Original subtitles

Powinienem zrobić zdjęcie i wysłać je sierżantowi.

- To tylko tytoń, wojskowy chłopcze. - Twój sierżant na pewno też pali.

Gdybym wziął jointa i poszedł do baraków,

miałbym przesrane.

Jest aż tak źle?

Strasznie.

Banda kolesi nienawidzi się nawzajem przez cały dzień.

Pewnego razu jeden chłopak w moim plutonie

poznał imię dziewczyny innego chłopaka.

Zaczęli biegać wokół bloku i wrzeszczeć, że ją ruchali.

Okropne. Nie umiem sobie tego wyobrazić.

Wiem.

Mnie też się coś przydarzyło.

Kilku kolesi ciągle mnie zaczepiało, aż uznałem, że nie pozostanę dłużny.

Złapali mnie na podwórku.

Jeden usiadł na moich plecach i kazał mi się czołgać.

Wszyscy to widzieli.

Jakby przygotowywali cię, żebyś miał wszystko gdzieś.

WYZWOLENI

Cześć.

Wiesz, która godzina?

Wybacz.

Musimy czekać na kolejny autobus.

Myślałam, że żołnierze są punktualni.

Nie nauczyłem się za wiele w wojsku.

To dobrze.

Leo też w kółko się spóźniał.

Jak poznałaś mojego brata?

To był jego pierwszy rok w Porto Alegre.

Jeszcze się nie znaliśmy,

ale pewnej nocy policja zamknęła klub i szukała nieletnich.

Schowałam się w łazience, bo zamknęli wejście.

Leo też tam był.

Otworzył bardzo małe okienko i już miał wyskoczyć,

ale poprosiłam go, żeby mnie podciągnął, i udało nam się uciec.

Biegliśmy i biegliśmy.

Ale Leo za dużo wypił i zaczął wymiotować.

Spędziliśmy noc na placu. Ja zajęłam się nim, a on mną.

Dzwoni mama

ODCINEK 3. CHCĘ ZOBACZYĆ WICHURĘ

- Ciągle tu przychodziliśmy. - To twój dom?

Nie, Joyce. To nasza przyjaciółka. Kiedy wyjechała, przestaliśmy.

- Gdzie wasi przyjaciele? - Większość wyjechała.

Dlaczego?

Nie wiem. Może było im tu zbyt ciasno.

- Jak to zbyt ciasno? - Po prostu.

Życie tam, gdzie cię nie chcą, jest wycieńczające.

- Dasz radę? - Jestem żołnierzem.

- Brzydko tu. - Nie mów tak.

Spędziliśmy tu wspaniałe chwile. Wszystko udekorowaliśmy sami.

Urządzaliśmy weekendowe imprezy.

- Na pewno by mi się spodobały. - Były niesamowite.

Większość to były imprezy kostiumowe.

Następnego dnia wciąż przebrani szliśmy do sklepu.

Nie wyobrażasz sobie jak to było, kiedy tematem był punk przyszłości

albo fetysze.

Leo zawsze chciał zostawać w tej sypialni.

W zimie opatulał się w ten koc. Należał to niego.

Wyglądał w nim jak cygaro.

Pomóż mi.

Złap za ten koniec.

Dobrze się czujesz?

Smutno mi, że przegapiłem to wszystko.

Może powinienem był wcześniej zacząć go szukać.

Przyjechałeś, kiedy mogłeś.

Martwiłem się o niego.

Wiedział, jakich mamy rodziców, ale dlaczego nie martwił się o mnie?

Był przerażony, że mógłbyś go odrzucić.

Przez to, jak się ubierał i rozmawiał.

- Tak, jak odrzucili go rodzice. - Nie jestem jak oni.

Powiedziałeś mu to kiedyś?

Leo najbardziej lubił ten dom.

Kiedy męczyło go Porto Alegre, przychodził tu na kilka dni.

Czasami tygodni. Z początku mnie to martwiło.

Ale w końcu zawsze wracał do domu. Mam na myśli nasz dom.

Chciałbym przyjść tu na imprezę.

Poznać jego przyjaciół, potańczyć.

Co?

Tworzymy iluzje, aby żyć.

Tworzymy iluzje, aby żyć.

Ludzie tworzą iluzje, aby żyć.

Kiedyś byliśmy w Pinhal z Leo i przyjaciółmi.

Wystarczy tych opowieści.

Dobrze.

Chodźmy. Chcę raz na zawsze wrócić do domu.

Najpierw coś zjedzmy.

Straciłeś nadzieję, że go znajdziesz?

Tu go na pewno nie ma.

Myślałam, że chcesz się czegoś o nim dowiedzieć.

Jakim cudem nie powiedział ci, dokąd jedzie?

Przecież byliście blisko. Jak mógł tak po prostu zniknąć?

Rozumiem. Rodzina, od której uciekł, chce wiedzieć, kim dla niego jestem.

Od ciebie też uciekł.

Wiesz w ogóle, co to jest zniknięcie?

Masz jakiś pomysł, co się mogło z nim stać?

Szukałaś go czy po prostu machnęłaś ręką?

Skończmy z tymi złudzeniami.

- Idę na policję. - Śmiało. Zobaczysz, jak ci pomogą.

Nie masz pojęcia, jakiego masz brata.

Nie potrzebował munduru, za którym mógłby się schować.

Patrz na niego swoimi oczami, a ja będę patrzeć swoimi.

- Przepraszam. - Tak?

Widział pan jakieś oznaki życia w opuszczonym domu?

- W tym białym z ogródkiem. - Znam ten dom.

Widział pan wysokiego, szczupłego chłopaka z długimi włosami?

- Leonarda. - Leonarda?

Pedała 1, 2 czy 3?

- Dlaczego go szukasz? - To mój brat.

Mama musi być z was dumna.

- Zaczekaj na zewnątrz, Bruno. - Czekaj.

Wyjdź.

Jesteś taki jak brat?

- Wracaj! - Chodu!

Sukinsyny!

Zaczekamy chwilę.

Cześć.

Autobus do Porto Alegre?

- Ostatni właśnie odjechał. - Nie ma dziś innych?

Jutro o 11.

- A jakiś do okolic? - Nic. To nie lato.

- Przykro mi. - Dzięki.

- Co zrobimy? - Nie wiem. To ty nawaliłeś.

Przynajmniej coś robię, żeby znaleźć Leo.

Jesteś taki jak on. Tylko namnażasz kłopoty.

Umiem o siebie zadbać.

- Wracaj, Bruno! - Przyjedź do nas!

- Wracaj, słodziaku. - Co robisz w Pinhal? Wracaj.

DODAJ ZDJĘCIE PROFILOWE

Gdzie twoja przyjaciółka?

Ciota.

Całe życie myślałem, że kiedy opuściłeś dom,

uciekłeś od wszystkiego.

Teraz widzę, że walczyłeś z akwarium, w którym chcieli nas utopić.

Świat jest okrutny dla ludzi, którzy są inni.

Zaczynam rozumieć, kim jestem.

Ale zrozumiałem, że nie wiedziałem, kim ty jesteś.

Myśląc o tobie widzę 15-letniego, wrażliwego, delikatnego chłopca.

Minęło dużo czasu i pewnie ten chłopiec już nie istnieje.

Mam nadzieję, że znalazł dobrych ludzi.

Czuję się jak dziecko z nosem przyciśniętym do akwarium.

Choćbym bardzo starał się przedostać na drugą stronę,

nigdy mi się to nie uda.

Nigdy się nie wydostanę i nie będę z tobą pływał.

Chciałbym, żeby moje akwarium było morzem.

Morza spotykają się ze sobą.

Akwaria nie.

Mama: Odbierz! Dzwonili tu! Zdezerterowałeś?

- W porządku? - Tak.

Miałem kiepski moment.

Ale ze mnie idiota.

Nie.

Po prostu uczysz się więcej o świecie.

Nie trać nadziei.

Skoro Leo sprawiał problemy, czemu przy nim byłaś?

Był moją rodziną.

To jego ostatnie nagranie.

Nie wiedziałam, że grał na gitarze.