Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

Φωτιά στο Αρχοντικό

Στην Ακροποταμιά και στο Δάσος το φθινόπωρο είχε διαδεχτεί το καλοκαίρι.

Τώρα το φθινόπωρο μετά βίας τα κατάφερνε.

Οι σοδειές που ωρίμασαν σε θαμνοφράχτες και αγρούς είχαν μαζευτεί.

Ήδη σε μερικά από τα μεγάλα χωράφια

τα τραχιά αποθερίδια είχαν μετατραπεί σε απαλές σκούρες γραμμές

από την κοφτερή και γυριστή μύτη του αργυρόχρωμου άροτρου.

Στους κήπους ο καπνός υψωνόταν αργά

από φλεγόμενους σωρούς ξερών φύλλων και βλαστών.

Ο Τυφλοπόντικας και ο Αρουραίος, κάνοντας έναν φθινοπωρινό περίπατο,

τον είχαν οσμιστεί στον αέρα, ύστερα όμως είδαν με τρόμο

πως ο καπνός δεν ερχόταν από τους κήπους του Αρχοντικού,

αλλά μέσα από το ίδιο το Αρχοντικό.

(Ο Τυφλοπόντικας βήχει)

(Ο Τυφλοπόντικας βήχει)

(Τρίξιμο)

Πω πω! Θεούλη μου! Ουφ!

Ναι. Σε καταλαβαίνω, Τυφλοπόντικα.

Πάντως, έσβησε. Το Αρχοντικό είναι ασφαλές.

Ναι. Αν και πρέπει να πω, Φρύνε...

- Φρύνε; Πού είναι; - (Τυφλοπόντικας) Ε...

Φέρτε νερό! Υγρές κουβέρτες! Σώστε τον Ριγκολέτο!

- Φρύνε! - (Φρύνος) Σβήστε τήν...! Ναι;

- Πού ήσουν; - Πού ήμουν;

- Όσο εμείς καταπολεμούσαμε τη φωτιά. - Πού ήμουν; Πού ήμουν;!

Κάποιος έπρεπε να καθοδηγεί την Πυροσβεστική.

Κάποιος έπρεπε να είναι σε επαγρύπνηση για εκείνα τα ευγενικά παλληκάρια...

- Φρύνε. - Τι;

Δεν υπάρχει Πυροσβεστική στην Ακροποταμιά.

Κύριε ελέησον!

Κι έφαγα τόση ώρα να τους ψάχνω ενώ θα μπορούσα να ηγηθώ της μάχης;

Αυτό είναι αίσχος! Μπορεί να έχανα το σπίτι μου. Είναι όνειδος...

Το ξέρεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει Πυροσβεστική.

Απλά την κοπάνησες και μας άφησες μόνους.

Την κοπάνησα και σας άφησα...; Εγώ; Ο πιο ηρωικός...;

- (Ασβός) Φρύνε! Φρύνε! Είσαι καλά; - (Τυφλοπόντικας) Ο Ασβός.

Ωχ! Είναι... Είναι καλά ο Φρύνος;

Ένα κουνελάκι είπε: "Φωτιά στο Αρχοντικό".

- Μήπως τραυματίστηκε; - (Αρουραίος) Δόξα τω Θεώ, όχι, Ασβέ.

- (Ασβός) Ααχ. - (Τυφλοπόντικας) Είναι μια...

- Φρύνε; Πού πας; - Πάω;

Πάω; Ω, όχι, όχι. Όχι, εγώ δεν...

- Τι συνέβη εδώ; - Ε... Να... Ε...

Ήταν μια φωτιά, μια πυρκαγιά, μια πύρινη λαίλαπα που απειλούσε το σπίτι μου.

- Αν δεν έδινα μάχη... - Αν δεν έδινες μάχη; Ντροπή, Φρύνε!

- Αν δεν περπατούσαμε δίπλα στο ποτάμι... - Αν δεν είχαμε δει τον καπνό...

Αν δεν είχαμε ορμήξει μέσα όταν εσύ ορμούσες έξω...

Ξεφωνίζοντας πανικόβλητος.

- Ναι. - Εντάξει, εντάξει.

Ευχαρίστως πάρτε τα εύσημα.

Ευχαρίστως πείτε σε όλους ότι εσείς σώσατε το Αρχοντικό.

Δε με ενδιαφέρει η δόξα. Δεν ποθώ την αναγνώριση.

- Ντροπή! - Έλεος, Φρύνε!

Κατάλαβα.

- Ορίστε, Ασβέ; - Είπα: "Κατάλαβα".

(Φρύνος) Κατάλαβες;

Κατάλαβα ότι ήσουν ο συνηθισμένος εαυτός σου πάλι.

Ο συνηθισμένος ανόητος, κουφιοκέφαλος, ματαιόδοξος, δειλός εαυτός σου πάλι.

Μμμ (!) Ωραίος τρόπος.

- (Ασβός) Πώς συνέβη; - Ποιο πράγμα;

Η φωτιά. Πώς συνέβη;

Δεν έχω ιδέα. Απλά συνέβη.

Όταν μπήκαμε, Ασβέ, κάτι καιγόταν εκεί στο πάτωμα.

- Έμοιαζε με... - (Ασβός) Ναι;

- Έμοιαζε με αντίσκηνο. - Αντίσκηνο; Χου χου! Χα χα χα χα!

Αντίσκηνο (!) Φαντάσου ένα φλεγόμενο αντίσκηνο (!)

Γιατί υπήρχε ένα φλεγόμενο αντίσκηνο στην αίθουσα δεξιώσεων, Φρύνε;

Στην αίθουσα δεξιώσεων του σπιτιού που έχτισαν οι αξιοσέβαστοι πρόγονοι σου;

(Ψελλίζει) Κατα...κατασκήνωνα.

Κατασκήνωνες; Είπες, κατασκήνωνες, Φρύνε;

Ναι, αυτό είπα. Κατασκήνωνα.

Η ζωή κάτω απ' το καραβόπανο.

Νύχτες κάτω απ' τον ουράνιο θόλο, μέρες ανάμεσα στις ομορφιές της φύσης.

Γιατί, Φρύνε, υπήρχε ένα αντίσκηνο στημένο στην αίθουσα δεξιώσεων;

- Φαινόταν πως θα βρέξει. - (Και οι δύο) Χα χα χα χα χα!

Ώστε, απολάμβανες τις εσωτερικές ομορφιές της φύσης, ε;

Ναι. Κι αν δεν ήταν εκείνη η ηλίθια γκαζιέρα, θα...

- (Όλοι) Γκαζιέρα; - Ε... Να...

Οι ομορφιές της φύσης μήπως περιελάμβαναν και μαγειρεμένο πρωινό, Φρύνε;

- Ε... Καλά... - Τι γκαζιέρα;

- (Ο Φρύνος μουρμουρίζει) - Δε σε ακούω, Φρύνε.

Η Πρότυπη Γκαζιέρα Χωρίς Φιτίλι.

Η καλύτερη μικροσυσκευή για τον φίλο της υπαίθρου.

Μια γκαζιέρα χωρίς φιτίλι για έναν φρύνο χωρίς μυαλό.

Χα χα! Χα χα χα χα χα! Πολύ καλό, έτσι;

Δηλαδή... Δηλαδή, στ' αλήθεια άναψες μια γκαζιέρα εδώ μέσα;

Όχι... Μέσα στο αντίσκηνο.

Ωωχ. Έχει τέσσερα κομμάτια απ' τις καλύτερες καπνιστές ρέγγες εκεί μέσα.

Φρύνε, βρε ανόητε! Μπορεί να είχες πεθάνει.

Ναι, τουλάχιστον δε θα είχα όλους εσάς να με πρήζετε.

Τουλάχιστον δε θα άκουγα σκληρά λόγια την ώρα της ανάγκης.

Σβήσαμε τη φωτιά, Φρύνε.

Άσ' τον, Τυφλοπόντικα, φιλαράκο. Είναι ανίατη περίπτωση.

Κι εγώ αυτό φοβάμαι, Αρουραίε. Αυτό φοβάμαι.

Και αν η παρουσία μας του είναι τόσο ενοχλητική, προτείνω να φύγουμε.

Καλή ιδέα, Ασβέ. Έχω να κάνω λίγη δουλειά στη βάρκα μου, έτσι κι αλλιώς.

- Θα 'ρθεις, Τυφλοπόντικα; - Ε... Προχωρείστε εσείς κι έρχομαι.

- (Αρουραίος) Α. - Σε λίγο.

Καλά, όπως αγαπάς, Τυφλοπόντικα.

Αλλά μην τον αφήσεις να σε παραμυθιάσει με τα ψέματα και τις φαντασιοπληξίες του.

- Χα! - (Αναστενάζει) Ααχ...! Φρύνε.

- (Αρουραίος) Έλα, Ασβέ. - Έρχομαι. Έρχομαι.

Χα! Σκασίλα μου κι εμένα. Φίλοι μόνο στα καλά.

Είναι οι καλύτεροι φίλοι που θα μπορούσε να έχει κάποιος

και δεν τους κατηγορώ που χάνουν την υπομονή τους μαζί σου, Φρύνε.

Αχ, Τυφλοπόντικα, έχεις δίκιο. Έχεις απόλυτο δίκιο.

Είμαι ένας τιποτένιος βλάκας, που του αξίζει να μείνει μόνος.

Μόνος στην άστεγη δυστυχία του.

Άστεγος, Φρύνε; Δεν είσαι άστεγος. Ξέρω, είναι λίγο άνω-κάτω, αλλά...

Λίγο άνω-κάτω; Ου χα χα!

- Έτσι το βλέπεις, Τυφλοπόντικα; - Ναι.

Αλλά όμως εσύ δεν είσαι συνηθισμένος στο μεγαλείο, στη φινέτσα,

στο "πώς να το πω;" της ζωής σε ένα σπίτι σαν το δικό μου.

Όχι. Υποθέτω ότι δεν είμαι.

Όχι ότι θέλω να κατακρίνω το ωραίο σου σπιτάκι, καλέ μου Τυφλοπόντικα, αλλά...

όταν κάποιος έχει μια κοινωνική θέση να διατηρήσει,

οτιδήποτε λιγότερο από το καλύτερο... δεν είναι αρκετό.

Α.

Εξ άλλου, μυρίζει απαίσια το καμμένο υγρό χαλί.

- Θα πρέπει να τους φέρω. - Να τους φέρεις, Φρύνε;

Τους διακοσμητές. Τις βανδαλικές ορδές του οικιακού χώρου.

Το σπιτάκι μου θα απογυμνωθεί, θα ερημώσει, θα γκρεμιστεί.

- Μα είναι μόνο... - Η ζωή μου θα αναστατωθεί.

Πριονίδια, σοβάδες και μπογιές.

Ο θόρυβος των γερανών που θα διαλύουν το σπίτι μου.

- Πώς θα το αντέξω; - Εγώ, φυσικά, θα σου πρότεινα

να μείνεις στο σπίτι μου ενόσω...

Καλέ μου φίλε, τι ευγενικό! Θα πάω να πακετάρω κάνα-δυο πράγματα.

Αλλά δεν υπάρχει μεγαλείο και...φινέτσα.

- Χα χα! Δεν πειράζει! - Και δεν έχω "πώς να το πω;" αποτέτοιο.

Ωχ, θεέ μου, θεέ μου. Πόσον καιρό θα μείνει, άραγε;

- (Δυνατοί γδούποι) - (Φρύνος) Εδώ είμαστε!

Ωωχ! Συγγνώμη που σε άφησα να περιμένεις.

Κύριε ελέησον, Φρύνε! Πώς θα κουβαλήσεις αυτήν τη βαλίτσα;

Χα χα χα χο χο! Μην ανησυχείς, Τυφλοπόντικα, φιλαράκο.

Φτάνουν αυτά προς το παρόν. Θα στείλω να πάρουν τα υπόλοιπα.

- Τα υπόλοιπα; - Ναι. Πάω να βάλω μπροστά το αυτοκίνητο.

- Μα... - Εσύ φέρε τη βαλίτσα.

Να φέρω την...;

(Βογκάει)

(Τα πιατικά κουδουνίζουν)

(Ο Φρύνος χασμουριέται)

Χέι χο, χέι χο...

Α! Δεκατιανό! Χο χο!

Καλοσύνη σου, Τυφλοπόντικα.

Πρέπει να πω πως η εξοχική ζωή μου ανοίγει την όρεξη.

- Φταίνε οι πρωινοί περίπατοι, φυσικά. - Ή ότι σηκώνεσαι πολύ αργά για πρωινό.

Μμμ; Ναι, ε... Δεν κοιμήθηκα καλά.

Σκεφτόμουν πολλά σοβαρά θέματα. Δεν έκλεισα μάτι.

Ούτε εγώ κοιμήθηκα πολύ καλά.

Θα παράφαγες το βράδυ, υποθέτω.

Όχι, νομίζω πως έφταιγε το ντιβάνι. Και το ροχαλητό.

Το ροχαλητό, ε; Χα χα χα χα! Ποιος ροχά...;

Δεν μπορεί να ήμουν εγώ. Δεν έκλεισα μάτι.

- Δεν μπορώ να σκεφτώ ποιος ήταν, τότε. - Όχι.

- (Άλογο χλιμιντρίζει) - Άι στο καλό, ποιος να 'ναι;

(Φρύνος) Α-χα! Μην ανησυχείς, θα είναι για 'μένα.

- Για 'σένα, Φρύνε; - Ναι.

Προσέλαβα έναν ντόπιο να φέρει μερικά μικροπράγματα από το Αρχοντικό.

Ελπίζω να μη σε πειράζει.

Μερικά μικροπράγματα, Φρύνε; Δεν υπάρχει χώρος για όλα αυτά.

Ανοησίες, Τυφλοπόντικα. Είναι τα απολύτως αναγκαία.

- Μα, Φρύνε, εγώ... - Άι στην ευχή.

Εκείνος ο ανόητος αμαξάς ξέχασε το πιο σημαντικό πράγμα απ' όλα.

Ποιο, Φρύνε;

Θα πρέπει να γυρίσω να το πάρω. Θα με βοηθήσουν οι κηπουροί.

Θα σε βοηθήσουν οι κηπουροί; Τι είναι, Φρύνε;

Άκου τι θα κάνουμε, φιλαράκο. Πήγαινε εσύ αυτά τα πραγματάκια κάτω

κι εγώ θα πεταχτώ πίσω με το αυτοκίνητο. Εντάξει;

Όχι, δεν είναι εντάξει. Πώς στο καλό...

- (Το αυτοκίνητο παίρνει μπροστά) - ...θα τα πάω αυτά κάτω μόνος μου;

- (Κορνάρισμα) - Βρε, Φρύνε! Τέλος πάντων.

Κακόμοιρο σπιτάκι μου. Αχ, κακόμοιρο σπιτάκι μου.

Αυτό πια πάει πολύ. Ναι, θα του το πω.

Ή φεύγουν όλα αυτά, ή φεύγει εκείνος.

- Ή και τα δύο. - (Μηχανή αυτοκινήτου)

(Φρύνος) Εντάξει, παιδιά, περιμένετε εδώ ένα λεπτό.

- Ε! Τυφλοπόντικα, γύρισα! - Ωχ, θεέ μου. Τι είναι τώρα;

- Εδώ είμαι, Φρύνε! - Α, εκεί είσαι. Χα!

Καλά, είναι λιγάκι μπάχαλο, Τυφλοπόντικα,

- αν δε σε πειράζει που το λέω. - Ναι, με πειράζει!

Δε γεμίζει και πολύ το μάτι για καθιστικό.

- Δεν πειράζει, θα το τακτοποιήσω εγώ. - Κοίτα, Φρύνε...

Ελπίζω να μην "ξετσίπωσες" τίποτα απ' το Τσίπενντέιλ. Χα-χα, χι-χι, χο-χο!

Πολύ καλό, έτσι; Το 'πιασες; "Ξετσίπωσες" το Τσίπενντέιλ.

Φρύνε! Φρύνε, δεν μπορώ...

Δεν μπορείς να το "ξετσίπωσες". Όχι βέβαια, ένα αστειάκι έκανα.

- Δεν έχεις καθόλου χιούμορ. - Είναι απαράδεκτο, Φρύνε.

Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ, όμως όλα στην ώρα τους.

Έχω ένα μικρό διακοσμητικό επάνω και...

νομίζω πως θα 'ταν καλύτερα να κατέβει μέσα από...εκεί.

Μέσα από την οροφή; Γιατί δεν το κατεβάζεις από τις σκάλες;

- Αφού το θέλεις. - Ε... Ε...

- Όχι. Δε νομίζω ότι μπορεί να κατέβει. - Μα τι στο καλό είναι;

Α! Κάτι τόσο δα που θα φέρει πνεύμα, στυλ και φινέτσα

μέσα στο ταπεινό σου σπιτάκι, Τυφλοπόντικα.

Μείνε εσύ εδώ να επιβλέπεις αυτή την πλευρά και...

- εγώ θα πάω να οργανώσω τα παιδιά. - Τα παιδιά; Ποια παιδιά;

Α, μερικά πιτσιρίκια που τα έψησα να βοηθήσουν.

Α! Χα-χα, χα-χα! "Τα έψησα." Χα χα χα! Αυτό ήταν πολύ καλό.

Δεν καταλαβαίνω τι... Βρε, Φρύνε!

(Παιδικά γέλια)

- Λοιπόν! Λοιπόν, παιδιά...! - (Βοηθός) Ναι, κύριε Φρύνε;

Ο σκοπός της άσκησης είναι να κατεβάσουμε αυτή την...

υπέροχη ανεκτίμητη προτομή της, ε...αφεντιάς μου

μέσα στο καθιστικό του κυρίου Τυφλοπόντικα, και με προσοχή.

Εννοείτε, δε θέλετε να σπάσει, κύριε Φρύνε. (bust=προτομή / σπάω)

Τς τς τς τς τς! Ευχαριστώ, Έρνεστ, αλλά είναι σοβαρό το ζήτημα.

- Μάλιστα, κύριε Φρύνε. - (Φρύνος) Α-χμ!

Θα παρατηρήσετε ότι έχω δέσει την άλλη άκρη του σχοινιού σε ένα δέντρο.

- (Όλοι) Ναι, κύριε Φρύνε. - Και το έχω δέσει με έναν ειδικό

πυροσβεστικό κόμπο, που δε θα επιτρέψει σε ένα αντικείμενο να πέσει με ταχύτητα.

(Ενθουσιώδες μουρμουρητό)

Έχω ισορροπήσει την προτομή πάνω από το χείλος της τρύπας

και όταν είμαστε έτοιμοι, θα τη σπρώξω πολύ μαλακά.

- (Φρύνος) Λοιπόν, είναι σαφές; - Μάλιστα, κύριε Φρύνε.

(Φρύνος) Εσείς θα κρατάτε σφιχτά το σχοινί, τραβώντας κόντρα.

- (Όλοι) Ναι, ναι, κύριε Φρύνε. - Θα έρθω να σας βοηθήσω πριν λασκάρω

τον ειδικό πυροσβεστικό κόμπο, δίνοντας μας έτσι τη δυνατότητα

να κατεβάσουμε το έργο τέχνης κάτω στον κύριο Τυφλοπόντικα.

- Κύριε Φρύνε, κι αν...; - (Φρύνος) Ωωω...!

Όταν εγώ σχεδιάζω κάτι, μικρέ, δεν υπάρχουν "κι αν".

Ναι, κύριε Φρύνε, ε... Ε...όχι, κύριε Φρύνε.

Ωραία, λοιπόν... Τραβάτε κόντρα!

- (Βοηθοί) Κρατάς; Εντάξει! - Ωραία. Να 'σαι έτοιμος, Τυφλοπόντικα!

Άκου, Φρύνε, νομίζω πως πρέπει να μετακινήσω...!

Καλέ μου Τυφλοπόντικα, σταμάτα να τρώγεσαι! Κατεβαίνει!

Εκεί!

Κρατάτε; Ωραία.

- Κρατάτε κόντρα. - (Τυφλοπόντικας) Φρύνε, δε νομίζω...!

Ένα, δύο, τρία...

(Κραυγές)

- (Φρύνος) Ουουου! - (Βοηθοί) Ωχ! Ααα!

(Κραυγές και μεγάλος πάταγος)

(Βοηθός) Ααχ!

- Είστε χαζοβιόληδες! - Τι;

Δεν τραβάγατε.

Τραβάγαμε, κύριε Φρύνε, πώς δεν τραβάγαμε;

Βρε αγαθιάρηδες! Βρε...!

(Τυφλοπόντικας) Φρύνε! Φρύνε!

Ωχ! Ωχ! Ωωχ! Έννοια σας και θα δείτε!

Ναι, Τυφλοπόντικα;

Παρά τρίχα δε με πέτυχε! Θα μπορούσε να...

(Φρύνος) Ωχ! Έσπασε!

Η προτομή μου! Και το σεκρετέρ μου!

Ήταν αυθεντικό Γουέτζγουντ.

Aχ! Έγινε κομμάτια. Πάει.

- (Τυφλοπόντικας) Κοίτα, Φρύνε... - Όχι, όχι, θα πρέπει να ξαπλώσω.

Είναι ισχυρό πλήγμα για την ευαίσθητη φύση μου.

Είναι...; Μα...

Να σου πω, Τυφλοπόντικα, θα φροντίσεις να πάρουν τα παιδιά μία πένα το καθένα;

Ειλικρινά, δεν μπορώ να ασχοληθώ με οικονομικά θέματα.

(Τυφλοπόντικας) Αλλά όταν κατέβηκα να φάω πρωινό, είχε φύγει.

- Και πού είναι αυτό το σημείωμα; - Τι σημείωμα είναι αυτό, Τυφλοπόντικα;

Έλεγα στον Ασβό πως ήταν ακουμπισμένο στην τσαγιέρα. Νομίζω...

Ναι. Να 'το. Ε...

"Αγαπητέ μου Τυφλοπόντικα, πρέπει, δυστυχώς, να φύγω απ' το σπιτάκι σου.

"Είμαι ευγνώμων για την καλοσύνη σου σε έναν που στερήθηκε τη σπιτική θαλπωρή,

"αλλά φοβάμαι πως δεν είμαι συνηθισμένος στον απλοϊκό τρόπο ζωής σου..."

- Χα! - Σα δε ντρέπεται!

"Τα χθεσινά συμβάντα ήταν ένα τελειωτικό χτύπημα

"σε μια ψυχή που έχει άλλου είδους ανησυχίες..."

- (Αρουραίος) Χα! - (Ασβός) Ωχ!

"...και σε μια φαντασία ήδη καταπονημένη

"από τις προσπάθειες μου να φέρω στυλ και λεπτότητα στη βουκολική..."

- "Βουκολική", Ασβέ; - Ε... Χωριάτικη, υποθέτω.

Χωριάτικη (!) Θα του δείξω εγώ "χωριάτικη"!

"...να φέρω στυλ και λεπτότητα στη βουκολική απλότητα της φωλίτσας σου..."

Γκρρρ!

"Εν τω μεταξύ, το Αρχοντικό είναι σχεδόν έτοιμο και επιστρέφω στις ανέσεις του.

"Όταν φτιάξει η διάθεση μου, θα στείλω να πάρουν τα μικροπράγματα μου.

"Δικός σου, με στενόχωρη ευγνωμοσύνη, Φρύνος."

Και αυτά...είναι τα "μικροπράγματα" του;

- (Τυφλοπόντικας) Ναι. - Αυτά είναι τα πράγματα του

κι αυτά είναι τα κομμάτια του.

(Όλοι γελάνε)

Καλά όλα αυτά, Αρουραίε, αλλά πότε θα στείλει ο Φρύνος να τα πάρουν;

- Πώς θα τα καταφέρω; - (Αρουραίος) Δε θα τα καταφέρεις.

- Συγγνώμη, Αρουραίε; - Θα έρθεις να μείνεις μαζί μου.

- Ω... Δεν μπορώ. - Ναι, μπορείς, και θα έρθεις.

Πολύ σωστά, Αρουραίε. Αν πραγματικά νιώθεις ότι δεν μπορείς...

- Εγώ... - Θα έρθεις να μείνεις μαζί μου.

Αλλά τότε δε θα 'χεις πικ-νικ στο ποτάμι.

Ω, Αρουραίε, αυτό θα είναι υπέροχο!

- Υπό έναν όρο. - Ναι;

- Όχι έπιπλα! - (Όλοι γελάνε)

Τυφλοπόντικα! Τυφλοπόντικα! Ήρθα για τα έπιπλα μου.

Το σπίτι μου είναι σαν έρημος. Ώπα, τι είναι αυτό;

"Απουσιάζω. Επιστρέφω την επόμενη βδομάδα. Τυφλοπόντικας."

Απουσιάζει; Επιστρέφει την επόμενη βδομάδα, αλλά τα έπιπλα μου, τα...

Τα ωραία μου έπιπλα!

(Ο Φρύνος κοπανάει την πόρτα)

Ωχ, όχι!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫