Original subtitles

Ben thuis!

Hoewel de ochtend start met wat zon, komt er

in de middag bewolking langs.

Dat is alles, een fijne dag verder.

BBC News, en een goede dag.

Slechts 24 uur na wat velen Zwarte Maandag noemen

verloor de FTSE 100 Index nog eens 250 punten

waardoor bedrijven en investeerders wankelden.

Dat is wat er gebeurt als je dereguleert.

De mondiale markten hebben zich enigszins hersteld

na de verliezen van gisteren, toen Wall Street sloot

Een volle 508 punten lager. - Idioten.

Aanhangers en families van Tamil-migranten

hebben zich verzameld buiten een vluchtelingencentrum buiten Londen

om te protesteren tegen een plan van de regering

om hen te deporteren.

We zijn hierheen gekomen omdat in ons land

ons leven in gevaar is.

Wij kwamen om onze kinderen in veiligheid te brengen.

Een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Zaken beschreef

de Britse humanitaire staat van dienst als uitstekend.

We krijgen een verslag.

Hallo, schat.

Ik was bang dat dit...

- Hè? - ...bovenop verbrand was.

Gaat het goed?

- Wat? - Wat is dat?

Nou?

Waar lijkt het op? Het is een knoop.

- Een knoop? - Ja.

Iemand heeft die in het blik gedaan.

Werkelijk! Mensen...

Nou ja, je weet maar nooit wanneer het van pas komt.

Hm.

- Oh, Hallo. - Wat heb je nu weer?

Oh, het is een typemachine.

Ik weet wat het is, maar je hebt er al een.

Ik weet het. Het is niet voor mij. Het is, eh...

Op het dagcentrum hebben ze er geen meer nodig,

dus ik dacht dat het wel iets was voor het nieuwe verzorgingshuis.

En, eh, ondertussen houden we die even vast.

- Nee! - Wat?

Nee!

Waarom? Eh, ik heb ook een bureau buiten.

Wat? Waar?

Nou, ik heb het nog niet binnengebracht, maar...

- Oh, Nicky. Het is te veel. - Wat?

Hoe passen we iedereen in met Kerstmis?

Ik weet het niet.

Ze zullen gewoon wat moeten aanschuiven, of niet?

Je dochter is zeven maanden zwanger.

- Ik weet het. - Ze kan niet "aanschuiven".

Nou, dan verplaats ik het allemaal naar de studeerkamer.

Oh, de studeerkamer.

Ik wed dat je genoeg ruimte hebt in de studeerkamer.

- God. - Laten we de studeerkamer bekijken.

- Oh, Nicky. - D'r uit!

Heb je dit allemaal nog nodig?

Ja. Waarom?

Wat... Wat zit er in al die lades?

- Nou ja, alles waaraan ik denk. - Liefje.

Een domino, een koekje

en hoeveel elastiekjes heeft één man nodig?

Ik weet het niet. Ik heb die vraag nooit gesteld.

En daarvoor moet je het juiste huis vinden.

Ergens zal het op waarde geschat worden.

Alsjeblieft, Nicky,

je moet loslaten.

Voor je eigen bestwil.

Oh, ik kijk er zo naar uit.

Wil je dat ik bij hem blijf?

Nee nee. Nee, het komt goed met hem.

Oké, nou, Misschien bel ik hem gewoon.

Ja. Ja. Hij is een volwassen man.

Je hoeft mij niet uit te zwaaien.

Natuurlijk ga ik je uitzwaaien.

Iedereen is hier.

Ah.

Huh.

Hm.

Nicky,

laat jezelf niet...

Wat?

Zoals je wordt.

Gebeurt niet. Natuurlijk gebeurt dat niet.

Heb een fijne tijd!

- Thuis. - Ah, Nicky.

- Je hebt Martin gemist. - Verdomme.

Twee harten. Koningen.

Eh, hallo. Heeft Martin gezegd of hij nog terug zou bellen?

Zeven uur precies.

Bedankt moeder. Je bent van harte welkom, zoon.

Is Martin niet de kerel met wie hij zou gaan skiën?

Ja. Maar Martin is nu in Praag

Vluchtelingen helpen.

Praag?

Nou, precies.

- Hallo? - Het is Martin.

- Kun je me horen? Nicky? - Ik... Ik kan je horen.

- Het is een verschrikkelijke lijn. - Ik kan je horen.

Luister, ik weet niet zeker of je moet komen.

Nee, het is allemaal geregeld. Ik heb mijn kaartje.

Ik moet vanavond Praag verlaten.

Ik zorg dat je een man, genaamd Trevor, gaat ontmoeten.

Het spijt me zo. Het is hier zo'n puinhoop.

Dus, je gaat?

Ja, ik ga.

Iedereen in Praag probeert eruit te komen.

Mijn zoon probeert binnen te komen.

Heb je Martin gesproken?

Ja, het blijkt nu dat hij er niet zal zijn.

Hij begeleidt enkele vluchtelingen het land uit

en gaat dan terug naar huis, naar Londen.

- Nicky. - Kijk, ik moet iets doen.

Het... is...

En jij, van alle mensen, zou dat moeten begrijpen.

Is dat niet wat je mij hebt geleerd?

Nou, ik kan hier niet alleen maar zitten lezen.

Deze mensen hebben hulp nodig.

Ik heb er nooit aan getwijfeld dat het voor een rechtvaardige zaak was

alleen of Praag veilig is.

Het is maar voor een week.

- Ik ben al terug voordat je me mist. - Nicky.

Het is geen grap.

Ik weet het.

Het spijt me, maar ik...

Ik moet gaan.

Hier zijn we.

- Meneer Chadwick. - Dit is meneer Winton.

Goedenavond.

Nou, geef hem nu geen betere kamer dan ik.

Al onze kamers zijn de beste kamers, meneer Chadwick.

Rudi zorgt goed voor ons.

Welkom. En mevrouw Warriner is in de bar.

Ah, dat is Doreen...

met een van onze vluchtelingen.

Hier.

Haar man werd vanochtend op straat opgepikt.

Opgepikt door?

Doreen denkt dat nazi-spionnen Hitlers vuile werk opknappen.

Wat gaat er gebeuren? Met hem, bedoel ik.

Ah, dank je, dank je.

Hij zal ergens gedumpt worden.

Misschien levend,

maar waarschijnlijk niet.

Jij bent Martins vriend, de effectenmakelaar.

- Nicky. En jij moet dan, eh... - Ontzettend boos zijn.

- Dus? - Het is ons gelukt om

Monika deze nacht in een onderduikadres te krijgen

en haar dochter morgen op het vliegtuig.

Nou, dat is iets.

Martin zegt dat jij de weg kent achter een bureau.

Dat is een hele eer.

Hier is het. Papierwerk is alles.

En mag ik vragen, eh

waarom... waarom werd de man van die vrouw meegenomen?

Hij leidde een krant in Duitsland.

Sprak zich uit tegen de nazi's.

Toen het te gevaarlijk werd,

zijn ze over de grens gevlucht naar Tsjecho-Slowakije.

Sudetenland.

Waar ze dachten veilig te zijn.

En dus zijn ze naar Praag gevlucht.

Oké, ik heb veel te doen.

Morgen voorraden naar de kampen brengen.

Ik kan je hulp gebruiken.

Mag ik vragen wat jou hier bracht?

Ik kwam 10 jaar geleden voor een studiereis.

Ik hou gewoon van deze plek, ik hou van de mensen.

Nu zitten ze in de problemen. Dus kwam ik terug.

Komen ze allemaal uit het Sudetenland?

Grotendeels.

Sommige uit Oostenrijk en Duitsland die daar als eerste naartoe vluchtte.

Rijd een uur naar het noorden, richting de Duitse grens,

dan zie je de steden waarvan ze vluchtten

behangen met nazi-vlaggen.

Mijn God!

Ik weet het. En zo zijn er nog duizenden meer.

Ahoy, Hana. Dit is Nicholas Winton. Hij is hier om te helpen.

Hana Hejdukova.

Verbindingsofficier voor Tsjechische vluchtelingen.

Hallo.

Je eerste keer in Tsjecho-Slowakije?

Ja-ja, Inderdaad.

Jammer dat je niet eerder kwam. Toen er meer van was.

Hana.

Kun je de anderen halen?

Oh, daar gaan we.

Dus het is je gelukt om dokters bij ze te krijgen?

Oh, er zijn al genoeg dokters hier.

Veel van deze kinderen groeiden op met de gedachte dat het ergste

wat hen zou kunnen overkomen pianoles was.

Nicky.

Hallo.

Ik ben zo... Het spijt me,

Ik heb niets.

Oh, wacht,

wacht even.

Chocolade.

Hier dan!

Oh ja, natuurlijk wil jij er ook wel een paar.

Daar gaan we.

Laten we zien hoe ver we komen.

Oh, crikey.

Er is nog maar een klein beetje.

En een klein beetje voor jou.

Klein beetje voor jou.

Dat is het. Dat is het laatste ervan.

Daar ga je.

Het spijt me. Ik zal, eh...

Ik zal er nog meer meenemen, op een andere dag.

Foto, foto.

Ja, ja. Dat is een goed idee.

Hoe heet je?

Ik ben Nicky.

Kun je 'Nicky' zeggen?

Daar gaan we.

Hoe.. overleven deze kinderen de winter?

Nou, dat zullen ze waarschijnlijk niet doen.

En er zijn nog een tiental meer van dit soort plaatsen.

Zij zouden toch zeker de prioriteit moeten krijgen.

De kinderen... gezinnen.

Mijn opdracht is het redden van politici

die direct gevaar lopen te worden gearresteerd.

En daar heb ik nauwelijks het geld of de mankracht voor.

Hoe zit het met de Britse regeringstreinen?

Het Kindertransport?

Het is alleen voor kinderen die Duitsland en Oostenrijk verlaten.

Niet uit Tsjecho-Slowakije.

Helaas, Zijne Majesteits regering weigert

te geloven dat deze mensen in gevaar zijn.

Over hoeveel kinderen hebben we het?

Ach, dat weten we niet. Dat is een deel van het probleem.

Duizenden. Overal in de stad zijn vluchtelingen.

Joodse mensen, vooral.

Maar iedereen, eigenlijk. die niet past in Hitlers meesterras.

Ze mogen niet reizen en het VK weigert inreisvisa aan gezinnen

die proberen eruit te komen. Het is chaos.

Welkom bij het Britse Comité

voor vluchtelingen uit Tsjecho-Slowakije.

Hana, geef hem die bestanden, wil je?

Dat is een behoorlijk archiefsysteem.

Ja! Welnu

Als de Duitsers hun spionnen sturen, dan kunnen ze tenminste niks vinden

Hoe dan ook, jij bent degene die goed zou moeten zijn met papierwerk.

Dit is voor jou.

Eh, ja, dit rapport

beschrijft de politieke activisten in en rond Praag.

Wat is dit?

De reisplannen van de Führer in zwart-wit.

Hij heeft zijn zinnen gezet op half Europa.

Het is alleen de vraag wanneer.

Wie heeft het nog meer gezien?

De helft van Praag, stel ik me voor.

Bedoeld om te intimideren.

Hitler heeft nooit een geheim gemaakt van zijn ambities.

De geallieerden wilden hem tevreden stellen met een dik stuk van dit land.

Nu neemt de vuile smiecht gewoon de rest ervan.

De kinderen...

We moeten ze verplaatsen.

Zegt de man die gisteren is gekomen.

Ik zeg niet dat het gemakkelijk gaat zijn.

Een massale transit van kinderen

zonder geld of... of visa?

Wel... we vinden wel een manier.

Voor hoe lang ben je hier? Een week?

En dan ben je terug bij je bank.

Kunnen we dat ajb even aan de kant zetten?

Kunnen we alsjeblieft realistisch zijn?

We kunnen deze mensen geen valse hoop geven.

Kijk, we... we moeten geloven dat dit mogelijk is.

Kijk...

Laat mij proberen. Laat... Laat... Laat me

de omvang van het probleem uitzoeken.

Weet je... Hoeveel kinderen,

namen en leeftijden, waar ze wonen.

Er moet bestaande informatie zijn.

Nu, de kwetsbare groepen, die hebben wél lijsten.

Maar ze zijn bang om die te delen.

Nou, dan moeten we hun vertrouwen verdienen.

We hebben die lijsten nodig.

Dus moeten we ze overtuigen.

Alsjeblieft, laat het me proberen.

Goedemiddag. Eh, mijn naam is Winton.

Nicholas Winton.

Ja, ik bel namens het Britse Comité voor Vluchtelingen van Tsjecho-Slowakije.

Ik ben op zoek naar een lijst met kwetsbare kinderen.

Nee, dat snap ik, maar we zullen alles klaar hebben.

Hallo? Hallo?

Ja. Mag ik op zijn minst komen en iemand ontmoeten?

Bedankt dat je me wil ontmoeten.

Hoe zou ik kunnen weigeren?

Je biedt aan om kinderen uit Praag te halen.

Veel van hen.

Dat klopt.

Hitler zal verheugd zijn om te weten dat u hem helpt

om de Joden uit de regio uit te roeien.

Met... Met respect, eh

Ik verplaats kinderen van alle geloven... en geen.

Door ze van hun families te scheiden, misschien van hun religie?

Ze onderbrengen in veilige huizen,

met gezinnen in pleeggezinnen.

Joodse pleeggezinnen?

Ik weet het niet.

Ik denk niet dat dat een vraag is voor nu.

Maar het is een vraag die ik stel.

Je bent niet de enige persoon aan deze tafel die

bezorgd is over het welzijn van Joodse kinderen.

Ouders in Londen...

bereiden zich voor om hun kinderen de stad uit te sturen

voor hun veiligheid in geval van oorlog.

Wat ik voorstel is niets anders.

Uw kinderen zouden beschermd zijn

en keren terug naar hun families zodra het veilig is.

Bent ú Joods, meneer Winton?

Waarom zou u dat vragen?

Omdat ik me afvraag waarom iemand deze lastige taak op zich wil nemen

voor mensen met wie hij geen echte band heeft,

op een plek waar hij niet thuishoort.

Je bent een effectenmakelaar uit Londen

met een comfortabel leven, neem ik aan.

U heeft wat onderzoek gedaan.

Het is een serieuze zaak. Dus... Waarom doe je dit?

Wat ik bedoel is: Wie bent u, meneer Winton?

Goed...

De familie van mijn vader

kwam uit Duitsland naar Londen in de jaren 1870.

Tot een paar maanden geleden waren we Wertheims.

We zijn de laatste oorlog doorgekomen

met een Duitse achternaam en mijn moeder

Mijn moeder kon het niet uitstaan om het nog een keer te doen, dus...

Mijn grootouders aan beide kanten waren joods.

Maar ik werd gedoopt in de Kerk van Engeland.

Dus,

Ik weet niet hoe je mij zou noemen.

Ik zou je een Jood noemen.

Ik beschouw mezelf... een Europeaan,

een agnost,

en een socialist.

Er zijn hier kinderen,

die in velden leven, in de open lucht, in... in... in de modder...

De ergste winter moet nog komen

en onder de dreiging van een nazi-invasie.

Ik heb dit gezien

en ik kan het niet "ont-zien".

En omdat ik er misschien iets aan kan doen,

Moet ik dat.

Op zijn minst proberen.

De taak die u voorstelt

vereist geld... en visa.

Ik heb ze niet. Nog niet.

Maar ik zal ze halen.

Als ik deze kinderen naar jou stuur,

leg ik hun leven in jouw handen.

Een hele grote verantwoordelijkheid.

Dus uiteindelijk, mijnheer Winton,

is het een kwestie van vertrouwen.

In het Hebreeuws bestaat er een gezegde:

Begin niet aan wat je niet kunt afmaken.

Hampstead, 7946.

Moeder?

Nicky! Zo goed om je te horen.

Luister, ik kan niet lang aan de lijn.

Nee natuurlijk niet. Nee, eh...

Maar alles goed met je?

Ben je veilig?

Het gaat prima met mij.

Je klinkt niet erg overtuigend.

Vertel me gewoon dat je naar huis komt, ja?

Ja, ja, luister nu.

Ik wil dat je iets voor mij doet.

Vertel!

En ik ben bang dat het niet gemakkelijk zal zijn.

Hallo Rudi, ik wil graag een telegram sturen.

Ja zeker, meneer, een momentje.

Aan, meneer Hart, H-A-R-T...

"H-A-R-T."

Bij Crews Brothers, effectenmakelaars.

Kleine verandering van plan.

- "Een kleine verandering." - Stop.

Werk in Praag met vluchtelingen.

Terugkeer naar kantoor vertraagd.

Hij dacht dat je een ambtenaar was. Duits.

O nee, nee, nee. Het spijt me. Eh...

Nee, ik ben... ik... ik probeer de families te helpen.

- Mevrouw.

Goedemorgen. Mijn naam is Babette Winton.

Ik wil graag iemand spreken van de immigratiedienst.

En waar komt u vandaan?

Vanuit Hampstead, met bus 24.

Ik ben een Brits staatsburger en vraag uw advies.

- Heeft u een afspraak... - Een afspraak? Nee.

Maar ik bevind het prima om te wachten.

Meneer Jovak?

Hier.

Komt u deze kant op, alsjeblieft.

Iemand anders?

Ja, eigenlijk, eh, Er was een jong meisje

dat ik voor het eerst zag toen Doreen me hierheen bracht, eh...

Ze was ongeveer 11 of 12 jaar oud.

Ze had een heel jong zusje.

Aanvragen worden volgens protocol in behandeling genomen...

Oh, protocol. Dat is een betekenisloze zin.

Dat je het tot in het oneindige herhaalt, helpt echt niet.

Dit zijn niet-begeleide kinderen.

Het zijn kinderen, ze zijn wanhopig en lijden honger.

Zoals velen armere Britse kinderen.

Britse kinderen worden niet geconfronteerd met een

op handen zijnde nazi-invasie.

Mevrouw Winton, er wachten nog andere mensen.

Als u het niet erg vindt...

Jongeman, ik ga je iets vertellen. Ga zitten!

Ik kwam hier 30 jaar geleden, uit Duitsland, om te trouwen.

Ik heb mijn familie hier grootgebracht.

Mijn man ligt hier begraven.

En wat ik het meest bewonder in dit land

is zijn toewijding aan fatsoen,

vriendelijkheid...

en respect voor anderen.

Ik heb mijn zoon opgevoed in overeenstemming met deze waarden

en hij is in Praag... Nu.

terwijl wij spreken, om deze waarden in praktijk te brengen.

Ik vraag u slechts hetzelfde te doen.

Is dat teveel gevraagd?

Stel uw vragen, mevrouw Winton.

Bedankt. Ik wil dat je je concentreert

en dat je heel duidelijk bent.

Ze is 12.

Ze weten niet van wie de baby is. Niemand weet dat.

Ze helpt bij de zorg voor haar.

Maar hoe zit het met de ouders?

Hm, meegenomen of dood.

Juist.

Laten we doorgaan.

Dit is Maidenhead, 3310.

Nicholas en Grete Winton. Laat alsjeblieft een bericht achter.

Hoi pap.

Ik kom alleen maar inchecken om te zien of alles goed met je gaat.

Het gaat goed met ons. Ik ben net naar de kliniek geweest

alles is goed met de baby.

Mama zegt dat je erover nadenkt wat je met de koffer gaat doen.

Eh...

Ik weet dat dat niet gemakkelijk voor je zal zijn.

Ik ben hier als je erover wilt praten.

Ik hoop dat je veel zwemt.

In München, namen de Nazi's mijn broers mee.

Mijn neefjes probeerden ze tegen te houden

12, 10 jaar oud, gewoon jongens.

Ze werden geslagen en van de trap gegooid

en naar de kampen gebracht.

Eva en Vera.

Dit zijn de jongens van mijn zus,

Honza en Tommy.

Onze familienaam is Diamantova.

Oh, dank je.

Dat is Vera.

Eva.

Honza, Tommy.

Oh, wat is hier gebeurd?

Ze viel. Skiën. Ze houdt van de bergen.

Oh. Houd je van... Houd je van skiën?

Ik hou van skiën.

Skiën en zwemmen.

En zwemmen? Ik ook.

- Goedemorgen, Rudi. - Ochtend.

Zou u dit nummer willen bellen?

- Natuurlijk. Één moment ajb. - Bedankt.

En meneer Winton, u heeft een telegram.

Oh, bedankt.

Dhr. Winton, uw telefoontje.

Cabine nummer twee.

Nicky, je zult niet geloven - waar ze om vragen.

- Oké, ik ben er klaar voor.

Voor ieder kind een aparte visumaanvraag.

Een individuele sponsor die moet beloven

om voor alle behoeften van het kind te betalen.

En een vergoeding van 50 pond om hun uiteindelijke terugkeer te betalen.

- Vijftig pond? - Ja, ik weet het.

Wacht, er is meer.

Een medische verklaring, uh, en

een pleegouder die voor het kind

zorgt tot de leeftijd van 17 jaar

of totdat het naar huis kan terugkeren.

Jezus, Nicky!

Ja.

Nicky?

De heer Slonek. Hallo.

Hallo hallo. Eh...

Ik ben van gedachten veranderd.

Hier zijn foto's.

Ik geloof, dat je ze nu gaat helpen?

Jan. Petr.

- En... Karel. Karel. - Karel.

Wanneer gaan ze... alsjeblieft?

Wat heb ik gemist?

Nicky zei alleen dat we moeten aannemen dat dit gebeurt.

Ja.

- We verplaatsen de kinderen. - In grote groepen.

- Met de trein. - Dat is een reis van twee dagen,

wat zou betekenen dat we Nederland door moeten

en dat de Nederlanders hun grenzen hebben gesloten

voor Joodse vluchtelingen.

En ze zouden Duitsland door moeten.

Ja, maar ze zouden alleen

via en op Britse visa reizen.

Terwijl Britse pleegouders wachten.

Tenminste, als je Britse pleegouders kunt vinden.

Er staan duizend kinderen op die lijst.

Het welkom is misschien niet zo hartelijk als jullie je allemaal voorstellen.

Dan moeten we de boel opwarmen.

We moeten de pers aan het werk krijgen.

Zorg dat ze in beweging komen en aan onze kant staan.

Gewone mensen zouden dit niet accepteren

als ze wisten wat er werkelijk gebeurde.

Je hebt veel vertrouwen in de gewone mens.

Dat heb ik...

want ik ben een gewoon mens.

Ik ook.

En ik.

Nou, daar ga je.

Dat is precies wat we nodig hebben, nietwaar?

Een leger van het gewone.

Nicky, je moet terug naar Londen gaan om geld in te zamelen.

Zet de boel op zijn kop.

Dat kan ik. Geen probleem.

Hoe zit het met je baan bij de bank?

Nou, de aandelenmarkt sluit om half vier.

En ik regel het aan deze kant.

- Met Hana's hulp? - Natuurlijk.

Oh God.

We gaan dit nu echt doen, nietwaar?

Op de kinderafdeling van de BCRC.

- Die bestaat niet. - Vanaf nu wel.

Alle voorstanders...

Nicky, mag ik even.

- Wat ben je aan het doen? - Pardon.

Mijn God.

Zijn dat jouw sokken?

Kijk, Je hebt iets nodig voor al dat papierwerk.

Bedankt.

Aan The Times' ingezonden brieven

Geachte heer, ik ben net terug uit Praag,

waar ik het lot aan het inschatten was

van de vluchtelingen in de stad.

Onder de vele ongelukkige zielen,

heb ik ongeveer 2.000 kinderen gevonden

die in vochtige, overvolle kampen leven.

Overvolle, onhygiënische kampen.

Ja, inderdaad.

In een van de kampen

zijn al verscheidene aan ziektes bezweken.

Ik zag een moeder haar dode kind wiegen.

De duizenden die worstelen om te overleven

worden geconfronteerd met de dreiging van een nazi-invasie

en de verschrikkingen die dat met zich mee zal brengen.

Wij zijn bezig om deze kinderen per trein te evacueren

en in GB in veiligheid te brengen uit noodzaak.

Willen mensen alstublieft helpen met donaties of pleeggezinnen?

Neem contact op met Dhr. Nicholas G Winton,

van het Britse comité voor Vluchtelingen in Tsjecho-Slowakije,

Kinderafdeling.

20 Willow Road, NW 3...

De zwerver is teruggekeerd!

Crikey, Nicky, Hart was razend.

Ach...

Daar gaat je bonus.

Moeder.

Sorry. Bedankt.

Ik heb uw brief in de pers gezien.

Nou, dan begrijpt u de urgentie.

Het proces...

Onze eerste groep bestaat uit 20 kinderen

die in de meest dringende nood verkeren.

Over twee weken arriveren ze per trein op Liverpool Street Station.

Ja, twee weken, veertien dagen.

Daarom vragen wij uw hulp

om het proces te versnellen.

Aanvragen worden achtereenvolgens behandeld.

Het proces kost tijd.

Wij hebben geen tijd.

Het Duitse leger kan elke dag de grens oversteken.

Mr Leadbetter,

dit zijn uw kinderen, ja?

- Dat zijn ze. - Het zijn gezinnen zoals deze.

net als de uwe, die leven in

omstandigheden die je je niet kunt voorstellen.

De oorlogsdreiging hangt boven hen.

Wat zij voor u hebben gedaan,

is het zich verzetten tegen Nazi-expansionisme.

Het enige wat ze in ruil daarvoor vragen is

een tijdelijk toevluchtsoord voor hun kinderen.

Van wat voor gruwel er nog moet komen.

Is dat niet het minste dat dit land te bieden heeft?

Mits uw papieren in orde zijn.

Het is perfect in orde.

Dan zal ik mijn best doen.

Twee weken, waar gaan we het geld vinden?

Wij zullen het vinden.

In twee weken?

- En de pleeggezinnen? - Ik weet het. We gaan het doen.

- Olga Santer... - Santer, ja.

- en Petr Slonek. - Slonek, Petr, ja.

Rechts. Het is een begin.

Jan Slonek, nummer 174.

Peter Slonek, 144.

Rosa Lenart,

nummer 529.

- Goed.

- Tommy Katschinsky, nummer negen. Michael Lappert, 46.

- Landesmann, 19. - Volgende.

Jacob nummer

vierentwintig.

Ik heb een gezin uit Shropshire

die een meisje van 8 tot 11 jaar neemt

en de heer en mevrouw Horrell

die een jongen nemen, slechts één,

maar idealiter jonger dan acht en bruinharig.

Daar ga je.

Martin.

Het spijt me zo dat ik niet bij je was in Praag.

Helemaal niet.

Hoe dan ook, ik ben nu hier. Wat kan ik doen?

We hebben twintig kinderen die klaar zijn om te reizen

en slechts acht pleeggezinnen.

Er zijn genoeg mensen die graag een kind zouden nemen,

maar de 50 pond garantie niet kunnen opbrengen.

Dus dat is wat we nu het meest nodig hebben... Het is geld.

Laat mij wat telefoontjes plegen.

Telefoon?

Kom met mij mee. Koffie?

Nicky, vijf pond!

Vijf pond, 20 pond van de Girl Guides en dan...

Dat zijn er 100 op één dag!

En toen heeft Picture Post 90 pond ingezameld.

Klaar? We hebben pleeggezinnen

voor Marlia Keller, - uh,

Kristina Novotka... - Mm-hmm.

- De Blaufrank-tweeling. - Ja.

En Jan en Petr Slonek.

En hun broer?

Nee. Niemand zou ze alle drie nemen.

Mijn god.

Vertel dat het niet lang meer duurt.

We verplaatsen ze binnenkort.

Nicky, het wordt hier steeds moeilijker.

Er zijn nog twee mensen uit Doreens lijst verdwenen.

Ik weet niet hoe lang we nog hebben.

Kom op. Brave jongens.

Hier, goed zo.

Otje.

Godzijdank dat je er bent. Ik was bezorgd.

Het spijt me zo.

Otje, oké, oké.

- Petr Slonek. - Slonek. Petrus en Jan.

174.

Bedankt.

- 144. - 144.

Dus dat is de enige die we nu missen.

Controleer ze allemaal.

Dit is onze trein.

Hallo.

- 141. - 141.

Kom op, dan, laten we gaan.

Kom op, kom op, gaan.

Oké. Oké.

Brave meid.

De trein op perron acht

is de 9:25 uur naar Ipswich.

Oproep voor Shenfield, Chelmsford,

Witham, Colchester, Manningtree en Ipswich.

De trein die nu op perron 1 arriveert

is de vertraagde 08:47u...

Internationale trein van Harwich

naar Londen Liverpool Street.

Blijf... Blijf bij elkaar, allemaal.

Heel goed.

Trevor! Trevor.

- Je hebt het gehaald. Gezondheid. - Ja.

Hier, laat me je helpen.

Deze kant, deze kant.

Alles goed met je?

Dus de heer en mevrouw Willou... Willoughby?

Hier.

Nina, Olga. Olga Santer.

En de heer en mevrouw Goodfellow.

- Ja. - Hier.

- Nina. - Hallo.

Goedemiddag.

Jan en Petr Slonek.

- Fijn jou te ontmoeten. - Petr?

Wij zullen voor je zorgen.

Frank.

Kom op, jongens, laten we jullie naar huis brengen.

- Bedankt.

Meneer en mevrouw Harland?

Harland?

Hallo, Nicky.

Hallo, Geoff.

Wil je langskomen?

Ja bedankt.

Otje?

Ja, natuurlijk ben ik dat.

Je hoeft er niet zo nerveus uit te zien.

Ik kan er niks aan doen.

Elke keer als ik je zie aankomen,

weet ik dat het me een fortuin gaat kosten.

Oh, alles voor een goed doel.

Dus, welk deze keer?

Samaritans? MENCAP? Abbeyfield?

Oh, iets nieuws. Of beter gezegd: oud.

Ga zitten, Nicky.

Ja. Bedankt.

Het gaat over documenten uit de

Tweede Wereldoorlog,

Relevant voor vandaag.

- De oorlog?

- Ja. - Oh, het is spannend.

Het is de 50e verjaardag van de uitbraak die eraan komt.

Ja, ik denk dat het zo moet zijn.

Ja, we plannen een reeks speciale edities.

Waar heb je gediend?

Landmacht, Marine?

Oh, nou, dat is noch hier noch daar, toch?

Ja, ik wed dat je een aantal verhalen hebt.

Het gaat echt niet om mij.

Het is eigenlijk heel belangrijk. Het gaat, eh,

over vluchtelingen.

Vluchtelingen?

Ja.

Ik zie niet echt de Maidenhead-invalshoek bij vluchtelingen.

Wij willen beroemd worden.

Wij willen op televisie.

Beroemd, beroemd Beroemd, beroemd

- Hallo? - Hallo.

Raad eens wie dit is?

- Goedemiddag. - Goedemiddag.

Ik ontmoet meneer Martin Blake.

Bedankt.

- Zeker. - Bedankt.

Als u mij wilt volgen?

Ja. Bedankt.

Hallo, Martin. Bedankt. Hoe is het met je?

- Nicky. - Goed om je te zien.

Je bent dus een vrij man. voor een paar dagen?

Ja. Het lijkt erop, nietwaar?

Tijd om bij te praten. Mooi.

Ja, het is niet veel tijd, vrees ik,

omdat ik mijn to-do-lijst heb gekregen, weet je?

Grete is alles aan het reorganiseren, voordat de baby arriveert.

- Oh ja!

Een grootvader. En... opgewonden?

- Nee, ik ben doodsbang. - Waarom?

- Ik weet het niet. - Het wordt leuk, dat weet ik zeker.

Echt waar? Als jij het zegt.

Hoe dan ook, op dit moment gooien we

gewoon veel oude spullen weg, weet je? En, eh...

- Het stapelt op. - Ja, dat doet het, ja.

Je moet meedogenloos zijn.

- Ik weet het. - Ja. archiefboxen en,

documenten van al het oude liefdadigheidswerk.

Je hebt het altijd zo druk gehad.

O ja.

Doe je nog steeds vrijwilligerswerk bij de Samaritanen?

Nee nee. Ze hebben mij eruit gezet.

Wat? Waarom in vredesnaam?

Een vrouw belde en vertelde me

dat ze van plan was zelfmoord te plegen.

Ik zei: "Oh, er moet toch iets anders zijn dat je liever zou doen."

Dat heb je niet gedaan..

Ja, heb ik gedaan.

Ze vertelde me dat ze haar dochter in Amerika wilde bezoeken.

Maar haar dokter waarschuwde haar dat de reis haar waarschijnlijk zou doden.

Ik zei: "Nou, dat was toch precies wat je wilde?"

"doodgaan?"

Nou, ze moest flink lachen. We hebben allebei goed gelachen.

Ze vertrok naar Amerika. Ze zag haar dochter.

Had een geweldige tijd. Kwam terug, en was zo blij als een leeuwerik.

Maar, oeh, de Samaritanen, God zegene hen,

Ze hebben me flink uitgekafferd,

sorry voor de woorden,

en hebben me gezegd dat ik alle regels had overtreden.

Nou, weet je, ik kon toch niet gewoon blijven zitten?

Ik bedoel, je luistert naar een stel eenzame mensen

als ik in plaats daarvan iets kan zeggen dat ze werkelijk opvrolijkt.

Misschien kun je toch wat rustiger aan gaan doen,

met de baby op komst.

Waarom zou ik rustiger aan gaan doen?

Oh, om ervan te genieten.

Je hebt genoeg gedaan.

Nee. Het is nooit genoeg, toch?

Had je meer tijd nodig voor de wijnkaart?

O ja, ehm...

Ze hebben een mooi Château Neuf.

We nemen de Chablis.

- Oh jee. - Bedankt.

Waar waren we nu? Oh ja.

Toen ik alle papieren aan het opruimen was,

vond ik dat oude, eh... plakboek uit Praag.

- Weet je dat nog? - Ja.

Ja, dat gooi je niet weg.

Nee, ik denk dat het op zijn manier een

behoorlijk dossier zou kunnen zijn.

Weet je, vol geschiedenis waar we van moeten leren.

- Dat is zo. - Ja.

Kijk, misschien vindt het Wiener-archief

het misschien leuk. In Londen.

Ja?

Ik ken mensen in het bestuur, ik zou het kunnen noemen.

Ja, het zal daar waarschijnlijk alleen maar stof verzamelen.

Ik bedoel, ik heb geprobeerd het aan de redacteur van

de krant Maidenhead te laten zien, hoe heet het?

De adverteerder of zoiets.

En het is grappig, want toen ik hem over de

vluchtelingen vertelde, zei hij: "Ik begrijp

de invalshoek van Maidenhead niet helemaal."

Dus hij is eigenlijk een beetje een sukkel.

Misschien wil je het wel aan een museum schenken.

In Praag? Of in Israël?

De meeste kinderen waren toch immers Joods.

Praag.

Nou... Ja.

Vertel me iets...

Denk jij wel eens aan de kinderen en wat er met hen is gebeurd?

Ja, ja, dat doe ik. Af en toe.

En jij?

Nee niet echt.

Nou ja, misschien een beetje,

onlangs.

Het is ongelofelijk, wat je hebt bereikt.

Oh, zo denk ik er niet over.

Nee nee, Nee, nee, ik meen het.

Werkelijk.

Ik bedoel, je zou trots moeten zijn.

Red één leven, red de wereld. Je weet wel?

Nou, het is niets om over op te scheppen.

Ik bedoel, kijk naar Doreen en Trevor.

Ze deden veel meer dan ik en ze namen alle risico's.

En ze bleef in Praag.

Weet je, Nicky...

mensen vertellen is geen opscheppen.

Nee.

Hampstead, 7946.

De Duitsers zijn vanochtend de grens overgestoken.

Ze hebben het ministerie al overgenomen

Oh God.

Hitlers colonne reed net langs het hotel.

Hij zwaaide.

Wat betekent dit? Voor ons?

Ik moet gaan. We moeten de schuilplekken controleren.

Wees voorzichtig!

Doreen? Dorien...

Het is hier niet veilig voor ze. Breng ze alsjeblieft naar huis.

Zorg ervoor dat alle lijsten opgesloten zijn.

Downing Street heeft aangegeven dat deze

ontwikkeling niet betekent dat Duitsland in oorlog is.

De Duitsers zouden een administratieve

positie hebben ingenomen in

Tsjecho-Slowakije, ter vervanging van de regering in Praag.

Vluchten vanuit Praag-

Wat gebeurt er nu?

Wij werken harder.

In plaats van hier wanhopig de handen te wringen.

We hebben meer treinen nodig.

Wij doen er alles aan om dat mogelijk te maken.

We vinden meer huizen.

We plaatsen de kinderen sneller.

We doen zoveel als we kunnen.

Maar het is toch niet genoeg?

Kijk, we kunnen deze mensen niet teleurstellen.

Ze vertellen ons dat de grenzen nog open zijn.

Het punt is nu dat elk visum moet worden goedgekeurd

en afgestempeld door de Gestapo.

Die klootzakken zijn nu eenmaal overal, tegenwoordig.

- Meneer Winton? - O ja. Oh Hallo.

De nieuwe staatsman.

Oh Hallo.

Eh, zullen we lopend praten?

Eh, ja, alsjeblieft.

Ik denk niet dat ik ooit zoiets ontroerends gezien.

Hoeveel zijn er? Het moeten er bijna honderd zijn.

Eh, ja, ja. Ruim boven de honderd.

En dit is ons grootste transport tot nu toe.

En dit is je vierde trein. Zijn er nog meer gepland?

Ja absoluut.

De vijfde trein vertrekt over een paar weken

met nog meer treinen geboekt.

De achtste is bevestigd en de negende is in voorbereiding

en honderden kinderen klaar om aan boord te gaan,

maar er zijn nog duizenden meer die onze hulp nodig hebben

in heel Tsjecho-Slowakije.

En dit zijn kinderen die dakloos zijn, ze lijden honger.

En we weten niet hoe lang de grens open blijft.

We hebben dus dringend donaties en pleeggezinnen nodig.

- Hallo? - Nicky.

Nicky, ik ben het.

Eh, kijk, er ontbreken er een of twee in de volgende lijst.

- ontbreken? - Ja, ik weet het niet.

Of ze raakten in paniek, of...

of ze werden gearresteerd.

Eh, juist. Nou, je kunt me beter hun namen geven.

Deze, ah.

Dat is ze. Lenka Weiss.

Er was ook een kindje.

Verdomd.

Nicky?

je moet weten dat we ze niet allemaal kunnen redden.

Dat moet je jezelf vergeven.

Als je Leadbetter wilt,

hij is op vakantie.

Week in Eastbourne, jammer van de regen.

Kijk, ik heb dringend drie visa nodig voor

een transport dat vertrekt Volgende week Praag.

Sorry. Ik kan je daar niet helpen.

- Trevor. - Is alles goed?

Luister, we hebben drie visa te kort,

Isabel Keller en Eva en Vera Diamantova.

Is er iets dat je kunt doen?

Ik weet niet wat je doet.

Maar als je doet wat ik denk dat je doet

dan ik wil het niet weten.

De trein vertrekt om acht uur.

Waar is hij?

Ik weet het niet. Hij had hier al een uur geleden moeten zijn.

- Heb je ze? - Ja.

We hebben ze.

Ze hebben Praag verlaten.

Ja.

Waarom wil Engeland al deze Joden?

Mevrouw Howson uit Putney, alstublieft.

Diamantova, Eva.

Eh, hier langs, Alsjeblieft. Eh, ja, meneer.

Dank u, mevrouw MacFarlane.

Mevrouw MacFarlane?

Hallo.

Bedankt. Daar zijn ze.

Bedankt. Eh, Diamantova, Vera.

Fijn u te ontmoeten.

Mevrouw Rainford.

Ja. Sorry excuseert u mij.

Dag beste.

- Hallo. - Bedankt.

Kom mee!

Heb je honger?

Iemand moet deze mensen vertellen

dat ze de kinderen maar tijdelijk hebben.

Ze hebben allemaal familie waar ze naar terug gaan.

Onze meest urgente gevallen tot nu toe.

Ze zijn geboekt voor een trein,

de negende trein, over drie dagen.

Alsjeblieft, Leadbetter.

We gaan het doen. Natuurlijk.

Bedankt.

Hallo?

Het belangrijkste evenement van vandaag.

Duitsland is Polen binnengevallen en heeft veel steden gebombardeerd.

In Groot-Brittannië en Frankrijk is opdracht gegeven tot algemene mobilisatie.

Het Parlement werd vanavond om zes uur bijeengeroepen.

De mobilisatie van de marine, leger en luchtmacht...

Winton, waar ga je heen? Winton?

Je kunt nu niets meer voor ze doen.

Winton!

Pardon. Pardon.

- Pardon. - Stop met duwen.

Wat gebeurt er met de Internationale treinen?

Ik weet niet meer dan jij.

Er vertrekt een trein vanuit Praag.

Je moet nu naar het station gaan.

Ik blijf om te helpen.

Nee nee.

Als ze je pakken, kan ik je niet beschermen.

Ga! Nu!

Trevor.

Alles goed met je?

Ja, alles goed.

Ik... Ik ga terug naar Doreen.

- Zal ik... - Je moet nu vertrekken.

Je hebt je papieren. Ga met de kinderen.

Ik zie je in Londen.

Wees voorzichtig.

Jij ook. Doei.

- Hallo. - Hallo schat.

Welkom terug.

Ah. Mm.

Alsjeblieft.

Mijn god.

Kom dit zien.

Grote verrassing.

Goed...

Je hebt veel gedaan.

Ja. Wil je een kopje thee?

Hallo, meneer Winton.

Dit is Karl Caplan van de Wiener Library.

Uh, Martin Blake heeft ons uw gegevens gegeven.

We hebben een onderzoeker waarvan we denken

dat hij uw archieven erg interessant gaat vinden.

Dus als u kunt,

bel ons op 01-636-7247.

Wij kijken ernaar uit om van u te horen. Erg bedankt.

Eh, ik heb het enkel terloops genoemd.

- Hm.

Maar Martin, hij ging meteen op hen af.

En, eh... Weet je...

Maar ik wil niet dat het naar een bibliotheek gaat.

Waarom niet?

Nou, het zal niemand iets leren als het een plank ligt.

Bel ze dan!

Spreek met hen!

Ja. Nou, ik ben erg dankbaar.

Goed, we kijken er naar uit je te zien.

Bedankt.

Zeg eens.

Nou, er is een vrouw die het plakboek wil zien.

Ze is historicus, getrouwd met een man uit Tsjecho-Slowakije.

Zijn naam is Robert Maxwell.

De krantenman?

Ja, dat klopt en ze

organiseert een soort conferentie en ze wil mij ontmoeten.

Elizabeth Maxwell, ze noemt zichzelf Betty.

Blijkbaar is ze Frans.

Ik ben Nicholas Winton.

Goedemiddag. We hadden u verwacht.

Oh. Oh, heel erg bedankt dat

u helemaal hierheen bent gekomen.

Hier is het! Het plakboek.

het gaat terug naar de tijd

in Praag voor de oorlog.

Het is een beetje zwaar, ben ik bang.

Ja.

Veel van dat spul is gewoon toeristisch spul.

Ansichtkaarten enzovoort, enzovoort.

En, uh... Ja, er zijn allemaal... Dat is alles.

Er zijn enkele brieven die

betrekking hebben op het vervoer

van kinderen naar Groot-Brittannië. - Ah.

Zijn dit de acht kinderen die je hebt gered?

Nee nee. Het waren er een paar meer dan dat.

Als je de bladzijden omslaat, kun je het zien.

Ik heb die kaarten verzonden,

zodat mensen konden kiezen, weet je?

En ik moet zeggen dat het een beetje

een beetje leek op het verkopen van zeeppoeder,

als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik kon met geen mogelijkheid bedenken hoe ik anders genoeg

gezinnen zou kunnen vinden om zoveel kinderen op te nemen.

Vergeef me, maar over

hoeveel kinderen hebben we het?

Oh. Eh... 669

hebben we met succes geplaatst.

Jij... Jij... Je bracht 669 kinderen

van Praag naar Engeland?

Nou, ik bedoel met mijn collega's Doreen Warriner,

Trevor Chadwick, en Hana en eh...

Maar er waren zoveel andere mensen bij betrokken,

weet je, en mijn eigen moeder. Ze was een grote hulp.

En ik veronderstel...

Ik denk dat ik nu de enige ben die nog over is.

Tenminste, dat denk ik.

De kinderen die zijn doorgestreept,

zijn degenen waarvoor we een huis hebben gevonden.

En de gezichten die niet zijn doorgestreept?

Ah, zij waren de minder gelukkigen

en het was een loterij, vrees ik.

Heb je de president van de Verenigde Staten geschreven?

Veel aan gehad...

Ik heb nooit meer iets van hem gehoord.

Ja, het is teleurstellend, moet ik zeggen.

Oh ja, nu, deze, uh...

Daar staan de namen van de kinderen

en hun nieuwe adressen.

Pardon, meneer Winton.

Dit is niet precies wat ik had verwacht.

Ik ben een beetje verbaasd over de omvang van uw operatie.

Oh, weet je, als we meer geld, meer tijd...

en meer overheidssteun hadden gehad,

hadden we veel meer kunnen doen, denk ik.

Blanco pagina's?

Ja...

Dat was de laatste trein.

Is er iets gebeurd met de laatste trein?

Ja, het was de negende trein.

Het was onze grootste groep van 250 kinderen en uh...

Het was de 1e September 1939.

Dezelfde dag dat Hitler Polen binnen viel.

Het allereerste begin van de oorlog.

Hana.

Trevor!

Hana!

Hana!

Dat was het einde ervan.

Klote Hitler, Dat is alles wat ik kan zeggen.

Er stonden honderden pleeggezinnen te wachten,

klaar om ze te verwelkomen, maar... ja.

Merci.

Neemt u melk?

Eh, nee, dank je.

Bedankt.

Dat is geweldig. Bedankt.

Het spijt me.

Het moet heel moeilijk voor je zijn om te

weten wat er met die kinderen is gebeurd.

Nou, ik weet niet wat er is gebeurd, toch?

Ze werden uit de trein gehaald,

keerde terug naar hun families en

dat was het einde ervan.

Zeker, ik ben er bijna zeker van dat ze in de kampen omkwamen?

Hm.

Misschien heeft u gelijk wat die kinderen betreft, mevrouw Maxwell.

Maar ik heb geleerd mijn verbeelding onder controle te houden.

Uh, dus ik kan nog steeds van nut zijn en niet razend gek worden.

Meneer Winton,

ongeveer 15.000 kinderen

gingen naar concentratiekampen in Tsjecho-Slowakije

en, minder dan 200 van hen overleefden,

en je hebt er 669 gered.

Ah.

Hoe dan ook, uh, Ik kan maar beter gaan

omdat mijn vrouw mij verwacht en ik niet wil...

Ik wil geen problemen krijgen,

als u begrijpt wat ik bedoel.

Ik zou heel graag uw plakboek nog even hier houden, als het mag.

- Nou, goed. - En

met uw toestemming wil ik het graag aan mijn man laten zien.

Ik weet zeker dat hij het een heel belangrijk verhaal zal vinden.

Oh. Nou, bedankt.

Bedankt.

Zoals velen van jullie zullen weten, werd onze groep in 1965 opgericht

om de vriendschap tussen Maidenhead

en zijn zustersteden in heel Europa aan te moedigen.

We werden op het vliegveld opgewacht door Marie Bechtler

en reisden per bus naar Bad Godesberg,

waar we een warm welkom kregen...

Otje?

Waar we van onze gastvrouwen

een hartelijk Willkommen kregen.

Dank je schat. Struikel niet, het is zwaar.

Hé, Steve.

Maak jezelf niet druk, wil je?

- Hier. Laat mij. - Help me even.

Oh God.

Ik kan niet over al die ruimte uit, pa.

Hé, hier zou een box in passen.

Oh nee.

Het ziet er prachtig uit, nietwaar?

- Nietwaar? - Ja. Nietwaar, papa?

Ja.

Steek het niet in brand.

Nicky!

Nou, dat heb je vorig jaar ook gedaan, nietwaar?

- Ik heb niet. - Ja dat deed je

- en het jaar daarvoor. - Nee.

Hij houdt ervan om te plagen, nietwaar?

- Hè? - Oh, het ziet er prachtig uit.

- Nou, prettige kerstdagen. - Vrolijk Kerstfeest.

Het is voor jou.

Dit is interessant.

Wat is het?

Het is van de redacteur van de Sunday Mirror.

"We willen heel graag een groot artikel publiceren"

"met details over de kinder-evacuatie."

Maar... Dat is geweldig.

Oh ja. Het zegt,

"Met bredere publiciteit in gedachten,"

Ik heb met het BBC-televisieprogramma "That's Life!" gesproken.

Toch zeker niet!

Ja, ze willen dat ik naar binnen ga en de

historische nauwkeurigheid controleer.

Maar dat is zo'n dwaze show.

Wat?

That's life! Het is een heel domme show.

Dat is het.

Maar het is erg populair, nietwaar?

Ik bedoel, veel mensen kijken ernaar.

Moet ik met je meekomen?

Waarom zou je met mij mee willen als je het zo stom vindt?

Hallo. Hallo, meneer Winton, fijn u te ontmoeten.

Ik zal je hier even doorheen leiden.

- Ja. - Deze kant op.

Wat moet ik precies doen?

Oh, dat gaan ze allemaal uitleggen.

Het is hierdoor.

Otje.

Bedankt.

Bedankt.

Camera zes.

Kun je van de andere kant komen?

Bedankt.

Dertig seconden tot uitzending.

Oké, en je bent hier nog maar net.

- Kan ik niet verder naar achteren zitten? - Ik ben bang van niet.

Oh, ik ben liever backstage.

Het spijt me echt heel erg.

Ze zeiden alleen dat ik je hier moest

plaatsen, en we hebben bijna geen tijd meer.

Otje.

Wie is dat?

En zou u behandeld willen worden door

deze tandarts in Bath die Mr F Illing heet?

Esther.

Een buitengewoon verhaal is aan het licht gekomen

over een jongeman die vele jaren geleden Praag bezocht

en wat hij daar aantrof was een verschrikkelijke situatie.

Duizenden vluchtelingen die gestrand waren

die in erbarmelijke omstandigheden leefden

overgeleverd aan de genade van Hitlers aanstaande invasie.

Deze jongeman, met de naam Nicholas Winton,

besloot dat er iets moest gebeuren.

En zo wist hij 669 kinderen te redden.

Dit is zijn plakboek.

Allerlei fascinerende foto's.

Misschien kun je het zien...

Hier is een foto van Nicholas Winton zelf,

met een van de kinderen die hij redde.

Maar helemaal achterin staat een lijst

van alle kinderen die hij redde.

Hier is Vera Diamantova, nu Vera Gissing.

We vonden haar naam op zijn lijst.

En Vera is vanavond bij ons. Hallo, Vera.

Hallo.

Ik moet je nu vertellen dat je nu zit naast...

Mr. Nicholas Winton.

Hallo.

Hallo.

Dank u.

Ik werd een paar jaar later herenigd met mijn zus.

En je ouders?

Mijn vader werd gemarteld in Terezin.

En vervolgens naar Auschwitz gestuurd.

En dan verder naar een ander werkkamp.

Een medegevangene vertelde het mij

hij dacht dat hij was neergeschoten tijdens de Dodenmars.

Mijn moeder stierf aan tyfus.

- Het spijt me zo. - Opgelopen in Belsen.

Maar ze wist dat we veilig waren.

Voor een moeder is dat alles.

En, eh, mijn neven, Honza en Tommy

zaten in de laatste trein.

Ja.

Al heb ik ze natuurlijk nooit meer gezien.

Nicky.

Nicky.

Het spijt me.

Het spijt me. Het spijt me heel erg.

Niet doen.

Ik maak open.

Nicky! Je hebt me niet teruggebeld. Ik heb berichten achtergelaten!

Snap je dan niet dat ik niet met je wil praten?

Oh, kom op, kom op, laat me een stuk doen.

Nee, bedankt.

Kom op! Het is zo'n briljant verhaal, Nicky.

Je bent een held. Nicky, Alsjeblieft. Alsjeblieft.

- Wat... - Het gaat niet om mij.

Nicky, kom op,

geef me een kans.

Maidenhead, 3310.

Hallo, is meneer Winton daar, alsjeblieft?

Nee, hij is niet beschikbaar. Mag ik vragen wie er belt?

Dit is Katinka Blackford van That's Life!

Oh. Oh, ik begrijp het.

Nog twee kinderen, hè?

Ze... Ze belden na de show van vorige week.

Ja.

Ze willen je zo graag ontmoeten.

Je hoeft het niet te doen.

Hoeft dat niet?

Ik heb hen gevraagd de gegevens van de kinderen naar ons door te sturen.

Ik wil niet dat je nog een keer in een hinderlaag wordt gelokt.

Milena...

Nou, Dit meisje heeft het heel goed voor zichzelf gezorgd.

Ja.

Milena is nu Lady Grenfell Baines.

Otje.

- Wie is dat? - Hanus.

Misschien is het teveel. Misschien heb je genoeg gedaan.

Nee, ik...

Ik ben met het hele ding begonnen, dus...

moet ik het afmaken.

Vorige week was ongelooflijk voor ons hier bij That's Life!

We vertelden een verhaal dat de harten van zoveel mensen raakte.

We zijn overweldigd door de reacties.

Een van de mensen die vorige week

erg getroffen was, is vanavond bij ons.

Milena Fleischmann, nu Lady Grenfell Baines,

was ook een van de kinderen die Nicholas Winton redde.

Milena,

ik heb begrepen dat je nog steeds het naamplaatje hebt

dat je om je nek droeg toen je hier als klein meisje aankwam.

Ja, ik droeg dit om mijn nek

en dit is de daadwerkelijke pas

die we kregen om naar Engeland te komen.

Dus ik ben een van de kinderen die je hebt gered.

Nu, meneer Winton, nadat we u aan Milena hebben voorgesteld,

is er nog iemand waar we je over willen vertellen.

Hanus Schnabel was pas 11 toen hij hierheen kwam.

Wij hebben zijn paspoort

met alle officiële stempels erin.

Ik weet niet of u het kunt zien,

maar zo is hij hier gekomen.

En hij vertelde ons...

'Ik weet niet hoe mijn redding is geregeld.'

"Ik had geen idee toen ik mijn ouders verliet op het station van Praag

"dat ik ze nooit meer zou zien.

"Mijn oudere broer Franta werd verondersteld

"om hier in september met de trein te komen,

"maar de oorlog brak uit en ik heb hem evenmin ooit nog gezien.

"Ik hoopte de hele oorlog dat ze zouden overleven,

"maar ze werden vergast in een concentratiekamp.

"Ik heb me vaak afgevraagd wie er verantwoordelijk was"

"voor het organiseren van mijn redding."

"Ik zou hem heel graag ontmoeten"

"en hem bedanken voor het helpen van ons, kinderen"

"zonder enige hoop op erkenning."

Hanus' naam staat op de lijst van meneer Winton.

En Hanus is vanavond bij ons.

Bedankt.

Nu wil ik u niet opjagen.

Ik weet dat u lang op dit moment hebt gewacht

maar u kunt later met Hanus praten.

Onze avond is echter nog niet voorbij.

Mag ik vragen: is er vanavond iemand in het publiek

die zijn leven te danken heeft aan Nicholas Winton?

Zo ja, kunt u dan alstublieft opstaan?

Mr Winton, wilt u zich omdraaien?

Al deze mensen kunt u na het programma goed ontmoeten.

In de tussentijd, mijnheer Winton,

namens hen, allemaal hartelijk dank.

Zie je opa?

- Hallo. Hallo, Vera. Kom binnen. - Oh, Nicky.

Hallo.

- Goed, ga door. Hallo. - Hoi.

- Wat is je naam? - Hallo, -

Ik ben Vera's dochter. - Hallo.

- Aangenaam. - Hallo. Doorkomen.

Dit is zo mooi.

Oh, dit is Nicola.

- Oh Hallo. Hallo. - Mijn dochter.

En dit is Rebekka, mijn kleine kleinkind.

- Wauw. Hallo. - Zeg hallo."

Hoi. Je hebt dus wel een zwembad.

We hebben inderdaad een zwembad.

Nicky, zet de muziek een beetje zachter, lieverd.

Hallo, jongeman. Hallo.

Juist, wees echter voorzichtig.

Niet te snel.

Oh, het is prachtig, nietwaar?

Jeetje.

Lieverd, je moet hier heel voorzichtig zijn.

Oh, je hebt een prachtig zwembad, Nicky.

Ja. Ik hou van zwemmen.

- Weet je nog? - Mm.

Hebben jullie allemaal handdoeken? Ja ja ja ja.

- Kunnen we naar binnen? - Ja!

Hoe is de temperatuur?

Het is prima als je een pinguïn bent.

Laten we een beetje gaan, oké?

Oh. Oké!

Is dat niet prachtig?