβέ! Αχ, Αρουραίε!

Ωχ! Το αυτοκίνητο μου!

- Το αυτοκίνητο, Φρύνε; Τι εννοείς; - Με σταμάτησαν. Το πήραν, το...

Έλα, μην κάνεις έτσι, Φρύνε. Κάθισε και ηρέμησε.

Θα σου φέρω ένα τσαγάκι.

Λοιπόν, Φρύνε, για πες μου πάλι. Τι συνέβη;

Ήταν οι νυφίτσες, Ασβέ.

Οι νυφίτσες, πάλι! Μήπως πήγες μέσα στο Δάσος;

Μμμ; Όχι βέβαια, Ασβέ. Είχα βγει μια βόλτα με τη Ρολς

και ξαφνικά, ακριβώς μετά τη στροφή ήταν εκεί, ένα δέντρο στον δρόμο.

(Ασβός) Μα την πίστη μου!

Αν δεν ήμουν εξαιρετικός οδηγός με αστραπιαία αντανακλαστικά...

(Ασβός) Ναι, καλά, άσε τώρα την δεξιοτεχνία σου, Φρύνε. Τι συνέβη;

Ε, σταμάτησα, φυσικά, και ξαφνικά με περικύκλωσαν εκατοντάδες από δαύτους.

- (Αρουραίος) Πόσοι ήταν, Φρύνε; - Ε, σας είπα, ήταν...

Ε... Ήταν εφτά...ή οχτώ κι ένας που απλά κοιτούσε.

Με τράβηξαν από το κάθισμα, με έριξαν στο χαντάκι

κι έκλεψαν το αυτοκίνητο μου, τη Ρολς-Ρόις μου.

Ένας που κοιτούσε;

(Φρύνος) Ωωχ! Ωχ, ναι! Ναι, δεν τον αναγνώρισα.

Τι σκέφτεσαι, Ασβέ;

Σκέφτομαι, Αρουραίε, για εκείνη τη νυφίτσα που κοιτάει.

Ναι, Ασβέ. Ποιος να είναι, άραγε;

Λοιπόν, μια καλή αρχή, ναι;

- (Υπαρχηγός) Ναι! - (Νυφίτσα) Ναι! Θα του δείξουμε εμείς!

- Όμως...απλά μια αρχή. - Απλά μια αρχή;

Καίμε θημωνιές, σπάμε παράθυρα,

πείθουμε μερικούς ντόπιους να συνεισφέρουν στο ταμείο μας...

(Μοχθηρά γέλια)

Ή να μας παρέχουν το μεταφορικό τους μέσο...

(Οι νυφίτσες φωνάζουν και γελάνε) Ο καημένος ο Φρύνος (!) Χα χα χα χα χα!

Κάντε ησυχία.

Όλα αυτά είναι πολύ ωραία, όμως είναι απλά μια αρχή.

(Νυφίτσες) Ω!

Το επόμενο μας βήμα θα είναι να βρούμε πιο, ε...υγιεινό κατάλυμα.

- Πολύ σωστά, κύριε. Πολύ σωστά. - Ε... Τι πάει να πει αυτό;

Ώχου! Μην είσαι τόσο άσχετος. Ο καθένας ξέρει τι πάει να πει αυτό.

Ε... Τι εννοείς μ' αυτό, κύριε, ακριβώς;

Εννοώ πως είναι καιρός να εγκαταλείψουμε αυτή την παράγκα.

Καιρός να κατοικήσουμε κάπου ανάλογα με τη δίκαιη θέση μας στην κοινωνία.

Για πολύ καιρό μείνατε στις σκιές εξαιτίας μιας ανίσχυρης ηγεσίας.

Τώρα θα πάρουμε...το Αρχοντικό.

(Νυφίτσες) Το Αρχοντικό; Ω, ναι! Ναι!

(Αρχηγός) Μια στιγμή! Μια στιγμή!

(Νυφίτσες) Αμάν! Ο Αρχηγός! Τη βάψαμε! Θεούλη μου!

Τι γίνεται εδώ πέρα; Εσύ τι θαρρείς πως κάνεις;

Αυτό που γίνεται... Ω, μη φεύγεις, φίλε μου.

Α... Καλά.

Αυτό που γίνεται είναι αυτό που έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού.

Α, ναι;

Και αυτό που εγώ κάνω είναι, συγχώρα με που θα το πω,

αυτό που ένας συνετός, πιο αφοσιωμένος ηγέτης θα είχε κάνει εδώ και χρόνια.

Α. Ευχαριστώ για τη συμβουλή σου.

Και ας πούμε πως δε σε συγχωρώ που το λες, ε;

Ας πούμε πως δε γουστάρω να χώνεις την αδιάκριτη μύτη σου στις δουλειές μου, ε;

Ας πούμε πως σε βουτάω απ' τον αδιάκριτο λαιμό σου και σε πετάω έξω, ε;

Μια...ενδιαφέρουσα εικασία.

Ρε...! Πετάξτε τον έξω.

Είπα, πετάξτε τον έξω.

Νομίζω ότι μπορεί να θέλουν να μείνω.

Εσύ, ρε παλιοχέστη, ξαπόστειλε τον!

Έλα τώρα, Αρχηγέ, αυτό δε θα ήταν και πολύ ωραίο. Όχι και πολύ ωραίο.

Βλέπεις, θα προτιμούσαν να μείνω και πιστεύω πως θα προτιμούσαν να φύγεις.

Θα προτιμούσαν...να φύγω;

Πιστεύω πως αυτό είναι που θέλουν.

Αυτό δε θέλετε, φίλοι μου;

(Οι νυφίτσες μουρμουρίζουν και βήχουν)

Ρε άθλια σκουλήκια!

Αυτό δε θέλετε;

- (Νυφίτσες) Ναι, ναι! - (Υπαρχηγός) Ναι! Αυτό θέλουμε!

Βλέπεις; Λοιπόν... Φύγε.

(Όλοι) Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Εντάξει. Αλλά έννοια σας! Έννοια σας, ρε σκουλήκια, ρε κοπρίτες, ρε ψοφίμια!

(Όλοι) Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε! Φύγε!

Θα φύγω. Θα φύγω!

(Μοχθηρά γέλια από τις νυφίτσες)

Αλλά έννοια σας και θα δείτε! Έννοια σας και θα δείτε!

Έλαβα το μήνυμα σου, Ασβέ, έτσι ήρθα όσο πιο γρήγορα... Ωχ! Αυτός!

Όλα καλά, Τυφλοπόντικα. Αυτός... Καλύτερα να ακούσεις όλη την ιστορία.

Ο Αρχηγός Νυφίτσας από 'δώ, ανατράπηκε.

Καθαιρέθηκε. Διώχθηκε από τους δικούς του.

- Τα άθλια σκουλήκια! - Διώχθηκε; Από τις άλλες νυφίτσες;

Από τις άλλες νυφίτσες, που απ' ό,τι φαίνεται τις καθοδηγεί ένας ξένος.

Ένας ξένος;

Ωχ! Εκείνος που είδε ο Φρύνος. Εκείνος που κοιτούσε.

Ακριβώς.

Αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά με εμάς; Γιατί πρέπει εμάς να μας νοιάζει;

Αυτό ακριβώς είπαμε στην αρχή εγώ και ο Αρουραίος.

- Ναι. - Όμως το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό.

Αυτός ο ξένος, που φαίνεται να έχει καταχθόνια δύναμη πειθούς παρεμπιπτόντως,

είναι αποφασισμένος να κάνει πόλεμο.

- Πόλεμο, Ασβέ; - (Ασβός) Ναι.

Να καταστρέψει όλα όσα θεωρούμε πιο πολύτιμα.

Ό,τι κατέχουμε, τον τρόπο που ζούμε, τα σπίτια μας, την ελευθερία μας.

Σωστά. Τα θέλει όλα. Θέλει να είναι αρχηγός των πάντων.

Είναι θεοπάλαβος. Τώρα, κυρ Τυφλοπόντικα,

- θα πάρει...το Αρχοντικό. - Ε; Θεούλη μου!

Αλλά η καλύτερη μας ευκαιρία να γλιτώσουμε απ' αυτή την απειλή

είναι να βοηθήσουμε τον Αρχηγό από 'δώ να επανακτήσει τον έλεγχο της συμμορίας.

Ε... Οικογένεια, αν δε σε πειράζει, κυρ Αρουραίε.

Βλέπεις, πάντα τη σκέφτομαι σαν οικογένεια.

Καλά, όπως κι αν την πεις, σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια μας,

μας είπε τα σχέδια τους για το Αρχοντικό και θα βοηθήσει να τα ματαιώσουμε. Έτσι;

(Αρχηγός) Ναι. Ναι, έτσι ακριβώς.

Και όταν τα ματαιώσω, θα τους γδάρω!

Θα τους λιανίσω! Θα...

Ναι, καλά, αυτό είναι δικό σου θέμα, όταν ξεμπερδέψουμε.

Αλλά τώρα πρέπει να καταστρώσουμε τα δικά μας σχέδια

και πρώτα απ' όλα να προειδοποιήσουμε τον Φρύνο.

Κι ενώ εκείνοι οι τέσσερις θα επιτίθενται στην μπροστινή πόρτα, τρεις από εσάς

θα μπουκάρετε απ' την πίσω μεριά και οι άλλοι μέσα από το μυστικό πέρασμα.

Είναι σαφές;

(Νυφίτσες) Σαφές; Α, ναι. Ναι. Εντάξει, κύριε. Εντάξει. Έγινε!

Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Και από πού θα μας καθοδηγείς, κύριε;

Θα σας καθοδηγώ; Δε θα σας καθοδηγώ.

(Υπαρχηγός) Δε θα μας καθοδηγείς; Μα...

Θυμήσου, φίλε μου, εσύ είσαι ο ηγέτης μας τώρα.

- Ε... Καλά... - Σ' εσένα αναζητούμε έμπνευση.

Δηλαδή, θες να πεις ότι δε θα είσαι μαζί μας;

Θα είμαι μαζί σας...νοερώς.

Α. Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Φυσικά, αν κάποιος από εσάς λιποψυχήσει και την κοπανήσει από το πεδίο της μάχης,

θα είμαι εδώ για να σας εμψυχώνω.

Α. Ναι.

Άλλη μισή ώρα έως ότου να είναι αρκετά σκοτεινά.

Ετοιμαστείτε.

Ναι, κύριε. Πολύ καλά, κύριε.

(Χτυπάει το μπαστούνι)

Χα χα! Ουου! Θα τους διαλύσω!

Θα τους τσακίσω! Φρύνος! Χτύπημα! Φρύνος!

- (Αρουραίος) Φρύνε. - Χτύπημα! Ε; Α! Ναι;

- (Αρουραίος) Κάτσε ήσυχα. - Α.

Ο Ασβός θεώρησε πως θα περίμεναν το σκοτάδι για να επιτεθούν.

(Φρύνος) Καλά, πού είναι ο Ασβός;

- Φρύνε, σε παρακαλώ. - Γιατί δεν είναι εδώ;

Βρε, Φρύνε, μακάρι να άκουγες μερικές φορές αντί να κάνεις τόση φασαρία.

Καλά, ντε.

Ο Ασβός είναι εφεδρικός. "Έτοιμος διά πάν απρόοπτο", είπε.

Ε, ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό. Έτσι δεν είναι;

Γιατί να μην είμαι εγώ εφεδρικός, ε; Γιατί να μην...;

- Κυρ Φρύνε. - Ναι;

- Ράφ' το! - (Ο Φρύνος ξεροκαταπίνει)

Ευχαριστώ, Αρχηγέ. Αυτό που πιστεύω ότι θα κάνουν

είναι να επιτεθούν ταυτόχρονα απ' όλες τις μεριές.

- Ω, θεέ μου. - Αλλά η μπροστινή πόρτα είναι ανθεκτική

και οι άλλες είσοδοι είναι στενές.

Α! Άρα, θα μπορούν να μπαίνουν μόνο ένας κάθε φορά.

Ακριβώς, κυρ Τυφλοπόντικα. Και όπως θα μπαίνουν...

- Μπουπ! - Μπουπ; Πω πω, ναι!

Επομένως, προτείνω εσύ, Φρύνε, και ο Τυφλοπόντικας,

να φυλάτε την μπροστινή πόρτα, ένας στην κάθε μεριά.

Είναι πολύ γερή πόρτα, οπότε... Ναι. Πολύ καλά.

- Εσύ φύλα την πίσω πόρτα, Αρχηγέ. - Εντάξει. Ναι. Ναι, όλα καλά.

Ωραία. Τώρα, θα σβήσουμε τα φώτα και θα πάμε στα πόστα μας.

Και καλή τύχη.

Σκοτάδι επιτέλους.

Τώρα, πηγαίνετε και πάρτε ό,τι είναι δικό σας δικαιωματικά.

Ε... Είσαι...είσαι σίγουρος ότι δε θες να έρθεις;

Πηγαίνετε. Πηγαίνετε τώρα.

(Οι σανίδες τρίζουν)

(Ξεφωνίζει πνιχτά σε ξαφνικό δυνατό τρίξιμο)

(Αρουραίος) Ψιτ!

- Ποιος είναι; - Εγώ.

Ποιος εσύ;

Ωωχ! Αααχ!

Εγώ, ο Αρουραίος. Ο επόμενος, παρακαλώ.

Ωχ!

Άου!

- (Νυφίτσα) Ωχ! Εντάξει, μπήκα. - Ω! Ωραία.

Άου! Ήρθες κιόλας; Ε... Ώπα! Μια στιγμή, εγώ...

- Ωωωχ! - (Θόρυβος από πέσιμο)

Ρε 'σείς! Νομίζω πως υπάρχει παράθυρο από πάνω. Θα ρίξω μια ματιά..

Εντάξει.

(Ψιθυρίζει) Άντε, ρε. Βιάσου.

Κάνε ησυχία.

(Νυφίτσα) Ωωωχ!

Τι είπες; Ε; Τι είπες;

Ωωωχ!

Ναι. Αυτό είπε.

Ρε 'σείς! Πώς τα πάτε;

- (Αρχηγός) Γεια σου. - Ποιος είναι;

- (Αρχηγός) Γεια σου. - Της γιαγιάς σου! Ποιος είναι;

(Αρχηγός) Γεια σου.

Ααα, θα δεις τι θα πάθεις μόλις δω ποιος είσαι, παλληκάρι!

- Ω, διάολε! - Γεια σου.

(Ξεροκαταπίνει)

Απέτυχα πάλι. Απέτυχα εξαιτίας μιας ανίκανης συμμορίας καθυστερημένων!

(Αναστενάζει) Τέλος πάντων.

Κάποια μέρα...

Α! Ο κύριος Ασβός, να υποθέσω.

Λοιπόν... Καιρός να πάω αλλού.

Ναι. Να σπείρεις την κακία σου, είμαι σίγουρος.

Όμως όχι εδώ. Όχι ακόμα.

(Τυφλοπόντικας) Είμαι χαρούμενος που εκείνος ο απαίσιος ξένος έφυγε για πάντα.

(Ασβός) Ω, θα ξαναγυρίσει. Ίσως όχι όσο ζούμε εμείς,

και ίσως όχι με την ίδια μορφή,

αλλά με την ίδια κακία. Να 'σαι σίγουρος γι' αυτό.

- Εκείνη πάντα επιστρέφει. - (Φρύνος) Χα!

Κρίμα που δεν ήρθε σ' εμένα. Ου! Θα του άλλαζα τα φώτα!

Ουου! Θα τον έκανα μπλε-μαρέ από τα μπουνίδια! Χα χα χα!

Ακόμα κι αν είχε μπει μέσα, Φρύνε, δε θα είχε πάει στο ντουλάπι με τις σκούπες.

- Στο ντουλάπι με τις σκούπες; - Καλά, Τυφλοπόντικα, δε χρειαζόταν να...

Τέλος πάντων, υπήρχε πολύ σοβαρός λόγος που ήμουν στο ντουλάπι με τις σκούπες.

- Χέστηκες απ' τον φόβο σου. - Χέστηκα απ' τον φόβο μου.

Ε; Τι; Όχι, δε χέστηκα!

(Όλοι) Χα χα χα χα χα! Βρε, Φρύνε!

Χα! Ορίστε μας!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫