Original subtitles

Rany na twarzy, nogach i plecach.

Obie ręce amputowane w nadgarstkach.

Toporem albo maczetą.

Śmierć nastąpiła w wyniku uszkodzenia tętnicy szyjnej.

Pytania?

Włosy.

Co?

Czemu gangsterzy mają takie długie kudły?

Połowa moich ludzi jeździ do Turcji zagęszczać

a ci mają naturalne.

Przed śmiercią był torturowany.

Czemu?

Wojna gangów o kontrolę nad raptami?

To się wymyka spod kontroli.

Robi się coraz większy Meksyk.

Zgaś to, zaśmiecasz miejsce zbrodni.

Daj spokój, jesteśmy na środku wysypiska.

Przemyślałem to i przyjmę Barbarę z powrotem.

Potrzebujemy najlepszej psycholożki kryminalnej.

Każdemu czasem puszczają nerwy, prawda?

RAPT

Jak sypiasz?

Jak kamień.

Bez leków

i bez koszmarów.

Świetnie.

Opowiedz, co u ciebie.

Mam dwie wspaniałe córki.

Nową pracę.

Super, co?

Widzę kształty, cienie...

Komputery nie zawiodą cię jak ludzie.

Mówiłam, że nie rozmawiam o życiu prywatnym.

A co z twoją separacją?

Ustaliliśmy jasne granice.

Jesteśmy tylko przyjaciółmi.

Cześć, już jestem.

Chodźcie, bo się spóźnimy.

Masz kogoś, komu ufasz?

Przyjaciela, któremu możesz zwierzyć się z codziennych problemów?

Tak...

najlepszego.

Czuję się, jak żongler.

Jak upuszczę jedną piłkę,

spadną też pozostałe.

Nie oczekuję odpowiedzi,

ale łazimy od czterdziestu pięciu minut.

Możesz się wreszcie wysikać?

A nowa praca?

Odejście z policji to było najlepsze, co mogłam zrobić.

Teraz mam pracę, która mnie motywuje.

Nie jestem otoczona toksycznymi ludźmi.

Czyś ty oszalał?

Dałam pozwolenie na przesłuchanie, nie egzekucję.

Nie zabijamy ludzi!

Inaczej mielibyśmy problem.

Nie wzięliby nas na poważnie.

A dziewczyna by zginęła.

Zatem jesteś szczęśliwą kobietą.

Nie ma całkiem szczęśliwych ludzi.

Sto lat, kurzojadzie.

Głodna?

Jeszcze raz złamię regulamin i wylecę na zawsze.

"Wylecę na zawsze".

A ja z tobą.

Byle dalej od szkoły, od tego miasta i ojczyma-świni.

Czemu nie uciekniemy od razu?

Nie mamy nawet na metro.

Zarobimy.

Możemy założyć konto podróżnicze na insta.

"Lesby na walizkach".

"Lesby na walizkach?"

Podoba mi się.

Bangkok, New Delhi, Manila...

Niektórzy zarabiają na rzeźbach z puszek.

Usiądziemy na ulicy i będziemy brać kasę za to,

że się na nas gapią.

Postawimy karton z napisem "dwie zakochane lesby".

Chodź.

Chodź.

Świetny pomysł.

Ale nie sądzę, żebyśmy się na tym dorobiły.

Mam lepszy pomysł.

Znam kolesi, którzy zarabiają 30-40 tysięcy w jeden dzień.

Rzeźbią z puszek?

Matka.

Czeka na mnie.

Przyjdź do mnie wieczorem, to ci opowiem,

lesbo na walizkach.

Zobacz.

Osiem stanowisk kierowniczych,

dwa jako wicedyrektorka, trzy w zarządach...

Jestem tam jedyną kobietą.

Wie pani...

Wiesz, co oni wszyscy myślą,

kiedy prowadzę zgromadzenie akcjonariuszy?

"Komu obciągnęła, żeby zostać dyrektorką".

Tak.

Dyrektorką generalną.

W czym mogę pomóc?

Odchodzę.

Z zespołu.

Nie rozumiem. Czemu?

To proste.

Pierwsza sprawa, pierwszy trup.

Inaczej to widzę.

Nie zabiłaś go.

Uratowałaś dziewczynkę.

Nie.

Działałam jak ci bandyci.

Gorzej, bo oni chociaż robią to dla zysku.

A ty?

Z zemsty.

Liczyłam na to, że prędzej czy później

usłyszę w słuchawce głos mojego porywacza.

Szanuję twoją decyzję.

Mogę spytać, czym się będziesz zajmować?

Nie wiem.

Chyba byciem dobrą mamą.

Będę wozić dzieci do szkoły,

zabraniać im robienia tatuaży i zabiorę je do Disneylandu.

Powiem im.

To musi poczekać.

Czemu?

Bo życie toczy się dalej.

Mamy kolejne porwanie.

Zespół musi działać.

Hej, lalka!

Co? Kogo teraz porwiesz?

- To nie tak. - A co?

Chciałeś mnie zaprosić do bagażnika!

Masz mnie za głupią?

Moja mama opiekowała się tobą, od kiedy skończyłaś dwa lata.

Leo?

Pamiętam, jak miałeś osiem lat i gile w nosie.

A tobie brakowało dwóch zębów.

Bawiłeś się moimi lalkami.

Kręciły mnie twoje lalki.

A co u mamy?

Dawno u niej nie byłam.

Jest umierająca.

Wiem.

Przykro mi.

Nie widziałem jej od pięciu lat.

Myśli, że nadal siedzę w pace.

I tak jest lepiej.

Dasz jej to?

Proszę.

Kiedy nieśmiały chłopiec zmienił się w przestępcę,

który nawet nie odwiedzi matki?

Dobrze, dam jej to.

Dzięki.

A ten...

tatuaż?

"Gus"?

Nie.

Chciałabyś.

Przyjmuję zakłady.

100 euro, że nie dasz rady.

Ktoś jeszcze?

Dulce, przyznaj.

Zagalopowałaś się. Ale spoko, nic się nie stało.

Ile stawiasz?

Zróbmy tak.

Jak przegrasz,

stawiasz mi kolację.

Dla jasności.

Nie pójdziemy na kolację.

Nigdy.

Chcesz się pieprzyć - zadzwoń.

Ale kolacyjki sobie odpuść.

Słonko, odpal silnik.

Opowiem wam coś o dronach.

Za kilka lat będą dostarczać paczki z Amazona.

Do wypadków drogowych

będą latać drony.

Nawet ratowników w obcisłych kąpielówkach

zastąpią drony.

A wiecie dlaczego?

Bo są precyzyjne.

Zespół!

Cholera.

Mamy robotę.

Nie zostaliśmy sobie przedstawieni.

Nazywam się Santiago Roldán.

Nie będę was zanudzać swoim CV.

Jestem byłym wojskowym,

mam doświadczenie w walce

i negocjacjach z udziałem zakładników.

Zastąpię Bárbarę.

Jasne?

- Zastąpisz? - Tak.

O co tu chodzi?

Wal się, gościu.

Słuchaj, błaźnie, nie obchodzi mnie,

czy twoja kumpela odeszła, bo obleciał ją strach, czy ma okres.

Wszystko mi jedno.

Pani Ortega powiedziała: "Santi, zajmij się tym".

I Santi się zajmie.

Czas nagli.

Mamy kolejny rapt.

Po to zebrałaś zespół?

Żeby dać nogę.

Ty nas tu ściągnęłaś.

Masz rację.

Chciałam się wytłumaczyć...

Nie chcę tłumaczeń.

Wróć.

Nie wrócę.

Posłuchaj.

Zastąpił cię ten świr, Roldán.

Wydaje mu się, że to Afganistan.

Dulce, byłaś tam.

Widziałaś, jak poszło za pierwszym razem.

Nie wiem.

Myślałam, że nasz zespół będzie ratował życie,

ale się myliłam.

Wiedzieliśmy, jak będzie.

To jest cholerna wojna miejska.

Tak, ale są granice, których się nie rusza,

a ja przekroczyłam je wszystkie.

Porozmawiamy później.

Zadzwonię.

Wiesz co?

Ja się cieszę, że odeszła.

Ona nas tu ściągnęła.

Tak.

Ale nie zauważyłaś?

Pracując nad porwaniami,

Bárbara przeżywa swoją traumę na nowo.

Szczerze mówiąc,

nie sądzę, żeby to miało jej pomóc.

Dobra.

Słuchajcie moich rozkazów, a uwiniemy się przed kolacją.

Jasne?

Gotowi? Jazda.

Z kim rozmawiam?

Jesteś z rodziny Artura?

Ależ skąd.

Moje imię nie ma znaczenia.

Możesz mi mówić...

"hydraulik".

Wiesz czemu?

Bo świetnie rozwiązuję problemy.

A my mamy problem, co?

To żart?

Dobra, hydrauliku.

Dzwoni gdzieś z autostrady w stronę Walencji.

Okolice M-40.

Lecę tam.

Czekaj.

Użyli karty klienta w bankomacie,

10 minut temu w Ciudad Lineal.

Polecę dwoma.

Pewnie było tak: dorwałeś mojego klienta,

wepchnąłeś go do bagażnika, biciem wyciągnąłeś PIN,

ale wiadomo, na karcie jest limit.

Dajmy na to...

osiem kafli.

Pomyślałeś: "Ten Arturo jest wart dużo więcej".

Co? Ile?

Chcę 20 tysięcy.

Samochód stoi. Nie ma muzyki.

Nikogo nie słyszę.

Duża kabina, może to furgonetka?

- Prawie nic nie mówi. - To co?

Nowi cały czas nawijają.

A ten tylko słucha i od razu do rzeczy.

Zawodowiec.

Uważam, że 15 tysięcy to dobry interes.

Bardzo dobry. I ty to wiesz.

Cholera.

Wysypał się system obrazowania.

Nie chrzań. Hiszpańska technologia.

Młody, możesz to naprawić

czy trzeba czekać na części z Niemiec?

Kolego, każdy hydraulik ci powie,

że jak dasz za duże ciśnienie w rurach,

to wybuchną i zaleje cię gówno.

Wolisz 15 patyków

czy zalać się gównem?

Prowokujesz go.

Jasne, że tak.

Ma doświadczenie.

Ja też.

Ta cisza jest nienaturalna.

Przeciągaj. Zaraz tam będę.

Niech da dowód, że zakładnik żyje.

Wiesz, masz szczęście.

Hydraulik ma dziś promocję.

Złożę ci ofertę nie do odrzucenia – wymianę.

Tylko ty i ja.

Bez policji, bez niespodzianek.

Co powiesz?

Magazyn kontenerów w Dos Aguas. Za dwie godziny.

Tak!

Tak!

Tak przeciągasz negocjacje?

Prawie go mieliśmy.

Nie.

To metody Bárbary.

A ja nie jestem Bárbara.

Mamy miejsce i godzinę.

15 tysięcy to dla klienta pryszcz.

Zespół,

do wozu!

Jedziemy na wycieczkę.

Co tu robisz?

Chciałem zobaczyć dziewczyny.

I ciebie.

I przekazać, że komisarz chce, żebyś wróciła.

Serio?

Po tej bójce?

Trudno o lepszy powód do zwolnienia.

Próbowałem mu to wybić z głowy,

ale mówi, że jesteś najlepszą negocjatorką w Policji.

A ty co myślisz?

Tato!

Zostaniesz na kolację?

Tak.

Weź, nie mogę.

Co?

To moja kurtka.

Tak.

Jakiś problem?

Tak! Rozciągniesz mi ją i będzie czuć twój zapach!

- To takie straszne? - Tak!

Że kurtka pachnie mamą?

Gus, wyluzuj.

- Mam dość! - Ja też!

Słuchajcie!

Jedziemy w niebezpieczne miejsce,

gdzie wszystko się może zdarzyć.

Cokolwiek zobaczycie, nie próbujcie robić tego w domu.

Jasne?

Ile oszczędza pani Ortega?

Na czym?

Na tym typie.

Zatrudnia go, żeby dostać ulgę podatkową.

Zero, chcę cię o coś poprosić.

Mój syn się rozwiódł

a jego była zabroniła mi widywać się z wnukiem.

Dziś dostał chyba wyniki egzaminów

i jestem ciekawa, jak mu poszło.

Nazwa szkoły i imię dziecka.

Szkoła Salezjanów Santo Ángel.

A mój wnuk ma na imię Luis de la Torre.

Mam.

Cztery piątki i trzy czwórki.

- Serio? - Tak.

Mój Luisito!

Jesteśmy.

Do roboty.

Co tam, zdenerwowani?

Dobra, kto idzie ze mną?

Ja.

Nie ma mowy.

Zostajesz. To nie Call of Duty.

Słuchaj.

Dla jasności.

Jak będziesz chciała się pieprzyć, zadzwoń.

Ale nie mów mi, co mam robić, dobra?

Sprzedane! Idziesz ze mną.

Nie bardzo mam wybór.

Dwie kobiety i błazen.

Tylko ty się nadajesz.

Weź to i za mną.

Wierzysz w Boga, synu?

Co?

Widziałem Jezusa.

W Afganistanie, podczas bombardowania.

Przemówił do mnie. Wiesz, co powiedział?

Nie.

Ja też nie.

Jak miałem go zrozumieć?

Mówił po aramejsku.

Nie ufaj ludziom, którzy mówią, że Jezus do nich przemówił

i że go zrozumieli.

Nic nie szło zrozumieć.

Jasne?

Ale przemówił.

Gdzie te gnojki?

Peña, jesteś?

Ubezpieczam prawą flankę. Na twojej siódmej.

Z kim rozmawiasz?

Mężczyzna, mniej niż 45 lat.

Uzbrojony, były wojskowy.

Z Valladolid.

Słyszałeś? Nie gadaj więcej,

że w Valladolid nie macie akcentu!

To mój kolega,

będzie ubezpieczał wymianę.

Zataiłeś to?

Teraz mówię.

Wiem, że sam się zgłosiłem,

ale chyba trochę na wyrost.

Okłamywanie go jest ryzykowne.

E, tam.

Okłamywanie turbaniarzy było ryzykowne.

Spokojnie, hydraulik zna się na rzeczy.

Samochód na ósmej.

Szlag.

Ma kamizelkę.

W Mara nikt nie nosi kamizelki.

I...

voilà.

Pieczony kurczak.

Uwaga.

On chyba też chce.

Wygląda pysznie.

Przepis z YouTube’a.

Ten pies jest zaszczepiony?

Tak.

Zajęłam się wszystkim.

Ma szczepienia, chipa, GPS.

Wszystko oprócz imienia.

Dzień dobry.

Dziękuję.

Opowiadajcie, co w szkole.

Dostałam uśmiechniętą buźkę za dodawanie.

Super, gratuluję.

A ty, Gus?

Dostałaś buźkę?

Ja dostałam smutną.

Pyszny kurczak.

Pyszny.

Czemu?

Bo groziłam koledze pistoletem.

Jak twoje relacje z matką?

Umarła, kiedy byłam mała.

Musimy o tym rozmawiać?

Czasami projektujemy na dzieci relacje ze swoimi rodzicami.

Musiałaś?

Musiałaś zepsuć tę kolację.

Spotykamy się raz w tygodniu i musiałaś to spieprzyć.

Groziłaś koledze prawdziwym pistoletem?

Bez nabojów.

To dupek.

Dość o tym.

"Dość o tym"? Zabrała broń do szkoły?

- Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - Kiedy indziej.

- Kiedy? - Nie przy siedmiolatce.

- Zgoda? - Tak.

A dla ciebie to takie trudne?

Poprosiłam cię o jedną rzecz.

Żebyśmy zjedli kolację jak normalna rodzina.

W tym właśnie problem.

Normalne rodziny nie muszą się wysilać.

Nienawidziłyśmy się.

Co za cholerna maskarada.

- Gus! - Nie.

W tej walizce jest 15 tysięcy.

Możesz przeliczyć.

Niezła dniówka, co?

A teraz mój klient.

To twój klient i mój wspólnik.

Na wypadek, gdybyś zabrał snajpera.

Cholera.

Dasz mi pieniądze, a ja go puszczę,

hydrauliku.

W porządku.

Kończmy ten cyrk, chcę wrócić na serial.

Widziałeś Cuéntame?

Masz.

Podaj mi ją.

Otwartą.

Ja?

Czemu?

Sam idź, byłeś w Afganistanie.

Trzeba ustąpić młodszym.

Bierz.

No, już!

Czemu posłaliśmy akurat jego?

Ci goście są groźni.

A najbardziej Roldán.

Roldán?

Błagam, oby tam było piętnaście tysięcy.

Ognia.

Mógłbym cię za to aresztować.

Albo odebrać mi opiekę nad dziećmi.

I dołączyć do grupy dla rodziców?

Nie ma mowy.

Kiedy się dowiedziałam o tym pistolecie...

Nie wiem, co ona ma w głowie.

Nie wiem.

Dziwisz się? Jest taka jak ty.

Dobrze się czujesz?

Dobrze.

Bierzesz antydepresanty.

Nie biorę.

Gdyby było dobrze, mieszkałbym z wami.

I bylibyśmy szczęśliwą rodziną,

bez żadnych maskarad.

Cholera.

Miałam cholernie ciężki dzień.

Cholera, nie widzę ich.

Boże.

Zero dostał.

Szlag by to!

To z komisariatu.

Halo.

Mamy porwanie i strzelaninę. Są ranni.

Magazyn kontenerów w Dos Aguas. Jedź tam.

Dobra. Powiadom oddział specjalny.

Już wiedzą. Ruchy.

Jadę.

Porwanie?

Tak jakby.

Porwanie w Dos Aguas to wy?

Miała być wymiana, ale Roldán wszystko spieprzył.

Są trupy, Zero dostał.

- …dwa, trzy. - Strasznie krwawi.

Policja już jedzie.

Macie osiem minut, nim zjawi się oddział specjalny.

Słuchasz mnie? Zero dostał!

Musi jechać do szpitala!

Spokojnie.

Z raną postrzałową?

Od razu was zatrzymają.

Zostawcie mi coś z kolacji.

Kocham cię.

Trzeba go zawieźć do Zentral Risk.

Mają całodobową pomoc medyczną, tam go opatrzą.

Tylko trzeba go wyciągnąć.

Za niecałe osiem minut otoczą was oddziały specjalne.

Są uzbrojeni w pistolety maszynowe, siłą ognia dorównują armii.

Mają pozwolenie, żeby zabić.

Ale nie zrobią nic bez rozkazu szefa.

A to bystry gość.

Skąd wiesz?

Mam z nim dwie córki.

- Cholera. - Sam widzisz.

Ilu ich tam jest?

Mężczyzna za kierownicą.

W kamperze nie wiadomo.

Dwa ciała z ranami postrzałowymi.

Nie ruszają się.

Zobaczymy, z kim mamy do czynienia.

Uwaga!

Jesteście otoczeni przez policję.

Wyjdźcie bez broni i z podniesionymi rękami.

- Wchodzimy? - Nie.

W środku mogą być zakładnicy.

Jeśli macie telefon,

zadzwońcie na ten numer negocjować.

Jak nie zadzwonicie, za cztery minuty zaczną strzelać.

Rozumiesz?

Wychodzę.

Dokąd to?

Do Triany.

A kto ci pozwolił?

Masz szlaban.

Nadal kłócisz się z córką?

Tak.

Mamy częste spięcia.

Pewnie dlatego, że jesteśmy podobne.

Nie przesadzaj.

Czeka na mnie.

Nie. Muszę wyjść, a ty zostajesz z siostrą.

Co? Bez jaj!

Jakie "bez jaj"? Zostajesz.

Masz za dużo przywilejów a za mało obowiązków.

Nic dziwnego, że tata zawsze stąd ucieka.

Szybko się odpalamy.

Musicie wyjść na zdenerwowanych.

Kiedy porywacze są naćpani albo nerwowi,

zawsze okazuje im się więcej cierpliwości.

Halo?

Mamy zakładników. Słyszysz, gościu?

Jak te gnoje się zbliżą, zacznę zabijać.

Nie wrócę do paki.

Prędzej wszystkich pozabijam!

Jeśli w grę wchodzi życie zakładników, nie zaryzykują.

Będą negocjować.

Potrzebuję czujnika na podczerwień. Chcę wiedzieć, ilu ich jest.

Już.

Jeden numer i załatwię wszystkich.

Słyszysz, dupku?

Co się stało?

To był moment.

Brałam prysznic...

Cholera.

Mój ojczym.

Mój mąż ma dwa cele negocjacji:

podtrzymać rozmowę

i wzbudzić zaufanie.

Przynieść ci wodę i coś do jedzenia?

Masz mnie za durnia? Jak ktoś się zbliży, zacznę zabijać.

Sam nie umrę, dupku.

Rozumiem.

To czego chcesz?

Niech dadzą nam odjechać

bez ogona.

Dobrze.

Skonsultuję to z przełożonym.

Daj mi chwilę.

Wyślij helikopter i zamknij autostradę dla ruchu.

Gdzie ten cholerny czujnik? Sprowadzacie go z NASA?

Nie rozumiem.

Czemu nie powiemy twojej matce?

Już to widzę.

"Mamo, wiesz co?

Twój ukochany podgląda mnie pod prysznicem i leje."

Dobra.

Możecie jechać.

Jestem na pozycji.

Realizujemy plan.

Uważaj.

Lubisz rywalizację?

Nie.

Co?

- No co? - Rywalizujesz.

Nieprawda.

Ciągle rywalizujesz.

Kiedy grasz w szachy, z dziewczynkami...

nawet w policji.

Wcale nie. Nie rywalizuję.

Śledzimy ich z powietrza.

- Jest czujnik. - W końcu.

Jazda.

Posłuchaj.

Zanim odmówisz, wysłuchaj mnie.

Ci kolesie, o których ci mówiłam, zarabiają po trzydzieści tysięcy.

Porywają ludzi na kilka godzin i biorą kasę z ubezpieczenia.

Nie wiem.

Mogłybyśmy zacząć od nowa.

Tylko się naje strachu.

A "Lesby na walizkach" dostaną kasę na podróż.

Czas, żebyś powiedziała,

czy tylko się bzykamy, czy jesteś ze mną na dobre i na złe.

Nawet gdyby szło o porwanie ojczyma.

Nie uwierzysz.

Według czujnika nikogo tam nie ma.

Powtórz.

Potwierdzone,

nikogo żywego.

Ze wszystkimi chcesz wygrać, nawet ze mną.

Wcale nie.

- Nie? - Santa.

- Nie. - Teraz też to robisz.

Ja ciebie też, kochanie.

Nie było tak źle.

Powiedz to Zero.

To twoja wina.

Nie doszłoby do tego, gdybyś nie zwiała.

Spokojnie, już jadą.

Tak?

- Obudziłem cię? - Nie mogłam spać.

Jak poszło?

Możesz wyrzucić resztki z kolacji,

nie mogę przyjechać.

Tak źle?

Gorzej.

Coś bardzo dziwnego.

Potrzebujemy cię.

Przemyślałaś propozycję komisarza?

Tak.

Nie wrócę.

Czuję, że znalazłam swoje miejsce.

Mam nowy zespół.

Niełatwo się z nimi pracuje,

ale polubiliśmy się.

Pogadamy jutro.

Tekst i napisy: Aleksandra Burchardt