Original subtitles

Hier, voor jou.

Dank je. Wat is het? - De olijfolie die je graag wilde.

Van de boerderij? - Ja, koudgeperst.

Bedankt.

Nog weggeweest in je vakantie?

Nee. Hoe dan, met al dat gedoe hier?

M'n vader is weer achteruitgegaan. Ziekenhuis, injecties...

En m'n moeder is diepongelukkig.

Waarom dan? - Omdat ik niet getrouwd ben.

Het oude liedje. - Het loopt de spuigaten uit.

Mokken, mopperen. Ze was zelfs ziek, ze lag de halve vakantie in bed.

Het is niet alsof er een leuk meisje is dat ik niet moet.

Pas maar op, ze willen vrijgezellen belasten.

Hou op, zeg. Geloof me, m'n vakantie was echt slopend.

Welkom terug, meester. - Dank je, dank je.

Kappen.

Goedemorgen.

Kijk aan, kijk aan. Welkom, meester der meesters.

Nail, hoe is het? - Goed.

Weer terug op het honk? - Tja, wat moet een mens anders?

Is iedereen er? - Ja.

Ik heb nieuwe kippen, Samet. Je kunt vanaf nu bij mij eieren kopen.

Oké, we zien wel. - Zeg je het ook tegen de rest?

Hallo. - Welkom terug.

Is dit iedereen?

Zijn wij niet genoeg voor je, Samet?

Jij bent er toch? Hoe kan dat niet genoeg zijn?

Firdevs de Grote. - Exact.

Ik wilde niet de sukkel zijn die op tijd komt.

Nee, iedereen is er.

Ik had vandaag echt moeite om uit bed te komen.

Lui zijn went snel, vind je niet?

Is Bekir er niet? - In z'n kamer. Heb je ontbeten?

Nee, en ik sla denk ik over.

Firdevs eet niet, dus ik ook niet. Ze weet wel waarom.

Zit me niet zo te pesten. Die andere, Nail.

Proef de honing eens. Van de bijen van m'n broer.

Goedemorgen. En smakelijk.

Er drijft een peuk in m'n kopje. Wat moet dat, Nail?

Ik verdenk de loodgieters. Al heb ik het helaas niet gezien.

Dit kan toch niet?

Ze hebben zelfs de kapotte kranen meegenomen. Schandalig.

Kom zitten, het eten is bijna op.

Daar staat je thee. - Dank je.

Nail heeft eieren, wisten jullie dat al?

Krijg jij soms commissie?

Dit werk betaalt slecht, dus ja... Z'n zoon is weg, alle beetjes helpen.

Sorry, ik wil geen lokaal eten meer.

Je koopt ook parfum van venters, dus waarom geen eieren?

Hoe bedoel je?

Dat parfum was origineel. Ik zweer het. Echt waar.

Ik heb het online nagezocht. Ik koop geen nep.

Klopt, ze verkopen wat op vliegvelden blijft liggen.

Het is dus origineel.

Wanneer heb je dat opgezocht, Kenan?

Die gast loog niet.

Wat deed hij hier in de rimboe met originele parfums?

Het zaakje stinkt. - Hoezo?

Z'n trainingspakken waren nep. - Maar dat zei hij zelf ook.

Pas toen hij hoorde dat ik gymleraar ben.

Hoe moest hij dat nou weten?

Omdat ik een trainingspak aanhad?

Waarom zou hij liegen? Hij mag die pakken toch verkopen?

De man was een beetje eerlijk...

zodat jullie de grote leugen zouden slikken.

Een trainingspak telt. - Hoe weet jij dat zo goed?

Oké, het is origineel. - Ja, anders krijg ik uitslag.

Goedemorgen. Lekker, wie heeft die gemaakt?

Kevser, de schat.

Is het rooster al klaar? - Bekir is ermee bezig, hij komt zo.

Doe vandaag je oude klassen. - Notitieboekjes.

Daarna zien we wel verder.

Heel grappig. Ik schrok echt niet. - U liegt, ik zag het toch?

Echt niet. - U kromp ineen.

Niet van angst. Gewoon een reflex.

Dat is hetzelfde, meester. - Goed, jij je zin.

Hier, dit is voor jou.

Het is zwaar, ik had het bijna weggegooid.

Prachtig. - Vind je het mooi?

Een spiegeltje. - Kijk straks thuis maar.

Bedankt. Wees gerust, ik laat het aan niemand zien.

Meester?

U zei dat u een extra bed had dat u wilde weggeven.

Hebt u dat nog? Ik ken iemand die het nodig heeft.

Wie dan? - Emirhan in groep 8.

Het staat in de kelder. Ik kijk eerst wel even, oké?

En nu naar de les.

De meester is er. Vooruit, naar jullie plaats.

Oké, naar jullie plaats.

En gooi geen stiften op de grond. Raap die eens op.

Zo raken ze steeds kwijt. En doe de dop erop.

Zitten.

De vakantie zit erop. - Ja, meester.

Hoe was het? - Fijn.

Voor mij niet. - Heb je de school gemist?

Zeg, wat is dit? De vakantie is voorbij.

Dit is een nieuw semester, ik ben weer jullie klassenleraar.

Bij problemen kom je naar mij. - Ja, goed.

Maar niet voor onzin zoals 'hij sloeg me'.

Hij schopt me steeds, meester. - Vanaf nu niet meer.

Hij blijft maar bezig.

Welkom terug. - Kom, ik ga naar Vahit.

Ik had je in de vakantie gebeld. - Mijn telefoon is afgesloten.

Ik heb 'm toch niet nodig.

Ik heb jouw geld nu ook nog niet, maar snel.

Laat maar zitten.

En die baan als beveiliger? - Eén grote leugen.

Ze zouden nog liever een hond nemen.

Maar ik was zo stom om erop te hopen.

Wie zou er dan ook een terrorist aannemen?

Echt wel. - Welkom terug, meester.

Kom, in het hoofdkwartier staat de thee klaar.

Maar ik vertrek binnenkort.

Ik kan misschien in een nachtclub aan de slag.

Waar? - In Varto.

Zit daar een nachtclub dan?

En het salaris? - Ik vind alles best.

Al is het maar goed dat ik niet meer rook.

Anders moest ik peuken van straat oprapen.

Het is dus nog steeds doffe ellende.

Maar ga maar. Ik kom je wel opzoeken.

Waar heb jij gezeten, klootzak?

Waarom zou ik dat tuig hier opzoeken?

Dat was twee uur geleden. Zakkenwasser.

Maak me niet kwaad. Drie thee, Seref.

Vergeet die thee. Haal liever wat achter die dozen ligt.

Een klap voor je kop kun je krijgen.

Maar ik wil de meester niet beledigen. Welkom trouwens.

Ik zeg tegen hem: Ik betaal je, haal die dozen naar beneden.

Zeg dat ook eens als er niemand bij is.

Wat klets je nou?

Had ik ze eruit moeten schoppen?

Niet te geloven. Hij kan niet in twintig minuten hier zijn.

Maar als er whisky of zo is, is hij in een mum van tijd hier.

Ga je het nou nog halen of niet?

Het is weg. Foetsie.

Dan hoef ik ook geen thee. - Je gaat echt niet weg zonder thee.

Hij krijgt thee op de legerbasis.

Nee, daar ga ik niet heen. - Dan krijgt hij hier en daar thee.

Wij zijn wijnmensen.

Whisky is niet voor rooie rakkers als jij.

Wat is dit? Wijn uit Cappadocië. Toe maar.

Het komt nu allemaal uit de fabriek. Maar het smaakt hetzelfde, zeggen ze.

Geen punt. Wijn is wijn. - Schenk maar in.

Er hangt een stel schurftige honden bij de school rond.

Kunnen we daar iets aan doen?

Ze doen de kinderen niks.

Ik heb het over de honden.

Die stumpers krabben zich constant.

Je weet hoe mensen hier leven.

Wie geeft er iets om honden als niemand iets om mensen geeft?

Ja, maar...

Als je je al het leed aantrekt, hou je het hier niet lang vol, vriend.

Was je altijd al zo'n lapzwans of alleen nu je in het leger zit?

Hoe bedoelt u?

Vul deze in en lever ze dan bij mij in. - Goed, meneer.

En als ik er niet ben, geef je ze aan degene die dan de leiding heeft.

Nou, Erdi?

Ik had het hier neergelegd. - Vroeg ik dat?

Iemand heeft het verplaatst. - Vroeg ik dat?

Ik volg u niet. - Dat was m'n vraag niet.

Was je altijd al zo'n lapzwans of alleen nu je in het leger zit?

Misschien heeft iemand het verplaatst. - Geef antwoord.

Ja, altijd al. - Je was wat, Erdi?

Een lapzwans.

Mooi, dat is tenminste eerlijk. Ga thee halen.

Ik hou van eerlijke mensen. Echt waar. Het is een fijne knul.

Welkom terug trouwens. Zeg eens, wat heb je zoal gedaan?

Het was fijn om thuis te zijn, maar wel het oude liedje. En jij?

Wij hebben geen vakantie, zoals jij. Wij blijven hier.

De kinderen wilden naar Erzurum, naar dat winkelcentrum.

Verder zijn we nergens geweest.

Jouw ding is trouwens geregeld, Berkcan. Ik heb met ze gepraat.

Echt? Heel erg bedankt.

Het viel niet mee, maar het is gelukt.

Dank u wel, dat waardeer ik zeer.

Goed, aan je werk weer.

En doe de deur dicht.

We hebben een vrouwelijke sergeant. Dilek heet ze.

Jullie zijn geknipt voor elkaar.

Lach niet, ik wil je voorstellen. - Nee, vergeet het maar.

Waarom zeg je meteen nee? Maak gewoon kennis, app haar.

Wordt het niks, ook goed. Maar wie weet trouwen jullie wel.

Waar ben jij mee bezig? Ik ben nog jong.

Wees niet zo verlegen, doe iets. - Ik ben niet verlegen.

Wat doe je? Nee, leg neer.

Ik vraag of ze hierheen komt. Hallo? - Nee, doe nou niet.

Geloof me, ik heb geen interesse.

Niet te geloven. Jij bent echt knettergek.

Ja, oké. Maar jij gaat altijd met de verkeerde mensen om.

Hoe bedoel je?

Bij die controle in het theehuis...

...zat je daar met die ene kerel. Met die grote bek.

'Waarom moet ik me in m'n eigen dorp legitimeren?'

Ik zei dat hij moest dimmen, dat het routine was.

En toen? - Niks. Hij legitimeerde zich.

Maar die kerel is een zak. Serieus.

Alle losers hier kloppen bij ons aan.

Daar heb je je handen vol aan.

Je weet niet half hoe vol. Laatst nog.

Een kerel belt, hij is onderweg gestrand.

Of ik midden in de nacht even z'n tank kom volgooien.

Serieus? - Ja, ik lieg het niet.

Hallo. Nuray, toch?

Ja. Zat je al lang te wachten?

Nee, valt mee. Ga toch zitten.

Wil je thee of koffie?

Slappe thee zou lekker zijn.

Dank je.

Slap genoeg zo? - Ja, hoor.

Hier staat suiker.

Jouw school is aardig groot.

Ik moest vragen waar de kantine was.

Ja, de school is misschien groot voor deze regio.

Naast dat gat van ons lijkt alles Parijs.

Welk dorp is dat? - Incesu.

Nooit geweest. Is het er zwaar?

Breek me de bek niet open.

Hoelang werk je daar al?

Dit is m'n vierde jaar.

Lang genoeg voor overplaatsing.

Ga je die aanvragen? - Grapje, zeker?

Al vanaf dag één wil ik alleen maar weg.

Waarheen? - Istanboel.

Jij hebt het hier ook vast niet makkelijk, na al die tijd in Ankara.

Nee, klopt.

Maar je hebt hier je familie, dat is fijn.

Sercan zei zoiets. - Ja.

Je zou bij hen inwonen.

Sercan heeft alles al over me verteld.

Nee, begrijp me niet verkeerd.

Hij weet dat ik hier ben.

Het zou wel klikken, zei hij.

Jij tekent ook?

Ik ben maar een amateur.

Niveau avondschool.

Dat is mooi. Echt waar.

Ik heb het gestudeerd, nu geef ik het.

Ik ben tekenleraar.

Maar ik heb al tijden niet getekend.

Ik ben gewoon lui, denk ik.

Soms maak ik nog wel foto's.

Dan trek ik de wildernis in, zulke dingen.

Klinkt leuk.

Kom maar, meester. - Bedankt.

Een beetje dichter bij het paard.

Je hoofd een beetje buigen.

Zo, ja. Oké.

Je hoofd meer buigen. Die kant op kijken.

En naar mij kijken, in de lens.

Ik druk nu af.

Vandaag maken we portretten. - Wat zijn dat?

Stil. Gezichten van mensen.

Jullie gaan dit tekenen.

Dat is veel te moeilijk, meester.

Het hoeft niet precies te lijken.

Doe je best, verander zo nodig iets.

Geef er je eigen draai aan.

We tekenen altijd hetzelfde.

Bergen, stenen, sneeuw, ezeltjes.

Je tekent iets wat je bekend is, wat wil je nog meer?

Kunnen we niet beter de zee tekenen?

De zee? Waarvoor dan wel?

Dat is toch leuk? De zee en de zon.

Maar hoe teken je dan dingen die je niet goed kent?

Maar we kennen ze wel.

Wie van jullie heeft de zee gezien?

Waar dan? - Op televisie, meester.

Dat bedoelde ik niet. In het echt.

Ja, Delila? - Op bezoek bij m'n tante in Izmir.

Daar heb je de zee gezien. - Ja.

Ben je erin geweest? Goed, oké.

We kunnen ook de zee tekenen.

Ik kijk wel tussen m'n foto's, we doen iets wat jullie leuk vinden.

Hoe heet de zee bij Izmir? Iemand?

Hoe heet die zee? Aylin.

De Egeïsche Zee, meester.

Heel goed.

Welke zeeën zijn er nog meer?

Sevim.

De Zee van Marmara, de Middellandse Zee en de Zwarte Zee.

Heel goed. - Altijd hetzelfde liedje.

Is er iets, Bilal?

U geeft de beurt altijd aan Sevim en haar vriendinnen.

Wat bedoel je daarmee?

Al vanaf het eerste semester. Altijd.

Wat dan nog? - Dat is toch discriminatie?

Klets niet, dwaze jongen. Wees slimmer.

Maar u geeft altijd... - Zwijg.

Let op je woorden.

Ik ben dan wel aardig, maar pik geen grote mond.

Gedraag je.

Maak dit af. - Mag ik iets anders tekenen?

Je tekent maar wat je wil.

Ik ga voor de Honda.

De Honda. Die ga ik kopen. - Serieus?

Ja, het leven is kort.

Is hij met z'n prijs gezakt?

Nee, maar ik heb het nagezocht.

Die auto is het geld waard.

Je besluit staat vast, begrijp ik.

Ja, hij is zelfs voordelig.

Rustig, koop die auto maar gewoon.

Dan kunnen we toeren. - Ja, hoor.

Wat is er, meiden?

Aylin wil haar vader bellen of ze hier huiswerk mag maken.

Huiswerk? Laat toch zitten.

Laat ze van die volleyballen afblijven.

Jij bent meestal hier.

Stuur ze maar naar mij. - Goed.

Ze gaan er altijd mee voetballen.

Goed. Is je oog al beter? - Ja.

Hier. - Ja, dank u wel.

Ibrahim is van de glijbaan gevallen.

O, ja? Hoe is dat gebeurd?

Hij liep erop.

Eigen schuld, dikke bult dan.

Wat doe jij nou?

Je maakt er een bende van.

Wat voor les heb je nu? - Maatschappijleer.

Meester Kenan is echt zo saai.

Hoe kunt u met hem in één huis wonen?

Stil, dat moet je niet zeggen.

Maar het is toch zo?

Vindt je vader het goed? - Ja.

Mogen Aylin en ik nu spijbelen?

Niks ervan, naar de les.

Meester Kenan doet toch niks.

Hij laat alleen stomme filmpjes zien.

Wat wil je nog meer?

Maak je liever een uur aantekeningen?

Nee, maar... - Vooruit, naar de les.

Wegwezen. Zo praat je niet over leraren.

Hup, naar de les. Schiet op.

Hoe is het?

Zullen we op de heuvel water halen?

Kom, we gaan bronwater halen.

Hoe erg we hier ook moeten afzien...

we hebben wel bronwater. - Precies.

Kijk.

Wie is dat?

Is zij dat?

Ja, ik had pas met haar afgesproken.

Heb jij die foto gemaakt? - Nee...

dit is haar Instagramaccount.

Knappe meid. - Ze kan ermee door.

Wil je kennismaken?

Ik kan je voorstellen. - Waarom zou je?

Ik denk dat het wel klikt tussen jullie.

Hoezo dat dan? - Weet ik veel. Gewoon.

Jullie komen hiervandaan. Allebei leraar.

Wat geeft ze? - Engels.

Leuk.

Zo kun je ook Engels leren.

Dat wilde je altijd al.

En jullie zijn allebei aleviet.

Dat doet er niet toe.

Voor jou en mij misschien niet, maar voor familie wel.

En ze is ook slim, intelligent. Ze tekent en zo.

Als ze zo geweldig is, waarom date jij haar dan niet?

Ik ga hier weg.

En daarnaast wil ik niet trouwen.

Maar jij wel, toch?

Dat is waar. - Je moeder zal blij zijn.

Zij was er toch verdrietig om?

Ja, daar wil ik dit jaar iets aan doen.

Denk niet dat het vanwege haar been is.

Dat maakt me namelijk niet uit.

Het valt niet eens op, ze hinkt alleen een beetje.

Het maakt mij ook niet uit.

Dat is misschien zelfs beter.

Hoezo dat?

Je weet wel.

Laat nog eens zien.

'Wij zullen niet zwijgen.' Een linkse.

Maar wel knap.

Heel knap.

Goedemorgen. Even een snelle controle.

Meisjes bij het schoolbord, jongens tegen de achterwand.

Hup, opschieten. Snel.

En blijf van je tas af, jongen.

In een rij.

Waar is de doos? - Daar.

Wat is dit? Wie zit hier?

Ik. - Is dit van jou?

Dat heeft m'n zus er vast in gedaan.

Dit snap ik dus niet.

Zulke dingen, op jouw leeftijd.

Van wie is dit?

Zeg op, jongens. Van wie is dit?

Van jou soms? Een zakmes, op school?

Het is je al zo vaak verteld, dat is verboden.

Jij luistert ook nooit.

Ga je naar school of naar een modeshow?

Hier heb ik een laser.

En wat is dit? Van wie is dit?

Van mij. Het is geen schrift van school.

Wat is het dan wel? - Dat is privé.

Privé? Je bent op school. Hoezo, privé?

Rechtop staan.

Jouw nagels... - Die heb ik gisteren geknipt.

Gisteren? - Ja.

Groeien die zo snel dan? - Het is echt zo.

Knip ze voor morgen weer.

Nogmaals, aanstekers zijn verboden.

Ga je naar school of naar een theehuis?

Wat zitten jullie te roddelen?

Echt zo grappig. - Wat?

Die brief van jouw Sevim.

Mijn Sevim? Wat is er met haar?

Het arme kind. Een liefdesbrief...

...voor zo'n jong meisje.

Een liefdesbrief van Sevim? Aan wie?

Geen idee. Wie kan het zijn?

Wie het kan zijn?

Geen idee, wat denk jij? - Wat denk jij?

Wat doe je nou geheimzinnig?

Ik snap het even niet.

Een brief, nou en?

Nou en? Er zijn regels.

Schrap die controles dan.

Laat ze maar roken.

Kom op, je snapt me best. Dat is wat anders.

Heb jij nooit een liefdesbrief geschreven?

Niet op die leeftijd, nee.

Fijn voor je. Je had dus geen leven.

Moet je daarvoor brieven schrijven?

Zeker. Jullie zitten een kind uit te lachen...

...dan moet je je wel heel erg vervelen.

Wat heb jij, Samet?

Waarom sla je zo'n toon aan?

Geef mij die brief, dan los ik het op.

Ga vooral je gang.

Moet die niet naar het schoolhoofd?

Nee, Samet is de klassenleraar.

Je hoeft niet zo boos te doen.

Wie is er boos? Ik niet.

In de lerarenkamer is het warm.

Waarom zit je steeds in dit hok?

Het is daar een gekkenhuis. Hier heb ik rust.

Ja, daar kan ik niks tegen inbrengen.

Maar je bevriest hier nog eens.

Zet dan thee, om ons op te warmen.

Dat kon ik wel eens doen.

Het hoofd was weer te laat.

Je meent het. - Hij is net getrouwd.

Hij lag ongetwijfeld in de armen van z'n vrouw.

Als ik hem was, kwam ik ook te laat.

Sevim, ben jij het. Kom verder.

U hebt mijn brief, meester. Mag ik 'm terug?

Mijn brief. Die hebt u.

Mag ik 'm terug?

Geef terug, meester.

Ach, Sevim. Waarom huil je nou?

Ik begrijp het niet.

Wie zei dat ik die brief had?

Juf Kevser?

Sevim, wat is er toch?

Hoor eens... Oké, rustig maar.

Ja, ik had je brief.

Maar die heb ik niet gelezen.

Die heb ik verscheurd en weggegooid.

Waar, meester? En als iemand 'm vindt?

Zelfs dan. Niemand kan die snippers lezen.

Dus zit daar maar niet over in.

Ik ben niet zoals andere leraren, dacht je dat soms?

Ik vind zulke dingen heel normaal.

Verliefd zijn is iets geweldig. Hoor je me?

Het is niks om je voor te schamen.

Toen ik zo oud was als jij, was ik verliefd...

...op m'n literatuurdocente.

Ik zag haar gezicht echt overal.

Maar dat is al even geleden. En er is uiteraard veel veranderd.

Maar één ding weet ik wel.

Zulke heftige gevoelens heb ik daarna nooit meer gehad.

Nooit meer heb ik gevoelens gekend...

...die zo puur, onschuldig en intens waren.

Echt waar.

Je moet van deze tijd genieten.

Deze ervaringen zijn zo waardevol, en zo zeldzaam...

Toe, meester. Geef me die brief, ik smeek u.

Allemachtig, wat zei ik nou net?

Heb je me niet gehoord? Die heb ik verscheurd en weggegooid.

Geloof je me soms niet?

Die brief is weg, die bestaat niet meer.

Kom verder, de deur is toch open?

Je thee.

Oké, Sevim?

Hier is je cadeautje.

Stop maar terug in je tas.

Het is van jou.

Maar laat het voortaan thuis, die idioten begrijpen zulke dingen niet.

Ik was even bang dat je zou zeggen dat ik het je had gegeven.

Goed dat je niks hebt gezegd.

Ik had niet door wat er gebeurde.

Anders had ik ze wel tegengehouden. Maar goed...

Heb je de boeken nog gelezen die ik je had gegeven?

Dus u geeft die brief niet terug?

Je vergeet je cadeau.

Wat heeft zij?

Ga je nog mee? - Ik pak m'n jas even.

We gaan volgende week naar Turnagöl.

Waarom? - Op bezoek bij de ouders.

Echt?

Die projectjes van het nieuwe hoofd hangen me de keel uit.

Wij doen al het werk, en hij kan bij het bestuur slijmen.

Het is voor gezinnen ook vervelend, niet iedereen is welgesteld.

Kinderen schamen zich.

Kan iemand tegen die joker zeggen dat hij hiermee moet kappen?

Ik herinner me de vorige keer nog. Het was verschrikkelijk.

M'n gulp stond open. Wist ik veel. Ik ging zitten, iedereen staarde me aan.

Er was iets, maar ik had geen idee wat.

Toen ik naar achter leunde...

...zag ik dat m'n overhemd door m'n gulp naar buiten stak.

Het was een ramp.

En toen vroeg die kerel me of ik suiker wilde.

Ik stond op om suiker te pakken en boog direct voorover.

Ze is er.

Hallo. - Hallo, welkom.

Sorry, ik ben toch niet te laat? - Nee, helemaal niet.

Dit is m'n vriend Kenan. M'n huisgenoot.

We zijn samen naar de stad gereden.

Leuk je te zien. - Ook zo.

Ga zitten. - Wil je bij het raam?

Nee, dat hoeft niet. - Toe nou.

Bedankt.

Ik neem je jas wel aan. - Bedankt.

Iets drinken? Wij hebben al besteld. - Maakt niet uit.

Doe maar weer slappe thee. - Iets lekkers erbij?

Nee, dank je. Thee is prima. - Slappe.

Hoe gaat het? Hoe is het op school?

Goed, z'n gangetje. School, 's avonds thuis.

Ik teken een beetje en zo. - Teken jij?

Ik doe m'n best. - Wel een mooie hobby.

Ik ben begonnen toen ik in Ankara in het ziekenhuis lag.

En ik vond het leuk, zodoende.

Heb je ooit geëxposeerd? - In zekere zin.

Voor een organisatie in Ankara, om familie van gevangenen te helpen.

Maar niks groots.

Jij bent toch lerares Engels?

Ja, al weet ik niet of ik mijn leerlingen Engels leer of zij mij Koerdisch.

Is dit je eerste jaar hier? - Ja.

Nog twee jaar voor je weg kunt. - Nee.

Vanwege m'n handicap kan ik gaan wanneer ik wil.

Meen je dat nou? - En waarheen ik wil.

Wat goed.

Ik denk soms aan Istanboel. Daar woont m'n zus.

Geweldig. Er staat zoiets in het reglement.

En, ga je? - Misschien wel.

Maar m'n ouders willen het niet.

Het incident is nog niet zo lang geleden.

En hier is het ook wel oké.

Al kan het soms wel zwaar zijn. Ik weet het niet goed.

Ik vind dat je moet gaan.

Nee, ik begrijp het wel.

Ik had veel vrienden in Ankara. En heel veel vrijheid.

Ik had nooit gedacht dat ik hier terug zou komen.

Maar hier zit ik dan. - Zo moet je niet denken.

Niet alle dromen komen uit.

Het was geen droom, maar een ideaal. - Natuurlijk was het dat.

Maar het mocht niet zo zijn.

Maar als ik hier blijf, koop ik misschien een auto.

Dat lijkt me een goed idee. Ja. - Een auto geeft je vrijheid.

Dan kun je er tenminste op uit, de omgeving een beetje verkennen.

Ik hou van toeren. - Ik ook. Ik doe het heel vaak.

Toeren is heel leuk en aardig, maar dat valt niet mee in die sneeuw.

Welnee, luister niet naar hem. Alle wegen zijn open.

Waar wil je dan heen? - Waar je maar wil.

Er is hier zoveel moois. - Zoals wat?

Het ravijn van Diyadin. Ooit geweest?

Bij Agri? - Net achter Agri.

Hoe komen we daar? - Met de auto.

Maar in een sneeuwstorm kom je er niet door.

Als je zo denkt, kom je nergens. Je moet het gewoon doen.

Het is daar zeker wel mooi? - Schitterend.

Ik was er een paar jaar geleden met een stel vrienden.

Het uitzicht is fenomenaal.

Er is veel moois in de buurt. - Zeker weten.

Ik kan je wel een keer meenemen.

Sorry? - We kunnen wel een keer gaan.

Heb jij een auto? - Ja, een oud barrel.

Tot jij zelf een auto hebt...

...staan m'n oude barrel en ik tot je beschikking.

Super, bedankt.

Kenan, kom eens.

De onderwijsdirecteur wil jou en Samet spreken.

Waarom? - Waar is Samet?

Thuis. - Bel hem dan.

Wat is er aan de hand? - Geen idee. Maar schiet wel op.

Daar is Samet. - Wij zijn niet gebeld.

Hopelijk is het niks ernstigs.

Wat is er?

De directeur wil ons spreken.

Wie? - Ons allebei.

Waarom? - Weet ik niet.

Ik hoor het net van het hoofd. - Van Bekir?

En je hebt niet gevraagd waarom? - Jawel...

...maar hij zei niks.

Hij mompelde iets onverstaanbaars.

Kun je het hem niet alsnog vragen?

We moeten er sowieso heen. - Wat zei hij precies?

Iets over een project.

Hij zei dat hij het niet wist. - Dat hij doodvalt, hij weet van niks.

Wanneer? - Net.

Verdomme. Ik bel Bekir wel.

Als hij het niet weet...

...word jij misschien schoolhoofd en ik adjunct.

Alles is mogelijk.

Die lul neemt niet op.

Wie had hij bij zich? - Weet ik niet.

Dus we krijgen promotie, denk je?

Kijk jou nou glunderen.

Binnen.

Kom verder.

Neem plaats.

Jij daar.

Dinges komt zo.

Fatih.

Ja, meneer? - Thee, graag. Eén extra.

Hoe gaat het? - Goed.

En met u?

Is de school warm genoeg?

Dit jaar gaat het wel. - Mooi.

Nog even volhouden, we willen verwarming installeren.

Dat is nu in zes dorpen gebeurd. We willen het overal, als er budget is.

Wij hebben al centrale verwarming.

Dat is waar ook. Ik ben in de war met Karasu.

Daar willen we die ook installeren. - Dat is mooi.

We zijn vast van plan om alle kachels te vervangen.

U wilde ons spreken, zei meneer Bekir.

Dus we zijn meteen gekomen. Hij zei niet waarom.

Ah, thee.

Dank je.

Kom verder, Atakan. - Sorry dat ik zo laat ben.

Neem plaats.

Atakan is decaan op de kostschool. - Hallo.

Nou, mannen...

...het doek was bijna gevallen voor jullie.

Het was door het oog van de naald.

Hoe bedoelt u?

Dit is geen makkelijk onderwerp, maar er zijn beschuldigingen geuit...

...over ongepast contact met leerlingen.

Hoezo dat dan?

Jullie schoolhoofd heeft direct dit rapport gestuurd.

De gouverneur is op de hoogte. - Waarvan?

Ik snap het niet goed. Ligt er een klacht tegen ons?

Ja, jullie zouden te amicaal zijn.

Wat hebben we dan precies gedaan?

Gelukkig was de gouverneur zo wijs om het rapport te begraven.

En anders had ik het zelf gedaan.

Dit moet een misverstand zijn. Wat is precies het probleem? Wie...

Het is helaas geen misverstand, de klacht betreft jullie twee.

Ons twee? Wat is die klacht dan?

Luister, dit gebeurt elk jaar wel.

En na onderzoek blijkt er meestal niks aan de hand.

Jullie school heeft geen decaan, dus ging het naar het hoofd.

En hij stuurde het direct hierheen.

Ik heb hem gewaarschuwd geen olie op het vuur te gooien.

Zo'n situatie kan explosief zijn, je weet nooit hoe het loopt.

Toch, Atakan?

Als dit uit de hand loopt, wordt het zo een volksgericht.

Je moet altijd eerst onderzoek doen.

De gouverneur is boos op jullie hoofd.

Ik volg u niet. Wie beschuldigt ons?

Het hoofd stuurde ons hierheen, zonder iets te zeggen.

Hij denkt professioneel te zijn.

Je knijpt een leerling een keer speels in de wang.

Maar zo'n kind denkt heel anders.

Zulke uitingen van genegenheid laten we achterwege.

Dat doe ik zelfs bij m'n eigen nichtje niet, om misverstanden te voorkomen.

Waar heb je het over? Wat heeft dat ermee te maken?

Ik werk nu al zeven jaar op die school. En moet je zien wat er gebeurt.

Ik zit hier al dertig jaar en ze maken me nog altijd zwart.

Gaat dat zo makkelijk?

Ja. Want waar rook is, is vuur.

En eer, of waardigheid? Zijn die zo makkelijk uitgewist?

Sorry, maar dit is heel ernstig.

Wie zegt van niet? Doe alsjeblieft niet zo kinderachtig.

Om welke leerlingen gaat het?

Luister, meer hoeven jullie niet te weten.

Er is een klacht ingediend...

...en de decaan is met de leerlingen gaan praten om de zaak op te helderen.

Wat zeiden ze?

Dat kan ik niet zeggen.

Hoezo niet? We worden beschuldigd, maar weten niet waarvan.

Hoe is dat mogelijk?

Dat hebben we je net verteld. Allemachtig.

Jullie contact met leerlingen. Wat moeten we nog meer zeggen?

Maar waar gaat het precies om? Als we dat wisten...

Wat wil je horen? Je hebt zus of zo gedaan?

Als een klein kind? Jullie zijn volwassen, echt niet.

Ik heb de leerlingen zelf gesproken.

En gelukkig betreft het jullie gedrag in de klas.

Wat hebben we dan gedaan?

Dat kan ik niet zeggen. - Nou, wat?

Rustig, Kenan. Laat Atakan uitpraten.

Als het buiten de klas was, zonder aanwezigheid van derden...

...kon niemand jullie helpen.

Wie uit die beschuldigingen? Welke klas is het?

Nogmaals, in zulke gevallen is die informatie altijd vertrouwelijk.

Basta, nu ben ik het zat. We kunnen geen namen geven.

Dan zouden jullie niet objectief zijn.

Denk erom, ga er niet zelf achteraan. Want dan heb je een groot probleem.

Dan kan zelfs ik je niet helpen.

Door je knieën. Zet kracht vanuit je knieën.

Kom op. Zo dus niet.

Hoe sta jij er nou bij? Wacht, kijk even naar mij.

Schouders naar voren. En serveren.

Zo dus niet.

Wat hoor ik nou voor onzin? - Geen idee, Tolga.

Van wie weet jij het? - Van Bekir.

Hij zou met jullie gaan praten.

Nou. Hij heeft ons gerapporteerd.

Serieus? - Nu gaan wij praten.

Is hij in z'n kamer? - Wacht.

Heb je even, Bekir?

Je hebt ons gerapporteerd en geen woord gezegd. Waarom?

Zo zijn de regels nu eenmaal.

Welke regels? - Luister...

Het kwaad is al geschied. Er valt niks te zeggen.

De directeur en de gouverneur waren geschokt door jouw werkwijze.

Ik heb enkel de regels gevolgd.

Daar gaat het hier niet om. Verschuil je niet achter de regels.

Ken jij die beter dan de directeur? - Vergeet die regels.

Mij vertelden ze iets anders. Ik zou er goed aan hebben gedaan.

Lieg niet. - Waarom zou ik?

Wij hebben ze ook gesproken. - En?

Breek me de bek niet open. - Kalm een beetje.

De deur is open, leerlingen horen ons.

Vooruit, naar buiten. Jullie hebben hier niks te zoeken.

Ik snap dat jullie boos op me zijn. Misschien hebben jullie wel gelijk.

Maar toen ik het hoorde, heb ik direct die decaan gebeld.

Dat is toch hun vakgebied? - Zeker.

Hij zei: Veeg het niet onder het tapijt, anders heb jij het gedaan.

Dat is wel zo.

Ik probeer me in jou te verplaatsen. En aan de andere leraren te denken.

Dus ik denk even hardop. Misschien had je...

Nee, nee. - Wat ik zeggen wil...

Vergeet even wie wat heeft gedaan. Ik wil de intentie helder hebben.

Welke intentie zou ik moeten hebben?

Dat probeer ik te begrijpen.

Kom op, zeg. Bekijk het eens van mijn kant.

Dat probeer ik ook. Maar ik zou het zo niet aanpakken.

Hoe dan wel? - Ik zou eerst gaan praten.

Maar stel dat die leraren schuldig waren.

Zouden ze dat dan toegeven? Echt niet. Nooit.

En als kinderen met te veel fantasie een leraar willen straffen?

Wie beschermt die leraar dan?

Moet het hoofd niet beide kanten horen?

En de moed hebben op z'n eigen oordeel te vertrouwen?

Als jij hoofd was, praatte je wel anders.

Je wilde gewoon jezelf indekken, zo simpel is het.

Geef het nou maar toe.

Pardon? Iets meer respect graag.

Ik heb de regels gevolgd. - Verschuil je niet achter de regels.

Hoeveel jaar zitten we al niet samen in dit schijtgat?

Hebben we dan niet het recht om als eersten te worden ingelicht?

Je hebt gelijk. Maar dit is geen dagelijkse kost.

Je weet niet wat je moet doen als je zoiets hoort.

Dus dan stap je naar een expert.

We vallen in herhaling.

Zeg alsjeblieft wat er is gebeurd. Vanaf het begin.

We moeten het begrijpen. - Precies.

Op de vrijdag dat Demir...

...een laser bij zich had en ermee op de meisjes richtte...

...kwamen die bij mij klagen.

Dus riep ik alle jongens bij elkaar.

In de klas van groep acht. - Ja. Tolga was erbij.

Kevser riep de meisjes bij elkaar. Kevser en Saime.

Kevser deed het woord. - Waar?

In de klas van groep vijf.

Wacht even. Wat zei Kevser tegen de meisjes?

Ze gaf algemeen advies.

Advies? Wat heeft ze dan precies gezegd?

Volgens Saime moesten de meisjes...

...op hun uiterlijk en gedrag letten, en uit de buurt van de leraren blijven.

Ze moesten voorzichtig langslopen.

Ja, dat is flink zondig. Voorzichtig langslopen, zeg je?

Preuts wijf. - De rest weet Bekir wel.

Hou het ingetogen en formeel, zo zei Kevser het tegen de meisjes.

En dat 'niet te dichtbij komen'?

Ook leraren moeten afstand bewaren.

Ze vroeg of iemand een klacht had.

Wat voert ze in haar schild? Ik snap het niet.

Dit geloof je toch niet?

Wees voorzichtig, zei ze. Dat is alles.

Dat mens is compleet verzuurd. Maar goed, en toen?

Twee meisjes staken hun hand op.

Maar voor ze iets konden zeggen, heb ik ze uit de klas gehaald.

Wie waren het? - Dat doet er niet toe.

Je kunt het ons toch vertellen?

Of op z'n minst welke groep. Zeven, acht?

Nee, de regels zijn strikt.

Dat heeft de directeur benadrukt.

Geen namen, om de leerlingen te beschermen.

Wie waren er nog meer bij?

Ikzelf, Kevser, Saime en de kinderen.

Maar we zijn hier gaan praten, niet waar de rest bij was.

Dat maakt geen bal uit, Kevser vertelt het toch wel door.

Wat zeiden de leerlingen?

Het voelt niet goed om erover te praten.

Maar we moeten toch weten waarvan we worden beschuldigd?

Je zou je arm om hun middel en hun schouders hebben geslagen.

Ik? Dat heb ik nooit gedaan.

Dat doe ik zelfs bij m'n beste vriend niet.

Waar slaat dit op? - En ik?

Jij knijpt steeds in hun wangen. Dat zeggen ze althans.

Knijpen? Hoezo, knijpen?

Ze wilden nog meer zeggen...

...maar ik begon me zorgen te maken.

Dus heb ik het afgekapt.

Of ik ze geloof, is vers twee. - Onbelangrijk. Dit gaat niet om jou.

We proberen het te begrijpen.

Dat bedoel ik ook, het gaat niet om geloven.

Alsjeblieft. Na zeven jaar ken ik jullie schoolhoofden wel.

Jullie komen via een kruiwagen binnen, verknallen het en wij zijn de lul.

Onzin. - Hoezo, onzin?

Dat zie je verkeerd, Kenan.

Het kwaad is geschied.

Ik zit niet bij de vakbond, Kenan. Ik heb geen vriendjes bij het bestuur.

Nou en? Iedereen weet het. - Natuurlijk.

Iedereen weet het.

Een schoolhoofd hoort te weten hoe hij met zo'n situatie moet omgaan.

Ben je soms boos omdat je vindt dat jij hoofd had moeten zijn?

Helemaal niet. - Misschien wel terecht.

Jij bent hier het langst.

Maar daar kan ik niks aan doen.

Echt, toen ik het aanbod kreeg, heb ik meteen gezegd...

...dat degene die hier het langst zit hoofd moest worden.

Vraag het maar.

Daar gaat het niet om.

Jawel. - Nee dus.

Jullie kennen elkaar al jaren, ik kwam pas later naar deze school.

Er komt me een beschuldiging ter ore. En zo goed ken ik jullie niet.

Natuurlijk weet ik het dan niet. Dus moet ik de procedure volgen.

Wat gebeurd is, is gebeurd. Zeg nou wie het is.

Laat mij erbuiten, alsjeblieft.

Je zit er al tot je nek in. - Echt niet.

Breng me niet in een lastig parket. Jullie kennen de regels.

Zit het hoofd niet na te praten. Wat moeten we, de wapens trekken?

En stel dat je het wist, wat zou het dan uitmaken?

Het blijft een vraagteken, nou en?

De hele school weet het, behalve wij.

Dat is te gek, die paranoia nekt ons nog.

En binnenkort weet iedereen het.

Laat ons niet in het ongewisse. - Je weet het snel genoeg.

Heb geduld. Bezorg mij geen problemen.

Wat ben jij toch een lafaard.

Want wat stelt vriendschap voor, zonder enig risico of opoffering?

Hou toch op over vriendschap, ik laat me niet ompraten.

Hoor hem nou. Ze wilden je ontslaan omdat je iets met Firdevs had.

Dat hebben wij voor je opgelost. Door te liegen, door risico te nemen.

Waarom zou je iets geheim houden wat binnenkort sowieso openbaar wordt?

Ontslag vanwege Firdevs? Hou toch op.

De burgemeester had een oogje op haar. - Ja, maar zij niet op hem.

Je snapt toch dat hij van je af wilde?

Niet waar. Dat slaat nergens op. - Luister even goed...

Oké, jij je zin. Maar ik zeg niks. - Luister nou eens.

We beloven niet te zeggen hoe we het weten.

Toch, Kenan?

Ja, we weten dat het niet mag.

Niemand komt het dus te weten. Leerlingen niet, niemand.

Maar het is gewoon ellendig dat dit zo boven ons hoofd hangt.

De zaak is gesloten, oké? Het is zinloos om het op te rakelen.

In heel dit godverlaten oord ken jij ons het beste. Waar of niet?

Val dood, Tolga.

Zo denken kinderen. Jij hebt haar brief gepakt.

En zo pakt ze jou terug.

En die stomme vriendin van haar is pissig op Kenan.

Wie snapt hoe ze op die leeftijd denken?

Ho eens, zeg je nu...

Je hebt het niet van mij, oké?

We doen alsof onze neus bloedt.

Dat is ook het beste.

Allicht, we zijn geen kinderen. - Wacht, dus jij zegt...

Juist, die twee mutsen. Sevim en Aylin.

Jammer genoeg. Ik stond er ook van te kijken.

Of misschien ook wel niet.

'Niets menselijks is mij vreemd.'

Oké, maar ik ben niet eens degene die de brief had gevonden.

Ik wilde haar juist beschermen.

Hoe weet zij dat nou? Ze dacht dat jij 'm had gelezen.

Hoezo ben ik er dan bij betrokken? Ik weet niks van die brief.

Ik zou het niet weten, Kenan.

Als jullie het maar uit je hoofd laten om met ze te gaan praten.

Dan zijn de rapen echt gaar.

De zaak is gesloten, rakel het nou niet weer op.

Ja, dat zei de directeur ook al. Maar dit is belachelijk.

Dit gaat intussen wel iets verder dan alleen 'belachelijk'.

Geef ze geen cadeaus, zei ik nog.

Wel heb ik ooit. Heb ik het nu gedaan?

Zo bedoelde ik het niet. - Hoe dan wel?

Het gaat hier anders dan waar jij vandaan komt.

Elke regio heeft zo z'n eigen gebruiken en tradities.

Ja, toch? Zulke dingen kunnen hier verkeerd worden opgevat.

Alsjeblieft, zeg. Hou op over je tradities.

Je hebt altijd een grote mond, maar als het erop aankomt, knijp je 'm.

Waar slaat dat op? Ik zeg gewoon hoe het is.

Donder toch op. Je zwicht voor conventie.

Wat zeur je dan over ander onrecht?

Rustig nou.

Is het dan zo verkeerd jullie bekrompen blik te willen verbreden?

Om beschaving te brengen?

Als dat zo moet, dan laat maar.

Hoe anders?

Kijk om je heen. Als wij leraren het niet doen, wie dan?

Als ook wij gebukt gaan onder het juk van jouw cultuur...

...wie moet het dan doen?

Deze plek heeft je geest vergiftigd.

Waar jij vandaan komt, stonden we misschien al voor de rechter.

Dus dit vond je altijd al van die cadeaus, maar je hebt het nooit gezegd.

Je komt er nu pas mee. En dat vind ik nog het ergst.

Een goede leerling mogen we dus niet belonen?

Dat zegt niemand.

Maar als het schoolhoofd achteraf over die cadeaus hoort...

...kan dat grote problemen geven.

Dat is mijn punt.

Door jullie heb ik alles moeten opeten.

Zodat het niet weggegooid wordt.

Goedemorgen, meester. - Goedemorgen.

Goedemorgen, meester. - Ja, ja.

Ga zitten.

Pak jullie schriften. Schriften.

En dan? - Er wordt niet gepraat.

Schrift.

Titel: perspectief. - Wat?

Perspectief. - Wat is dat voor iets?

Stil.

Schrijven we op ons tekenblok? - Waar je maar wil.

Niet praten, schrijven. Stil.

Niet praten.

Ik probeer jullie iets bij te brengen.

Maak het nou niet moeilijker. Goed?

Niemand van jullie wordt kunstenaar. Dat is wel duidelijk.

Jullie zullen aardappels en suikerbieten telen...

...zodat de rijken het goed hebben.

Waar of niet? Zo is het helaas.

Zo liggen de feiten nu eenmaal, niks aan te doen.

Maar de voorstelling moet door, dus mond dicht en schrijf op wat ik zeg.

Dat onderste ook? - Wat?

Moeten we dat onderste ook opschrijven?

Waarom vraag je dat?

Moeten we dat ook opschrijven?

Waarom vraag je dat, zei ik. - Moeten we...

Ik vroeg je waarom. Heb je me niet gehoord?

Versta je me soms niet? - U zei niet wat we moesten opschrijven.

Schrijf maar op wat je wil.

Wat doe ik hier in vredesnaam?

Je wilde me spreken? - Kom verder.

Enkele leerlingen kwamen me vertellen...

...dat jij ze had beledigd.

Ze waren heel erg geschrokken. - Echt?

Ze zaten er echt mee.

Wie waren het? - Dat doet er niet toe.

Je zou gezegd hebben dat ze aardappels moesten telen.

Je moet op je tellen passen. - Ja, oké.

Als hun ouders dit horen, zijn de rapen gaar.

Het zijn dromers, dat weet je. - Ik begrijp het.

Dus hou je een beetje in. - Ja, helder.

Glashelder.

Zitten.

Kom hier.

Jij. Hier komen, zei ik.

Je hebt geluk dat je ver weg woont.

Het is een heel eind rijden.

Anders zou ik je uit m'n klas verwijderen. Is dat duidelijk?

Ga de klas uit. Ga buiten bij de deur staan.

Vooruit, wegwezen.

Naar buiten. Nu.

Zoekt er verder nog iemand problemen?

Hou je niet in. Dat kan geregeld worden.

Goeie das, Sefa. - Dank u.

Die wil ik wel een keer lenen. - Ja, prima.

Meester? U bent de eerste leraar die boos wordt op Sevim.

Dat had ik niet verwacht.

Zo gaat dat. - Ik sta ervan te kijken.

'Prijs niemand gelukkig voor zijn dood.' Zo gaat het gezegde toch?

Ik wil jullie aanraden...

...de roddelaars en intriganten niet te geloven.

Goed? - Goed, meester.

En als jullie ze bezig zien, kom je naar mij. Afgesproken?

Oké dan. Ja? - Sevim zei tegen m'n zus...

Niet nu meteen. Vanaf nu, bedoelde ik.

Rakel het verleden niet op.

We weten allemaal wie en wat die mensen zijn.

Het zijn er maar een paar. - Ja, klopt.

Zulke mensen heb je altijd.

Je moet gewoon weten hoe je ermee om moet gaan.

Je kunt het beste uit de buurt blijven.

En niet met ze bevriend blijven.

Oké? - Ja, meester.

Niet tegen de muur leunen.

Niet leunen, zei ik. Kom met je rug van die muur.

Jij, ja. Rug van de muur. Vooruit.

Kijk ons nou, Samet. De ellende is nog lang niet voorbij.

Ik blijf zelfs bij m'n nichtje weg. Maar de mensen blijven maar praten.

Ik heb totaal geen eetlust meer.

Ik had herder moeten blijven, dan had ik tenminste rust gehad.

Wat je zegt. Je kunt beter schapen hoeden dan leerlingen.

Tolga doet wel of hij meeleeft, maar hij en Firdevs lachen ons uit.

Ik hoorde ze vandaag, ze vinden het maar wat leuk.

Serieus? Waar? - In de lerarenkamer.

Ze vielen stil toen ze me zagen.

Laat ze maar lachen.

Kon ik maar weg uit dit gat, dan hoefde ik ze nooit meer te zien.

Oké, maar het blijft moeilijk te verteren. We zijn tenslotte toch collega's.

Collega's, m'n reet.

Iedereen wil elkaar een loer draaien.

Ze zijn doodongelukkig, zie je dat niet? - Ja, precies.

Maar dit was wel kantje boord. We waren bijna voorpaginanieuws.

Niet overdrijven. Zo bang hoef je niet te zijn.

Waarom zou ik bang zijn? Na alles wat ik heb meegemaakt?

Na zeven jaar hier? Jij kent alleen maar verveling.

Dat is niet waar, dat moet je niet zeggen.

Het begon meteen al moeizaam.

Toen ik hoorde dat ik hierheen moest, in augustus zeven jaar geleden...

...was ik in de bergen bij ons dorp de kudde van m'n vader aan het hoeden.

Ik was opgelucht. Nu had ik een carrière.

Ik was door het dolle heen.

Diezelfde dag hoorden we dat m'n zwager was overleden.

Hij en m'n zus waren pas getrouwd. - Wat was er gebeurd?

Hij was naar Diyarbakir gegaan, waar m'n zus lesgaf.

Uiteraard kende niemand hem daar.

Ze zagen hem voor een spion aan en schoten hem dood.

Dat meen je niet.

De organisatie bood excuses aan, hij was voor een legerspion aangezien.

Maar hij was verdomme wel dood, wat heb je dan aan excuses?

Wat erg. Maar hier in het oosten is de taal van bloed normaal geworden.

Ik kon niet eens vieren dat ik leraar was geworden.

Ik ontdekte hoe het voelt om zowel blij als verdrietig te zijn.

Hé, jij vertrekt dit jaar.

We hebben niet één foto samen. En we delen al twee jaar een huis.

We maken hier een foto. Goed?

Ja, oké. Een selfie?

Nee, iets beters. Met het uitzicht op de achtergrond.

Oké. Waar wil je me hebben?

Kom hier maar staan.

Zet je 'm daar neer? - Ja, en ik stel de timer in.

Het uitzicht is schitterend. - Blijf je zo staan?

Klaar? - Ja, toe maar.

Gaat het al beter? - Ja, dank je.

Nadat je aan het infuus hebt gelegen.

Ik neem deze mee. - Ga je gang.

Moet ik iemand roepen? - Nee, het lukt wel.

Het overzicht zit erin, met maten en al.

Deel alles maar uit.

Binnen.

We hadden een jas voor je aangevraagd. Pak er maar één uit de doos.

Ik heb een jas gekozen. - Mooi. Pak daar maar een tas.

Kijk maar in de doos, Delila.

Je mag een jas en een trui uitkiezen.

Mag ik deze? - Ja. Daar liggen tassen.

Stop ze daar maar in.

Veel plezier ermee. Laat ze aan niemand zien.

Roep jij de volgende even?

Bedankt, meester. Tot ziens.

Binnen.

Zit jij in mijn klas? - Ja.

Hoe heet je dan? - Halime.

Oké, kies maar iets uit die doos. Schoenen, staat hier.

Wat doet je vader?

Hij is er niet.

Is hij in de stad?

Maar je ouders leven toch nog? - Jawel.

Goed.

Heb je iets uitgezocht? - Ja.

Mooi. Prima keuze.

Niet te klein? - Nee, die passen wel.

Achter je liggen tassen, doe ze daarin.

Gaat het?

We werden de lucht in geslingerd.

Ik weet nog dat ik op de grond lag. Mensen gilden en kreunden.

Toen was ik nog heel.

Een stalen bal had een ader geraakt, daarna sloeg het koudvuur toe.

Niet te geloven. - En toen? Ambulances en politie?

Nee, zeg. Eén agent zei zelfs: Veeg ze maar op.

Dat staat zo in het rapport.

De ambulances kwamen pas laat en taxi's weigerden gewonden.

Ze wilden geen bloed op de bekleding.

Dat en nog zoveel erger.

Voor mij wist een man een taxichauffeur zover te krijgen.

Maar anders... Ik ben veel vrienden kwijt.

Heb je die man nog gezien? - Ja.

Vijf, zes maanden later zocht hij contact. Hij is van divisie oost.

Die acht maanden in het ziekenhuis waren vreselijk.

Veel artsen waren van onze vakbond.

Helaas konden ze m'n been niet redden.

Na de amputatie dacht ik dat ik doodging.

Ik wist niet dat zulke pijn bestond.

Ik was bereid m'n ouders op te offeren om het te laten ophouden.

Alles om die pijn te laten stoppen.

Sorry dat ik dit onder het eten vertel.

Dat geeft toch niet.

Echt niet te geloven, ik heb er geen woorden voor.

Sommige dingen kun je niet bevatten.

En daar hoort dit zeker bij.

Weten andere leraren op school over die explosie?

Die gaan uit van een ongeluk. Al weten sommigen het.

Vragen ze er nooit naar?

Nee. Het is een grote school.

Iedereen is erg op zichzelf. En zo dik ben ik niet met collega's.

Ze kunnen het maar beter niet weten.

Mensen hebben snel hun oordeel klaar.

Het gekke is, totdat dit gebeurde, wist zelfs m'n familie van niks.

Ze volgen de politiek wel, maar zijn niet radicaal.

Mijn familie is net zo.

Dat lijken me ook echt geen radicalen.

Ze wonen hun hele leven in een klein dorp.

Hun enige zorg is hun vee en jou aan de vrouw zien te krijgen.

Dat moet je niet zeggen.

Ik heb in dat kleine dorp genoeg radicalen en fanatici gezien.

Kenan komt uit een alevitisch dorp, dezelfde cultuur als jij.

Dat sektarische gedoe laat me koud.

Het is allemaal even primitief. - Absoluut.

Maar ze moeten er kapot van zijn geweest.

Wie? - Je familie.

Ja, natuurlijk.

Maar dat is weer een ander verhaal, daar wil ik niet op ingaan.

Het is aan je loop niet af te zien. Echt, je loopt beter dan ik.

Ik heb een goede prothese.

De overheid verstrekt ze ook, maar daarmee loop je mank.

Maar regel je het zelf, wordt er niet veel vergoed.

Maar wel iets.

Hoe staat het met je auto?

Ik wacht op de dealer.

Dus je hebt er een gekocht?

Zeker. - Wat goed.

Gas- en rempedaal moeten worden omgewisseld.

Wat leuk. Fantastisch. Gefeliciteerd.

Het zal je leven veranderen, wacht maar af.

Wanneer wordt de auto geleverd?

Mag ik een foto van je maken?

Waarom?

Natuurlijk, bedoel ik.

Je hebt een boeiend gezicht.

Op de een of andere manier is het verhaal van dit land erop te lezen.

Vind je? - Ja, absoluut.

Ik gebruik de foto om een portret te tekenen.

Ja hoor, prima. - Zet dat bord even weg.

Haal je arm eens uit beeld.

Zo ga ik het doen. - Moet ik je aankijken?

Nee, in de lens kijken.

Zo op het oog is het een gewoon gezicht.

Maar dan lijkt er ergens diep weg een vreemde melancholie te zitten.

Ik weet het ook niet goed.

Sorry als dat raar klonk.

Dat geeft niet. Bedankt.

Stilzitten. En niet glimlachen.

M'n ouders gaan binnenkort naar m'n zus in Istanboel.

Kom allebei langs, dan kook ik.

Oké, maar sloof je voor ons vooral niet uit.

Het is geen moeite.

Verwacht geen feestmaal. Maar er is wel spaghetti. En wijn.

Super, dat heb ik het liefst. Ik ben dol op spaghetti en wijn.

Heel lekker.

Wat een hondenweer. Overal ijs.

De kraan in de moskee is bevroren.

Ik heb het al honderd keer gezegd: Laat die kraan open.

Een klein straaltje is al genoeg.

Een of andere gek draait 'm altijd dicht.

Het is stervenskoud. En ik zag geen hand voor ogen.

Want het is ook nog eens pikdonker.

Dan zal ik na deze maar gaan. - Wat zei je?

Dan zal ik zo maar gaan, zei ik. - Hoezo? Het is nog vroeg.

Nee, de stroom is afgesloten.

Ja, precies. Thuis zit je in het donker.

Z'n moeder zit op hem te wachten.

Hoe laat je 's avonds ook langsloopt...

...je ziet altijd een schaduw achter het raam.

Dat is z'n moeder.

Daar zit ze de hele avond, totdat hij terugkomt.

Ik heb al zo vaak gezegd dat ik niet weet hoe laat het wordt.

Maar ze luistert niet. Als ik aankom, doet ze het licht uit en gaat ze naar bed.

Alsof ik dat niet zie. Laat het licht dan uit.

Ik snap haar wel. Ze vertrouwt jou niet.

Het gaat al beter. Toen hij jong was, ging ze hem zoeken als het donker werd.

Dat kan ze niet meer.

De stakker wacht nu bij het raam.

Toen wist ze het dus al.

Wat?

Hoezo, wat? - Wat wist ze toen al?

Dat je een waardeloze schooier bent, een klaploper, een zwerver.

Zo gaat dat hier.

Niet alleen die van mij, alle moeders zitten op hete kolen.

Ik was pas zeven jaar oud, toen op een donkere avond als deze...

...de politie m'n vader van z'n bed kwam lichten.

Toen ze hem meenamen, zei hij: Wacht. En iedereen stopte.

Hij zocht in z'n zakken, vond een lot en gaf het aan m'n moeder.

En dat was het. Ik heb hem nooit meer gezien.

Daarom maakt m'n moeder zich al jarenlang zorgen om me.

Niet omdat ik rusteloos ben. Maar goed...

...het interessante aan het hele verhaal is...

...dat wat me van die avond bijstaat, niet m'n vader is...

...maar de flikkering van de kachel op het plafond.

Jaren heb ik me afgevraagd waarom juist dat me is bijgebleven.

Totdat het tot me doordrong dat het niet gaat om wat er is gebeurd...

...maar om wat zich achter het zichtbare bevindt. Het innerlijk.

Had je nog prijs? - Wat?

Dat lot, had je prijs? - Nee, niks.

Zelfs niet quitte gespeeld? - Nee.

Godsamme. Geen enkele prijs op zo'n lot?

Laat toch zitten. Het is altijd hetzelfde liedje.

Elk jaar doet hij alsof hij vertrekt.

En vervolgens zie ik hem in het theehuis.

Jij moet jezelf nodig eens vermannen. Voeg de daad bij het woord.

Wil je gaan? Ga dan. Het leven als guerrilla is geen pretje.

Zoek een fatsoenlijke baan, zodat je moeder 's nachts kan slapen.

Red eerst je moeder, dan de wereld.

Prima, Vahit. Wat jij wil. Ik hou m'n mond al.

Hoor eens, de tijden zijn veranderd.

Het is nu anders, het is een vendetta.

Iedereen is op wraak uit. Niks is zwart-wit.

Niemand weet wie wat wil. Of wie wat wil geven, of waarom niet.

Alles is even vaag, aan elke kant.

Wanneer je het moeras in loopt, ga je kopje onder.

Maar wil je het moeras droogleggen, wees dan zo wijs om er niet in te lopen.

Je moet geduld hebben. Maar als je kopje onder wil gaan...

...moet je dat zelf weten. Toch, meester?

Weet je wat ik denk? Als je planken zou ophangen...

...zou je winkel veel netter ogen.

Je hebt een zwak hart, Vahit.

Angst lijkt je in z'n greep te hebben. Dat zal de leeftijd wel zijn.

Wie heeft het over angst? - Er is meer dan een gevulde maag.

Zoals? - Zoveel dingen.

Als het moet, verzuip ik wel. Wat heb ik te verliezen?

Wat dacht je van je leven, mafkees?

En je jeugd?

Vind je dat soms niks?

Je bent een en al gebakken lucht, je kletst uit je nek.

Een leven is waardevol, ook zonder doel, overtuiging of eer?

Schenk nog eens bij.

Natuurlijk, zonder meer.

Zonder enige twijfel.

Voor jou is iedereen zonder een wapen een schooier. Of niet soms?

Van wie is die uitspraak ook weer?

'Jeugd is een prachtig iets, maar helaas niet aan jongeren besteed.'

Dus wij hebben geen doel, geen overtuiging en geen eer?

Dat zegt niemand. Maar wel als je zo doorgaat.

En wat dan nog?

Waarom vraag je dat aan mij? Ooit zegt iemand dat.

Dat mogen ze wel van goeden huize komen.

Dan mogen ze wel ballen hebben.

Wie dat ooit durft te zeggen, laat ik bloed pissen.

Doe niet zo kinderachtig. Wat moet je met dat wapen?

Het verbaast me dat je die hond z'n verdiende loon niet hebt gegeven.

Jij hebt het altijd over eer.

Wat had ik dan moeten zeggen?

Je weet best wat ik bedoel. - Doe niet zo cryptisch.

Zo weet je wie je vrienden zijn. En wie je vijanden.

Wanneer iemand midden in het dorp kwaad over jou zou spreken...

...zou ik dat nooit pikken.

Zo zit ik in elkaar. Ik pik zoiets niet.

Heb ik het nu gedaan? Had ik m'n mond maar gehouden.

Niemand heeft het gedaan.

Als je die vent niet de mond snoert, blijft hij maar doorpraten.

Je hebt altijd zo'n grote bek.

Maar tegen zo'n vent onderneem je niks.

Sorry, maar dat deugt niet.

Ik ga maar eens.

Wacht, dan gaan we zo samen.

Nee, anders kan ik morgen m'n bed niet uit.

Blijf dan liggen. Kom, ga zitten.

Nee, echt niet. Fijne avond nog samen.

Kom, ga nou zitten.

Wat mankeert jou?

Pak je hem niet te hard aan?

Waar sloeg dat op? Ik snapte er geen moer van.

Hij komt me steeds vertellen dat die en die zus en zo heeft gezegd.

Allerlei lulkoek. En wat doet hij eraan?

Is hij soms een standbeeld? Kan hij z'n mond niet opendoen?

En het is niet de eerste keer. Ik heb er tabak van.

Toch vind ik dat je hem te hard aanpakt.

Het is vaak lastig om in te grijpen.

Mensen praten, laat ze toch. En nu is hij voor niks over de zeik.

Leg het nou maar bij.

Het valt niet mee om hier onafhankelijk te zijn.

Iedereen wil dat je een kant kiest.

De een vindt je een lafaard, de ander een verrader.

En een derde vindt je een overloper.

Zo gaat het leven hier.

Ik heb twee koeien van 'n vent genezen.

En die vent schoot mijn hond dood.

Waarom? - Omdat hij een mens is.

Ja, hij is een mens.

Hoe is het? Nog op? - Ja.

Ik moet het licht op school uitdoen, dat ben ik vergeten.

Heb je thee? - Nee, maar ik kan wel zetten.

Zet jij thee, dan doe ik het licht uit. - Ja, goed.

Mag ik de sleutels?

Wat is dat? Heb jij dat getekend?

Wat? - Op de muren.

Nee. Voor mij heeft hier een geschiedenisleraar gewoond.

Toen hij vertrok, wilde hij zelfs dat ik voor het aanrecht betaalde.

Dat heb je toch niet gedaan? - Natuurlijk niet.

Maar toen wilde hij het meenemen. - Wat een lul.

Ik heb nog nooit zo'n gluiperd gezien.

Hij stookte in mei nog kolen, omdat hij ze een ander niet gunde.

Dus, ja. Het was inderdaad een lul.

Die zijn vast van z'n kind.

Waarom heb je hier niet geschilderd? - Waarom zou ik?

Maar goed...

...het hele dorp zal het intussen wel weten.

Wat? Je bedoelt...

Mensen maken toespelingen.

Wat zeggen ze?

Niks, eigenlijk. Het zijn toespelingen.

Dat ze barsten. Nou en?

Nou en? Ze maken ons af.

Welnee, doe niet zo paranoïde.

Het is geen kwestie van paranoïde zijn.

Ik kan er gewoon niet over uit. - Waarover niet?

Ik kan het niet bevatten. Ik snap het niet, liever gezegd.

Hoe kunnen die meiden...

...die ik zo hoog had zitten en die met mij leken weg te lopen...

...zoiets over me zeggen?

Dat is kinderpsychologie. Wie weet wat ze hebben verzonnen.

Maar het slaat nergens op. En dat zit me dwars.

Laat gaan. Maak je niet zo druk.

Val dood. Jij bent altijd zo kalm.

Niet waar, ik ben net zo goed geschokt.

Ik zei nog tegen ze: Dat zijn ernstige aantijgingen.

Ze zaten er erg mee, zeiden ze.

Waarom zoek je de leraar dan op, vroeg ik toen.

Wat zeiden ze daarop? - Niks concreets.

'Maar meester, blablabla.' Kijk, zei ik...

Maar wat zeiden ze nou? Wat zei Sevim bijvoorbeeld?

Dat weet ik niet meer precies.

Dat ze ermee zat, dat soort dingen.

En dat ze bang was. - Bang?

Iets in die geest. - Waarvoor?

Weet ik veel.

Vooral Kenan moest het ontgelden.

Hoezo dat dan?

Alsof ze vooral boos op hem waren en jij erin bent meegesleurd.

Hoe bedoel je?

Dat ze het mogelijk op Kenan gemunt hadden.

Waarom?

Misschien is Kenan jaloers dat jij populairder bent bij die meiden.

Dus doet hij net iets te amicaal.

Zou het echt?

Dat durf ik niet te zeggen.

Maar misschien is het wel zoiets.

Dus ze hadden het op Kenan gemunt en ik zat er per ongeluk tussen?

Ja. Aylin had meer beschuldigingen aan het adres van Kenan.

Maar Sevim zei ook een paar dingen.

Zo knijpt hij in hun wangen. - Serieus?

En in de les staart hij ze aan.

Wel heb ik ooit.

Nooit gedacht dat hij zoiets zou durven.

Of misschien toch wel. - Ik weet het niet.

Sevim kan Aylin hebben opgestookt, om maar niet alleen te staan.

Je kent Sevim toch? - Niet zo goed dus.

Maar dat denk ik dus.

Wat doe ik hier? Wat zijn dit voor mensen?

Waarom zijn we dit in hemelsnaam gaan doen?

Na een jarenlange studie.

Maar hou het alsjeblieft voor je.

Tegen wie zou ik het moeten zeggen?

Dit is alleen wat ik denk, het hoeft niet per se te kloppen.

Nee, het klopt denk ik wel.

En moet je hem zien. Over stille wateren gesproken.

Met z'n preek over ethiek.

Dat ik geen cadeaus moet geven en tradities moet respecteren. Ja, ja.

Hij denkt het dus op mij te kunnen afschuiven.

Wat een rat.

Hallo. - Hoi.

Heb je al gegeten? - Ja, ik heb pasteitjes gekocht.

Lekker.

Ik heb de hele dag niet kunnen eten, dus dit is heel welkom.

Warm je ze niet op? - Nee, zo smaken ze ook wel.

Thee? - Nee, bedankt.

Smakelijk.

Wat was er dan? - Hoe bedoel je?

Waarom heb je niet gegeten?

M'n ouders zaten zonder medicijnen, ik moest nieuwe halen.

De apotheker weigerde, ze moesten zelf langskomen.

Twee oude mensen, hoe dan? - Was jij ook in de stad?

Nou ja, vooral in het ziekenhuis.

Als ik dat had geweten, hadden we samen kunnen gaan.

Misschien. Maar ik had meer te doen.

Wat dan? - Ik moest langs een monteur.

Dus had ik geen tijd om te eten. En jij?

Er was toch een fout gemaakt met m'n beoordeling?

Dat ben ik gaan regelen. - Deden ze dat?

Ja. Na een hoop gezeur.

De administratie hier is een drama. Hoe kun je zo'n fout maken?

Ambtenaren zijn ook maar mensen.

Ja, maar voor een leraar heeft het wel enorme gevolgen.

Die paar punten kunnen bepalen waar je wordt geplaatst.

Als jij het niet had gezien...

...hadden mensen ten onrechte voorrang gekregen.

Inderdaad. - Goed dat je het hebt geregeld.

Ik dacht al dat ik je auto zag staan, maar ik wist het niet zeker.

Waarom heb je niet gebeld?

Ik wilde je niet storen.

Waarom zou je me hebben gestoord?

Geen idee. Zou ik dat? - Zou je wat?

Jou hebben gestoord. - Nee, hoezo?

Ik zie dat je brood meeneemt, kameraad Nuray.

Maar je laat die arme honden creperen.

Zij hebben zo hun eigen lot. - Wauw.

Het verbaast me dat jij daarin gelooft.

Ik zit vol verrassingen. Wat doe jij hier?

Ik moet naar de onderwijsadministratie.

En ik moest geld pinnen. Ben je net uit school?

Ja, we hadden een benefiet.

Zonde van de tijd, zoals gewoonlijk.

Wat wil je dan, een festival? Wees dankbaar.

Wat zijn je plannen? Heb je tijd voor koffie?

Nee, nu niet. - Oké.

Ik eerlijk gezegd ook niet, ik moet terug.

Een andere keer dan. - Sorry.

Dat zit wel goed. Een andere keer dan maar.

En Kenan, is hij thuis?

Kenan? Geen idee. Z'n vader was ziek, zei hij.

Ik heb hem niet meer gesproken, ik ben eerder weggegaan.

Heb jij hem niet gezien?

Nee. Hoe zou dat moeten?

Geen idee, ik vroeg het alleen maar. Goed, ik zie je snel weer.

Wat doen jullie dit weekend?

Kom anders langs. - Wat?

M'n familie is weg, weet je nog? Kom gezellig eten.

Zaterdag? - Oké.

Wij kunnen wel. Zijn ze al weg?

Nee, morgen. Zeg jij het tegen Kenan?

Is 19.00 uur goed? - Ja, prima.

Ik stuur m'n adres wel door. - Ja, goed.

Krijg je geen gezeur met de buren?

Vrouwen hebben wel wat rechten weten te verwerven. Doe niet zo raar.

Het was maar een vraag. - Na vele tientallen jaren van strijd.

Ik had van jou niet anders verwacht, kameraad Nuray. Tot snel.

Ja, tot ziens.

Hallo. - Hoi. Kom binnen.

Gaat het? - Verdorie, ik struikelde.

Is Kenan er niet bij?

Nee, ik ben maar alleen. - Hoezo dat dan?

Kenan heeft veel aan z'n hoofd.

Z'n vader is oud en gebrekkig. - Had dat dan gezegd.

Dan hadden we een andere keer kunnen afspreken of zo.

Meen je dat nou? Ik heb het overwogen, maar...

Ben ik nu een eikel? - Nee.

Ik kan wel weer gaan. - Nee, zo'n halszaak is het niet.

Het is alleen jammer dat hij het feestmaal misloopt.

Kom verder. - Jammer voor hem, ja.

Nee, dat hoeft niet. Heeft iemand je gezien?

Heeft iemand je gezien?

Nee, ik ben binnengeslopen. Maar je verworven rechten dan?

Ik wil het ook niet op de spits drijven.

Voor ik het vergeet.

Bedankt, dat had je niet hoeven doen. - Geen dank.

Lekker.

Er is toch niemand thuis?

Ik heb m'n ouders opgesloten, daar hebben we dus geen last van.

Je ziet er trouwens mooi uit. Die rok staat je goed.

Dank je.

Zijn deze van de groenteboer?

Ze zijn verpakt als peterselie.

Voor het geval dat. Je weet hoe het hier is.

Ik zet ze even in water. - Doe dat.

Ga zitten. Heb je trek? We kunnen meteen gaan eten.

Ja, misschien.

Dan zal ik maar gaan zitten. - Prima, ik kom zo.

Je maakt mij niet wijs dat jij die hebt geschilderd.

Toch wel. Hoezo? - Ze zijn echt heel goed.

Dit noem jij 'niveau avondschool'?

Ach, kom nou toch. - Nee, echt.

Je bent veel beter dan ik.

Maar ik snap niet wat je zo aansprak in het gezicht van Kenan.

Wat wel of niet aanspreekt, is ongrijpbaar.

De overplaatsingen komen eraan. Wat ga jij doen?

Ik doe alles om hier weg te komen.

Het is afwachten of ik de kans krijg.

En jij, nog steeds geen plannen?

Jij kunt overal heen. Als ik jou was...

Het ligt moeilijk. - Hoezo?

M'n familie is nog niet zover.

Ik ken mensen in Istanboel, van de organisatie.

Een sociaal leven heb ik zo.

Natuurlijk, hoe kan het ook anders?

Als het daar niet lukt, dan nergens.

Maar iemand moet hier blijven.

Hoe moet het als iedereen vertrekt?

Ja, daar zeg je iets.

Maar je hebt ook je eigen leven.

Dat komt heus wel goed.

Ik heb m'n steentje bijgedragen, nu mogen anderen.

Is vier jaar niet genoeg? - Als jij het zegt.

Ik denk dat je een beetje overdrijft. - Dat ik wat overdrijf?

Je wijt al je problemen aan dit oord. Dat is niet terecht.

Wat verwacht je in Istanboel? - Geen idee.

Je problemen neem je overal mee.

Daar wil ik nu niet over nadenken.

Maar hier word ik depressief. Ik zie enkel maar leegte.

De verlammende kou. Uitgehongerde, zieke honden.

Die dingen zou jij overal zien, zelfs in Zwitserland.

Maar ik zal m'n lot accepteren. Goed of slecht.

De dood of de gladiolen. - Precies.

Voor de explosie was ik ook zo.

Onrustig, altijd bang om iets te missen.

Dus ik moet verstandig, tevreden en dankbaar zijn?

Nee, dat niet. - Wat dan?

Als je klaagt, kan of moet er iets aan gebeuren.

Je ziet iets, ergert je en klaagt.

Je moet reageren, maar doet het niet.

Je vlucht. - Wat moet ik dan?

M'n leven aan dit oord wijden? - Nee.

Ik heb m'n plicht gedaan, ik vertrek.

Vier jaar in dit godverlaten gat. Is dat niet genoeg?

Jawel, maar iemand moet iets doen.

Ik ben altijd voor betrokkenheid, mensen moeten in actie komen.

Dat heeft de wereld nodig. Wil je nog? - Graag.

Jij volgt bijvoorbeeld de politiek en windt je overal over op.

Doe ik dat? - Ja.

Ik lees het nieuws, ik volg niet alles op de voet.

Denk je dat, omdat ik zo veel klaag?

Verandert er daarmee iets?

M'n vader is ook zo.

Met pensioen, niks omhanden. Altijd maar boos.

Moet hij zich in brand steken dan?

Nee, maar klagen helpt ook niet. Je moet iets ondernemen.

Hoe zie jij de wereld? Wat is jouw positie erin?

M'n positie? - Welk -isme hang je aan?

Wat is dat nou weer?

Je moet toch iets aanhangen?

Ik hoef me niet zo nodig te definiëren.

Vroeger misschien wel, maar die tijd heb ik gehad.

Daar gaat het niet om.

Wat draag je bij aan de wereld? Wat doe je?

Is dit een wedstrijd in idealen?

Nee, ik vraag waar je voor staat. Waar je bij hoort.

Als je dat wil zeggen.

Een afgeschermd leven in een groep met dezelfde idealen...

...is niet echt iets voor mij. - Hoezo niet?

Geloof je niet in solidariteit?

Ik vind het onverenigbaar met vrijheid.

Waarom? - Dat weet ik niet.

Ik weet alleen dat iets in mij zo'n bestaan resoluut afwijst.

Maar het gaat niet alleen om jou.

Wat doe je voor de wereld? Dat was m'n vraag.

Iedereen draagt wel iets bij, zo'n punt is dat niet.

Wie het kan, doet iets. En de rest niet.

In de maatschappij kan iedereen wel iets doen.

Wat denk jij bij nieuws over corruptie, verkrachtingen en vluchtelingen?

Heel erg, maar de ellende is eindeloos. - Je sluit je ogen ervoor.

Je houdt het op afstand.

En wat dan nog? Moet iedereen een held zijn?

Nee, maar jij lijkt egoïsme te omarmen.

Ontbreekt het daardoor niet aan verstand, gelijkheid en geweten?

Denk jij dat overal dezelfde regels opgaan?

Dat een idee dat ons logisch lijkt, dat in Mongolië ook is?

Culturen kunnen verschillen, maar basisbehoeften zijn overal gelijk.

Ik zou het niet weten. Ik weet niet eens wat ik zelf denk.

Waarover?

Ik vind gerechtigheid een utopie. Net als gelijkheid.

Daarvoor moet iedereen hetzelfde zijn. En dat is onzin, alles is anders.

Het is een strijd tussen verschillende, veranderende krachten.

Dat is geschiedenis, al willen we daar niet aan.

Ik wil er niet eens aan denken, dat leidt tot chaos.

En het leven vraagt om orde.

Dus geloven we liever in die mooie sprookjes van je.

Het zijn feiten, geen sprookjes.

Daar bestaat geschiedenis uit.

Jij ziet chaos als een negatieve, destructieve kracht.

'Was de geschiedenis maar mooier.' Zo is het helaas niet.

Jij hebt het steeds over buigen. Staat dat niet haaks op je principes?

Helemaal niet.

Mooie woorden kunnen nooit op tegen een emmer water...

...als ergens droogte heerst.

Is er iets aan de ellende te doen? Dat is de enige vraag.

Dat bestrijd ik niet.

Waarom val je mij aan? - Omdat jij hier zit.

Ik ben die vragen meer dan zat.

Denk je niet dat verandering nodig is?

Sommigen dingen moeten veranderen. En andere dingen niet.

Ben ik blij met deze wereld? Nee.

Dat wil nog niet zeggen dat ik bij een kliekje moet horen.

En dat is het echte probleem. - Wat?

Dat opgeleide mensen zoals jij verdwalen in een soort onzekerheid.

Ze laten de publieke zaak over aan de onwetenden.

Misschien is de publieke zaak voor hen gemaakt.

Verdeeldheid is overduidelijk menselijk.

Ideologieën en overtuigingen kunnen worden ingezet...

...om eigen doeleinden te bereiken.

Ik denk daar niet al te veel over na.

De mens droomt, probeert, bouwt en vernietigt.

En zo werkt geschiedenis ook, die herinnert aan afmatting van hoop.

Daar ben jij ook een product van.

Als we geschiedenis als systeem zien, scheelt dat een hoop verwarring.

Denk je dat mensen echt gelukkig zijn als in hun behoeften is voorzien?

Die hoop is het enige wat we hebben.

Hoop is de grootste drijfveer van de mensheid.

Zoals wachten op een messias? - Dat is flauwekul.

Iets doen staat niet gelijk aan zwakte.

De samenleving is vrij, het individu niet?

Sociale strijd betekent rekenschap.

Hoe zie jij jouw rol hierin?

Ik ben voor vrijheid.

Wat bedoel je daar precies mee? - Vrijheid van de mens.

Alles heeft z'n koers. En voor mensen is dat vrijheid.

Leven socialisten in een kooi, in beperkte vrijheid?

Wij vechten voor die vrijheid.

Ik doe toevallig wel aan liefdadigheid, je hoeft mij niet zo af te branden.

Maar dat is zo vreemd aan jou.

Je doet onverschillig, je wil je nergens mee bemoeien.

Maar als het werk erop zit, steun je het.

Moet de politie me afrossen?

Gesproken als een liberaal, dat is hetzelfde als de sterken steunen.

Doe het dan meteen. Schaar je achter de regering.

Bravo, ineens ben ik voor de regering.

Je meet inlevingsvermogen.

Dat is net zo zinloos als oordelen over een zelfdoding.

Ik meet helemaal niks.

Maar jij oordeelt vanaf de zijlijn...

...over mensen die iets doen. Dat is het punt.

Hoor je liever dat ik mensen vertrouw?

Zeg gewoon wat je denkt. Dat doe je, maar je generaliseert.

Er zijn uitzonderingen, met reden.

Zelfopoffering betekent vaak dat de ander je iets verschuldigd is.

Zelfs een zelfmoordterrorist wil voortleven, niet zozeer sterven.

Maar het misplaatste vertrouwen van de ideologische massa ergert me.

Die blinde moraliteit.

En die zelfingenomen tevredenheid van gelijkgestemden. Sorry.

Waarom is het zo belangrijk dat iedereen hetzelfde denkt?

En in al dat kabaal sta ik alleen. Maar desondanks...

...hoor ik hoe die unieke bron in mij me toefluistert...

...hoe menselijk verzet en verveling zijn.

Dat ik het verband zie...

...tussen obsessies en ideeën, maakt me nog niet slecht.

Doet het er niet toe dat iemand de moed heeft zichzelf op te offeren...

...voor een ideaal of goede zaak, gehersenspoeld of niet?

Zeker vandaag de dag. - Natuurlijk wel.

Maar dat zou ook betekenen...

...dat je de zelfmoordterrorist vergeeft die jou je been heeft gekost. Kun je dat?

Als het moet. Maar dat is het punt niet. En ik zei niet dat jij slecht bent.

En als die mensen die jij veracht elkaar in gedeelde idealen vinden?

Sommige kwaden overwin je alleen met de door jou zo gehate solidariteit.

Vanzelfsprekend. Ik zeg ook niet dat dat niet zo is.

Ik zeg alleen dit. Jij weet net zo goed als ik...

...dat het handelen van een samenleving niet de som der delen is.

Is dat geen reden genoeg om niet in de kudde mee te lopen?

Wat hun motivatie ook is? - Die luxe hebben welgestelden.

Het gezegde is dat je in een kudde alleen tegen konten aankijkt.

Voor sommige mensen kan zo'n kudde een zegen zijn.

Die biedt bescherming en warmte. - Misschien heb je gelijk.

En jij? Hoe draag jij bij?

Ik? - Ja, jij.

Ik kan niks meer bijdragen. Ik ben gehandicapt, zoals je ziet.

Zeg dat nou niet. Ik bedoel, zo zie ik dat niet.

Daar kijk ik niet naar. Ik kijk naar andere dingen.

Wil je nog? - Graag.

Je moet de tijd nemen om iemand te leren kennen.

Aan de andere kant, als je de tijd neemt, kan dat ook zonde van je tijd zijn.

Waar of niet? - Ja.

We kunnen dit proces bespoedigen met een paar vragen.

Ongetwijfeld.

Zo hoeven we geen tijd te verdoen. Dat is nergens voor nodig.

Oké.

Zo kan ik bijvoorbeeld vragen hoe jij precies bent.

Hoe bedoel je?

Als persoon.

In welke zin?

Antwoord zoals jij de vraag begrijpt. Dat is een antwoord op zich.

Wil je de waarheid of iets wat je wil horen?

De waarheid natuurlijk. - Goed dan.

Romantisch, houdt van z'n familie.

Hulpvaardig.

Wat? Kan dat soms niet waar zijn? Hoe denk jij dan dat ik ben?

En je slechtste eigenschap is dat je te begaan bent. Toch?

Hoe raad je het.

Even serieus. Ben je bijvoorbeeld gelovig?

Soms. - Geloof je in God?

Voor wie gelooft, bestaat hij.

Je ontwijkt de vraag. - Volgende.

Ben je op je familie gesteld? - Ik ben nergens heel erg op gesteld.

Kijk, nu komen we ergens.

En verder?

Ben je egoïstisch? - Heel erg.

Je bent wel dapper. - Als ik niet bang ben, ja.

Hou je van kinderen? - Dat ligt aan het kind, denk ik.

Ben je een trouwe minnaar?

Ja, behalve in uitzonderlijke situaties. - Hoe bedoel je?

Je snapt me denk ik wel. Volgende.

Heb je een vriendin?

Al tijden niet. - Waarom niet?

Ik ben kieskeurig. - En ook zo bescheiden.

Daar drinken we op.

Oké, laatste vraag.

Waarom heb je m'n uitnodiging voor Kenan verzwegen?

Doe eens een gok.

Je zei net iets over geschiedenis.

Over hoop. Hoop en nog iets.

De afmatting van hoop? - Ja, dat.

Moe van hoop.

Mooi gezegd.

Ik ben ook moe.

Alsof ik al heel lang leef.

Alles duurt hier een eeuwigheid.

Lessen, pauzes...

...wachten op het weekend.

Nachten.

Alles.

Doe jij het licht in de woonkamer uit? Het is veel te fel.

Het licht? - Oké.

Eerst voelde het een beetje raar toen mijn been het jouwe aanraakte.

Maar het wende.

Sterker nog, ik vond het zelfs fijn.

Vind je het erg dat ik dat zeg? - Nee, integendeel.

We moeten er normaal over doen, of het wordt een zwaard van Damocles.

Ja, klopt.

Even voelde het zelfs...

...alsof jouw ervaring voorbestemd was. Om je een tweede leven te geven.

Dat je in je onvolledige staat pas compleet bent.

Wat kun jij toch doordraven. Maar het is een mooie gedachte.

Ben jij dat?

Ja, dat ben ik. Begin twintig. Een fijne tijd was dat.

Je kon vrij leven, zonder planning. Nu is alles zo uitgestippeld.

Zo stel je de zuigkracht in. Omhoog kun je lucht eruit laten...

...waardoor je soepeler loopt. - Heel handig.

Maar het trekt de batterij leeg.

Het is wel een vernuftig ding. - Ja, en peperduur.

De prijs van een nieuwe auto. - Dat meen je niet.

Of meer, de dollar is gestegen. Mag ik je iets vragen?

Zeg je het niet tegen Kenan? - Wat niet?

Wat er net is gebeurd.

Ik zeg niks. Maar waarom niet?

Zomaar. Zeg gewoon niks.

Oké, ik zal m'n mond houden.

Maar waarom maak je er zo'n punt van?

Zie je hem nog wel eens?

Ja, hij geeft me rijles. - Echt waar? Wat goed van hem.

Die Kenan toch.

Daar hoor ik hem nooit over.

Op zondag open?

Thuis werd ik gek van m'n vrouw, ik ben maar naar de winkel gevlucht.

Ik heb ontbijt gemaakt, wil je ook? - Nee, ik heb al gegeten.

Wat is er met die knul gebeurd? Ik zie hem nergens.

Wie weet waar hij uithangt. - Hij had het over werk in een nachtclub.

Altijd weer hetzelfde liedje, laat toch. Waarom vraag je dat?

Zomaar. - Heb je je geld niet terug?

Welk geld? - Had je hem niks geleend?

Dat doet er niet toe.

Ik heb hem al even niet gezien. Ik was ongerust.

En jij? Heb je het uitgepraat? - Ik heb hem daarna niet meer gezien.

Serieus niet? - Heeft hij jou niet gebeld?

Hoe is het? - Goed, meester.

Is dat je zusje? - Ja.

Hallo. - Hoi.

Waar ben jij de hele nacht geweest? - Ik ben er nu toch?

Was jij niet naar je dorp? - Nee, dat stond niet op de planning.

Ik had extra lessen.

Warme pasteitjes. Heb je nog plek? - Met kaas? Die lust ik wel.

Slappe thee? - Ja.

Die zien er goed uit.

Maar waar was je nou?

Waar was je?

Weet je, het leven kan raar lopen.

Soms gebeurt er iets wat je nooit had verwacht.

Wat dan?

Ik was bij de onderwijsadministratie, m'n hoofd vol van die transfer.

Ik liep verdwaasd rond.

Ik ging geld pinnen. En raad eens wie ik daar zag?

Wie? - Nuray.

En toen? - We hebben een praatje gemaakt.

En toen vroeg ze of ik bij haar kwam eten.

Goed, zei ik. Haar familie was weg.

We hebben lang zitten praten.

Het was een goed gesprek. Echt waar.

Dat had ik niet verwacht. Ze is echt slim.

We hebben wat gegeten, wat gedronken.

Wijn, alcohol en zo.

En toen? - Toen...

Ik weet niet.

Ga ik hier later spijt van krijgen? Ik weet het niet.

Wat bedoel je?

Je weet nooit wat het leven brengt.

Ik geloof niet in het lot of zo, maar zo voelde het.

Die dingen liggen buiten onze macht.

Die gebeuren in het schemergebied, buiten onze wil om.

Dus voor dat soort handelingen dragen we geen verantwoordelijkheid.

Eet op. Ik hoef niet meer. - Ja, zo.

Ik ben gesloopt.

Gelukkig is het vandaag zondag, kan ik even bijkomen.

Hé, hoe is het? - Hoi.

Nuray, hoi. - Hallo.

Sorry dat ik onaangekondigd langskom. - Geen punt. Welkom, kom verder.

Wat brengt jou hier? Kom binnen.

Op m'n schoenen? - Het is toch al een bende.

Dit is een verrassing, hè? Jullie hadden me niet verwacht.

Zeg dat wel. Maar wel een leuke.

Kenan nam niet op. Dus heb ik het erop gewaagd.

M'n telefoon stond op stil, ik zat te werken.

Ga zitten, ga zitten. Hier, ik neem je jas wel aan.

Dat hoeft niet, ik blijf niet lang.

Hoe ben je hier, op dit tijdstip? - Met de auto.

Welke auto? - Mijn eigen auto.

Je hebt 'm dus. - Ja.

Super. Sinds wanneer? - Een paar dagen.

Ik wilde Kenan mee vragen, maar hij nam niet op.

Dus ben ik alleen gegaan. - Gefeliciteerd.

Maar dat je hierheen durft te rijden, zo in je eentje, in dit weer.

We hadden je kunnen ophalen. - Dat was niet nodig.

Ik moet er toch aan wennen.

Kenan had het ongetwijfeld druk, dus heb ik het maar alleen gedaan.

Eigenlijk was dat wel goed, zo leer je beter.

Ik had best willen komen. Je had me niet meer nodig, dacht ik.

Dank je.

We hebben thee gezet, wil je ook? Of liever iets kouds? Bier?

Thee is prima. - Komt eraan. Kenan?

Nee, dank je.

Alsjeblieft, geniet ervan.

Hoe heb je ons in het donker gevonden?

Navigatie. - Ah, oké. Heel goed.

Ik kwam niet enkel hier. Ken je Kirgindere?

Ja, dat dorpje hier verderop.

Daar woont een zieke leerling, hij is amper op school.

Nu ik een auto heb, kan ik hem bijles geven.

En jullie wonen in de buurt, dus vandaar.

Goed van je.

Wat? - Die leerling. Goed idee.

Maar zeg eens, Kenan. Waarom nam je nou niet op?

Dat had niet echt een reden.

Niet echt. Maar wat is er dan?

Niks.

Wat heeft dit te betekenen? Ik snap het echt niet.

Wat is er tussen ons voorgevallen dat je zo tegen me doet?

Wat is er mis? - Dat vraag ik aan jou.

Hoe kan een vriendschap die zo timide begon...

...ineens omslaan in arrogantie?

Meen je dit nou serieus? Wat is er gebeurd?

Laat ik het dan zo vragen.

Heb ik iets verkeerds gedaan?

Nee.

Dat wat er met Samet is gebeurd, neem je me dat kwalijk?

Heb ik je vriendschap verraden?

Of schiet ik in jouw ogen als vrouw soms moreel tekort?

Denk alsjeblieft niet dat ik iets van je verwacht.

Dat doe ik niet. Ik ben gewoon benieuwd.

Voor het eerst in m'n huidige toestand...

...ben ik aan het aftasten hoe anderen mij als vrouw zien.

Ik stel mezelf de vraag...

...waartoe ik in m'n nieuwe toestand het recht of de kracht heb.

Ik probeer te bepalen wat nu m'n plek in de wereld is.

Ik moet weten wat ik naast m'n been verder nog ben kwijtgeraakt.

En wat ik nog heb.

Ik verwacht geen medelijden, compassie of begrip.

Ik verwacht hier niks.

We hoeven elkaar niet meer te zien. Dat is ook prima.

Misschien heb je op jouw manier gelijk. Geen idee. Het zou kunnen.

Maar ik denk...

...dat alle moois in deze wereld verstrikt raakt in het web dat we weven.

Voor het ons ooit bereikt.

Maar goed, sorry dat ik zo binnenviel. Ik kan maar beter gaan.

Nee, wacht. - Bedankt voor de thee.

Ga zitten, ga nou niet zo weg. - Nee, ik kom wel thuis.

Het weer is nog slechter nu. Nuray? Verdorie.

Kom nou terug, dan praten we verder.

Nuray, wacht. Nuray?

Wat is er?

Niks.

Hoezo, niks?

Kun jij me naar de stad brengen? Het sneeuwt nu harder.

Toen ik hier aankwam, zeiden mensen...

...dat er maar twee seizoenen waren: winter en zomer.

Ze hadden gelijk.

Het is meteen zomer, er is geen lente.

Gras dat maandenlang met sneeuw was bedekt...

...vergeelde zonder groen te zijn geweest.

Vogels die voorheen lustig zongen, tjirpten enkel nog vermoeid.

Ik was als een verlaten molen, een waardeloze, vervallen molen...

...die zelfs vogels links lieten liggen, wachtend op de sloophamer.

In deze vergeten, afgelegen uithoek, was de grens, net als zo veel dingen...

...tussen goed en kwaad, tussen pijn en geluk vervaagd.

Alles leek enkel maar te gebeuren om de tijd te vergeten.

Alsof de aanhoudende sneeuw alles wilde begraven...

...om vergetelheid mogelijk te maken.

Seizoenen komen en gaan, hoop ontluikt en sterft.

Maar het leven gaat door.

Met een volhardende overtuiging, om onbekende reden.

Het tijdstip van mijn vertrek kwam naderbij.

Die ochtend, voor het eerst sinds de problemen met Sevim...

...kamde ik zorgvuldig m'n haar. Fluitend zelfs.

Het was tenslotte de laatste schooldag.

Met een benefietverkoop en later de diploma-uitreiking.

Goed zo, Tolga. Gratis avondeten voor jou.

Waar kom jij vandaan? - Hoezo? Ik was aan het inpakken.

Je rapporten zijn niet gestempeld. Hé, kijk uit.

Rustig maar, geen paniek. Ik doe het nu wel.

Wat jij wil. Maar de directeur komt, zeggen ze.

Echt? - Ja.

Super.

Wat is dit? Heb je besloten aardig te zijn?

Kunnen die kleine gebaren je redden?

Moet ie dan op de vloer blijven liggen? - Nee, dat heb je goed gedaan.

Van wie is die taart? - Alle leraren krijgen een stuk.

Dat vroeg ik niet. Probeer het nog eens.

En je lacht. Grappig, heel grappig.

De taart was al gesneden, wij doen de rest.

Maar van wie komt die taart?

Van ons, meester.

Ik heb de taart meegebracht, m'n moeder heeft 'm gebakken.

Oké, ik snap het.

Is lippenstift niet verboden?

Je krijgt geen diploma, waarom ben je zo opgedoft?

Je hebt geluk dat ik wegga, anders had ik je streng aangepakt.

Sorry.

Alsof alles koek en ei is...

...zeg jij sorry voor die lippenstift?

Al smeer je er teer op, mij een zorg.

Nee, niet dichtdoen.

Niet doen. Laat die deur open.

Nou...

...zo eindigt het dus, Sevim. Voor mij dan.

Dit verhaal, deze plek.

Hoog tijd om wat er gebeurd is en dit godvergeten oord te vergeten.

Eens even proeven. Ga zitten. Blijf daar niet zo in de houding staan.

Lekker. Biscuitgebak. Dat maakte ik vroeger zelf ook.

Heel makkelijk. Ik heb het gemaakt. - Echt waar? Goed gelukt.

Ik wil het nog ergens met je over hebben.

Zo'n punt is het niet, maar nu je hier toch bent...

Of eigenlijk wilde ik je iets vragen.

Gewoon omdat ik benieuwd ben.

Ga zitten. Als je wil tenminste.

Ik heb overplaatsing aangevraagd. Ik ga binnenkort weg en kom niet terug.

Dat zijn meestal de momenten...

...dat je gaat terugkijken. Op alles wat er is voorgevallen.

En je stelt jezelf de vraag of er nog iemand is die gekrenkt is.

Die nog een laatste woord nodig heeft. Of excuses.

Aangezien ik nooit meer terugkom...

...vroeg ik me dus af of Sevim me nog iets wilde zeggen.

Wegwezen. Weg.

Waar was ik?

O, ja. Ik vertrek en kom niet meer terug.

Wil je misschien nog iets tegen me zeggen, lieve Sevim?

Zoals wat, meester?

Zoals ik al zei, vertrek ik zo en kom ik volgend jaar niet terug.

Als je iets wil zeggen, doe het dan nu. Straks heb je de kans niet meer.

Wat dan, meester?

Dat weet ik niet. Dat weet jij zelf het beste.

En als je zegt het niet te weten, is dat ook een antwoord.

Dat zou betekenen...

...dat je oppervlakkig bent en geen normen en waarden hebt.

En dat zou me pijn doen.

Ik zou me een beetje dom voelen dat ik om je heb gegeven.

Wat ik bedoel, dan zou je me echt kwetsen en teleurstellen.

Al dan niet met opzet, geen idee.

De reden kan me al niks meer schelen.

Ik snap nog steeds niks van mensen, weet ik inmiddels.

Ik heb nog steeds niet door...

...wie het waard is en wie niet, wie speciaal is en wie niet.

Dat was m'n grootste vergissing.

Als ik me ooit al heb vergist.

Heb je niks te zeggen?

Wat zou ik moeten zeggen, meester?

Moet je jou nou zien. In plaats van je te schamen...

...zit je te lachen.

Ik zit niet te lachen.

Wat jij wil.

Maar wees gerust, ik neem het je niet kwalijk.

Wat zou je na dit alles eigenlijk nog kunnen zeggen?

Wat valt er te zeggen?

Goed.

Oké.

Wat is er?

Mag ik weg?

Natuurlijk. Ik moet toch nog dingen doen.

Maar komt u wel naar het feest?

Ja, vooruit dan.

Hier. Een beetje dichterbij.

Nadat ik ze had achtergelaten...

...liep ik de heuvel op, die met droog gras was bedekt.

Sprieterig, verdord gras, waarvan ik de naam niet eens wist.

Dit naamloos, onaanzienlijk gras, waar geen mens om geeft...

...kwam me voor het eerst belangrijk voor.

Het wordt als waardeloos gezien, net als mijn leven hier.

En toen dacht ik aan Sevim.

Aan wat ik in haar zocht.

In dit levenloze, roerloze landschap zocht ik mogelijk iets in haar...

...wat ik in mezelf niet kon vinden.

Een soort energie.

Een klein teken van transcendentie.

Ik droomde niet van haar, maar daar voorbij.

Ze was slechts een hulpmiddel...

...voor een droomwereld die ik voorbij haar had gecreëerd.

Maar ik wist...

...dat tussen ons een afgrond gaapte, te diep en te breed...

...om elkaars kreten te horen.

Een afstand te wreed...

...om door ons bewustzijn te kunnen worden overbrugd.

Ik droomde van het onmogelijke.

En nu praat ik in m'n hoofd weer met haar.

Sevim...

...ik heb in ons laatste gesprek tegen je gelogen.

Ondanks pogingen mezelf te overtuigen, heb ik geen spijt dat ik je ken.

Ik zou mezelf graag door jouw ogen willen zien.

Want jij wordt niet zoals ik...

...maar weerbarstig, onstuimig, gelukkig en hoopvol.

Met een hechtere, directere band met het leven.

En dat doet me verdriet.

Maar ik ben ook blij voor je.

Want zo is het leven.

Zelfs het toeval dat ons samenbracht, is een verbluffend mysterie.

En terwijl dat idee zich vormt, voedt dat het gevoel...

...dat alles wat er is voorgevallen niet zonder waarde is.

Ja. Ervaringen, woorden en emoties...

...worden mogelijk weerspiegeld in een donkere hoek van het universum.

Maar het blijkt...

...dat de waarheid even wreed als saai is.

Daar kom je nog wel achter. Net als iedereen.

De tijd zal verstrijken.

En zelfs al weet je te overleven in dit land van oneindige tegenslagen...

...eindig je uiteindelijk toch geel en verdord.

Ergens halverwege je leven...

...ontdek je dat je niks hebt bereikt, enkel die innerlijke woestijn.

Je staat met lege handen.