Original subtitles

W końcu. Stoję tu już z godzinę.

- Co proszę? - Kim jesteś?

- Igor, a ty? - Leon.

Ile wam zajmie ubranie się?

10 minut.

Dobrze, będę czekał w holu.

Kurwa. Co to było?

Wpadłem na niego wczoraj. Zaprosił mnie na śniadanie.

Serio?

Nie myślałem, że mówi poważnie.

Chodźmy, żeby nie czekał.

Czego wam potrzeba? Chcecie coś zjeść? Pić?

Kawa wystarczy.

A wy kim jesteście?

Ja jestem bi. Jesteście gejami?

To teraz już wiemy, kto jest kim.

Mam mieszkanie po drugiej stronie ulicy, ale muszę jeszcze iść do banku.

Zaraz wracam. Zaczekajcie.

WYZWOLENI

- Wypijemy kawę i spadamy. - Myślicie, że chce seksu za kasę?

- O co ci chodzi? - Powiedział, że idzie do banku.

Szykujcie się na wypożyczenie waszych gorących ciał.

Skoro już wiecie gdzie mieszkam, możecie wpadać kiedy chcecie.

Jesteście moimi gośćmi.

Możecie zdjąć buty albo nie. To żaden problem.

Ale jeśli je zdejmiecie, będzie wam wygodniej.

Zdejmuj.

ODCINEK 2. NICZEGO NIE MAMY

- Fajne mieszkanie. - Pewnie.

Znasz francuski?

Urodziłem się w Nantes, na francuskiej wsi.

- Ja też jestem ze wsi. - Naprawdę?

- Podoba ci się Porto Alegre? - Tak, ale jest za dużo budynków.

Chodź, pokażę ci coś.

Zamknij oczy.

Nie podglądaj.

Możesz otworzyć.

Ładny widok.

Prawda?

Chyba kawa jest gotowa. Siadajcie. Już przynoszę.

- Pomóc? - Jesteś gościem. Usiądź.

Zdejmij plecak.

Kawę już mamy. Chcecie coś jeszcze?

Możecie palić. Nie mam z tym problemu.

Zgadnijcie ile mam lat.

- Ty. - 55.

Bez kitu.

- Ty. - 67.

Prawie. Ty.

- 72. - 74.

Przez 10 lat bardzo chorowałem. Teraz czuję się lepiej.

A wy ile macie lat? Niech zgadnę.

18.

19.

22.

- Ja mam 19. - 19.

25.

Wyjdź. Spadaj.

- Jak długo tu będziecie? - Mieszkamy tu.

A ty?

Jestem na zwolnieniu. Będę tu do weekendu.

- Ja też służyłem w wojsku. - Pamiętam. Mówiłeś wczoraj.

Ale to było dawno temu, jeszcze we Francji.

Żyję tu od 40 lat.

Zgubiłeś nawet akcent.

Co to za piosenka?

- Co mówisz? - Co to za piosenka?

Co?!

Musisz grać tak głośno?

Miło spędzamy czas.

Mamy umowę, że w tym budynku nie słuchamy głośnej muzyki.

Zgoda.

Dzięki.

Wszystko w porządku?

To tylko mój irytujący sąsiad. W kółko drze się na żonę,

a ja nie mogę słuchać muzyki.

- Chodzicie do szkoły? - Tak. Studiuję fotografię.

Super.

Ja studiuję Edwarda Hoppera. Słyszałeś o nim?

- Nie. - Nigdy?

To wspaniały malarz. Zmarł pod koniec lat 60.

- Czemu cię zainteresował? - Przygotowuję się do wykładu o nim.

Niewielu wie tyle, co ja. Pokażę wam.

Chyba już to widziałem.

Malował cyganerię.

- Wiecie, kto to? - Pewnie.

- Byli outsiderami. - Wiemy, kim byli.

To jeden z moich ulubionych. Przepiękny chłopak.

Spójrzcie na jej ekspresję. Jest taka smutna i samotna.

Nie wydaje mi się. Po prostu cieszy się słońcem.

Może tylko to jej zostało.

A to najlepszy pokój w całym domu.

Moja sypialnia.

Kto to?

Mój syn.

Mieszka z tobą?

Nie. Nie przychodzi tu ostatnio.

- Dlaczego? - Randkuje ze sztywniarą.

Mieliśmy kilka nieporozumień.

A to najpiękniejsza kobieta na świecie.

I najpiękniejszy mężczyzna.

Powinniśmy już iść.

Otworzę wam drzwi.

- Mam nadzieję, że smakowała wam kawa. - Była pyszna.

Pamiętajcie, że możecie przychodzić, kiedy chcecie.

Dzięki.

- Do zobaczenia, przyjaciele. - Do zobaczenia.

TU MIESZKA NIESZCZĘŚLIWY CZŁOWIEK

Co dziś robicie?

Niedługo przyjdą chłopcy i spadamy.

- Mogę z wami? - Nie.

Pewnie, że możesz. Co za pytanie.

Jesteście parą?

Nie, a co? Chcesz mnie zaprosić na randkę?

Pytam poważnie.

Zabawa z Leo to było coś.

- Czasami tworzymy iluzje, aby żyć. - Czasami tworzymy iluzje, aby żyć.

Przyjaciel powiedział mi to dziś.

Miałem dziś dziwny dzień.

Zdawało mi się, że marnuję czas.

Ale potem zdałem sobie sprawę, że żyjemy, stykając się z iluzjami innych ludzi.

Jestem pewien, że ktoś już to za mnie zrobił.

Nawet uśmiech może to zrobić.

Kiedy zdajemy sobie sprawę z tego, że postanowiliśmy żyć w kłamstwie?

Nie chcę żyć życiem, które nie jest moje.

Musisz mi powiedzieć, że wszystko będzie dobrze.

Teraz.

Cześć.

Cześć.

Na pewno nie masz adresu albo kogoś, kto pomógłby mi znaleźć brata?

Z twoim bratem ciężko było się dogadać.

- Ze mną też. - To co innego.

Wyobraź sobie przeciwieństwo żołnierza. To właśnie Leo.

Skąd mam wiedzieć, że jesteś jego przyjaciółką?

Francine, to brat Leo.

Serio? Przyjechał z tobą?

- Nie. Chce się czegoś o nim dowiedzieć. - Zaczęłam pracę przed jego zniknięciem.

Nie powiem ci niczego, czego nie wiedziałaby Stella.

Żyła z nim.

- Wrócił na wieś? - Nie, ja też go szukam.

Dzięki.

Przepraszam.

- Nie przedstawiłem się wczoraj. - Bruno.

Skąd wiesz?

Twój brat dużo o tobie mówił.

Nie sądziłem, że o mnie pamięta.

Jakieś 2 miesiące temu Leo nie przyszedł do pracy.

Poszłam do jego mieszkania. Było puste.

Od tamtej pory nie dał znaku życia.

Posłuchaj.

Jutro mam wolne.

Mogę zabrać cię w miejsce, które było dla niego ważne.

Może razem coś wymyślimy.

Dzięki.

Jutro o 11. Twoi przyjaciele wychodzą.

Jestem Stella.