Original subtitles

MAŁŻEŃSTWO Z ROZSĄDKU

Panie Kowalski, panie Wiśniewski Patrz pan, jak miasto rośnie nam!

Żelazobeton, wapno i deski Wielka budowa szczęścia bram

Jest pan, panie, przedmiotem troski, Panie Kowalski, panie Kwiatkowski

Dla pana szkoły, dla pana mosty Dla pana się rozwija plan

A gdzie pan mieszka, panie K.?

Czy pan z ogródkiem willę ma?

Czy pan się ciśnie jak ta mysz?

To całkiem nie ma znaczenia Albowiem, panie, czyż...

Czyż mogą gniewać rzeczy te Kiedy ogólnie nie jest źle

I statystycznie żyje się fest!

To wszystko wspólna własność jest!

- Dzień dobry. - Cześć.

Pomóż mi, albo moja ostatnia namiętność zupełnie mnie spławi.

- Uważaj, benzyna. - Co?

Czyściłem spodnie benzyną.

Powiadam ci, Andrzejku, Tristan przy mnie to...

...szczeniak.

Sztuka jest zwierciadłem, które chadza po dachach.

Jak powiedział mój pradziad od Tołstoja.

Ale zwierciadło można ustawiać pod różnymi kątami.

To już indywidualna sprawa artysty.

Mówiłeś coś o kłopotach.

- Jestem bardzo nieszczęśliwy. - Nieodwzajemniona namiętność?

Nie aż tak romantycznie.

Brak szmalczyku czyli przeszkody natury fiskalnej.

- Dwie dychy to wszystko, co mam. - Bez wytwornej kolacji nie ma o czym marzyć.

- "Bogdan stawia, ma ten gest". - Jaki Bogdan?

Mniejsza o to. Nie mogę przecież opchnąć sygnetu.

Gdybym stracił tę pieczęć zostałby mi goły tytuł szlachecki.

A wątpię czy w naszych czasach stanowi on jakąś wartość wymienną.

Znajdź mi sublokatora, Edziu, staniemy obydwaj na nogi.

Odpadnie światło, komorne, To już coś jest.

Dam ogłoszenie. Mam znajomą w redakcji.

- Ile to może kosztować? - Żeby chwyciło, musi być na "A".

"A jeśli chcesz zamieszkać w dobrej dzielnicy..."

- A niech będzie. - A to kosztuje więcej.

- A ile? - A nie wiem.

- A w przybliżeniu? - A jakąś stówę.

Do widzenia.

- No tak! - Głupio wyszło.

Panie Kowalski, panie Kwiatkowski Chodź Pan "na ciuchy", niech ja sko...

Tam od krawata aż do podwiązki Tanio pan kupi, że ho, ho!

Wyjdziesz pan stamtąd jak baron czeskI, Panie Kowalski, panie Wiśniewski

Już jesteś lordem i gryziesz pestki A panny ci uśmiechy ślą

Jak pan się nosi, panie K.?

Czy pan z łososia futra ma?

Czy pan jest goły jak ta mysz?

To całkiem nie ma znaczenia Albowiem, panie, czyż...

Czyż mogą gniewać rzeczy te Kiedy ogólnie nie jest źle

I statystycznie żyje się fest!

To wszystko wspólna własność jest!

Spodnie dla szanownego pana? Szóstka, dżinsy!

- Ile? - Dla pana 500.

- A dla innych? - Też 500.

Drogo.

Jak panu nie odpowiadają, to mogą być te, za 700.

- Niech będą te. - Długość dobra, w kroku też.

Jeszcze 20.

Patrz pan, klasa!

Obróć się pan!

Przyjdź pan jeszcze do nas kiedyś!

Uszanowanie, cześć! Przyniosłem towar.

Panie Burczyk, ten facet, co wygrał w totolotka,

nie chce wziąć na siebie pańskich zarobków.

- Nie zgadza się? - Zgadza się, 15.

- Ale mam jeszcze jedną babkę. - A idź pan z babkami interes!

Zapiszę na nią domek albo samochód, a ona mnie wystawi do wiatru!

Ma rację.

Mnie panie Kiełkiewicz, potrzebny facet pewny, z inteligencją życiową.

- Pan szanowny sobie życzy? - Koszulkę, ale taką ekstra.

- Może być w stylu Marco? - A jaki to styl?

- Polo. - A, Marco Polo! Może być.

Za jedne 100 zł prawdziwe dzieło sztuki!

Z podpisem gwarantowanego artysty!

Wymiary przy tym w sam raz znormalizowane dla naszych mieszkań,

czego nie da się powiedzieć o "Hołdzie Pruskim"

ani o "Bitwie pod Grunwaldem"!

- Oj, interes nie idzie. - Nie idzie?

Złe miejsce pan wybrał.

Dzieła sztuki należy sprzedawać na Starówce, na Barbakanie.

Chwileczkę!

Nie kupują. Jest to mało praktyczne.

Gdybyśmy zamiast tego malowali obrazki na lodówce...

- To byśmy pieniądze mieli z tego. - Ja bym sobie od razu jaguara kupił.

A ja, jak jakaś gwiazda, dworek modrzewiowy, marzenie życia.

- Ale nic z tego! - Uważaj!

Głupio wyszło. Dzień dobry.

- Ale mocna nitka! - Krajowa.

Stary, nie widziałeś mojej dziewczyny? Największe odkrycie od czasów Einstena.

Magnes!

Sztuka jest zwierciadłem rzeczywistości.

Ale zwierciadło można ustawić pod rozmaitymi kątami - i tak, i tak.

- Idziemy. - Do widzenia.

Miałam kupić jakiś obraz, bo dzisiaj są imieniny cioci Andzi.

- Byłby to najlepszy prezent dla niej. - Znowu kłamiesz.

- Proszę pana, pan sprzedaje te obrazy. - A co mam robić?

- A za ile? - Drogo, ale zależy który.

- Tamten. - Tamten wyjątkowo tanio.

- To ja kupię. - Edziu, proszę.

- Ile? - Piątaka.

- Tyle nie mam. - Powiedziałem, wyjątkowo tanio - 5 zł.

- Naprawdę? - Naprawdę.

- Dlaczego? - Tak sobie.

- Dziękuję. - Proszę bardzo.

- Do widzenia. - Cześć.

- Andrzej, zwariowałeś? - Pierwszy klient na dobry fart.

Przestań, co ty!

- Co myślisz o Andrzeju? - Jakiś taki małomówny.

- On się wypowiada w sztuce. - Myślisz, że przyjmą mnie na Akademię?

Zaskocz ich czymś, jakimś aforyzmem. To, co powiedział Andrzej,

sztuka to zwierciadło rzeczywistości ale można je ustawić pod różnymi kątami.

Nie masz kandydata na sublokatora? Napiszę ci adres, na wszelki wypadek.

Halo!

Hej!

Halo!

- Dokąd? - Na Pragę.

Dobra, jedziemy.

Panie Kwiatkowski, panie Wiśniewski Motoryzacja na sto dwa!

Dziś nawet smarkacz, co gryzie pestki Do czterech kółek pociąg ma

Może być skoda, może być moskwicz Panie Kowalski, panie Kwiatkowski

W szumie silnika znikają troski I tylko wicher w uszach gra

Więc czym pan jeździ, panie K.?

Czy pan już cztery kółka ma?

Czy wciąż w tramwaju, jak ta mysz?

Zresztą to nie ma znaczenia Albowiem, panie, czyż...

Czyż mogą gniewać rzeczy te Kiedy ogólnie nie jest źle

I statystycznie żyje się fest!

To wszystko wspólna własność jest!

- Ile? - Jak pani uważa.

Dziękuję.

- Chodź! - Mam wracać tramwajem?

Proszę odwieźć tego pana. Cześć!

Dorabiasz, Mike?

Stary kupił mi to cacko, ale nie wie, że benzyna kosztuje.

A to jest delikatny silniczek. Trzeba jeździć na żółtej, 6,50 litr.

- Co to za jedna? - Córka naszego ambasadora.

Widzisz, coś ty narobił? Tyle pieniędzy!

Wszystko na marne!

- Uważaj, Joaśka! Co to? - Taki obrazek.

- Kupiłam za piątkę. - Za piątkę? Granda! Pieniądze wyrzuca!

- To jest znacznie więcej warte. - Nie kręć mi się tu!

Słyszałaś, co ojciec powiedział?!

- No i jak? - Rozłażą mi się w rękach.

- Połóż, może przeschną. - Z nich już nic nie będzie.

- To nie trzeba było kopać! - Do PKO miałem je oddać?

Dowcipniś się znalazł!

Andrzej!

Zostawcie dziewczynę w spokoju!

Uspokój się.

A interesów kto pilnuje?

Ty, od drugiej. Jest czwarta.

Ciao!

Panie Kwiatkowski, panie Kowalski Przemysł nam kwitnie, buzi dać!

I w całym kraju słychać oklaski Znów się spisała dzielna brać

Widzę też pana tam profil boski Panie Kowalski, panie Kwiatkowski

Dla pana huty, dla pana kioski Tylko wybierać, tylko brać!

Więc jak pan żyje, panie K.?

Czy pan interes własny ma?

Czy też pan w tłoku, jak ta mysz?

To zresztą nie ma znaczenia Albowiem, panie, czyż...

Czyż mogą gniewać rzeczy te Kiedy ogólnie nie jest źle

I statystycznie żyje się fest!

To wszystko wspólna własność jest!

Haniu, zabierz dzisiejszy uciąg!

Ja otworzę.

Raz, dwa...

Tylko żeby nie było zwisów!

Panie Burczyk, tyle razy prosiłem, żeby się pan tu nie kręcił.

- Miał pan przyjść po towar jutro. - Nie o to chodzi, panie inżynierze.

Miałem zakopanych w ziemię parę dolarów i troszkę mi nadgniły.

- Może by tak podreperować? Pan się na tym zna. - Gdzie pan to trzymał to świństwo, w nawozie? Fu.

- Ile tego jest? - 15 patyków.

Żeby je tak posztukować, na brzegach wzmocnić, co?

Przecież widzi pan, że mam dosyć trefne mieszkanie.

- Będę jeszcze śmierdzącą walutę tu trzymał? - Rozumiem. 10%?

Zagraniczne.

Dobra, zostaw pan to. Fuj!

Panie Burczyk, ja pana błagam, żeby mi się pan tu nie kręcił!

Do widzenia, przepraszam.

Co tam jest?

Sio, sio!

Uparta bestia!

Sio! Pójdziesz stąd!

No tak, pękła. Wiadomo, krajowa produkcja.

Trzeba dać sygnał, szybko!

- Dwie palemki? Co to znaczy? - Przerwać.

- A co on ma zrobić? - Wznowić.

- To ile palemek? - Trzy.

To gdzie jest trzecia? Rusz się!

Wszystko, psia kość, na mojej głowie!

Zagańczyk! Gdzie on się włóczy, do diabła?

Idę, idę, panie majster.

- A pan, skąd pan znał dzwonek? - Jaki dzwonek?

To znaczy... skąd pan wiedział, gdzie ten dzwonek?

- Pozwoli pan, że ja będę pytał. - Ale w jakiej sprawie?

Rozumiem, proszę bardzo.

- Czy pan inżynier Kwilecki? - Tak.

- Chciałem zadać panu kilka pytań. - Słucham.

Czy mógłby pan mi pokazać swój dyplom, inżynierze?

O, psia kość, perfumy się wylały!

Zaraz to zbierzemy, zetrzemy, żeby nie pachniało.

Chciałbym obejrzeć pański dyplom, inżynierze.

Nie mam dyplomu. Nigdy nie studiowałem.

Dlaczego pan każe tytułować siebie "inżynierem"?

To pseudonim z okresu okupacji.

Nie szkodzi, to krajowe, tylko opakowanie zagraniczne.

Tak.

Taki relaks.

- Z jakich funduszów nabył pan ten dom? - To dom mojego przyjaciela.

On jest reemigrantem, kupił go za dolary.

A teraz gdzieś wyjechał na kilka lat.

Jaka wspaniała harmonia barw!

Folklor to moje hobby, wszystko, co krajowe!

Niech pan zwróci uwagę, ta sama cudowna gama kolorów.

- A za co pan nabył tego opla? - Opla?

Opla?

A, ten opel! Nie mój, to opel przyjaciela.

Mam tu nawet dowód rejestracyjny. Proszę, mogę pokazać.

- Antoni Szałek? Kto to jest? - Przyjaciel.

Wyjechał do Abisynii na delegację. a ja się opiekuję jego wozem.

- Uwaga! - Stać!

Już stoi.

Panie Kwilecki! Pańska żona wydaje mnóstwo pieniędzy.

Skąd bierze na te stroje i biżuterię?

Moja żona?

To jakieś nieporozumienie, ja nigdy nie miałem żony.

A, chwileczkę!

- Au! - Haniu, pozwól.

- Pani mąż mówił mi, że... - Mój mąż?

To wcale nie jest mój mąż, proszę pana.

- Mój mąż jest na placówce w Afryce. - A ten pan?

Ten pan to się mną, proszę pana, opiekuje.

- To jest właśnie świadectwo ślubu. - Acha!

Nie wolno się opiekować żoną przyjaciela?

To łobuz jeden!

- Chuligan! - Ja się tym zajmę!

- Ja ci pokażę! - Do Teksasu jedź!

Młody taki, a taki paskudny! Tak, do ciebie mówię!

Ty sromotniku bezwstydny, ty wstręciuchu ohydny!

Brzydnik taki! Ja ci, bitniku, pokażę! Chuligan!

- E! No co? - No co?

Pryskaj stąd!

To ładnie tak? Taki duży, żeby... Proszę zostawić tego chłopca w spokoju.

- Dzień dobry. - Prosił kto panią o pomoc?

- No jak? - Normalnie. Nic.

- Kasiu, podoba ci się ten obrazek? - Nie.

- A który ci się podoba? - Ten.

Okropny! Nie masz wcale gustu, wrodziłaś się w tatę.

- Co się tam dzieje? - Picasso przyjechał i sprzedaje.

Proszę się nie cisnąć!

Przy zakupach dzieł sztuki obowiązuje kultura.

Bardzo proszę, za jedne 100 zł dla pana!

Wszystkie dokładnie namalowane, jak żywe!

Nie trzeba się wcale zastanawiać, gdzie góra, gdzie dół.

Moje uszanowanie. Świetnie mnie pan polecił to miejsce!

- Widzę, widzę. - Czym się mogę zrewanżować?

Podoba się panu ten obrazek?

- Śmieszna. - Piękna nieznajoma.

Jak dla szanownego pana, to w prezencie, gratis.

Dziękuję bardzo. Ja panu teraz...

Co?

O, dobre!

Od wielu godzin pada, pada już

Dziś smutne panny, wojsko, nawet stróż

A ja twą fotografię śmieszną mam

I trochę już weselej nam

Bo mnie taki ktoś jak ty

Tak na złość, jak ty, się śni

I już w takim kimś jak ja

Każda myśl jest zła, oj, zła

Bo jesteś taka ładna, aż za ładna, by...

Odwiedzać właśnie moje sny

A mnie taki ktoś jak ty

Jak na złość się śni, ech, ty!

W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz

Lecz tego wdzięku, który w sobie masz

Nie odda pędzel, węgiel ani gwasz

Czekałem długo, długo aż...

Aż ty, znaczy ktoś jak ty

Tak na złość, jak ty, się śni

I już w takim kimś jak ja

Każda myśl jest zła, oj, zła

Bo jesteś taka ładna, aż za ładna, by...

Odwiedzać właśnie moje sny

A mnie taki ktoś jak ty

Tak na złość, jak ty, się śni

W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz.

Czekałem bardzo długo, długo aż...

Aż się stałaś taka ładna Że z warszawskich dziewczyn żadna

Tak nie umie w serce wpaść

Jak ty!

Ktoś tu śpiewał?

- Miewasz halucynacje, Edziu. - Nowe arcydzieło?

- Zgadłeś, Rembrandt. - Jak cię znam, lekcja anatomii.

- Co z sublokatorem? - Joanna ma jakiegoś kandydata.

- Kto? - Joanna, znasz ją przecież.

Rzeczywiście. A jak ją można spotkać?

Jak wszystkie panienki z dobrego domu, "na ciuchach".

- To panienka z dobrego domu? - Córka konsula generalnego na Hawajach.

- Rozpieszczona dziewczyna. - Widać. A ty robisz jakieś kroki?

Pozwoliłem jej się zająć moją skromną osobą.

Starzy rzadko wpadają do ojczyzny. Znajomość ze mną bardzo im zaimponowała.

- Naprawdę? - To dyplomaci w pierwszym pokoleniu.

A jeden z moich antenatów już w XIV wieku posłował do Chana.

- Potrzebne ci to? - Co?

Do recenzji.

Ciekawe. To tak pani widzi model? Cóż to ma wspólnego z rzeczywistością?

Ale panie profesorze, tu jeszcze będzie tak...

Sztuka jest zwierciadłem rzeczywistości, ale można je ustawić pod różnymi kątami.

Tak pani sądzi?

Ciekawe.

Panie profesorze...

Daj spokój, nie ma się czym przejmować.

Żebyś widział, jak profesor Lipski na mnie spojrzał.

Wydadzą mnie teraz za mąż, tak mi zapowiedzieli.

Przecież jesteś dorosłym człowiekiem.

- Dorosły sam zarabia na siebie. - Oni mają forsy jak lodu.

Zrozum, im jest potrzebny "ktoś".

Albo ja mam być "kimś", albo mam mieć kogoś, kto jest "kimś".

- Jak to, do diabła? - Ty nic nie rozumiesz.

To znaczy, że wydają cię za mąż?

Niech pan Kiełkiewicza tu nie przysyła.

On jest prymityw, burdy mi tu robi pod oknami.

Miałem poważne kłopoty. Byli wczoraj u mnie.

Całe mieszkanie przekopywał facet. Musiałem się ostro gimnastykować.

Ja się jeden za was wszystkich narażam. Żonę musiałem wydać za obcego faceta.

- Co będzie, jak facet z Afryki wróci? - A gdzie reszta, panie inżynierze?

- Jaka reszta? - Było 15 tysięcy, jest 8.

Pan żartuje? Panie Burczyk, jak Boga kocham!

Pan mi dał szmelc! To było przez myszy zgryzione.

- Dałem panu 15! - Spokojnie, to jest koronkowa robota.

Każdy jeden dolarek musiałem lepić krajowym klejem.

- Zabrał pan 10%. A gdzie reszta? - Jakie 10%?!

Nie ruszyłem ani dolara!

Pan zabiera moje pieniądze!

- Pan uwłaszcza mojej godności! - Co uwłaszcza, co uwłaszcza?!

- Niech pan się liczy ze słowami! - Liczę!

Panie Burczyk, niech pan na mnie nie krzyczy!

Ciszej!

- Jakże mi miło, panie Burczyk. - Pani inżynierowo, co tu się dzieje?

Pan taki bladziutki, mizerny, zdenerwowany.

To pana pokrzepi.

Tu się kreci taki facet w okularach. Niech pan bierze te pieniądze!

- Co mi pan pcha? - Niech pan bierze wszystko!

Nie ma mowy o 10%! Ja jestem człowiekiem honoru.

Do widzenia! Niech pan kiedyś wpadnie jeszcze do nas.

Wybaczam panu wszystko!

To poczciwiec, ten Burczyk. Lubię go.

- A dla żonusi? - Co dla żonusi?

Kaziu, nie denerwuj się!

Haruje człowiek przez całe życie i same przykrości z tego ma!

- Daj spokój. - U Kwileckiego była milicja.

Cholera z nim! Obrabował mnie z połowy majątku, ale do nas się mogą dobrać.

Wszystko po to, żeby naszej córce niczego nie brakowało.

A jak się odwdzięcza rodzicom za to, że robią wszystko z myślą o niej?

- Z myślą o mnie? - Zabieraj to!

Słyszałaś, co ojciec mówił?! Zabieraj to!

Myślicie, że nie wiem, o co wam chodzi?

Jakbym została panią plastyczką,

to moglibyście na moje konto zacząć rajskie życie.

Kupić sobie samochód, willę, antyki, herby, wszystko!

Niech tylko cioteczka nie zemdleje.

- Żenię się. - Naprawdę?

- Kto jest narzeczoną? - Burczykówna.

Mam nadzieję, że ma dobry charakter.

- A rodzice? - Handlowcy.

- Są jeszcze tacy? - Owszem.

- Bogaci. - Ma się rozumieć.

- Czy dlatego się żenisz? - Jest to dodatkową podnietą.

Jesteś cyniczny, Edziu. Wstydź się!

Dlaczego? Nie jestem stworzony do pracy.

Ojciec i dziad tylko wydawali pieniądze. Mam to we krwi.

- Pójdziesz do inżyniera po towar. - Wolałabym nie.

- Ja się ciebie o zdanie nie pytam, hrabinia! - Słyszałaś, niewdzięcznico? Idź!

"Niewdzięcznica"?! Ale za to dorosła.

Wyprowadzę się z domu, z dala od złodziejskich interesów.

- Dzień dobry. Co pani kupiła? - Nic, tu mój ojciec ma stragan.

Posłali mnie na miasto po towar.

- Skąd pan się tu wziął? - Jestem sprawozdawcą na Wyścig Pokoju.

- Do widzenia. - Ja w tym samym kierunku!

Panie Kwiatkowski, panie Kowalski Barwami tęczy wiosna gra

Zachodzącego słoneczka blaski Czy ładniejszego pan co zna?

Dla mnie zachodzi, dla pana wschodzi Panie Kowalski, jak to w przyrodzie

Dla pana kwiaty kwitną w ogrodzie Dla pana noc gwiazdami gra

Mówią, miłość jest piękna

W słońce przemienia deszcz

Każdy dzień jest jak piosenka Lecz wiemy też...

Miłość złe humory ma W perskie oko z nami gra

Potem pęka wątła nić Lepiej za mąż wyjdź

Za mnie za mąż wyjdź

Inni tęsknią, wróżą z kart

My po prostu - wspólny start

Więc z rozsądku za mnie wyjdź Za mnie za mąż wyjdź

Taksówką jedźmy zaraz po metryki

Nie oglądaj się za nikim

Mało dziś sentymentalnych par

Miłość złe humory ma Więcej skradnie, niż ci da

Po co w piekle takim żyć?

Lepiej za mąż wyjdź Za mnie za mąż wyjdź

Mówią, życie jest piękne

Zwłaszcza gdy kocha się

Z wiosną chodzi się pod rękę

Lecz wiemy, że...

Miłość ma humory złe Mówi "tak", a myśli "nie"

Stare kłamstwa ma na dnie Lepiej wybierz mnie!

Nie przynoszę krzaków róż Nie opiewam zórz i burz

W sercu moim nie tkwi nóż Ale kto zna mnie, wie, że nie jest źle

Bo ze mną zawsze ma się tę gwarancję

Że już gorzej być nie może

Ani rusz, nie będę inny już

Miłość złe humory ma

Pije, pali, w karty gra

Miłość jest kosztowna zbyt Na ten krótki byt, na ten jeden byt

- Coś ci się stało, Edziu. - Nie rozumiesz?

- Chcę się z tobą ożenić. - Nie.

Ale ja nie chcę!

W takim razie idę na bazar prosić twoich rodziców o rękę.

- Nie rób tego! Oni się zgodzą! - Ja już błogosławieństwo ciotki mam.

- Do widzenia. - Ja nie chcę!

Nie chcę!

Kwiaty dla narzeczonej, czerwone.

Leży nienadzwyczajnie, tutaj z przodu jakby.

- Dobrze, dobrze. - Pod pachami pije...

- No jak to? - E tam, was nie przegada!

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Dla mnie?

Mam zaszczyt prosić państwa o rękę ich córki.

To dla nas wielki zaszczyt, że nasza córka może być hrabinią.

- Prawda, mamusiu? - Dla nas wielki zaszczyt.

Przed wojną ja bym się ani chwili się nie zastanawiał.

Ale były inne przykłady, na przykład w filmie "Trędowata".

Panienka z naszych sfer zakochała się w wielkim panu i smutny był jej koniec.

Ale teraz są inne czasy. I pan i my jesteśmy wysiadające klasy.

Teraz musimy się oprzeć na tych, co aktualnie idą do góry.

- Prawda, mamusiu? - Prawda.

Jakoś tak głupio wyszło. Do widzenia.

W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz

Lecz tego wdzięku, który w sobie masz

Nie odda pędzel, węgiel ani gwasz

Czekałem długo, długo aż...

- Andrzej? - Aż ty, znaczy ktoś jak ty...

- Co ty tu robisz? - Skąd się tu wzięłaś?

- Ja z ogłoszenia. - Ja tu mieszkam.

- Tu jest podobno pokój do wynajęcia. - Po co ci pokój do wynajęcia?

- Wyniosłam się od moich starych. - Przecież są na placówce w Honolulu.

W Honolulu? Tak, ale przyjechali wczoraj na urlop.

Od razu się z nimi pokłóciłam, bo chcą mnie wydać za mąż za Edzia.

Właśnie oświadczył im się "na ciuchach".

To znaczy starzy przywieźli masę ciuchów z Honolulu. Wyobrażasz sobie?

Bałagan po podróży, walizki otwarte. On klęka pośrodku i błaga o moją rękę.

- Przecież to twój chłopak. - Po tym, jak mi groził śmiercią? Nigdy.

Powiedział, że mnie udusi, a potem zastrzeli.

- Dokąd? - Nie wiem.

- W każdym razie do domu nie wrócę. - Zostaw to, nigdzie nie pójdziesz.

Przenocujesz u mnie, a ja pójdę na noc do kolegi.

- A rano się wszystko wyjaśni. - Mowy nie ma!

Co to jest?

Afisz turystyczno-krajoznawczy "Mazury czekają na ciebie".

Jestem za biedny, żeby się tam wybrać.

Przynajmniej sobie ściany tapetuję widokami żagli i jezior.

Czy nie zanadto się pospieszyliśmy? Jednak to hrabia.

Co z tego, że hrabia? Nigdzie nie pracuje.

Żeby chociaż miał pokrycie w kwitach komisowych!

- Albo krewnych w Ameryce! - A Joaśki ciągle nie ma.

Zaszwendała się gdzieś, nie pierwszy raz.

- Jezus Maria, Joaśka! - Co się stało?

Nie ma landszaftu i jej szczoteczki do zębów!

Wszystko przez ciebie! Kto wie, co jej do głowy strzeliło?!

- Ubieraj się i leć na milicję! - Na milicję?!

- Może ona jest u tego Edzia? - U kogo?

- A miało być tylko kino. - No właśnie.

Co ja powiem starym?

Są wrażliwi na punkcie dobrych manier. Stara arystokracja.

Coś tam wymyślisz: wianki na Wiśle albo maraton filmowy.

- Kochasz mnie? - To się jeszcze okaże.

- Kiedy? - U mnie to przychodzi z czasem.

Co za diabeł?

Panie Edziu, otwórz pan!

Otwórz pan, no!

A, to pan! Dobry wieczór. Wiedziałem, że pan zmieni zdanie.

Jako człowiek światły odrzuci pan przesądy klasowe.

- Gdzie ona jest? - Kto?

- Joaśka. Myślałem, że jest u pana. - Ładne wyobrażenie ma pan o córce.

Niech pan nie żartuje, panie Edziu. Żona się martwi.

Ma pan nauczkę, żeby nie stawać na przeszkodzie szczęściu własnego dziecka.

- To nie ma jej u pana? - Nie. Nie wierzy pan?

Może pan zaglądać, gdzie pan chce.

- Żeby nie zrobiła jakiegoś głupstwa. - To rozsądna dziewczyna.

Przepraszam.

Kochanie...

- Stary, muszę z tobą porozmawiać. - Milcz lepiej i słuchaj.

- Ledwo się wywinąłem z afery. - Jakiej afery?

Chciano mnie wrobić w małżeństwo. Wycofałem się, rzecz jasna.

Ale dziewczyna nie mogła znieść afrontu i w sromocie nawiała z domu.

Jej starzy odchodzą od zmysłów.

Mam rozkaz odprowadzić cię do domowych pieleszy.

Nie zbliżaj się do mnie! Andrzej.

- Zostaw ją! - On mnie zastrzeli!

Przy mnie ci włos z głowy nie spadnie.

Rozumiem. Do widzenia. Nic nie rozumiem.

- Jest pan tego pewny? - Widziałem ją na własne oczy.

- A co to za jeden? - Artysta malarz, zresztą bardzo dobry.

Artysta malarz? I do tego bardzo dobry?

Ale co to ma do rzeczy? Ja wycofuję się z tej afery.

W związku z zaistniałą sytuacją cofam również swoje oświadczyny.

- Do widzenia. - Do widzenia.

Nie chciałeś, żeby wyszła za Edzia.

To teraz żyje na kocią łapę nie wiadomo z kim.

W tej chwili musisz tam iść i przyprowadzić Joaśkę do domu.

Ani mi się śni!

Właśnie on jest nam potrzebny - artysta malarz.

Takim dzisiaj wszystko wolno mieć, chociaż nie śmierdzą groszem.

Sami nie śmierdzą groszem, ale dać im tylko powąchać!

Liczę do trzech.

Jak nie skończysz jeść, to wstanę, wyjdę i już nigdy nie wrócę.

Raz...

...dwa, trzy.

To znaczy, że chcesz, żebym wróciła do domu. Jesteś niezadowolony, że tu zostałam.

Uważasz mnie za jedną z tych dziewczyn,

co się ją wpuszcza na pół godziny do domu, a ona potem zostaje na całe życie.

Przyzwyczaiłeś się być sam i masz mnie już dość.

Jestem z tobą szczęśliwy! Kocham cię.

- No to o co chodzi? - O to!

Możesz się nie martwić. Pieniądze już mi się też skończyły.

Ty jesteś rozpieszczona jedynaczka, przyzwyczajona do wygód.

A ja potrafię żyć powietrzem, potrafię żyć cudami, ale sam!

Nie chcę cię w to wciągać. Rozumiesz?

Piana marki Rosita. Biała, pachnąca, obfita.

Bardzo dobrze, dla mnie bomba. Dla ciebie dobrze?

Zachowaj to. Trochę elementów ruchomych.

Możemy robić. Uwaga! Cisza na planie! Kamera!

Stop! Ma rację przedstawiciel fabryki.

Będziesz myła nie rączkę, a nóżkę. Daj nogę. Będzie lepiej wyglądało.

Gdzie to jest? Troszeczkę pokażemy, co to jest.

Nie chowaj głowy, myj nogę. Gotowe, możemy robić. Kamera!

Chwileczkę! Piątkę w prawo!

Dychę zgaś i młyna wrzuć. Dobrze!

Dla ciebie dobrze?

Możemy robić? Kozłowski, gdzie pan tam podróżujesz?

Uwaga! Kamera!

Stop! Kolega ma rację... Co?

- A, tak. Jak tam mówisz w tym tekście? - Piana marki Rosita, biała, puszysta.

Biała - to widać. "Lekka" ma być.

Uwaga, możemy robić! Kamera!

Stop, kochanie, nie improwizuj! Od tekstu zaczynasz, nie od kichania!

Jak ci się to podoba?

Miła zabawka, chociaż wydaje mi się, że pomysł z lodówkami był trochę lepszy.

- Uważaj! - Dzień dobry.

Dzień dobry.

- Kto to jest? - Znam ją.

- Poznaj mnie. - Ja ją znam tylko z widzenia.

- Panie, to pańskie? - Tak, moje. A o co chodzi?

Chodź pan!

- Panie, ile ten obraz? - Jak dla pana, 5 tysięcy.

- A dla innych? - Dla innych też pięć.

Dużo.

Jak dla pana dużo, to mam taki mniejszy, za siedem.

- To się nie liczy podług rozmiarów? - W sztuce nie, proszę pana.

To wezmę ten.

- Co to jest? - Rokoko. Drobiazg, 5 tysięcy.

Uważasz, że to najpotrzebniejszy mebel w naszym domu?

Oczywiście, jest to szalona okazja, bo właśnie sobie szyję sukienkę.

- Skąd ty miałeś pieniądze? - Pierwsze rozsądne pytanie.

Pewien kretyn dziś kupił mojego najgorszego knota.

Nie będę ukrywał, że kazałem mu słono przepłacić.

Edziu, kiedy ślub?

Nic z tego, cioteczko. Narzeczona uciekła z artystą.

Przypomina mi to historię wuja Hilarego, którego narzeczona uciekła z tapicerem.

Sam go sprowadził do odnawiania mebli.

Może ty byś się wziął z powrotem do studiów, serdeńko?

- Zaczynałeś przecież historię sztuki. - To było dawno i nieprawda.

Gdybyś wrócił na uniwersytet, mogłabym cię od czasu do czasu

podbudować czymś w rodzaju prywatnego stypendium.

- Tym bardziej, że sprzedaję dom. - Sprzedaje cioteczka dom?

- Ej! - Co jest?

- To pan malował ten landszafcik? - Ja.

- A ile za to? - Pięć.

- Pięć tysięcy? - Może być trzy.

Nie, może być pięć.

Jeszcze pokwitować.

- Proszę pana! Obraz! - A, tak!

- Młody człowieku, to pańskie prace? - Tak, autorem jestem ja.

- Dosyć interesujące. - Tak pod prymityw usiłowałem.

Niech pan nie będzie taki skromny. Co pan ma najdroższego?

- Tak się złożyło, że ten. - Od razu tak pomyślałem.

- Ile? - Sześć.

- Ten jest w lepszym guście. - Czego to się nie robi dla sąsiada.

- Tatku, kup ten! - Już raczej wolę ten do góry nogami.

Może mnie pan objaśni, co oznacza ten rzucik?

- Wiązka promieni gamma. - Od razu tak pomyślałem.

- Co się należy? - Piątka.

- Równo? - Dobrze, dobrze!

- Witam mistrza! - Moje uszanowanie.

- Ma pan fartowny dzień na te obrazki. - Ano, jakoś leci.

Co kosztuje taki jeden? Może ja bym kupił?

Płacą pięć, siedem.

Ale dla pana to ja w drodze rewanżu, bardzo proszę.

Duża buźka!

Coś w tym musi być, że tyle płacą.

Kto wie, czy ja dobrego interesu nie zrobiłem?

Ej, stary... Człowiek w niebezpieczeństwie!

Ulica Kamienne Schodki 16, idź na górę, na dach. Człowiek czeka.

Hej! Zabierz to.

- Pokwitowanie. - Dobra.

- Co pan z tym zrobi? - Powieszę na ścianie, to ładne obrazki.

O, pardon!

- To do sprzedania? - A proszę bardzo.

Ile kosztuje?

- Jak dla pana 7 kawałków. - A dla innych?

- Dla innych też 7. - Drogo.

- Może być mniejszy za 8. - Nie, dziękuję.

Nie wiem co to znaczy, chyba jestem malarzem bardziej rozchwytywanym od Picassa!

Tylko moja klientela wydaje się bardziej ekscentryczna.

- Ojciec! - Cioteczka, kontrola!

- Dzień dobry. - Dobry wieczór.

Wiedziałem, że pan zmieni zdanie. Jestem gotów przebaczyć pańskiej córce.

- Jest młoda, nierozsądna. - Zgrywus z pana.

Ja w całkiem innej sprawie. Chciałem kupić domek pod Warszawą.

- Może być nawet stary, do remontu. - Jest taki domek.

Właścicielka nie może się zdecydować, ale ja mógłbym ją namówić.

- A to byłbym panu wdzięczny. - Sama wdzięczność nie wystarczy.

Aluzju poniał.

W tym pokoju nocował Napoleon Bonaparte w drodze powrotnej z Rosji.

Ze Związku Radzieckiego.

A w tym salonie książę Pepi miał romans z księżniczką Bubą.

- Czyli tak zwane tete-a-tete. - Proszę?

Zefirek historii wieje tu z każdego kąta.

Zrobi się remont, przestanie wiać.

A ten wojak też z familii?

Tak, czegoś takiego nam potrzeba.

Zięć chętnie kupi ten domek. To artysta malarz.

Wypłacę pani zadatek, a resztę zięć załatwi zaraz po ślubie

Dom będzie zapisany na niego.

Czy pani by się nie zgodziła na to, żeby wesele już tutaj urządzić?

- To byłoby "tak", nie? - Proszę bardzo.

Dziękuję pani.

Będzie zsiadłe mleko na kolację, bo się pokazały młode ziemniaki.

Miałaś rację, można było tego lustra nie kupować.

- Gdzie ty się wybierasz? - Idę się oświadczyć.

Chcesz, żebyśmy się pobrali?

Wydaje mi się, że nasza sytuacja już się na tyle zmieniła że...

Jak się rodzice nie zgodzą, to jeszcze poczekamy.

Dlaczego mają się nie zgodzić? Mamy pieniądze, to o co chodzi?

Ja to załatwię, bo ty ich nie znasz. Potem będzie jak zwykle.

Ktoś się zjawia, od słowa do słowa, i znowu zostaję starą panną.

Dzień dobry.

Wróciłam.

To znaczy przyszłam powiedzieć, że wychodzę za mąż.

Kiedy?

Jak to, mogę?

Oczywiście!

Z drugiej strony znowu on jest jakiś taki dziwny.

- Mamy do ciebie zaufanie. - Ma kogoś.

- Zostaw! - Słyszałaś, co ojciec powiedział?

- Ubrać się nie mam w co. - To już moja w tym głowa!

To są dobre, tanie, funkcjonalne meble. Chodź, zobaczymy w środku.

Gdy się dziadek mój i babcia pobrali

To się długo, bardzo długo urządzali

Kupowali szafy, stoły, dąb i jesion By świeciły, by zdobiły lat 60

- Dziś obyczaj ten wydaje się banalny - Pewnie!

- Dziś kupuje się mebelek funkcjonalny - Dobry, tani, funkcjonalny!

- Dziś bardzo się zmienił świat - Bo mamy już system rat

- Każdy człek ma prawo tak sobie marzyć - Tu będzie do pracy kąt

- A widok na miasto stąd, tapczan tu - I radio do snu

- Kupimy stół, przy stole tym ja i ty - Kupimy stół, przy stole tym ja i ty

Ach, jaki dziś wspaniały obiad był!

- A szafa tam, koło drzwi - I setka wieszaków i

- I ten pan co śpiewał mi tak - Kochana!

- Dziś bardzo się zmienił świat - Bo mamy już system rat

Każdy wie, że może tak być

- Może mówię czasami od rzeczy - Czasami!

Lecz uważaj, żeby nas nie zjadły rzeczy

W dawnych czasach Wszak bywały takie gafy

Że człek świata nie dostrzegał Zza swej szafy

My nadziei nie stracimy przez byle co

Wszak wiadomo, że te rzeczy się rozlecą!

Starczy na miodowy miesiąc.

- Dziś bardzo się zmienił świat - Bo mamy już system rat

Każdy z nas ma prawo tak sobie marzyć

- Oddzielny dla dzieci kąt - Dziewczynka ma włosy blond

A tam śpi Kleofas, nasz kot

A kiedy ktoś na przykład rozgniewa się

To stłucze coś, wołając słowa te

- W tym domu na gracie grat - To wszystko przez system rat

- A w szafie tkwi bez przerwy ten pan - Kochana!

- Tak bardzo się zmienił świat - To wszystko ten system rat

- Każdy wie, że może być tak - Każdy wie, że może być tak

- Dzień dobry. Proszę pana! - Co?

- Chcieliśmy nabyć te mebelki. - To są meble z ekspozycji.

Nie sprzedajemy ich. Mogą być tamte.

Napęd ręczny, 120 kombinacji barwnych na minutę.

- Żarówka 60W, 220V. I jak? - Dla mnie bomba. Gratuluję.

Potraktuj to jako prezent ślubny ode mnie, to znaczy od nas.

Dziękujemy.

Dziękuję.

Zdaje się, że jesteśmy sąsiadami. Mogę panu pokazać, gdzie mieszkam.

To może trochę później. Ostrożnie, świeżo malowane!

- A to pan malował ten obraz? - To kicz!

- Zostaw, może to panią zainteresuje. - Tak sądzisz?

- A to zupełnie jak moja sukienka! - Właśnie.

Już późno. Chodź, skoczymy po taksówkę.

Co się tak gapisz?

Chodź do tego ślubu.

Przebaczam i proszę o przebaczenie.

Głupio wyszło, nie?

Chodź, przedstawię cię rodzicom.

Jaki ten świat mały! Bardzo się cieszę.

To nasza mamusia. Kiełkiewicz, dawaj, dawaj!

Panie Kowalski, panie Wiśniewski

Tyle pan pięknych dziewczyn zna

A wszystkie chodzą nie licho wie z kim Tylko przy każdej pan lub ja

Słoneczko blednie przy kobiet blaskach Pani Wiśniewska, pani Kowalska

Każda pyskata, każda warszawska I nogi aż do ziemi ma

A jak się nosi pani twa?

Czy modny kołnierz z nurków ma?

Czy wciąż te króle a la mysz?

Zresztą to nie ma znaczenia Albowiem, panie, czyż...

Czyż mogą gniewać rzeczy te Kiedy ogólnie nie jest źle?

Grunt, że dziewczyny kochają nas A na zmartwienia będzie czas

Byłem kiedyś z tych chłopaków Co normalnie "z czym do gości?"

Aż tu nagle w korcu maku Odnalazłem skarb miłości

Jeden taki się nie liczy Ale spójrzcie, ilu takich na ulicy!

Byłem kiedyś moim dziadkiem Wszystkie rysy mam po dziadku

A świat zmienił się przypadkiem I zostałem bez manatków

Ale co tam jedna wpadka Jeszcze będę przy manatkach

Byłem kiedyś bardzo wielki I śpiewałem, hej, w operze

Aż tu raz mi pękły szelki Akuratnie na premierze

Jedna wpadka się nie liczy Dzisiaj śpiewam na ulicy

Przykro mi, że twoja żona nie jest córką konsula.

Jestem zadowolony, bo twój ojciec pierwszy poznał się na moich obrazach.

Edzio to wymyślił, ty uwierzyłeś i dlatego zaczęłam się w to bawić.

- Czyj to dom? - Nie wiem.

- Jestem tu pierwszy raz, tak jak ty. - Powiedzmy.

- Uwielbiam małżeńskie parten garty. - Kochanie, nie parten... A tam!

- Ja też mam do ciebie kilka pytań. - Proszę bardzo.

- Skąd znasz mojego ojca? - Tego także nie wiesz?

- Nie wiem. - No nie!

Fajne wesele, nie?

Tak, ale gdyby tu byli Cyganie, byłoby z większą fantazją.

Joasia, Andrzej! Chodźcie przecież!

O, pardon!

Chodź, już są na dole!

Co to ma znaczyć? Magda, odejdź!

- Łobuz! - Siedlecki, bardzo mi miło.

Czy mam przyjemność z tatusiem panny Magdaleny?

Właśnie, zanim pan nam przerwał, omawialiśmy projekt wydania jej za mnie.

Ja bym chciał, żeby nasza córka też wyszła za artystę.

- To otwiera widoki na przyszłość. - Rozsądna myśl.

- Pan może też z malarzy? - W pewnym sensie.

A pan jaki rodzaj działalności reprezentuje?

Obuwnictwo.

Córeczka pana jest bardzo miła.

Jak ulał na zaręczyny... synku.

Chodźcie, dzieci, prezenty czekają!

- Andrzeju, to ty jesteś... - Panem młodym.

Serdecznie gratuluję nowo upieczonej studentce Akademii Sztuk Pięknych.

- Ale przecież ja oblałam ten egzamin. - Jak to? Nie!

- Andrzej, słyszysz? - Jeszcze Akademia!

Chodźcie, dzieci, chodźcie!

Młodzi, daję wam ten obraz, żeby nie było między wami obraz.

Co złego, to nie my!

- Można skraść całusa? - Szczęścia i dużo potomstwa!

- Serdeczne gratulacje młodej parze! - Zdrowia, zdrowia!

Widzę, że dzisiaj są modne prezenty standaryzowane.

Dziękujemy. Proszę na górę!

Nie jesteś ciekaw, co dostaliście na nowe mieszkanie?

- Jakie mieszkanie? - To będzie wasze.

- Ogarnij sobie ten obraz. - Wyobrażam sobie, co to za kicz...

- Przecież to moje! - Cieszysz się?

- No jasne. - To i ja się cieszę.

On ma dobrze w głowie. Dobrze to załatwiłem, nie?

Nie rozumiem.

To ja wykupiłem wszystkie twoje obrazki, oczywiście przez podstawionych ludzi.

A w jakim celu pan to zrobił?

Ano w takim, żebyśmy mieli pokrycie na te eleganckie meble, na ten domek.

Teraz to wszystko jest twoje, to znaczy, nasze wspólne.

Ale że pokrycie musi być, puścimy te obrazki jeszcze raz w kurs.

Wykupimy przez podstawionych ludzi i znowu puścimy w kurs.

Że niby niech na ciebie pracują, masz takie powodzenie.

Weźcie to sobie!

Razem z waszą córeczką!

- Słyszałeś, co on nam powiedział? - Artysta!

- Biedna Joasia! - Idź jej szukaj!

Aśka, Andrzej! Gdzie oni są? Ludzie!

Idź do cholery!

Jakoś nie mam przekonania do współczesnego malarstwa.

Nie rozumiem go zupełnie. To płótno chociażby.

- Cóż to ma wspólnego z rzeczywistością. - Zapewniam panią, że ma.

Sztuka jest zwierciadłem rzeczywistości.

Chociaż to zwierciadło można ustawiać pod różnymi kątami.

- To już sprawa indywidualna artysty. - Zatem co przedstawia ten obrazek?

Służę pani.

Oto ulica, po lewej stronie fabryka, po prawej domy mieszkalne.

Nad ulicą, między fabryką a domami, przeciągnięta jest nitka,

na której siedzą ptaszki.

Proszę jeszcze zwrócić uwagę na zadziwiający dynamizm tego płótna.

Ta nitka jakby płynęła z prawa w lewo a te ptaszki razem z nią.

Rzeczywiście, to bardzo interesujące.

Teraz, kiedy pan mi to wyjaśnił, zaczynam widzieć.

Zapewniam panią, że ten chłopiec ma olbrzymią przyszłość przed sobą.

Może, może.

To jest ten obraz.

Andrzej, Joaśka! Gdzie oni są?

Panie B., wezmę od pana z powrotem ten obraz za sześć patyków, dobra?

A bierz go pan do cholery!

Za pozwoleniem, ten obraz biorę ja.

Pan?

A, to pan. Niezła robota.

Stanowi on dla mnie pewną wartość jako źródło inspiracji.

Mój przyjaciel, dla którego mam kupić ten obraz,

przeznaczył na niego dość pokaźną sumę.

Halo! Niech pan pozwoli.

Proszę to przeliczyć.

Ale kicz!

Hej, hej!

Pan inżynier już odchodzi? Tak się przyjemnie bawiliśmy.

Moje uszanowanie.

Do zobaczenia.

Czy to są krajowe? Ja ostatnio miałem angielski komplet.

Tak, angielski.

Cioteczko, odzyskaliśmy nasz dom. Mamy już nowego kandydata na zakup.

Tym razem to ja.

Nie proś mnie, bo ja na to twoje wesele nie wrócę!

- Moje wesele?! - Teraz nie odwracaj kota ogonem!

- To się nazywa "metoda na wabia"! - Coś ty powiedział?

Młoda, sprytna dziewczyna opowiada chłopakowi niestworzone historie,

żeby go wciągnąć w aferę kryminalną!

Nienawidzę cię! Spiskujesz z ojcem dla pieniędzy!

Wracaj do tatusia, on lubi takich artystów jak ty!

Ty sama jesteś artystka!

Wracaj na te twoje Mazury, czekają na ciebie!

No tak, przeziębiłaś się. W takiej sukience na spacery wieczorem.

Halo! Halo!

Ojej, to państwo młodzi!

Brawo!

Pani Joanno, gratuluję serdecznie tego wyboru.

Można powiedzieć, że to takie małżeństwo z rozsądku.

Pani mąż ma łeb nie od parady.

Stary Burczyk - wysiadka, emerytura! Maleńki prezencik.

- Ja obrazy już dostałem. - Żadne obrazy!

Pomysł z lodówkami chwycił. Szlagier, szał!

Malujemy lakierem, obecnie eksportujemy. Założyliśmy z koleżkami spółdzielnię.

Proszę!

- Dla mnie bomba! - I to duża!

Jak kończy się historia ta?

Czy głębszy morał na dnie ma? Przyniesie uśmiech, żal czy łzy?

To wszystko nie ma znaczenia Albowiem, panie, gdy...

Gdy dwoje młodych kocha się To już w zasadzie nie jest źle

I w takim składzie żyje się fest! To najważniejszy sekret jest!