Original subtitles

♫ Ο Αέρας στις Ιτιές

♫ Μου τραγούδησε απαλά

♫ Τη φωνή μου ακολούθα

♫ Από όπου αυτή κι αν περνά

♫ Από βουνά, μέσα από κοιλάδες

♫ Ως τα πελάγη τα βαθειά

♫ Ταξιδεύει με της αύρας τα φτερά ♫

[Γκάιετι: Παλιό θέατρο στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου όπου παίζονταν οπερέτες.

Λειτούργησε από το 1864 έως το 1939. Κατεδαφίστηκε το 1956.]

Ο Αρχιμάγειρας

Δίπλα στο ποτάμι, που ήταν καφετί και πλημμυρισμένο μετά τη βροχή,

τα κλαδιά της ιτιάς κρέμονταν γυμνά,

εκτός από κάτι λιγοστά σγουρά και ζαρωμένα φύλλα

που καμώνονταν ότι ο χειμώνας δεν είχε σχεδόν έρθει.

Οι ταξικαρπίες του αγριομαϊντανού λικνίζονταν απαλά αλλά με δυσκολία,

ομπρελίτσες χωρίς καλλύματα

αναποδογυρισμένες από το πέρασμα των φθινοπωρινών θυελλών.

Οι ίδιοι άγριοι αέρηδες είχαν γεμίσει τη γωνία του Μεγάλου Λειβαδιού

με τσαλαπατημένα φύλλα αγριοκαστανιάς,

καθώς τα αλύγιστα κλαδιά έριξαν την επιπόλαιη φορεσιά τους

και αρκέστηκαν στην σοβαρότητα του πάγου, της ομίχλης και του επερχόμενου χιονιού.

Τώρα στα σπίτια των Ακροποταμιτών η φωτιά φεγγοβολούσε κάθε μέρα

και μπροστά από μια τέτοια φωτιά στο σπίτι του Αρουραίου,

ο Φρύνος μακρηγορούσε στους επαρχιώτες φίλους του για τις ψυχαγωγίες της πόλης.

(Φρύνος) Αχ, το Λονδίνο, το Λονδίνο...!

Και όσο για τις γκαλερί, καλά, μιλάμε, δεν πήγαινα και πουθενά αλλού.

Πηγή ζωής, φυσικά, για έναν φιλότεχνο, ευαίσθητο τύπο σαν εμένα.

- Πουθενά αλλού, Φρύνε; - Όχι. Πουθενά απολύτως.

(Αρουραίος) Τότε πώς βρήκες χρόνο να αγοράσεις την αμφίεση;

Την αμφί...; Καλά, μιλούσα μεταφορικά.

- Α, σοβαρά; - Ναι.

Λοιπόν, αν δεν έχετε δει γλυπτό του Ρέμπραντ από κοντά,

δεν έχετε δει απολύτως τίποτα.

Τότε δεν έχουμε πολλές ελπίδες, Φρύνε.

Εντάξει, αλλά μπορώ να σας μιλάω εγώ γι' αυτό.

Εννοώ, Φρύνε, πως ο Ρέμπραντ ήταν ζωγράφος.

- Ε; - Δεν έφτιαξε ούτε ένα γλυπτό.

(Μακρύ, χαζό γέλιο από τον Φρύνο)

Αυτό έλεγε σε όλους, όμως στην πραγματικότητα...

Υποθέτω ότι δε σας πολυενδιαφέρει να ακούτε για τα εκλεπτυσμένα πράγματα.

- Όχι ότι φταίτε εσείς, βέβαια. - Ω, ευχαριστούμε, Φρύνε.

Α! Σας είπα που πήγαινα στο θέατρο;

Μας το είπες, Φρύνε. Δεν πήγαινες και πουθενά αλλού, είπες.

Σωστά! Εξαιρετική οπερέτα.

- Στο Γκάιετι, ξέρετε. - Ναι, Φρύνε, μας το είπες.

Ω! Το θυμάμαι τόσο καλά. Αξέχαστες μελωδίες. Ναι.

♫ Α-παμ-τι, πα-μαμ, παμ-τι, παμ-παμ-παμ, πα-ρα... ♫

Α, όχι... Μια στιγμή, δεν είναι ακριβώς έτσι.

Πάει μάλλον κάπως... Α! Ναι.

♫ Παμ-παμ, τι-νταμ-νταμ, παμ-παμ, τι-τε-χέι, χέι... ♫

Όχι... Περίεργο.

- Λοιπόν, Φρύνε, ένα είναι σίγουρο. - Ναι, Ασβέ;

Αν τις είχες τραγουδήσει εσύ, κανείς δε θα το ξεχνούσε.

Ω, αλήθεια, Ασβέ; Νομίζω ότι τα παραλές λίγο.

(Οι άλλοι γελάνε)

Α, κατάλαβα. Λοιπόν, αφού δε σας ενδιαφέρει να μάθετε

πώς είναι η ζωή μακριά από όλη αυτήν τη χωριατιά, θα φύγω!

Όχι, όχι, όχι, Φρύνε. Και βέβαια μας ενδιαφέρει.

Δε θέλω να γίνομαι φορτικός σε κανέναν.

Είσαι πάντα καλοδεχούμενος, Φρύνε, το ξέρεις αυτό. Θες άλλη μια παστούλα;

- Ε; Α, καλά, αν είσαι σίγουρος. - Φυσικά.

(Τυφλοπόντικας) Ώστε επισκέφθηκες τον ξάδελφο Όμπερον;

Φίλε μου, δεν πήγαινα και πουθενά... Ναι, κάθισα λίγο.

Πέρασα να τον δω το απόγευμα.

- Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω, όμως. - Αλήθεια;

Μμμ. Ναι. Ω, αυτή είναι πολύ νόστιμη!

Έτσι ο ξάδελφος σου, Τυφλοπόντικα, ο καλός μου ο Όμπερον, που λες,

μου...μου ζήτησε να μείνω για δείπνο.

- Ναι, είναι πάρα πολύ ευγενικός. - Δεν ήταν ευγένεια, Τυφλοπόντικα.

Ανυπομονούσε να με γνωρίσουν οι φίλοι του.

- Α, ναι; - (Φρύνος) Μμμ, φυσικά!

Είπε πως τους είχε πει τα πάντα για 'μένα, αλλά δεν τον πίστευαν.

- Ναι, μπορώ να το φανταστώ. - Ήταν πολύ ωραίοι τύποι.

Εννοείται, τους διασκέδασα για ώρες.

Δεν είχαν πολλά να πουν για τους εαυτούς τους, πάντως.

- Απλά γελούσαν πολύ, ε; - Ναι, παραδόξως.

Αχ, Φρύνε, Φρύνε.

- (Φρύνος) Ε; Τι λες, Ασβέ; - Τίποτα, Φρύνε. Τίποτα.

Εν πάση περιπτώσει, το δείπνο ήταν υπέροχο.

- "Σιουπέρμπι". Είναι γαλλικά, ξέρετε. - (Τυφλοπόντικας) Πω πω.

Ω, ναι, η γλώσσα των "γκογμέτ".

- "Γκουγμέ (καλοφαγάς)." - Όχι, Ασβέ, όχι.

- Υπάρχει ένα "τ" στο τέλος. - Ωωχ!

Εννοείται, το μενού ήταν εξ ολοκλήρου στα γαλλικά,

έτσι πάλι καλά που εγώ "παρλέ-ζ (μιλάω)" "λε (τα)" ωραία "Φρανσέ-ς (Γαλλικά)".

- "Λε Φγανσέ." - Συγγνώμη, Ασβέ, πάλι λάθος.

- Υπάρχει ένα "ς" στο τέλος. - Ωωχ!

Ξεκινήσαμε με πέντε-έξι πεντανόστιμα στρείδια

ή "εσ-καρ-γκότς", όπως τα λέμε εμείς οι "κονεσούερς (γνώστες)".

- "Εσκάργκος", Φρύνε; - Ναι. Το είπες πολύ ωραία, Τυφλοπόντικα.

- Είναι σαλιγκάρια. - Όχι, όχι, φιλαράκο.

- Στρείδια. - (Όλοι) Σαλιγκάρια!

- Σαλιγκάρια;! - (Όλοι) Σαλιγκάρια!

Ωχ, θεούλη μου. Ωωχ!

- (Αρουραίος) Άλλη μια παστούλα, Φρύνε; - Όχι. Όχι, ευχαριστώ.

Νομίζω θα κάτσω για λίγο. Ωωχ!

- (Τυφλοπόντικας) Είσαι καλά, Φρύνε; - Μμμ; Ναι.

Ναι, φυσικά, είναι απλά... είναι απλά απ' το ταξίδι.

Μα πες μας κι άλλα γι' αυτό το δείπνο.

(Φρύνος) Α! Λοιπόν, μετά φάγαμε "κον-τρετέμπς (αναποδιά)".

Ε... Μήπως εννοείς: "κονσόμε (ζωμός κρέατος)";

Όχι, Ασβέ, εκείνα τα φάγαμε πριν το επιδόρπιο.

- Εκείνα, Φρύνε, ήταν "άντγεμέ (γλυκό)". - Είσαι σίγουρος;

- Σιγουρότατος. - Ωχ, θεέ μου, είναι ηλίθια γλώσσα!

(Φρύνος) Αυτοί οι ξένοι είναι όλοι ίδιοι.

Φλυαρούν ασταμάτητα ώστε να μην τους καταλαβαίνει κανείς.

Νόμιζα πως ήταν η γλώσσα των "γκογμέτ".

"Γκογμέ", Αρουραίε. Έλεος, προσπάθησε να το πεις σωστά.

Τέλος πάντων, όλο το πράγμα ήταν μοναδικό.

Χα χα! Ω, ναι, η μαγειρική ή "οτ κουϊζίν (υψηλή κουζίνα)",

όπως τη λέμε εμείς οι "γκογμέτς"... "γκογμέις", είναι μοναδική!

- Τι; - Ω, η ευγενής τέχνη της γευσιγνωσίας!

Η δημιουργία γαστρονομικών έργων τέχνης.

- Η μαγειρική είναι μοναδική! - Καινούρια λόξα.

- Χα χα! - (Όλοι) Ωχ, όχι!

(Φρύνος) "Για τον λόγο αυτόν, είστε καλεσμένοι

"στη γαστρονομική εμπειρία της δεκαετίας..."

Ή μήπως να πω "του αιώνα"; Μμμ;

Όχι, όχι. Όχι. Δε θέλω να με περάσουν για ψώνιο.

"Το μενού για το νοστιμότατο γεύμα...

"θα είναι το εξής:

"Κον-σόμε α λα μπουκουέτερι",

"κοκουίλις"...

Αναρωτιέμαι αν γράφεται έτσι.

"Κοκουίλις", ναι. "Ντι παρμπόμ". Ε...

Νομίζω ότι αυτό έλεγε. Ναι. "Κοκίε (κοχύλια)".

Μόνο που δε νομίζω ότι το έγραψε σωστά. "Ντε μπαγμπόν."

Ελπίζω μόνο να μην είχε εμένα στο μυαλό του.

Δε σε καταλαβαίνω, Ασβέ.

"Μπαγμπόν" τυχαίνει στα γαλλικά να σημαίνει: "μούχλας".

(Όλοι γελάνε) Μούχλας;

- Ωχ! - Τι είναι, Τυφλοπόντικα;

- Το δικό μου δε λέει: "μπαγμπόν". - Α! Μάλλον κατάλαβε το λάθος του.

Ναι, είναι: "κοκί"... Όχι, ούτε έτσι πρέπει να γράφεται.

"Κοκί ντε Μπαγμποτάν."

(Γελάει)

- (Τυφλοπόντικας) Ασβέ, είσαι καλά; - (Αρουραίος) Ασβέ, τι είναι;

- Γελάει. - Ωχ, θεέ μου.

Ξανά λάθος, ε;

Χο χο χο! Ναι, ναι. Ωχ, Παναγία μου.

- Ελπίζω μόνο να μην το φάω εγώ αυτό. - Τι είναι, Ασβέ;

"Μπαγμποτάν" είναι ο αλυσοτροχός.

Αν ο Φρύνος δε μαγειρεύει εξαρτήματα από εκείνο το αναθεματισμένο αυτοκίνητο,

είναι σχεδόν σίγουρο πως εννοεί κάτι άλλο.

Υποθέτω ότι εννοεί: "μπαγμπό", σκαλοπίνια από καλκάνι, το ψάρι.

Πω πω, το ελπίζω! Δεν έχω όρεξη να φάω κάτι από τα άλλα δύο.

Τέλος πάντων, το δικό μου συνεχίζει: "Αρνίσια παϊδάκια με σπαράγγια,

"πρώιμες πατάτες και γλυκομπίζελα,

"σουφλέ βερίκοκο, ζελέ μπανάνας, κάστανα γλασέ".

- Ω, τα λατρεύω αυτά! - Και "φγομάζ (τυρί)".

- (Τυφλοπόντικας) Πω πω, θεούλη μου! - (Ασβός) Ναι, ναι, όντως.

Μία μόνο λέξη μπορεί να περιγράψει ένα εξαίσιο μενού σαν αυτό

για το πρώτο μεγάλο τσιμπούσι του Φρύνου.

- (Τυφλοπόντικας) Ποια είναι αυτή, Ασβέ; - Υπερφιλόδοξο!

(Αρουραίος) Α χα χα! Ναι.

Γι' αυτό πρέπει, νομίζω, να δεχτούμε την ευγενική πρόσκληση του Φρύνου,

αλλά να πάρουμε μέτρα ασφαλείας.

♫ Για κάθε είδους γεύσεις, για πιάτα κρύα ή ζεστά

♫ Μπροστά στον Φρύνο ούτε ένας σεφ δεν πιάνει χαρτωσιά

♫ Σ' όλη την Οδό Ρίτσμοντ τα εστιατόρια είναι κλειστά

♫ Γιατί οι διάσημοι στου Φρύνου δειπνούν κάθε βραδιά

♫ Λέει στη Δούκισσα ο Δούκας: "Ας φάμε κάπου κοσμικά"

♫ Κι αυτή απαντά: "Θα φάμε με τον Φρύνο συντροφιά"

♫ Οι κοινοί θνητοί ας τρώνε σε σερβίτσια ονομαστά

♫ Αλλά στο μενού του Φρύνου πρέπουν πιάτα χρυσά ♫

Λοιπόν, για να δούμε... "Βουτήξτε τα κρύα κάστανα ένα-ένα

"μέσα στη ζάχαρη που θα πρέπει να έχει βράσει στους 290 βαθμούς για..."

Χμμ... "Βλέπε, βράσιμο ζάχαρης."

"Σελίδα 896."

...96. Α! Ορίστε! "Βράσιμο ζάχαρης."

"Λιώστε τη ζάχαρη στο νερό μέχρι να αρχίσει να βράζει."

Ναι, ναι, ξέρω, ξέρω. Το έχω κάνει αυτό.

"Για να ελέγξετε τη θερμοκρασία, βάλτε την άκρη του δείκτη μέσα στο σιρόπι."

Ναι. Και μετά;

"Και απλώστε στον αντίχειρα αν..." Ααχ! Ωωχ!

Άου! Ηλίθιο σιρόπι! Ηλίθιο βιβλίο! Ηλίθια, πανηλίθια μαγειρική!

"Τώρα χτυπήστε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν αρκετά σφιχτά."

Χμμ. Ωραία. Πού είναι ο αβγοδάρτης;

Α-χα! Ω!

♫ Τα-τα-ρα-ντα, ντι-ντι-ρι, ντι-τι-ρι-ντι, ντι-ντι

♫ Τα-λα-ρα-ντα, ντι-ντι-ρι, ντι-τι-ρι-ντι, ντι-ντι... ♫

Ωχ! Να πάρει η ευχή, πιάστηκε το χέρι μου.

♫ Λα-λα-λα-ντα, ντα-ντα-ντα, τα-τα-ρα-ντα, ντα-ντα

♫ Λα-τα-ρα-ντα, ντα-ντα-ντα, τι-λι-ντι, τι-τι-τι ♫

Ο Φρύνος είναι ο καλύτερος! Χα χα!

Καλά, τι μυρίζει έτσι;

Σαν κάτι να καίγεται. Χα! Καίγεται (!) Χα χα χα χα! Είναι μάλλον απίθανο.

Αμάν, το αρνάκι!

Ωχ, όχι! Ηλίθιε φούρνε! Ηλίθιο αρνάκι!

Το παράθυρο! Γρήγορα!

(Βήχει)

Ωχ! Ευλογημένος ο καθαρός αέρας. Δόξα τω Θεώ που φυσάει.

Ουφ, έτσι μπράβο! Λες να το προσέξουν;

Θα μπορούσα να ξύσω τα καμμένα κομμάτια, υποθέτω.

Ναι! Ναι! Εξ άλλου, θα είναι πιο νόστιμο έτσι.

Τώρα, το σουφλέ βερίκοκο.

Ωχ, Παναγία μου.

Τι να κάνω μ' αυτά τα απαίσια ασπράδια;

Δε φαίνεται να είναι και πολύ... Α.

"Αναμείξτε ίσα μέρη λινέλαιου και σκόνης μουστάρδας σε ζεστό ξίδι."

Ακούγεται παράξενος τρόπος να φτιάξεις σουφλέ βερίκοκο.

Αφού όμως το λέει η κυρία Μπίτον... Τώρα, η μουστάρδα.

"Απλώστε πάνω σε μια πετσέτα."

Χμμ! Δε νομίζω να έχω πετσέτα.

Α, το βρήκα! Πιατόπανο. Α! Χα!

Ναι, εμείς οι αρχιμάγειρες ξέρουμε πώς να αυτοσχεδιάζουμε. Χα χα χα χα!

Λοιπόν, "εφαρμόστε με τον συνηθισμένο τρόπο".

Τον συνηθισμένο τρόπο;

Πρέπει να 'ναι εντάξει. Εφαρμόζει τέλεια. Και μετά;

Μπρρρ! Να πάρει η ευχή, κάνει ρεύμα. Πρέπει να κλείσω το παράθυρο.

Πολύ ευαίσθητα τα σουφλέ. Χρειάζεται το χέρι ενός ειδικού.

"Ανακατέψτε όσο το δυνατόν πιο απαλά τα σφιχτά χτυπημένα ασπράδια,

"αδειάστε στη φόρμα και αχνίστε για 45 λεπτά.

"Σερβίρετε το συντομότερο δυνατόν."

Λοιπόν, θα έρθουν αύριο.

Ωστόσο, αυτό είναι το συντομότερο δυνατόν. Οπότε, κανένα πρόβλημα.

(Αρουραίος) Αλλά δε σκόρπισες τα σκαλοπίνια;

(Φρύνος) Ε... "Κοκουίλς ντι μπαγμπ"... απαυτό, στην πραγματικότητα, Αρουραίε.

(Αρουραίος) Α. Με συγχωρείς. Δεν τα σκόρπισες κι εκείνα κάτω;

Όχι, όχι. Μόνο το "κον-σόμε" και δεν έφταιγα εγώ.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ποιος θα άφηνε ένα κομμάτι βούτυρο στο πάτωμα της κουζίνας.

- Είμαι σίγουρος, Φρύνε. - Οπότε, θα φάμε τα "κοκίε" αργότερα;

Όχι, Τυφλοπόντικα.

Τα μαγείρευα για ώρες κι εκείνα τα κοχύλια παρέμειναν σκληρά σαν πέτρες.

- (Τυφλοπόντικας) Μα, Φρύνε, έτσι πρέπει. - Ε; Έτσι πρέπει;

- Απλά χρησιμεύουν σαν μικρά πιάτα. - Ωχ!

- Γιατί δεν το έλεγε η ηλίθια συνταγή; - Δεν μπορώ να φανταστώ, Φρύνε.

Πάντως, το αρνάκι ήταν πολύ ωραίο. Τουλάχιστον, το κομμάτι στη μέση.

Και οι πρώιμες πατάτες δεν ήταν και τόσο σκληρές.

- Όχι. - Κρίμα που δεν είχε γλυκομπίζελα.

Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα γλυκομπίζελα. Το μενού σου έλεγε...

Α! Εκεί ήταν που απογοητεύτηκα από τον βλάκα τον μανάβη.

Έκανα ώρες να τα καθαρίσω και δεν υπήρχε ούτε ένα μπιζέλι μέσα που να τρώγεται.

Μόνο ένας σωρός από φλούδες.

- Καλέ μου Φρύνε, αυτές τρως. - Τρως τις φλούδες;

- Έλα τώρα! Δε γεννήθηκα χθες, ξέρεις. - Όπως νομίζεις.

- Λίγο ακόμα αρνάκι με πατάτες, κανείς; - (Όλοι) Όχι, ευχαριστούμε, Φρύνε.

Α, καλά τότε, θα πάω να δω αν το σουφλέ έχει την κατάλληλη θερμοκρασία.

Ααχ...! Ωχ! Ωωχ! Ωωωχ!

Έχω ζεστάνει καλά τον φούρνο.

Ωωχ! Ωχ ωχ! Ωχ ωχ!

- Τον καημένο τον Φρύνο. - Ναι, άσχημο στραμπούληγμα.

- Ωστόσο, αν θα βουτυρώσει το πάτωμα... - Άθλια. Όλη η κατάσταση.

Τι τον έκανε να νομίζει πως θα μπορούσε να μαγειρέψει;

Εκείνο το αρνάκι! Μπλιαχ! Εκείνες οι πατάτες!

- Ίσως το σουφλέ θα... - Το σουφλέ θα είναι απαίσιο.

Πρέπει να σερβιριστεί φρεσκοψημένο.

- Θα είναι σαν πετσί. Θα είναι... - (Έκρηξη)

- Τι στην ευχή ήταν αυτό; - (Φρύνος) Ωωωχ...!

- Θεούλη μου! - (Ασβός και Αρουραίος) Φρύνε!

Ωχ, αγαπημένοι μου φίλοι, ο σεφ σάς ζητά συγγνώμη,

αλλά υπήρξε ένα μικρό "άντρεμά (γλυκό)" στην κουζίνα.

- Μήπως εννοείς "κόντρετάν (αναποδιά)"; - Ξέρω τι...

Ωωωχ!

(Ασβός) Αυτό, καλέ μου Αρουραίε, ήταν το πιο έξοχο τράιφλ που μπορώ να θυμηθώ.

(Τυφλοπόντικας) Μμμ, ναι!

(Αρουραίος) Σχεδόν τόσο καλό όσο η σπιτική σου πίτα, Ασβέ.

Ε...ναι. Ίσως να χρειαζόταν λίγο περισσότερο σέρι.

(Τυφλοπόντικας) Βρε, Φρύνε, τι λες τώρα; Μετά απ' όλα αυτά...

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς έγινε να έχετε μαζί σας το καλάθι του πικ-νικ;

Α. Θα πηγαίναμε να γευματίσουμε δίπλα στο ποτάμι.

Αλλά ο καιρός δεν προμηνυόταν καλός.

Ναι, κι έτσι δεν πήγαμε. Και μας έμεινε το καλάθι.

Να γευματίσετε δίπλα στο ποτάμι τέτοια εποχή;

Ναι, χαζή ιδέα. Νομίζω πως η σαλάτα σου, Τυφλοπόντικα, ήταν εξαιρετική.

- Όχι, εννοώ... - Και οι βραστές πατάτες.

- Εξαιρετικές βραστές πατάτες. - Ναι, αλλά...

- Όσο για το "κονσόμε" του Αρουραίου... - Ή σούπα, όπως λέμε εμείς οι Άγγλοι.

- (Ασβός) Ορίστε; - Βαρέθηκα αυτές τις γαλλικές ανοησίες.

- Βαρέθηκες; - (Φρύνος) Ναι.

"Κονσόμε" αυτό, "άντρετάμπς α φόις" το άλλο. Σκατούλες! Καραγκιοζιλίκια!

Δώστε μου το ροσμπίφ της ένδοξης Αγγλίας. Ψητές πατάτες. Πουτίγκα λαγοκέρασο.

Αφήστε όλα εκείνα τα "κοκουίλις", τα "σούπκον" και τα "άντρετσάτ"

σε εκείνους τους λουσάτους, ξιπασμένους, κουφιοκέφαλους Λονδρέζους.

(Όλοι) Βρε, Φρύνε!

♫ Ένα όνειρο ύφανε μου

♫ Με ασημόχρυσες κλωστές

♫ Από ηλιόφως και σκιές

♫ Κι εποχές αλλοτινές

♫ Όπου οι ανθρώποι είναι αναμνήσεις

♫ Και οι ιστορίες ζωντανές

♫ Ιτιές

♫ Τι παραμύθια μου έχετε πει

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Φαίνεται να ξέρεις καλά

♫ Σε ποιον να προστρέξεις

♫ Σε ποιον δρόμο να πας

♫ Να ξεδιπλώσεις τον θαυμαστό σου νου

♫ Αέρα στις Ιτιές

♫ Πήγαινε με εκεί ♫