Original subtitles

Skarbie.

Chłopaki w naszej szkole stworzyli tę grupę.

Co?

Nie smuć się.

To banda debili.

Patrz.

CHCĘ, ŻEBY TEN PEDAŁ ZDECHŁ

Co to jest? "Dziennik Czarownicy".

"Hobby: nauka czarów".

- "Zaklęcia przyciągające chłopców". - Zostaw to.

"Słuchajcie wezwania bogini..." O Boże.

- Oddaj to. - Dobrze.

Jebać.

- Oddaj mi to. - Zostawcie go.

- Wyluzujcie. - Napluje nam do jedzenia.

Za późno.

Mamy dla ciebie prezent, wojskowy chłopcze.

Ariel zrobił.

Mamy dość tego tandetnego, wojskowego wyglądu.

Powinieneś zostać tu kilka dni dłużej.

Nie możesz ich poprosić?

Nie ma przepustki. Po prostu przyjechałem.

- Można tak? - Nie.

Nie będziesz miał kłopotów?

Już dzwonili do rodziców.

- Jak wrócę, będzie tylko gorzej. - Ile służby ci zostało?

6 miesięcy.

Muszę wrócić.

Albo mógłbym zostać tutaj.

Jedzenie gotowe. Obsłużcie się.

Nie jesz?

Odbierzesz mnie dziś ze szkoły?

WYZWOLENI

ODCINEK 4. KAŻDY KARNAWAŁ KIEDYŚ SIĘ KOŃCZY

- Przepraszam, ma pan chwilę? - Jedźmy, tato.

Jestem spóźniony.

Pański syn stworzył na Facebooku grupę o nazwie

"Chcę, żeby ten pedał zdechł". Ten pedał to ja.

- Vitor, to prawda? - Jasne, że nie.

Pomyliłeś się, to nie on.

Proszę spojrzeć na raport policji.

- Nie będę marnował czasu na ten cyrk. - Nawet pan nie przeczytał.

- Jak masz na imię? - Ariel.

Ariel, ufam synowi. Jeśli mówi, że tego nie zrobił, to tak jest.

To raport policyjny. Pozwę go.

Dobrze. Powiadom mnie, kiedy uzbierasz na prawnika.

- Pozwoli pan synowi to robić? - Skończyłem rozmowę z mąciwodą.

Zawsze uważałem Vitora za kutasa. Jaki ojciec, taki syn.

- Zamknij się, maminsynku. - Nie może pan tak mówić.

Oczywiście, że mogę. Odsuń się.

- Chodź, Kin. - Wynocha!

Hej!

- Mówi pani do mnie? - Tak, podejdź.

- Jesteś Bruno? - Tak.

Ktoś ci to zostawił.

Kto?

Nie wiem, było w skrzynce.

W twoim wieku

Gdzie jest to miejsce?

Leo.

Podążałem twoją drogą

z nadzieją, że znajdę cię gdzieś.

Schowanego.

A teraz, w ostatnim dniu mojego pobytu tutaj,

nawiązałeś kontakt.

Patrząc z zewnątrz możemy wydawać się bardzo różni.

Ale zawsze mieliśmy coś wspólnego,

z czego zacząłem zdawać sobie sprawę z upływem czasu.

To samo, przez co nasi rodzice wyrzucili cię tak wcześnie.

Wtedy byłem dzieckiem. Nie rozumiałem, co się stało.

Ale gdybym mógł cofnąć czas do chwili,

w której widziałem cię wychodzącego przez bramę,

podbiegłbym do ciebie, wziął za rękę i powiedział:

Weź mnie ze sobą, Leo.

Bardzo chcę cię dziś zobaczyć.

Tylko zobaczyć.

- Tęskniłam za tym miejscem. - Często tu przychodziłaś?

Tak.

Widzisz stół DJ-a?

Kiedyś tu był, ale pijani ludzie rozlewali drinki

i zniszczyli sprzęt.

Chcę cię komuś przedstawić.

Kogo ja widzę? Moja mała perełka.

- Myślałam, że o mnie zapomniałaś. - W życiu.

- Jak się ma nasz młody kapral? - Chyba dobrze.

Dobra odpowiedź. Ludzie, którzy są zbyt pewni siebie,

- prawie zawsze się mylą. - Znacie się?

Skarbie, świat nie staje w miejscu, kiedy ciebie nie ma.

A powinien.

- Wiesz, że kiedyś tu mieszkała? - Mówiła, że często tu bywała.

Nie, dosłownie mieszkała.

Przyszła z przyjaciółmi. Przez dwa miesiące

siedzieli w przechowalni po zamknięciu lokalu.

Ciągle zadawałam sobie pytanie, czy nie mają innych zajęć.

Nie mieliśmy.

Bruno, baw się dobrze. Muszę poplotkować ze Stellą.

- Napijemy się whisky? - Dla mnie bez lodu.

Pamiętam.

Ten chłopak to brat Leo.

Próbowałam wszystkiego.

Sprawdziłam policjanta, o którym mówiłaś.

Byłam u byłych chłopaków, sąsiadów i typa, który pobił go w parku.

I nic?

Nic.

Ale znam wiele osób, które wpadły w tarapaty

i uciekły, żeby zacząć od nowa gdzie indziej.

W małym miasteczku, z dala od miasta.

Odeszli bez pożegnania.

Posłuchaj.

Jestem pewna, że pewnego dnia przyśle nam swoje zdjęcie,

na którym wyleguje się na plaży i popija koktajl.

Nie sądzisz?

Mam taką nadzieję.

Zamknij oczy. Otwórz usta.

- Ta kurtka ci pasuje. - Jest świetna.

Naprawdę.

Wyobraź sobie pierwszą rzecz, jaką zrobisz po opuszczeniu wojska.

- Wrócę tutaj. - Postawię ci piwo.

Nie możesz, jesteś nieletni.

W dzieciństwie patrzyłem na budynki

i wyobrażałem sobie swoje życie tam, gdzie paliło się światło.

W każdym oknie inną scenę.

Widzisz moje?

Ty wracasz do wojska. Będzie strasznie.

Spotkasz masę idiotów.

Ale każdego wieczoru będziemy się widzieć na Skypie i wysyłać nudesy.

Ilekroć będziesz tu wracał,

będziesz zapominał wszystkiego, czego się tu nauczyłeś.

Poznasz uroczego chłopca i się w nim zakochasz.

Mnie nie będzie on pasował, ale to przez zazdrość.

- W końcu go polubię. - Czym się zajmuje?

Jest siatkarzem.

- Siatkówka jest do kitu. - Polubisz ją.

Ale wasz związek potrwa tylko 2 lata, bo tak to już jest.

Staniesz się niezależny, będziesz podróżował,

a jemu to się nie spodoba.

Kiedy cię nie będzie, będziemy za tobą tęsknić.

Podczas podróży spotkasz ludzi, którym nie spodoba się kim jesteś,

ale będziesz szedł naprzód.

Nieważne jak bardzo próbują nas przyćmić.

Zawsze będziemy lśnić bardziej od nich.

- Mogę skorzystać? - Śmiało.

Daj papierosa.

Rozmawiałam z twoimi przyjaciółmi.

Powiedzieli, że poszedłeś zobaczyć Marlene w mundurze.

Przynajmniej dziś ubrałem się bardziej odpowiednio.

Przypominają mi mnie samą sprzed kilku lat.

Myślę, że Leo przyjdzie tu dziś.

Zostawił mi zdjęcie w hotelu.

Zrobione na placu kilka lat temu?

Tak.

Skąd wiesz, że to od Leo?

To moja ostatnia noc tutaj. Chodźmy do środka i zatańczmy.

Jesteś szczęśliwy?

Chyba tak.

Jesteś szczęściarzem.

Spójrz, ile osób przyszło tu dziś wieczorem.