Original subtitles

Pamiętam wszystko.

Widzę, co działo się kiedyś,

i widzę, co dzieje się teraz.

Wszędzie.

Zadawaliśmy sobie cierpienie.

Zabijaliśmy sobie ukochanych.

Dobry człowiek robi, co może, by wzmocnić pozycję rodu.

Na co komu władza, skoro nie może ochronić ukochanych?

Nie chodzi o szlachetne rody, tylko żywych i umarłych!

To idzie po nas wszystkich.

Wróg jest i zawsze był prawdziwy.

Umarli, smoki, smocze królowe... Cokolwiek stanie nam na drodze,

pokonamy to.

Siedem Królestw potrzebuje władcy, który zainspiruje poddanych.

Stoisz przed obliczem Matki Smoków.

Kochanej przez miliony.

Musi poznać prawdę.

Jest synem Rhaegara Targaryena,

spadkobiercą Żelaznego Tronu.

Nim pojawili się Targaryenowie, Starkowie czy Lannisterowie...

...przez stulecia wspólnie walczyliśmy z wrogiem.

Żeby przetrwać, musimy uczynić to samo.

Razem ocalimy ten kraj przed tymi, którzy chcą go zniszczyć.

Gdy znów nastanie długa noc, musimy być gotowi.

GRA O TRON

Powitajcie naszego gospodarza,

prawowitego spadkobiercę wieczornego tronu, obrońcę rodu O'Brienów,

ojca smoczka, który mieszka w spodniach,

i stuprocentowego Irlandczyka według 23andMe.

Conan O'Brien!

Nie wstawajcie, proszę.

Dziękuję. Witaj, Belfaście!

Marzeniem każdego komika jest wejść na scenę przy tych dźwiękach.

Bo kompletnie nie pasują do mojego wizerunku.

"Nienawidzę się, nienawidzę"!

Jestem Conan O'Brien i czuję się zaszczycony.

Wybrano mnie spośród innych prowadzących, nie dlatego, że jestem najlepszy,

ale w HBO powiedzieli: "Ten to pewnie mieszka w Belfaście".

Oszczędzimy na hotelu.

A teraz prawda z ust Irlandczyka.

W zeszłym tygodniu przeprowadziłem test DNA.

Przyszły wyniki, doktor zadzwonił

i mówi: "Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Jesteś...".

Nie kłamię! Słowo! "W 100% Irlandczykiem.

Nie w 99%, nie w 98, nie w 97.

Genetycznie jesteś w 100% Irlandczykiem".

Spytałem, co to oznacza z punktu widzenia nauki, a on:

"Chów wsobny, debilu".

Jesteś wynikiem 130 lat krzyżowania się braci i sióstr w Massachusetts.

Ale o Lannisterach później.

To szansa, by się spotkać, powspominać

i pożegnać jeden z najlepszych seriali w historii telewizji.

To mój pierwszy raz w Belfaście. Uwielbiam odwiedzać Irlandię.

Wiele lat temu przejechałem z Kerry do Dublinu.

Mogłem podziwiać cały krajobraz wyspy.

Miałem wiele wspaniałych przygód. Raz zatrzymałem się na stacji benzynowej.

Pośrodku niczego.

Takie stacje są tylko w Irlandii.

Jedna chatka i jeden dystrybutor.

Prowadziła ją starsza kobieta.

Wyszła i zaczęła nalewać paliwo. I spytała, skąd pochodzi moja rodzina...

- Już?! - Tak.

Ty fiucie!

"Jestem Kit Harington, mogę wszystko!"

Później się policzymy. Na czym skończyłem?

Starsza kobieta napełnia mi zbiornik

i czujemy się wspaniale.

Napełnia zbiornik,

pyta, skąd pochodzę, ja mówię,

a ona, że zna kilku mieszkańców

i że dziś wieczorem zapali dla mnie w kościele świecę.

Ona chlipie, ja chlipię, ściskamy się,

wracam do auta, łzy płyną,

ruszam i odjeżdżam.

15 minut później samochód staje.

Okazuje się, że starowinka zalała mojego diesla bezołowiową.

Chciałem tylko wrócić stopem na stację

i udusić jędzę.

Patrzeć, jak jej oczy gasną!

To świetna irlandzka opowieść.

Jest w niej miłość, tragedia, zemsta...

Wszystko to, o czym dziś powiemy,

świętując osiem wspaniałych sezonów "Gry o tron".

Brawo!

Cieszę się, że jestem w Belfaście, prawdziwym domu Westeros,

bo gdzie wznieść toast za "Grę o tron", jak nie w mieście, które dało jej życie,

i z ludźmi, którzy to wszystko umożliwili?

Nasza publiczność to aktorzy i ekipa z planów "Gry o tron".

Pogratulujcie sobie. Zasłużyliście. To wasza noc.

Zaczynajmy, bo czekają was niespodzianki.

Pierwsi goście mają świetną historię kredytową, bo zawsze regulują długi.

Oto potężny ród Lannisterów!

Wiesz, co to spuścizna? Coś, co przekazujesz dzieciom.

Nie twoja chwała czy honor.

Liczy się tylko przetrwanie rodu.

Dla rodziny zrobię wszystko.

Jeśli mam umrzeć, to w walce.

Hańba!

Wiesz, jak mnie zwą?

Królobójcą, człowiekiem bez honoru.

Cokolwiek uczynisz, złamiesz jakąś przysięgę.

Znam zasady gry.

Rozprawiając się z jednym wrogiem, tworzymy dwóch nowych.

Dowolny głupiec z odrobiną szczęścia może odziedziczyć władzę.

Ale zdobycie jej wymaga zachodu.

W nadchodzącej wojnie przydadzą się zdolni ludzie.

Toast! Za dumnych potomków Lannisterów.

Karła, kalekę

i matkę szaleństwa.

Nikolaj Coster-Waldau, Peter Dinklage, Lena Headey i Conleth Hill!

Miło was widzieć.

Jedliśmy tu przedwczoraj kolację. W Belfaście.

- We dwoje. - Tak. Romantyczną.

Wypiliśmy kilka kieliszków wina, a ty, chyba po czwartym,

stwierdziłeś, że wszystkie twoje przemowy były improwizowane.

Że w "Grze o tron" mówiłeś z głowy.

Rozwiniesz to?

- Tak powiedziałem? - Być może żartem.

Zafundowałeś swojej postaci ewolucję niespotykaną w historii telewizji.

Od początku wiedziałeś, że to zrobisz?

Nie, spotkałem Dave'a i Dana w Los Angeles

i powiedziałem, czego na pewno nie chcę.

Zanim cokolwiek przeczytałem.

- Zaznaczyłeś, czego nie chcesz? - Długaśnej brody,

którą mam,

i nie chciałem szpiczastych butów, dlatego dostał je Conleth.

- To były twoje wymagania? - Te dwa.

- Bez długiej brody i szpiczastych butów? - Świadczą o posiadaczu.

Znałem wtedy wydarzenia

mniej więcej do końca sezonu czwartego,

do chwili, w której zabijam Tywina, mojego ojca.

I to, co wtedy wiedziałem,

wystarczyło, żebym się zgodził.

Bo to wspaniała przemiana. Potem moja postać przeszła kolejną.

Czyli wyszło jeszcze lepiej.

Wasza sceniczna nienawiść jest doprawdy wspaniała

i głęboko uzasadniona.

Na planie jesteście rywalami, prywatnie przyjaciółmi.

Najlepszymi.

Kiedyś.

- Kiedyś? - W 2. sezonie.

- Potem rozmawialiśmy. - W 2? Tam się posypało!

- Zesrało. - Wspólna praca.

Wychodzi bokiem.

Ja i Lena graliśmy w produkcji, która na szczęście przepadła.

Ja byłem szalonym profesorem i miałem koty.

Jeden jeździł sterowanym samochodzikiem.

- I pamiętam... - Też postawiłeś warunki?

- Nie pamiętam. - Bez brody i długich butów.

Zawsze te same.

Teraz wykluczam też koty.

Tam taki był.

Z tego pilota nie pamiętam nic

poza Leną i kotem w samochodziku.

Ty powiedziałeś jej o scenariuszu?

Tak. Kręciliśmy film niezależny w L.A. Powiedziałem:

"To jakiś bardzo przeciętny materiał. Zerknij".

- Nie ma kotów. - W samochodzikach.

- I można improwizować. - Zupełna dowolność.

Nikolaj zaczyna od wypchnięcia małego chłopca

z okna na 30. piętrze.

Okalecza go.

A widzowie lubią cię i trzymają za ciebie kciuki. Jak tego dokonałeś?

- To wiele mówi o widzach. - Bo kto nie wypycha.

Właśnie.

Sam się zastanawiam.

Wybaczyć komuś, kto chce zabić dziecko?

Sądzę, że próbował ratować własne dzieci.

To ma sens.

Nie musiałeś go wypychać.

Dałeś mu supermoce.

Nie byłoby serialu. Powinniście mi dziękować.

Dałem wam robotę na 8 lat!

A oni wszyscy: "Wypchnij go!".

- Conleth! - Tak?

Jak przygotowałeś się do roli eunucha?

Odciąłem sobie jądra.

- Tak? - Robią za spinki do mankietów.

Nie musiałem się zbytnio wysilać.

Samo wyszło. Jestem naturalnym eunuchem.

- Ogoliłem głowę i już. - Tyle?

- I włożyłem szpiczaste buty. - Serio?

Mam szpiczaste stopy, czyli pasowały.

Jedni bohaterowie przeszli przez ogień, inni przez lód,

ale ty miałeś dość łatwo. Wiecznie popijasz winko,

grzejesz się w słonku,

wygłaszasz różne błyskotliwe mówki

i nosisz piżamy, jakie rozdają w pierwszej klasie.

Fizycznie to bardzo wygodna rola.

Mam wiele nagich fotek producentów.

Dlatego nigdy nie walczę, zawsze bez kaskaderów nalewam sobie wino...

- Zauważyłem. - To trudne.

Przewracam oczyma...

Szkolą nas, wysyłają na próby...

To trudne, choć nie wygląda.

Ale naprawdę... pracuję z...

uroczą Lauren i Paulem.

- Tyle się od nich nauczyłem... - Ale nie imion.

George R.R. Martin napisał list o twojej postaci.

- Co?! - Tak.

Że co?

- Nie dostałeś? - Napisał do ciebie?

- I zabronił ci mówić. - Też dostaliście?

- Skąd! - Co to ma być?

To był e-mail. Jeszcze w erze DVD.

Stawialiśmy na kruka.

Powiedział, że po zakończeniu serialu możesz ujawnić treść?

- To ujawnij. - Koniecznie.

Napisał: "Ciebie lubię najbardziej".

I tyle.

Wielka rzecz. Napisał, że ostatecznie jestem dobrym człowiekiem.

- Ostatecznie? - Tak.

Lannisterowie, jak wiecie, w kółko gadają.

Dlatego musieli opanować mnóstwo kwestii.

- Teraz będzie, że nie pamiętam kwestii? - Za nisko nas cenisz.

Pamiętam kwestię!

- To "Zobaczymy". - Jasne.

W "Grze o tron" wygrywa się albo umiera.

Rozpruję twojego lorda i zobaczę, z czego jest zrobiony.

Burze odchodzą, duże ryby pożerają małe.

- Co to znaczy? - Nie wiem.

Kwestia?

Co ja miałem powiedzieć?

Władza to wyrywanie chwastów,

jednego po drugim, zanim zaduszą cię we śnie.

Język zawodzi.

Prędzej zginie każdy wróbel... niż tamtą kobietę.

- Co mawiał ojciec? - Lew nie przejmuje się...

...opinią owcy!

- Nie jestem pewien, co sugerujesz. - Jestem pewien, że jesteś pewien.

Wcześniej mówiłeś,

że Peter często się gotował.

Tak, bo śmiał się z mojego marnego aktorstwa.

- Śmiałeś się z niego? - Bo myśli, że to sztuka.

Sądzili, że gwiazdorzę.

To dlatego, że jestem Amerykaninem.

- Skąd wiesz? - Ktoś mi powiedział.

- Gwiazdorzy? - Głosowali.

- Mnie przy tym nie było. - Ekipa głosowała.

- Ekipa? - Że nie jesteś uprzejmy?

Brytyjczycy są kochani, a Irlandczycy uprzejmi.

Darujcie!

Coraz lepiej ci idzie.

- Przepraszam. - Chodź.

Mówiłem o aktorach.

Puśćmy coś.

Mamy klip z tobą sprzed chwili. Szybko zmontowaliśmy filmik.

- Kurwa, zdejmij mnie z tej sceny. - Nie.

Drodzy państwo, Starkowie!

Teraz będzie najlepszy fragment.

Nikolaj, twoja postać gada, ale też walczy.

To jasne, że uwielbiasz gadać,

a co z walkami?

W tym serialu zatrudniano

najlepszych fachowców w danej dziedzinie.

Kaskaderzy byli niesamowici. Zespół od koni też.

Dla mnie to była zabawa.

Przez te lata mnóstwo się nauczyłem.

A mnie wybuczeli.

- Zastanów się nad tym. - Właśnie.

- Nad tym, co powiedziałeś. - Jestem okropny.

Dawno nie spotkałem gorszego.

- Słynna scena hańby. - Tak.

Obrosła legendą. Bolesny widok.

Czy zdarzało się, że ludzie w innych sytuacjach

dla zabawy krzyczeli za tobą: "Hańba"?

Tak. Byłam w szpitalu po urodzeniu córki.

Miała żółtaczkę.

Młoda matka nie od razu ma w piersiach mleko.

Próbowali mi pomóc, aż zjawiła się jedna pielęgniarka.

Zawsze była dla mnie miła.

Spytała, czy coś mi podać, ja odmówiłam,

a ona zrobiła tak i powiedziała "hańba".

A potem: "Nie mogłam się powstrzymać".

A ja siedziałam przed nią z piersią na wierzchu.

- Okropne! - Tak. Tak właśnie było.

Conleth pochodzi z Irlandii Północnej.

Ile znaczył dla ciebie fakt, że serial narodził się tutaj

i jego serce biło właśnie w Belfaście?

Jestem z tego powodu niezmiernie dumny.

Wiedziałem, że mamy genialną ekipę.

Jako dwudziestoparolatek byłem w Nowym Jorku,

oglądałem "Rodzinę Soprano" i marzyłem, żeby zagrać dla HBO.

Ten biały szum na początku, logo...

Ale musiałbym zostawić rodzinę, bo wszyscy śpimy razem...

I przenieść się na drugi koniec świata.

Uznałem, że poczekam, aż sami przyjdą.

Jedynie 9 lat.

Gdy to się zaczęło, 10 lat panował pokój i dalej nie ma walk.

Ale też wiele się zmieniło.

Wyjechałem, a teraz widzę, jak tu pięknie,

i napełnia mnie to dumą, a jednocześnie łza kręci się w oku,

bo dlaczego producenci trafili tutaj, a nie na przykład do Szkocji?

Mamy szczęście i jesteśmy wdzięczni.

- Twoja rodzina pracowała przy serialu? - Tak.

- Brat? - Brat Emilii zajmuje się kamerami,

siostra Rory'ego garderobą,

a mój brat to zdobywający nagrody dźwiękowiec.

Na pewno są też inne rodzeństwa.

- Miałeś najlepszy dźwięk. - Zawsze pełny synchron.

Przed nami gość specjalny. Pił i pił,

przepił i przełajdaczył cały pierwszy sezon,

i to będąc mężem Cersei.

Robert Baratheon, Mark Addy!

- Jak się czujesz? - Wspaniale jest wrócić.

Nie było mnie tu osiem lat!

Tyle ich nie widziałem.

I ich. Niezwykłe.

Kto mógł wtedy przypuszczać, że szykuje się taki serial?

Super.

Pomyślałeś sobie, ginąc, że bez ciebie nie dadzą rady?

Ich strata.

- Że jeszcze jeden sezon i po serialu? - Pewnie.

Wiedziałem, że Robert nie przetrwa długo.

A dopóki jego miejsce było zajęte,

gra nie mogła się zacząć.

Twoja śmierć zapoczątkowała wszystko, co się potem stało.

Tak jakby.

Wiedziałem, że mój bohater ma przed sobą mało czasu,

ale świetnie mi się w niego wcielało.

I siedziałeś na Żelaznym Tronie.

Nie podczas serialu. Ani razu.

- Co?! - Inni siedzieli.

Robert nie siedział.

- Jest niewygodny. - Zgoda.

Poza kamerą wszyscy siedzieliście. Wszyscy siedzieli?

Tak!

Ludzie robią różne rzeczy z rekwizytami.

- Naprawdę! - Ohyda.

Spłukują go.

Twoja śmierć... Spokój. ...miała być inna.

Zastanawiali się, czy nie zmusić dzika,

żeby dziabnął mnie albo kaskadera,

ale okazało się, że nazwa zobowiązuje i nie tak łatwo schwytać dzikiego dzika.

Skończyło się na tym, że powiedzieli, że mnie dziabnął.

- Jak w szkolnym przedstawieniu. - Właśnie.

Powiedzieli, że się wynudziłeś na śmierć.

- Wykrwawiłeś. - Darujcie.

A efekty? Mieliście tam smoki!

- Mogli się szarpnąć na dzika. - Właśnie.

Na roboświnię.

Mamy jeszcze jednego gościa Lannisterów.

Przeżył Roberta Baratheona o całe dwa odcinki.

Głowa rodu Starków, pan Sean Bean!

Dawno ich nie widziałeś?

Od pierwszego sezonu.

Widziałem Marka.

Ty i Mark zaprzyjaźniliście się.

Taa...

Wiem, że się przyjaźnicie. Prawda?

Pracowaliśmy razem, jednocześnie kończyliśmy szkołę.

To pomaga. Gdy gra się związane ze sobą postaci,

znajomość partnera z planu to dodatkowy atut.

Po śmierci Neda stało się jasne,

że w tym serialu może się wydarzyć wszystko.

Bo jego śmierć wydawała się niewyobrażalna,

a gdy stała się faktem, wywołała falę sejsmiczną, szok.

Ludzie pomyśleli: "Skoro zabili jego, mogą zabić każdego".

Jak reagowali fani serialu, ludzie, których spotykałeś?

Niektórzy wydawali się bardzo przybici.

W Internecie można było zobaczyć różne ciekawe reakcje.

Na przykład Amerykanów, którzy demolowali mieszkania.

Twoja postać dla wielu pozostała

kręgosłupem moralnym serialu.

Tak, bo Ned to dobry człowiek.

Pełen pasji, silny,

normalny facet.

W porównaniu z resztą.

I według mnie to dobrze,

bo choć nie twierdzę, że był ideałem, ale był dobry,

a bez dobra nie można mieć zła.

Stanowił dla nich kontrast i ciekawie się to oglądało.

Krążą plotki, że ty i Sean

mieliście mnóstwo kłopotów w scenie z koniem.

Pewien koń śmiał się razem ze mną.

Nie rozumiem. Razem z tobą?

Zajechałem do Winterfell i miałem się zaśmiać.

Ilekroć robiłem tak...

Koń robił tak...

Ale w tej samej scenie

Sean miał w swojej tunice ukrytą kieszonkę.

Na różne drobiazgi, telefon, papierosy...

Na planie dawali całkiem niezłą czekoladę,

ale zanim skończyłem charakteryzację, już jej nie było.

On klęknął, a z kieszonki wypadła czekolada.

- Cała. - KitKaty i Marsy.

Same dobre rzeczy!

HBO nie wiedziało, czy dotrzesz.

Gdybyś nie dotarł, mieliśmy wyciągnąć rekwizyt.

Uznali, że dobrze ci będzie zwrócić pewną część.

Dziękuję wam wszystkim!

- I jak? - Ładna?

Wyglądam młodziej. O 7 lat.

Wyglądasz lepiej jako ucięta głowa?

- Co z nią zrobić? - Sprzedaj na eBayu.

Sporo byś wyciągnął.

Wielkie dzięki.

W porządku, Sean?

Przechodzimy do Starków. Podziękujmy naszym gościom.

Sean zostaje, bo musi odzyskać dzieci.

Zobacz, że podczas twojej nieobecności nie próżnowały.

Nadchodzi zima.

Musimy się chronić.

Troszczyć o siebie.

Nie możemy ze sobą walczyć.

Ten świat stworzyli zabójcy.

Lepiej do nich przywyknij.

Jeśli mam umrzeć,

chcę umrzeć, dopóki jestem sobą.

Nie byłabym tak dobrą lady.

Dlatego stałam się kimś innym.

Valar morghulis.

Pamiętam, jak to jest być Brandonem

i wiele więcej.

Mam dość czytania o osiągnięciach lepszych od siebie.

To nie jest obca wojna.

To nasza wojna.

- Jestem Jon Snow, syn Neda Starka. - Król północy!

Nie jestem wrogiem.

Są nim umarli.

Przed nami Kit Harington, Maisie Williams, Sophie Turner,

Isaac Hempstead-Wright!

Wszyscy chcieli zobaczyć, jak odzyskujesz swoją rodzinę.

Dobre uczucie.

Utrzymywaliście kontakt czy to pierwsze spotkanie?

Nie bardzo.

Dzięki.

- Graliśmy w jednym filmie. - Fakt.

Jak to w filmie?

- W Kanadzie? - Tak.

Straszny syf!

Wiesz, że Maisie i Sophie parodiowały twoją postać, Neda Starka?

- Nie słyszałeś? - Nie.

- Ekipa ma dość słuchania nas. - Właśnie.

Ci, którzy obejrzą to DVD, i chwała im za to,

byliby zachwyceni.

Możecie zademonstrować próbkę?

Po prostu tak sobie gadamy.

Możemy tak gadać?

Właśnie. Jon Snow.

Ładnie.

Powiedziałaś, że niezręcznie się czułaś, oglądając "Grę o tron" z rodziną.

Wczesne sezony były bardzo sprośne,

a cała rodzina pękała z dumy

i w każdy poniedziałek schodzili się i oglądali nowy odcinek.

Ale to straszny wstyd,

oglądać takie rzeczy z ciocią, wujem, babcią, mamą,

sąsiadem i wszystkimi innymi.

Mama w kółko dolewała babci dżinu

i robiło się coraz bardziej sprośnie...

Straszliwie się wstydziłam.

Potem serial znormalniał.

Tak. Mniej penisów, mniej cycków. Sympatyczniej.

Tak twierdzisz?

HBO wykorzysta to w reklamie.

Dzięki "Grze o tron" mogliśmy obserwować,

jak rosną nasi aktorzy, dosłownie i w przenośni.

Ja nie.

Całkiem nieźle wam poszło.

"Gra o tron" to dla mnie wielka szkoła.

Wyrosłem tu

i zyskałem przyjaciół na całe życie.

Rany! To średniowiecze, a nie 2009!

- Nigdy tego nie robiłam. - Pierwszy raz jestem filmowany.

Uwielbiam mój kostium, to ciężkie futro i miecz.

Fajnie udawać, że to mój świat.

Ciekawe, jak będzie dalej.

Pączek, ujęcie 1.

Przyjaźnię się z Maisie. Znamy się z przesłuchań.

Ojciec zabronił opuszczać kolumnę.

- Ojciec zabronił! - Dobrze się dogadujemy.

Będziemy się przyjaźnić.

Najlepiej się bawię z Sophie. To moja przyjaciółka.

Z kim pracować, jak nie z kumpelą?

Mój ulubiony dzień na planie to ten,

w którym odzyskałam moją Maisie i mogłyśmy grać razem.

Oni są dla mnie jak rodzina. Zmieniałam się z nimi,

stawałam inną osobą.

"Gra o tron" to 10 lat mojego życia.

Dalej tak samo.

Fajnie będzie to robić cały czas, nie znając końca,

tylko ciągle wracać.

Wstyd mi.

- Co wy robicie?! - Super!

- Okropne! - Wcale nie!

- Najpierw Kit. - Ale się postarzałeś!

Mogłeś wtedy zapuścić brodę?

Bez brody wyglądałbym jak zaburzone dziecko.

Dziecinna twarz została, tylko po serialu mam wory pod oczami.

To naprawdę był twój pierwszy raz?

- We wszystkim? - Tak.

Pierwszy raz przed kamerą wystąpiłem z Peterem, w pilocie.

Skończyłem szkołę i trafiłem na plan. Wcześniej zagrałem jedną sztukę,

a po niej załapałem się do "Gry o tron",

co dla mnie było niesamowitą pierwszą pracą.

Dysponujemy też materiałami...

- z przesłuchań. - Błagam, nie.

- Twojego nie mamy. - Dobrze.

Ale powiedziano mi, że byłeś w złym stanie.

- Tak. - Rozwiniesz?

- Tak już zostało. - Nic się nie zmieniło.

- Miałem limo. - Na przesłuchaniu?

Po bójce w McDonaldzie.

Pamiętasz, o co poszło?

Ten typ był złośliwy w stosunku do mojej dziewczyny.

Mieliśmy wspólny stolik, a on zaczął ją wyzywać

i mówić, że jest paskudna. Ja na to, żeby przestał,

a potem wstałem i mówię do niego: "No chodź!".

- Rozróba w McDonaldzie. - Jak wczoraj?

O tym kiedy indziej.

On wstał i okazało się, że ma ze dwa metry.

Machnąłem i nie trafiłem, a wtedy mi przyładował.

Myślę, że limo dało mi rolę.

- Czyli masz dług. - Fakt.

- Facet cię ocalił. - Tak.

A oto i on!

Byłoby świetnie, gdybyśmy go ściągnęli, ale nic z tego.

Wy dwie w jednej chwili złapałyście więź.

Minęło 9 lat, a wy dalej jesteście najlepszymi psiapsiółami.

Spotkałyśmy się na przesłuchaniu,

przybiłyśmy piątkę, a potem robiłyśmy to po każdym ujęciu.

- Były koszmarne. - Fakt.

- Jakie? - Głośne.

- Nie zamykały się. - Wstrętne.

Przynajmniej nie skacowane, Kit.

Byłeś bardzo młody, Isaac.

Widziałeś materiał. Jak film z domowego archiwum.

- Z jedną różnicą. To kosztowny film. - I średniowieczny.

Z kazirodztwem.

Gdy zaczyna się tak młodo, serial staje się olbrzymią częścią życia.

W przypadku innych też, ale to wielka część twojego dzieciństwa.

- Połowa twojego życia? - Właśnie. 9 lat.

A ja mam 19.

Obłęd.

Pamiętasz pierwszy dzień?

Pamiętam, że cały dzień padało.

Mówiłem, że chyba nie dam rady, bo nie na to się pisałem.

Zadzwonił do agenta.

"To nie ma przyszłości. Chcę do 'Alfa'".

Wygugluj sobie, co to.

Kit, w materiale z młodości mówisz,

że uwielbiasz nosić pelerynę i miecz.

- To aktualne? - Nie.

- Czemu? - Nienawidzę jej.

A miecz może być.

Problem z peleryną jest taki,

że podczas sceny w odpowiednim otoczeniu

czujesz się w porządku.

Ale wychodzisz i czujesz się jak wał,

jak idiota w zarzuconym na grzbiet futrze.

- Kapujesz? - Nie, bo chodzę w pelerynie.

Po Los Angeles.

To już nie powiem.

Czego?

Nie powiem.

To dodatek!

Jak się przewrócisz, uciska ci jaja.

Wreszcie coś.

Nareszcie.

To prawda!

Twój bohater umiera i wszyscy sądzą, że już po tobie.

Mogłeś powiedzieć im, co naprawdę jest grane?

Oni wiedzieli, a Sophie napisała list.

- Nie powiedziałeś jej? - A ona napisała wzruszający list,

że jest jej przykro, że uwielbiała ze mną pracować.

- To podziękowałem. - I nic nie powiedział.

- Ani słowa. - Czułaś się zdradzona? Ty napisałaś...

Tak, bo w życiu bym mu nic takiego nie powiedziała!

- Raz była miła. - A on rozpaczał.

- Musiałem przemawiać. - I płakał.

- Okropne. - Przyszłam się pożegnać,

- a on płacze, nie chce gadać... - Świetny aktor!

- Najlepszy pod słońcem! - Poza kamerą.

Pocieszali cię, że na pewno znajdziesz zajęcie, a ty co?

Dam radę.

Czas na niezapowiedzianego gościa. Wpadł, bo mieszka niedaleko.

Kristian Nairn!

Dobrze cię widzieć.

Twój niepowtarzalny, wspaniały bohater

ma jedną kwestię, co może być błogosławieństwem i klątwą.

Ty wiesz o tym najlepiej, dlatego powiedz,

jak często krzyczą do ciebie "Hodor".

W sumie niezbyt często, ale o 3:00 rano w supermarkecie

słyszę to czasem z kilku alejek dalej.

Zza mrożonek.

Czyli bywa.

Sześć sezonów dosłownie nosiłeś Isaaca.

A on z sezonu na sezon stawał się większy i większy.

Widzowie też musieli to dostrzec.

Na początku jest dzieckiem, a ty wielkoludem,

ale potem staje się ze trzy razy cięższy i większy.

Bałeś się tego, jak rośnie? Bo musiałeś go nosić.

Tak i wiele razy prosiłem twoją mamę, Helen,

żeby przestała cię karmić.

Wygląda jak chuchro, ale mówię wam, że jest ciężki.

Sam nie wiem jakim cudem.

- Wkładałem obciążoną kamizelkę. - Dziękuję. To pasuje.

Kristian musiał się ze mną bujać całe osiem lat.

- Nie wierzę. - Śpiewałem ci SpongeBoba.

Tak się zaczęło. Nosiłem go,

a on z czystej złośliwości śpiewał mi te pioseneczki.

Scena twojej śmierci jest jedną ze smutniejszych,

jakie widziałem w telewizji, a to wielki wyczyn.

Opowiesz, jak powstała?

Konałem ze dwa tygodnie.

Dwa tygodnie w różnych lokalizacjach

i przy siedmiu różnych drzwiach.

Były takie do prób, chyba z innego drewna.

Mnóstwo ich zniszczyliśmy.

Mieliśmy też wybudowany system jaskiń.

To była niesamowita scena.

Chyba z osiem lub dziewięć osób próbowało mnie trzymać,

ja waliłem w drzwi, a cały plan chodził.

Cały ja.

- Ty też mocno to przeżyłeś? - Raczej przespałem.

W większości tych scen miałem akurat wizje.

Czyli cały ten czas przeleżałem w saniach.

Dwa tygodnie.

Wzruszające.

Wcale nie.

Skoro spotykają się Starkowie, nie może zabraknąć przyjaciół.

Liam Cunningham, John Bradley, Rory McCann!

Jak leci?

Tu jestem!

W tylnym rzędzie.

Witajcie. Mamy mnóstwo tematów.

John, "Gra o tron" to nie komedia, ale Sam wnosi do serialu sporo humoru.

Dlatego cię wybrali? Bo masz oczy komika i umiesz żartować?

Dziękuję ci.

Uważam, że moja postać ewoluowała na przestrzeni lat.

Świadczy to o tym, jak dobrymi fachowcami

są Dave i Dan, z którymi pracowałem.

Potrafili spojrzeć na aktora

i dopasować postać pod jego umiejętności.

Chyba mój pierwszy odcinek, czyli czwarty,

okazał się chyba odrobinę za krótki

i po kilku tygodniach Kit i ja dostaliśmy scenę.

Rozmawiamy o dziewczynach, okazuje się, że Jon jest prawiczkiem,

a Sam mu nie wierzy, i widać, że przez te dwa tygodnie

chłopaki docenili naszą rozwijającą się relację,

dostrzegli w niej potencjał komediowy i postanowili go wykorzystać.

To dowód, że są ludźmi,

którzy nie tylko dobrze piszą, ale też dobrze oceniają.

Mówiłeś o trudnościach pracy z Kitem.

Choć go uwielbiasz.

Ciekawe.

Faktycznie są.

- Rozwiniesz? - Główna, żeby nie brnąć zbyt głęboko,

jeśli chodzi o mnie jest taka.

Zniszczył moje przyszłe relacje z partnerami z planów.

Bo ta, która sprawiła mi największą radość,

dała największą satysfakcję,

najbardziej pomogła mi się rozwinąć jako aktorowi,

okazała się być pierwszą.

Zdaję sobie sprawę, jak wielkie szczęście mnie spotkało.

Zapewne z żadnym partnerem ekranowym nie wejdę już w tak bliską relację.

Ale też dla odmiany...

popracowałbym z paskudami.

Błagam!

To moje marzenie.

Teraz zaczynam rozumieć, że mieliśmy wielkie szczęście.

Bo osiem lat mogliśmy pracować z przyjacielem.

- W tej grze to rzadkość. - Rory,

porozmawiajmy o Ogarze. To świetna postać,

która rozwinęła bardzo ciekawą relację z Aryą.

Sądzisz, że Arya jest kompasem moralnym granej przez ciebie postaci?

Ogar ma swój własny jebany kompas.

Swój własny kodeks.

Myślę, że przez kilka sezonów Arya go wkurzała,

a potem zdobyła jego szacunek, bo nie dawała się zabić.

Wybrali się w podróż i dzięki temu oboje odnaleźli spokój.

- To olbrzymia ewolucja. - Gdy zaczynałem,

byłem tylko tym, który nosi za królem broń

albo opiekuje się Joffreyem.

Nie miałem pojęcia, że mojego bohatera czeka taka podróż.

Pamiętam, że w pierwszych sezonach

miałem swoją długą mowę, ale ją wycięli i powiedzieli,

że będą mnie rozwijać stopniowo.

Musiały minąć lata, ale gadania przybywało.

I super.

- A wy dwoje zostaliście przyjaciółmi. - Na pewno.

Czwarty sezon był zabawny,

bo Rory został ugryziony

i zaplanowano scenę, w której Arya wypala mu ranę.

W scenopisie było zaznaczone, że Ogar ma być rozebrany.

Rory przeszedł na straszliwą dietę, przestał pić,

a kto go zna, wie, jakie to wyrzeczenie.

- Byłem jeszcze większym zrzędą. - Straszliwie marudził!

Jadł tylko gotowane jajka i kurczaki.

A najlepsze, że gdy przyszło do kręcenia tej sceny,

spojrzeli na pogodę i mówią: "Jest zimno.

Nie ma sensu, żebyś zdejmował koszulę. Zostaw".

Więcej nie byłem na siłowni. A minęły lata.

- W życiu tak nie wyglądałeś. - Walcie się!

- Chyba już na planie otworzył piwo. - Tak. I piję do dziś.

A w nocy obalił pół litra dżinu z tonikiem.

Liam był sceptycznie nastawiony do "Gry o tron".

Dlaczego? Co cię tak niepokoiło?

Dzwoni agentka i mówi,

że ma scenariusz ze smokami i dziećmi z cienia, a ja: "Wystarczy".

Mówię, żeby dała spokój,

a ona, że to HBO.

To mnie zaciekawiło.

Podesłali scenariusz i okazało się, że nie chodzi o smoki,

które są tylko drogim tłem

dla złożonej intrygi o władzy i dziedziczeniu,

rodzinie, spuściźnie i całej reszcie.

Na pytanie, czemu nie gram w serialach,

odpowiedziałem chłopakom, że szybko się nudzę.

To czemu chcesz zagrać w tym?

Bo HBO, bo scenariusz, bo półtorej godziny jazdy ode mnie...

Nie musiałem się przeprowadzać, a scenariusz, wiadomo, genialny.

Czyli decyzja była prosta.

Ty, Rory, przed "Grą o tron" mieszkałeś na Islandii.

Kiepsko ci się wiodło. Czym była dla ciebie taka szansa?

Mieszkałem w namiocie i czasem kradłem jedzenie.

Dostałem robotę i wyszedłem na prostą,

a nagle znalazłem się w najlepszym serialu świata.

Fortuna bywa zmienną. Niesamowite.

Udało mi się spłacić kary biblioteczne.

Sama nikt nie określiłby mianem twardziela.

Na początku "Gry o tron".

Tam wszyscy musieli być czujni, mieć instynkt zabójcy.

Nikt nie wierzył, że przeżyjesz.

To urok twojego bohatera,

że udało ci się prześlizgnąć

od początku aż do samego końca.

Owszem.

To jedna z lekcji, jakie płyną z "Gry o tron".

Sam jest przykładem na to,

że nie ma określonego zestawu umiejętności przeżycia.

Wydaje się, że musisz być silny fizycznie,

walczyć, radzić sobie na polu bitwy,

a Sam udowadnia nam,

widzom również,

że przez życie można iść na różne sposoby.

Nie trzeba żałować, że nie jest się jak inni.

To, że Sam dotrwał do końca, dowodzi,

że kto w siebie wierzy,

kto ma na tyle silną wolę,

by trzymać się tego, co potrafi, może dotrzeć wszędzie.

Sądzę, że to ważna życiowa lekcja.

Każdy ma jakieś umiejętności i choćby ich nie doceniał,

inni to zrobią. Zanim trafiłem do serialu,

nie lubiłem się za wiele rzeczy.

Kładłem się spać i marzyłem,

żeby obudzić się inny.

A przez cały ten czas, gdy tak myślałem,

oni szukali właśnie mnie,

aktora, który wie, jak to jest, gdy śmieją się z otyłości,

który wie, czym jest chorobliwa nieśmiałość,

który w siebie wątpi.

I nie tylko dostrzegli we mnie wartość, której ja nie widziałem,

ale też w moich porażkach dostrzegli zalety.

W drodze Sama nie chodzi o to,

czego się nauczył, ale czego się oduczył.

Tkwi w nim wielka wartość, którą z czasem odkrywa.

Ja dzięki wierze chłopaków odkryłem, co dobre we mnie.

Ta paralela nie umknęła mojej uwadze.

O Danie i Davidzie wyrażasz się w superlatywach.

Ty, Liam, określiłeś ich mianem sadystów.

Tak!

I nie zmieniam zdania!

Robili okropne rzeczy aktorom, których chcieli zniszczyć.

Zapraszali ich na kolację,

budowali atmosferę, a potem mówili im, że wylatują.

Dlatego nigdy nie przyjmowałem ich zaproszeń.

Jeśli ktoś robił ci gipsowy odlew głowy,

mogłeś dzwonić do agenta i mówić, że cię wylali.

Coś o tym wiem.

Musimy iść dalej. Wracajcie do stolików

i dalej pijcie na koszt HBO.

Moi następni goście mają smoki.

DOSTĘPNA JEST DRUGA CZĘŚĆ SPOTKANIA