Original subtitles

‫سی‌نما تقدیم میکند ‫WwW.30NaMa.CoM

‫« درباره‌ی چمن‌های خشک »

‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی

‫بیا

‫مال توئه

‫ممنون. چیه؟

‫روغن زیتونی که دوست داشتی

‫- از مزرعه‌ست؟ ‫- آره، روغن پرس سرده

‫ممنون

‫تعطیلات جایی رفتی؟

‫نه. چطور می‌تونستم برم؟

‫یه عالمه مشکل توی روستا دارم

‫پدرم باز حالش بدتر شد

‫همه‌ش درگیر بیمارستان و دارو بودم...

‫مادرمم خودش یه بحث دیگه‌ست ‫بدجوری ناراحته

‫بابت چی؟

‫چون هنوز ازدواج نکردم

‫همون داستان همیشگی

‫ولی الان دیگه کاملاً قاطی کرده

‫بدخلق و عبوسه. حتی مریض هم شد

‫خدایی؟

‫به‌خاطر همین تعطیلات توی تخت بود

‫انگاری یک دختر درست‌و‌حسابی بوده

‫و من ازش خوشم نیومده!

‫حواست باشه، می‌خوان ‫از مجردها مالیات بگیرن

‫بس کن

‫باور کن، تعطیلاتم خیلی خسته‌کننده بود

‫- خوش اومدین، آقا ‫- ممنون

‫- خوش اومدین ‫- ممنون، ممنون

‫بس کن، پسر!

‫- صبح به‌خیر ‫- آره، صبح به‌خیر

‫خب، خب، خب!

‫معلم معلم‌ها، خوش اومدی!

‫سلام نائل، اوضاع احوالت چطوره؟

‫خوبم. خوبم

‫به جمع‌مون برگشتی، ها؟

‫آره دیگه، چه میشه کرد؟

‫- همه اینجان؟ ‫- آره

‫- میگما، صمد؟ ‫- بله؟

‫مرغ‌های جدید گرفتم

‫از این به بعد می‌تونی از خودم تخم‌مرغ بگیری

‫باشه، ببینیم چی میشه

‫به بقیه هم بگو، باشه؟

‫باشه

‫سلام

‫خوش اومدی

‫کل‌مون همین تعدادیم؟

‫ما برات کافی نیستیم، صمد؟

‫وقتی تو اینجایی، چطور ممکنه کافی نباشه؟

‫فردوس کبیر!

‫آره والا!

‫فقط نمی‌خوام اون اسکلی باشم ‫که به‌موقع اومده

‫نه، همه اومدن

‫امروز به‌زحمت تونستم ‫از تخت بیام بیرون

‫خیلی زود به تنبلی عادت می‌کنیم، مگه نه؟

‫- آره ‫- "بکیر" نیومده؟

‫توی دفترشه. صبحونه خوردی؟

‫نخوردم و احتمالاً هم نخورم

‫اگر فردوس نمی‌خوره، منم نمی‌خورم

‫خودش می‌دونه چرا

‫اینقدر سربه‌سرم نذار ‫نائل اون یکی رو بده من

‫- عسل رو امتحان کن ‫- عسل شهرتونه؟

‫عسل کندوهای برادرمه

‫- صبح همگی به‌خیر. نوش جان ‫- صبح به‌خیر

‫ته سیگار توی لیوانمه ‫این دیگه چه وضعشه، نائل؟

‫حتماً لوله‌کش‌ها توی تعطیلات انداختن

‫اگر دیده بودم، جلوشون رو می‌گرفتم

‫واقعاً خجالت‌آوره

‫حتی شیرهای خراب رو هم با خودشون بردن!

‫واقعاً که

‫بیا بشین. غذا داره تمام میشه

‫- اون چایی مال توئه ‫- ممنون

‫نائل میگه تخم‌مرغ داره ‫به شما هم گفته؟

‫قضیه چیه، صمد؟ ‫قراره به تو پورسانت بده؟

‫حقوق این شغل کافی نیست ‫دیگه چیکار می‌تونم بکنم؟

‫بچه‌ش رفته دبیرستان ‫کمک لازم داره

‫شرمنده، ولی دیگه نمی‌تونم

‫این محصولات محلی رو بخورم

‫تو که عطرهات رو از دست‌فروش‌ها می‌خری ‫چرا تخم‌مرغ نخری؟

‫منظورت چیه؟

‫عطرها اصل بودن

‫به‌خدا. اصل بودن

‫توی اینترنت گشتم ‫هرگز جنس تقلبی نمی‌خرم

‫منم گشتم

‫چیزهایی که توی فرودگاه‌ها ‫جا می‌مونه رو می‌‌فروشن

‫پس جنسش اصله

‫کی این قضایا رو فهمیدی، کنان؟

‫فروشندهه دروغ نمی‌گفت

‫آخه واسه چی با عطر اصل ‫باید بیاد اینجا وسط ناکجاآباد؟

‫- به‌نظر من یه‌جای کارش می‌لنگه ‫- چرا نیاد؟

‫شلوار و گرم‌کن‌هاش تقلبی بودن

‫ولی خودش گفت اونا تقلبی هستن

‫فقط وقتی فهمید ‫من معلم ورزش هستم گفت

‫چطور می‌تونسته بفهمه تو معلم ورزشی؟

‫چون دید شلوار و گرم‌کن تنمه

‫چرا باید مخفیش کنه؟ ‫می‌تونه شلوار و گرم‌کن هم بفروشه

‫طرف یکم صداقت نشون داد

‫تا قانع‌تون کنه ‫یک دروغ بزرگ‌تر رو باور کنین

‫شلوار گرم‌کن هم حساب میشه

‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- خب، تو از کجا می‌دونی؟

‫باشه بابا، اصله

‫اصل بود. وگرنه حساسیت می‌گیرم

‫صبح به‌خیر. عجب سفره‌ای

‫کی اینا رو آورده؟

‫کوثر آورده. خدا خیرش بده

‫برنامه‌ی کلاسی چی؟

‫بکیر داره آماده‌شون می‌کنه

‫یکم دیگه میاد

‫امروز برید کلاس‌های قبلی‌تون

‫دفترها اینجان

‫بعدش ببینیم چی میشه

‫بامزه بود. ولی نترسیدم

‫دروغ میگین. دیدم جا خوردین

‫من، جا بخورم؟

‫پریدین عقب

‫این ترس نیست

‫واکنش غیرارادیه

‫با هم فرقی نمی‌کنن، آقا

‫باشه، هرچی تو بگی

‫بیا، این برای توئه

‫سنگینه. نزدیک بود بندازمش دور

‫اوه، چقدر خوشگله

‫- دوسش داری؟ ‫- آینه‌ست!

‫وقتی رفتی خونه ببینش

‫خیلی ممنون

‫نگران نباشین، به کسی نشونش نمیدم

‫آقا

‫آقا

‫گفتین یک تخت اضافی دارین

‫که می‌خواین بدین بره

‫- هنوزم دارینش؟ ‫- آره

‫یکی رو می‌شناسم که تخت لازم داره

‫کی؟

‫امیرهان که کلاس هشتمه

‫توی زیرزمینه

‫ولی بذار اول یه نگاهی بندازم. باشه؟

‫حالا برو کلاس. بدو برو

‫معلم اومد

‫زود باشین، بشینید

‫خیلی‌خب، بسه دیگه ‫همه بشینید

‫ماژیک‌ها رو نندازین روی زمین ‫برشون دار

‫مدام گم میشن ‫سرشون رو ببندین

‫بشینید

‫تعطیلات تمام شد

‫آره، آقا، تمام شد

‫چطور بود؟

‫خوب بود

‫مال من نبود

‫دلتون برای مدرسه تنگ شده بود؟

‫هی، این چه وضعشه؟

‫تعطیلات تمام شد

‫ترم جدید شروع شده

‫- آره ‫- من بازم معلم کلاس شمام

‫باشه

‫اگر مشکلی داشتین، بیاین به خودم بگین

‫باشه

‫ولی به‌دلایل مسخره نیاین ‫مثلاً "دوستم منو زد"، باشه؟

‫ولی آخه آقا... مدام بهم لگد می‌زنه

‫دیگه نمی‌زنه

‫ولی می‌زنه

‫خوش برگشتی

‫بیا، دارم میرم دیدن وحید

‫توی تعطیلات بهت زنگ زدم

‫به‌خاطر قبض تلفنم رو قطع کردن

‫دیگه بهش نیازی ندارم

‫فعلاً حتی نمی‌تونم پول تو رو پس بدم ‫ولی به‌زودی پس میدم

‫بیخیال، مهم نیست

‫شغل نگهبانیه چی شد؟

‫همه‌ش دروغ بود

‫ترجیح میدن سگ بگیرن ‫ولی منو استخدام نکنن

‫احمق بودم که امیدوار شدم

‫حق داشتن ‫چرا باید تروریستی مثل تو رو استخدام کنن؟

‫آره والا

‫خوش برگشتی، جناب معلم

‫بیا، توی پایگاه آب گذاشتیم برای چایی

‫ولی درهرحال به‌زودی میرم

‫شاید یک شغلی ‫توی یک کلوپ شبانه پیدا کرده باشم

‫کجا؟

‫توی "وارتو"

‫توی وارتو کلوپ شبونه هست؟

‫- پولش خوبه؟ ‫- هرچقدر بدن کافیه

‫خوب شد سیگار کشیدن رو ترک کردم

‫وگرنه الان توی خیابون ‫ته سیگار جمع می‌کردم

‫پس هنوزم اوضاعت سر و سامون نگرفته

‫باشه، برو

‫منم هرازگاهی میام ‫قیافه‌ی نحستو ببینم

‫کدوم گوری بودی، حرومی؟

‫چرا باید بیام اینجا ‫وقتی پر از آدم‌های آشغاله؟

‫اون دو ساعت قبل بود

‫عوضی

‫اعصابمو بهم نریزا

‫شریف، سه تا چایی بیار

‫بیخیال چایی. از اون چیزایی ‫که پشت جعبه‌ها گذاشتی بیار

‫با مشت می‌زنم توی صورتتا

‫ولی جلوی آقا معلم بی‌ادبیه

‫درضمن، خوش اومدی

‫ممنون

‫بهش میگم

‫"بهت پول میدم. اون جعبه‌ها رو بیار"

‫پس وقتی کسی نیست اینو بگو

‫چی داری میگی واسه خودت؟

‫باید پرتشون می‌کردم بیرون؟

‫ای بابا، نمی‌خونه خودشو ‫ در عرض 20 دقیقه برسونه اینجا

‫ولی وقتی حرف از ویسکی و این چیزها باشه

‫یک ثانیه‌ای میادا

‫پس اینقدر چرت و پرت نگو ‫و بیارشون دیگه

‫چیزی نمونده. همه‌ش تمام شد

‫نباید برام چایی سفارش می‌دادی

‫بدون چایی خوردن که نمیشه بری ‫ اصلاً راه نداره

‫قراره توی پایگاه ارتش چایی بخوره

‫عمراً. نمیرم اونجا

‫می‌تونه هم اینجا بخوره هم اونجا

‫ما اهل شرابیم

‫بیخیال ویسکی. به‌درد ‫چپ‌گراهایی مثل تو نمی‌خوره

‫این چیه؟ مثل شراب "دودکش پری" می‌مونه. عجب

‫ولی الان توی کارخونه ساخته میشن

‫میگن طعمش همونه

‫- مشکلی نیست. شراب شرابه دیگه ‫- بریز دیگه، بریز

‫یک مشت سگ گالی اطراف مدرسه جمع شدن

‫نمیشه یه کاریشون بکنیم؟

‫به بچه‌ها کاری ندارن

‫نگران بچه‌ها نیستم ‫نگران خود سگ‌هام

‫گناه دارن. تمام روز خودشون رو می‌خارونن

‫خودت می‌بینی مردم اینجا ‫چطوری زندگی می‌کنن

‫چطور انتظار داری کسی ‫به سگ‌ها اهمیت بده

‫وقتی کسی به مردم هم اهمیت نمیده؟

‫راست میگی، ولی...

‫اگر بخوای به همه‌ی ‫موجودات زنده اهمیت بدی...

‫اینجا زیاد دووم نمیاری، دوست من

‫همیشه هیچ اهمیتی نمی‌دادی

‫یا حالا که توی ارتشی اینطوری شدی؟

‫منظورتون چیه، قربان؟

‫اینا رو پر کن ‫و بیار بده من. باشه؟

‫- چشم، قربان ‫- اگر من نبودم، بده به هرکی مسئوله

‫چشم، قربان

‫خب، اردی؟

‫اینجا گذاشته بودمش

‫سوالم این بود؟

‫حتماً یکی جابه‌جاش کرده

‫سوالم این بود؟

‫متوجه نمیشم

‫سوالم این بود؟

‫همیشه تنبل بی‌عرضه‌ای بودی

‫یا حالا که اومدی ارتش اینطوری شدی؟

‫شاید یکی جابه‌جاش کرده

‫سوال منو جواب بده لعنتی

‫بله، قربان، همیشه بودم

‫چی بودی، اردی؟

‫تنبل بی‌عرضه، قربان

‫آفرین، راستشو گفتی ‫برو برامون چایی بیار

‫چشم، قربان

‫عاشق کسیم که حقیقتو میگه

‫واقعاً پسر خیلی خوبیه

‫بازگشتت رو خوش‌آمد میگم

‫بگو ببینم چه‌ کارا کردی؟ ‫تعطیلات چطور بود؟

‫خوب بود که تونستم برم خونه ‫ولی همون اوضاع همیشگی بود

‫- خوبه ‫- تو چطور؟

‫ما مثل شماها تعطیلات نداریم

‫همین‌جا می‌مونیم ‫یک‌بار رفتیم "ارزروم"

‫بچه‌ها مدام می‌گفتن بریم پاساژ

‫وگرنه جای دیگه‌ای نرفتیم

‫هی، برکجان، کارت جور شد ‫باهاشون صحبت کردم

‫واقعاً؟ ممنونم، قربان

‫آسون نبود، ولی حلش کردم

‫ممنونم قربان. لطف کردین

‫برو، برو به کارت برس

‫و در رو هم ببند

‫یک گروهبان زن داریم به اسم "دیلک"

‫به‌نظر من به همدیگه میاین

‫اینطوری نخند

‫می‌خوام به هم معرفی‌تون کنم

‫نه، به هیچ عنوان

‫چرا همینطوری میگی نه؟

‫ببینش، باهاش آشنا شو ‫بهش پیام بده

‫اگر ازش خوشت نیومد، مشکلی نیست

‫خدا رو چه دیدی ‫شاید به ازدواج ختم شد

‫چیکار داری می‌کنی؟ ‫من هنوز جوونم

‫اینقدر خجالتی نباش ‫یه حرکتی بزن

‫- خجالتی نیستم ‫- یک لحظه صبر کن

‫چیکار داری می‌کنی؟ بس کن

‫یک لحظه صبر کن ‫بهش میگم بیاد. الو؟

‫نه. بیخیال شو

‫دارم بهت میگم نمی‌خوام دیگه

‫ای بابا. عجب دیوونه‌ای هستیا

‫باشه، ولی همیشه

‫دور و بر آدمای اشتباهی می‌پلکی

‫چطور مگه؟

‫چند روز پیش داشتیم کارت شناسایی‌ کسایی که ‫ توی چای‌خونه هستن رو بررسی می‌کردیم

‫اون یارو، که یکم پیش کنارش دیدمت

‫پر رو بازی درآورد

‫"چرا باید توی شهر خودم ‫ کارت شناساییمو نشون بدم؟"

‫بهش گفتم غلط اضافی نکن

‫یک بررسی معمولیه. خفه‌خون بگیر

‫واقعاً؟ خب؟

‫خب هیچی دیگه ‫معلومه که کارتشو نشون داد

‫طرف خیلی عوضیه

‫به‌خدا قسم

‫تمام اسکل‌های این اطراف ‫سر از اینجا درمیارن

‫واقعاً کارت دراومده‌ها

‫تازه کجاشو دیدی. چند روز پیش

‫یکی زنگ زد پایگاه ‫و گفت توی جاده گیر کرده

‫مجبور شدیم نصف شبی بریم

‫بنزین پیدا کنیم و باکش رو پر کنیم

‫- واقعاً؟ ‫- به‌خدا راست میگم

‫- سلام ‫- سلام

‫- اسمت نورای بود، درسته؟ ‫- آره

‫- امیدوارم چندان معطل نشده باشی ‫- نه، اشکالی نداره

‫بفرما بشین

‫چایی می‌خوری یا قهوه؟

‫چایی کم‌رنگ می‌خورم

‫ممنون

‫به‌قدر کافی کم‌رنگ هست؟

‫خوبه

‫شکر اینجاست

‫ممنون

‫مدرسه‌تون خیلی بزرگه

‫باید از بقیه می‌پرسیدم غذاخوری کجاست

‫آره، شاید برای این منطقه بزرگ باشه

‫به‌نسبت مدرسه خرابه‌ی خودمون ‫همه‌جا برام شبیه پاریس به‌نظر میاد

‫- کدوم روستا؟ ‫- اینجسو

‫تابه‌حال نرفتم، ولی حتماً از اینجا سخت‌تره

‫معلومه

‫چند وقته اونجایی؟

‫این سال چهارممه

‫- برای انتقالی گرفتن کافیه ‫- آره

‫می‌خوای انتقالی بگیری؟

‫شوخی می‌کنی؟

‫از همون روزی که اومدم ‫فقط به رفتن فکر می‌کردم

‫- می‌خوای کجا بری؟ ‫- استانبول

‫مطمئناً اینجا هم برات راحت نیست

‫بعد از اون همه وقتی ‫که توی آنکارا بودی

‫آره، درسته

‫ولی خانواده‌ت اینجاست ‫ گمونم همینم خوبه

‫سیرجان یه همچین چیزی گفته بود

‫آره

‫گفت پیش اونا زندگی می‌کنی یا همچین چیزی

‫ظاهراً سیرجان خیلی چیزها ‫در موردم بهت گفته

‫نه، نه چندان ‫فکر بد نکن

‫می‌دونه من اینجام

‫خودش اصرار کرد زنگ بزنم

‫گفت با هم جور میشیم

‫گمونم توام نقاشی می‌کنی؟

‫نقاش حرفه‌ای نیستم

‫در حد کلاس آموزش اجتماعی

‫عالیه. واقعاً عالیه

‫من توی دانشگاه رشته‌م این بوده ‫الانم همینو تدریس می‌کنم

‫معلم هنرم

‫ولی خیلی وقته نقاشی نکردم

‫گمونم تنبلیم میشه

‫ولی گاهی اوقات عکس می‌گیرم

‫میرم توی طبیعت و این‌ها

‫خوبه

‫بپر بالا، آقا معلم

‫ممنون

‫یکم به اسب نزدیک‌تر شو

‫یکم سرتو خم کن

‫همین شکلی. خیلی‌خب

‫یخورده سرتو بیشتر خم کن

‫بچرخونش اون سمت

‫به من نگاه کن، توی دوربین

‫دارم می‌گیرم

‫امروز پرتره رو درس میدیم

‫- پرتره چیه؟ ‫- ساکت

‫یعنی صورت آدما. امروز این رو می‌کشیم

‫آخه این خیلی سخته، آقا

‫لازم نیست دقیقاً شکل خودش باشه

‫تمام تلاش‌تون رو بکنین ‫اگر لازم بود تغییرش بدین

‫سعی کنید با سلیقه‌ی خودتون ‫یک تغییراتی توش بدین

‫همیشه چیزهای تکراری می‌کشیم

‫کوهستان، صخره، برف، خر

‫آدم چیزهایی رو می‌کشه که خوب می‌شناسه ‫ دیگه بیشتر از این چی می‌خواین؟

‫بهتر نیست دریا رو بکشیم؟

‫دریا؟ چرا دریا؟

‫قشنگ میشه. دریا و خورشید

‫ولی چطوری می‌خواین چیزهایی رو بکشین

‫که شکلشو خوب نمی‌دونین؟

‫ولی ما که شکلشو می‌دونیم

‫چطوری؟ هیچکدومتون دریا رو دیدین؟

‫کجا دیدین؟

‫توی تلوزیون، آقا

‫منظورم اونجا نیست

‫منظورم از نزدیکه

‫بله، دلیله

‫من رفته بودم ازمیر دیدن خاله‌م

‫- اونجا دیدیش؟ ‫- آره

‫- رفتی توی آب؟ ‫- آره

‫خیلی‌خب. باشه

‫می‌تونیم دریا رو هم بکشیم

‫میرم توی عکس‌هام می‌گردم

‫شاید تونستیم چیزی که می‌خواین رو بکشیم

‫اسم دریای ازمیر چیه؟ ‫کسی می‌دونه؟

‫اسمش چیه؟ بگو آیلین

‫دریای اژه، قربان

‫آفرین عزیزم

‫دیگه چه دریاهایی داریم؟

‫بگو ببینم، سویم

‫دریای مرمره، دریای مدیترانه، دریای سیاه

‫آفرین، احسنت

‫همیشه همینطوریه

‫چیزی شده، بلال؟

‫همیشه از سویم و دوست‌هاش می‌پرسین

‫منظورت چیه؟

‫از شروع اولین ترم تا الان ‫همیشه از اون‌ها می‌پرسین

‫می‌پرسم خب که چی؟

‫دارین یجورایی تبعیض قائل میشین

‫چرت و پرت نگو

‫احمق. عاقل باش

‫- ولی آخه همیشه... ‫- خفه‌شو!

‫وقتی با من حرف می‌زنی ‫حرف دهنتو بفهم

‫به‌خاطر مهربونیم پر رو نشید

‫ادب داشته باشین

‫- نقاشی‌هاتونو تموم کنید ‫- میشه چیز دیگه‌ای بکشیم؟

‫هرچی می‌خواین بکشین

‫- هوندا رو می‌گیرم ‫- چی؟

‫هوندا. می‌خوام بخرمش

‫- واقعاً؟ ‫- آره، زندگی کوتاهه

‫قیمت رو آورد پایین‌تر؟

‫نه، ولی یه پرس‌و‌جویی کردم

‫ارزشش رو داره

‫- ظاهراً تصمیمت رو گرفتی ‫- آره

‫حتی ارزون‌تر از بازاره

‫پس بخرش و غصه نخور

‫بخرش. آره

‫- بعدش میریم با هم دور می‌زنیم ‫- باشه، حتماً

‫چی شده، دخترها؟

‫آیلین می‌خواد به باباش زنگ بزنه

‫که برای درس خوندن بمونه

‫درس خوندن؟ بیخیال بابا

‫اجازه نده کسی به این ‫توپ‌های والیبال دست بزنه

‫معمولاً تو اینجایی

‫- کسی توپ خواست بفرستشون پیش من ‫- باشه

‫میگن برای والیباله ‫ولی مدام فوتبال بازی می‌کنن

‫باشه. چشمت بهتره؟

‫- آره ‫- بیا

‫ممنون

‫آقا، ابراهیم از روی سرسره افتاد

‫واقعاً؟ چطوری؟

‫داشت روش راه می‌رفت

‫پس حقش بوده ‫اگر داشته روش راه می‌رفته

‫ای بابا!

‫چیکار کردی، دختر؟

‫همه‌شو بهم ریختی

‫چه کلاسی داری؟

‫علوم اجتماعی

‫آقای کنان خیلی کسل‌ کننده‌ست

‫چطوری می‌تونی باهاش زندگی کنی؟

‫هیس. نباید از این حرف‌ها بزنی

‫ولی راست میگم

‫- بابات قبول کرد؟ ‫- آره

‫خیلی‌خب

‫آقا، میشه حالا اجازه بدین ‫من و آیلین نریم سر کلاس؟

‫امکان نداره. زود باشین ‫برید سر کلاس

‫آقای کنان که درهرحال کاری انجام نمیده

‫فقط یک مشت ویدئوی مسخره ‫بهمون نشون میده

‫- آره راست میگه ‫- بهتر از این چی می‌خواین؟

‫ترجیح میدین یک ساعت جزوه بنویسین؟

‫نه، ولی...

‫زود باشید برید سر کلاس

‫- ولی آخه... ‫- از جلوی چشمام دور بشین ببینم

‫اینطوری در مورد معلم‌هاتون حرف نزنین

‫زود باشین ببینم، زود باشین ‫برید سر کلاس

‫چه خبرا؟

‫بیا بریم از تپه آب بیاریم

‫بجنب

‫بریم یکم آب چشمه بیاریم

‫خیلی‌خب، اگر قرار باشه ‫اینجا زجر بکشیم

‫حداقل از خوبی‌هاش استفاده کنیم

‫دقیقاً

‫ببین

‫این کیه؟

‫خودشه؟

‫آره، بهت که گفته بودم ‫اون روز دیدمش

‫تو این عکسو گرفتی؟

‫نه، حساب اینستاگرامشه

‫خوشگله

‫بدک نیست

‫- می‌خوای ببینیش؟ ‫- چی؟

‫می‌تونم بهش معرفیت کنم

‫چرا؟

‫به‌نظرم با هم جور بشین ‫به هم میاین

‫چرا؟

‫نمی‌دونم والا، به هم میاین دیگه

‫جفتتون اهل اینجایین ‫جفتتون معلم هستین

‫چی درس میده؟

‫انگلیسی

‫ایول

‫می‌تونی انگلیسی هم یاد بگیری

‫همیشه می‌خواستی یاد بگیری

‫جفتتون هم شیعه علوی هستین

‫اینش مهم نیست

‫شاید برای من و تو مهم نباشه

‫ولی برای خانواده‌ها مهمه

‫و باهوش و با درکه

‫نقاشی و این‌ها می‌کشه

‫اگر اینقدر عالیه ‫چرا خودت باهاش دوست نمیشی؟

‫من دارم از اینجا میرم، پسر

‫به‌علاوه، دلم نمی‌خواد ازدواج کنم

‫تویی که می‌خوای ازدواج کنی، مگه نه؟

‫آره

‫مادرت خوشحال میشه ‫خودت گفتی بابتش دلخوره

‫آره خب

‫درهرحال امسال حل و فصلش می‌کنم

‫فکر نکن به‌خاطر پاش ‫ازش خوشم نمیادا

‫اصلاً برام مهم نیست

‫اصلاً متوجه هم نمیشی

‫فقط یخورده لنگ می‌زنه

‫برای منم مهم نیست

‫شاید حتی بهتر هم باشه

‫از چه نظر؟

‫همینطوری

‫بده ببینمش

‫« ساکت نمی‌مانیم »

‫گمونم چپ‌گراست

‫خدایی خوشگله‌ها

‫خیلی خوشگله

‫صبح به‌خیر، قراره یک جستجوی سریع انجام بدیم

‫دخترها بیاین دم تخته

‫پسرها برید دم دیوار

‫- زود باشین. وقت تلف نکنین ‫- زود باشین

‫دست به کیفت نزن، پسر

‫به خط بشید

‫جعبه کجاست؟

‫اونجاست

‫این چیه؟ اینجا جای کیه؟

‫- من ‫- این مال توئه؟

‫آره، حتماً خواهرم گذاشته توی کیفم

‫واقعاً درک نمی‌کنم

‫همچین چیزهایی توی این سن

‫این مال کیه؟

‫این مال کیه؟

‫بگین دیگه پسرها، این مال کیه؟

‫مال توئه؟

‫چاقوی جیبی میاری مدرسه؟

‫بارها بهتون گفتیم

‫همچین چیزی ممنوعه

‫هیچوقت گوش نمیدین

‫اومدین مدرسه یا نمایش مد روز؟

‫لیزر آورده

‫این چیه؟

‫این مال کیه؟

‫من

‫دفتر مدرسه نیست

‫پس چیه؟

‫خب، خصوصیه

‫خصوصیه؟

‫اومدی مدرسه. چطوری خصوصیه؟

‫صاف وایسا

‫- ناخن‌هات... ‫- دیروز چیدمشون

‫دیروز؟

‫بله آقا

‫به این سرعت رشد می‌کنن؟

‫واقعاً چیدمشون، آقا

‫همین امروز دوباره بچینشون

‫بهتون گفتیم، حق ندارین فندک بیارین

‫اومدین مدرسه یا چای‌خونه؟

‫چی شده؟ راجع به چی غیبت می‌کنین؟

‫بامزه‌ست

‫- چی بامزه‌ست؟ ‫- نامه‌ای که از کیف "سویم"ـت پیدا کردیم

‫سویم من؟

‫چیه مگه؟

‫بیچاره. توی این سن ‫نامه‌ی عاشقانه نوشته

‫نامه‌ی عاشقانه؟ سویم؟ برای کی؟

‫نمی‌دونم. کی ممکنه باشه؟

‫ کی ممکنه باشه؟

‫نمی‌دونم. خودت چی فکر می‌کنی؟

‫من چه می‌دونم. تو چی فکر می‌کنی؟

‫این همه مخفی‌کاری واسه چیه؟ ‫درک نمی‌کنم

‫نامه نوشته، خب که چی؟

‫منظورت چیه "خب که چی"؟ ‫ناسلامتی قانون داریم

‫وگرنه چرا باید زحمت گشتن ‫به خودمون بدیم؟ اصلاً بذاریم سیگار بکشن

‫بیخیال! خودت می‌دونی منظورم چیه

‫- فرق می‌کنن ‫- نمی‌کنن

‫خودت به عمرت نامه‌ی عاشقانه ننوشتی؟

‫منظورت چیه؟ توی اون سن نه

‫خوش به‌حالت. پس اصلاً زندگی نکردی

‫یعنی چی؟ یعنی فقط در صورتی ‫زندگی کردی که نامه نوشته باشی؟

‫آره. کاری بهتر از مسخره کردن ‫نامه‌ی بچه‌ها ندارین؟

‫معلومه حسابی حوصله‌تون سر رفته

‫چت شده، صمد؟

‫چرا داری اینطوری باهامون حرف می‌زنی؟

‫نامه رو بدین من ‫خودم حلش می‌کنم

‫برش دار. مشکلی نیست

‫مدیر مدرسه چی؟

‫نه، صمد معلم کلاسه ‫اینا رو هم ببر

‫خیلی‌خب، باشه

‫نیازی نیست ناراحت بشی، صمد

‫کسی ناراحت نشده

‫بیا توی اتاق گرم معلم‌ها بشین

‫چرا مدام توی این سوراخ سنبه قایم میشی؟

‫گور بابای اون دیوونه‌خونه ‫حداقل اینجا اعصابم آرومه

‫آره والا گل گفتی

‫باهات موافقم

‫ولی اینجا یخ می‌زنی

‫پس یکم چایی درست کن گرم بمونیم

‫درست می‌کنم

‫مشکلی نیست

‫مدیر بازم دیر اومد

‫- واقعاً؟ ‫- آره

‫تازه ازدواج کرده

‫حتماً زنش حسابی آتیشیه

‫منم اگر جای اون بودم، دیر می‌کردم

‫عه، سویم

‫تویی

‫بیا داخل

‫نامه‌م دست شماست، آقا

‫میشه پسش بدین؟

‫نامه‌م. دست شماست

‫میشه پسش بدین؟

‫آقا، پسش بدین

‫سویم

‫چرا داری گریه می‌کنی؟

‫متوجه نمیشم

‫کی بهت گفته نامه دست منه؟

‫کی؟ کوثر خانم؟

‫سویم

‫چی شده؟

‫سویم، ببین...

‫خیلی‌خب، چیزی نیست

‫آره، نامه‌ت دست منه

‫ولی نخوندمش و نمی‌خونمش

‫پاره‌ش کردم و انداختمش دور ‫لازم نیست نگران باشی

‫کجا انداختین، آقا؟ ‫اگر کسی پیداش کنه چی؟

‫اگرم پیداش کنن، نمی‌تونن بخوننش ‫ریز ریز شده

‫نگران نباش

‫نیازی به نگرانی نیست

‫فکر کردی منم مثل بقیه‌ی معلم‌هام؟

‫این چیزها برای من عادیه

‫عاشق بودن...

‫چیز فوق العاده‌ایه

‫خب؟

‫چیزی نیست که بابتش خجالت بکشی

‫وقتی من همسن تو بودم

‫عاشق بودم

‫عاشق معلم ادبیاتم

‫هرجا نگاه می‌کردم ‫قیافه‌ی اونو می‌دیدم

‫البته زمان گذشت و خیلی چیزها عوض شد

‫ولی از یک چیز مطمئنم...

‫دیگه هرگز احساساتی

‫به اون شدت رو تجربه نکردم

‫خب؟

‫دیگه هرگز احساساتی پیدا نکردم

‫که اونقدر خالص، پاک و شدید باشن

‫جدی میگم

‫باید قدر این سال‌ها رو بدونی، خب؟

‫این تجربیات خیلی ارزشمند

‫و خیلی کمیاب هستن...

‫تو رو خدا، آقا

‫نامه رو بهم بدین، التماستون می‌کنم

‫ای بابا، چی بهت گفتم، سویم؟

‫گوش نمیدی؟ گفتم پاره‌ش کردم ‫و انداختمش دور

‫حرفمو باور نمی‌کنی؟

‫نامه از بین رفت، نیست و نابود شد

‫بیا داخل. نمی‌بینی در بازه؟

‫بفرما اینم چاییت

‫خب، سویم؟

‫خب؟ اینم هدیه‌ت

‫بذارش توی کیفت

‫مال خودته

‫ولی دیگه نیارش مدرسه

‫اون احمق‌ها همچین ‫چیزهایی رو درک نمی‌کنن

‫می‌ترسیدم بگی هدیه‌ی من بوده

‫آفرین که چیزی نگفتی

‫دقیقاً متوجه نبودم قضیه چیه

‫اگر می‌دونستم، بهشون اجازه نمی‌دادم بگردن

‫بگذریم

‫کتاب‌هایی که بهت دادم رو خوندی؟

‫نامه رو بهم نمیدین؟

‫هدیه‌ت رو نمی‌بری؟

‫چش شده؟

‫نمیای؟

‫میرم کتم رو بیارم

‫قراره هفته‌ی بعد بریم تورناگول

‫- چرا؟ ‫- جلسه‌ی اولیاء

‫- واقعاً؟ ‫- آره

‫خسته شدم از بس هر مدیر جدیدی میاد ‫برنامه‌های مزخرف تازه راه می‌اندازه

‫تمام زحماتشو ما می‌کشیم ‫تا اون بتونه پاچه‌خواری مدیرکل رو بکنه

‫خانواده‌ها هم اذیت میشن

‫بعضی‌هاشون وسع مالی‌ ندارن

‫ممکنه بچه‌ها خجالت بکشن ‫که دارن اینجا زندگی می‌کنن

‫یکی باید به اون دلقک بگه ‫این مسخره‌بازی‌هاشو بذاره کنار

‫توی آخرین جلسه‌ی ‫ اولیاء و مربیان یک اتفاقی افتاد

‫افتضاح بود

‫ندیدم زیپ شلوارم بازه ‫رفتیم داخل و نشستیم

‫همه به من خیره شده بودن

‫یه جای کار می‌لنگید ‫ولی من نمی‌فهمیدم چیه

‫تکیه دادم

‫و پایین پیرهنم از توی زیپم زد بیرون

‫فاجعه بود

‫همون موقع طرف ازم پرسید ‫شکر می‌خوام یا نه

‫منم بلند شدم

‫یکم شکر گرفتم و همون لحظه خم شدم

‫اومد

‫- سلام ‫- سلام، خوش اومدی

‫شرمنده. امیدوارم زیاد دیر نکرده باشم

‫نه، اصلاً

‫این دوستم "کنان"ـه. هم‌خونه‌ایم

‫امروز با هم اومدیم شهر

‫خوشبختم

‫- همچنین. خوش اومدی ‫- ممنون

‫- بفرما بشین ‫- بیا کنار پنجره بشین

‫- نیازی نیست ‫- نه، بفرما

‫ممنون

‫- بده کتت رو می‌گیرم ‫- ممنون

‫نوشیدنی می‌خوای؟ ما سفارش دادیم

‫اشکالی نداره

‫بازم چایی کم‌رنگ می‌خورم

‫کیکی چیزی می‌خوای؟

‫نه، ممنون. چایی کافیه

‫کم‌رنگ باشه

‫چیکارا می‌کردی؟ مدرسه چطوره؟

‫خوبه. مثل همیشه‌ست

‫میرم مدرسه، شب میام خونه

‫با نقاشی و این‌ها وقتمو می‌گذرونم

‫نقاشی می‌کشی؟

‫آره. سعی خودمو می‌کنم

‫نقاشی کردن خیلی عالیه

‫زمانی که توی آنکارا ‫توی بیمارستان بودم شروع کردم

‫ازش خوشم اومد ‫برای همین ادامه دادم

‫چه خوب

‫تابه‌حال نقاشی‌هاتو به نمایش گذاشتی؟

‫یجورایی آره

‫توی آنکارا یه انجمنی داریم

‫برای حمایت از خانواده‌ی زندانی‌ها ‫یک نمایشگاه برگزار کردیم

‫چندان بزرگ نبود

‫معلم انگلیسی هستی، درسته؟

‫آره، ولی نمی‌دونم من دارم ‫به اونا انگلیسی یاد میدم

‫یا اونا دارن به من کردی یاد میدن

‫این اولین سالیه که اینجایی؟

‫آره

‫پس دو سال مونده ‫تا بتونی انتقالی بگیری

‫نه. به‌خاطر معلولیتم ‫می‌تونم هرجا خواستم برم

‫واقعاً؟

‫و هرموقع خواستم

‫عالیه

‫گاهی اوقات به فکر میفتم درخواست بدم ‫ برم استانبول، خواهرم اونجاست

‫عالیه

‫آره، توی قوانین ‫یه چیزی توی همین مایه‌ها هست

‫خب، می‌خوای بری؟

‫شاید

‫ولی والدینم دلشون نمی‌خواد برم

‫و از اتفاقی که برام افتاد ‫زمان زیادی نگذشته

‫همین‌جا خوبه

‫ولی گاهی اوقات مشکل میشه

‫نمی‌دونم والا

‫به‌نظرم بهتره بری

‫نه. نه

‫درکت می‌کنم

‫توی آنکارا دوست‌های زیادی داشتم

‫- خیلی آزاد بودم ‫- آره معلومه

‫فکر می‌کردم دیگه هرگز برنمی‌گردم اینجا

‫ولی حالا اینجام

‫اینطوری نگو

‫تمام رویاها محقق نمیشن

‫رویا نبود، زندگی دلخواهم بود

‫آره معلومه که بوده

‫ولی اوضاع خوب پیش نرفت

‫اگر قرار باشه اینجا بمونم ‫شاید بهتر باشه یه ماشین بگیرم؟

‫- فکر خوبیه. آره ‫- آره؟

‫ماشین به آدم آزادی میده

‫آره قطعاً

‫حداقل می‌تونی بری طبیعت رو بگردی

‫دقیقاً

‫- از سفر کردن خوشم میاد ‫- واقعاً؟ منم همینطور

‫همیشه میرم سفر

‫- خوبه ‫- سفر کردن خوبه، ولی توی برف سخته

‫نخیرم، نیست. توی برف هم ‫میشه رفت سفر. به حرف‌هاش گوش نکن

‫تمام جاده‌ها بازن

‫- کجا میشه رفت؟ ‫- هرجا خواستی

‫- یه‌عالمه جاهای خوب این اطراف هست ‫- مثلاً کجا؟

‫مثلاً دره‌ی دیادین، تابه‌حال رفتی؟

‫- همون که نزدیک "آغری"ـه؟ ‫- یکم بعد از "آغری"ـه

‫- چطور میشه رفت اونجا؟ ‫- با ماشین دیگه

‫آره، ولی اگر کولاک باشه ‫نمی‌تونی بری

‫اگر همیشه نگران باشی ‫هیچوقت نمی‌تونی کاری انجام بدی

‫فقط باید دلتو بزنی به دریا

‫گمونم جای قشنگی باشه

‫خیلی خوشگله

‫چند سال پیش با دوست‌هام رفتم اونجا

‫منظره‌ی فوق العاده‌ای داره

‫- عجب ‫- آره

‫همین نزدیکی‌ها هم ‫جاهای دیدنی خیلی خوبی هست

‫آره قطعاً

‫اگر خواستی می‌تونم ببرمت

‫چی؟

‫اگر خواستی می‌تونم با هم بریم

‫ماشین داری؟

‫قراضه‌ست

‫آره. تا وقتی ماشین خودتو بگیری...

‫من و ماشین قراضه‌م...

‫در خدمتتیم

‫خیلی ممنون

‫کنان!

‫کرنر! کرنر!

‫کنان!

‫بیا اینجا

‫مدیر آموزش و پرورش ‫می‌خواد تو و صمد رو ببینه

‫- چرا؟ ‫- صمد کجاست؟

‫- خونه‌ست ‫- زود بهش زنگ بزن بیاد، باشه؟

‫- چیزی شده؟ ‫- نمی‌دونم. زود باش، باشه؟

‫اوناهاش صمد اومد

‫- بهش بگو ‫- به ما که زنگ نزدن

‫- نمی‌دونم والا ‫- امیدوارم قضیه جدی نباشه

‫چی شده؟

‫مدیرکل می‌خواد ما رو ببینه

‫- کیو؟ ‫- ما دو تا رو

‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم. مدیر الان بهم گفت

‫- بکیر؟ ‫- آره

‫نپرسیدی چرا؟

‫چرا، ولی نگفت

‫منظورت چیه؟

‫یه چیزی زیر لب گفت، متوجه نشدم

‫نمی‌تونستی درست و حسابی ‫ازش بپرسی و بفهمی قضیه چیه؟

‫درهرحال باید بریم دیدنش دیگه

‫دقیقاً چی گفت؟

‫یه چیزی در مورد یه پروژه بود

‫گفت نمی‌دونه چیه

‫گور باباش. زر می‌زنه میگه نمی‌دونم

‫- کِی؟ ‫- الان

‫- همین الان؟ ‫- آره

‫ای تف توش

‫زنگ میزنم به بکیر

‫اگر نمی‌دونه

‫شاید قراره تو رو بکنن مدیر ‫و منو بکنن معاون

‫چی؟

‫هرچیزی ممکنه

‫مردک جواب نمیده

‫کی همراهش بود؟

‫نمی‌دونم

‫خب، به‌نظرت ترفیع گرفتیم؟

‫قیافه‌تو نگاه. هیجان‌زده شدی؟

‫بیا

‫بیاین داخل

‫بفرمایید بشینید

‫تو اونجا بشین

‫طرف هم الان میاد

‫فاتح؟

‫بله قربان

‫برامون چایی بیار

‫یدونه اضافه هم بیار

‫حالتون چطوره؟

‫- خوبم ‫- ممنون، قربان

‫حال شما چطوره؟

‫مدرسه به‌قدر کافی گرم هست؟

‫امسال بدک نیست

‫خوبه

‫یکم صبر کنید. قراره ‫سیستم گرمایش مرکزی نصب کنیم

‫توی شش روستای دیگه این‌کارو کردیم

‫کم‌کم با تأمین بودجه ‫همه‌جا این‌کارو می‌کنیم

‫ما خودمون سیستم گرمایش مرکزی داریم

‫آها آره. شما رو با یک‌جای دیگه قاطی کردم

‫با "کاراسو"

‫می‌خوایم اونجا هم نصب کنیم

‫انشاالله

‫قصد داریم...

‫تمام بخاری‌های منطقه رو جایگزین کنیم

‫که اینطور

‫آقای بکیر گفت ‫می‌خواستید ما رو ببینید

‫ما هم سریعاً اومدیم ‫دلیلش رو نگفت...

‫بفرمایید چایی

‫ممنون

‫بیا تو، آتاکان

‫ببخشید دیر کردم

‫بفرما بشین

‫آتاکان مشاور مدرسه‌ی شبانه‌روزیه

‫- سلام ‫- سلام

‫خب، آقایون...

‫نزدیک بود پدرتون دربیاد

‫گلوله از بیخ گوشتون گذشت

‫منظورتون چیه، قربان؟

‫صحبت در این مورد آسون نیست، ولی...

‫اتهاماتی در مورد رفتار نامناسب ‫با دانش‌آموزها به دستمون رسیده

‫چی؟

‫چطوری؟

‫مدیر نابغه‌تون

‫سریعاً گزارشش رو برامون فرستاده

‫برای همین فرماندار بخش هم باخبر شده

‫از چی باخبر شده؟

‫متوجه نمیشم، از ما شکایتی شده؟

‫آره

‫در مورد رابطه‌ی صمیمی‌تون با دانش‌آموزها

‫مگه ما چیکار کردیم؟

‫خوشبختانه، آقای فرماندار آدم معقولیه

‫گزارش رو گم‌و‌گور کرد

‫من اینجا نبودم، وگرنه خودم جلوش رو می‌گرفتم

‫حتماً سوءتفاهم شده

‫مشکل دقیقاً چیه؟ کی...؟

‫نه سوءتفاهمی نیست

‫متاسفانه، شکایت در مورد شما دوتاست

‫در مورد ماست؟ چه شکایتی؟

‫ببینید

‫هرسال از این اتفاقات میفته

‫تحقیقات انجام میدیم ‫و اکثراً آخرش معلوم میشه چیزی نبوده

‫از اونجایی که مدرسه‌تون مشاور نداره

‫شکایت رفته زیر دست مدیر

‫و اونم با سرعت نور فرستادش اینجا

‫زنگ زدم بهش هشدار بدم ‫بنزین روی آتیش نریزه

‫اینجور مسائل ممکنه ‫مثل بمب بترکن

‫هرگز نمیشه مطمئن بود ‫چه اتفاقی ممکنه بیفته

‫- درست میگم، آتاکان؟ ‫- بله قربان

‫ممکنه اوضاع از کنترل خارج بشه

‫و یهویی مردم بریزن سرتون

‫همیشه باید قبلش تحقیقات انجام بدی

‫فرماندار از دست مدیر عصبانی شد

‫متوجه نمیشم، قربان

‫کی ما رو متهم به رفتار نامناسب کرده؟

‫به‌علاوه، مدیر ما رو فرستاد اینجا

‫هیچی بهمون نگفت

‫فکر کرده داره حرفه‌ای رفتار می‌کنه

‫ببینید، از بچه‌ها خوشتون میاد ‫و لپ‌هاشون رو نیشگون می‌گیرین و این‌ها

‫ولی توی این سن ‫طرز فکرشون فرق می‌کنه

‫ما هیچوقت محبت‌مون رو ‫اینطوری نشون نمیدیم. هرگز

‫من حتی توی مدرسه به خواهرزاده‌ی خودمم

‫رفتار محبت‌آمیز نشون نمیدم تا سوءتفاهم نشه

‫چی داری میگی واسه خودت؟ این چه ربطی داره؟

‫من 7 ساله توی اون مدرسه کار می‌کنم

‫و ببین حالا چی شد

‫من سی ساله اینجام

‫و هنوزم دارن در موردم چرت‌و‌پرت میگن

‫اینقدر راحت میشه آبروی کسی رو برد؟

‫آره، آسونه. پشت سر مردم حرف بزن ‫و ببین کدومش پخش میشه

‫پس شرف و آبرو چی میشه؟

‫نابود کردنشون اینقدر راحته؟

‫شرمنده‌ها، ولی قضیه خیلی جدیه

‫کی گفته جدی نیست؟

‫اینقدر بچه‌بازی درنیار دیگه، ای بابا

‫کدوم دانش‌آموزها شکایت کردن؟

‫ببینید

‫فقط در این حد لازمه بدونید، خب؟

‫شکایتی شده...

‫و مشاور با دانش‌آموزها حرف زد ‫تا مسئله رو روشن کنه

‫بله

‫چی گفتن؟

‫نمی‌تونم اینو بهتون بگم

‫منظورت چیه دیگه؟

‫بهمون اتهام زدن ‫ولی نمی‌دونم اتهام چی

‫- آخه چطور ممکنه؟ ‫- آره، ولی...

‫کنان جان، الان بهت گفتیم دیگه

‫ای بابا!

‫در مورد رابطه‌تون با دانش‌آموزهاست ‫دیگه چی می‌تونیم بگیم؟

‫ولی اتهامشون دقیقاً چیه؟

‫اگر می‌دونستیم حداقل می‌شد...

‫می‌خوای بگم ‫"این‌کارو کردین اون‌کارو کردین"؟

‫مثل بچه‌ها؟

‫سنی ازتون گذشته ‫بیخیال شو دیگه

‫شخصا با دانش‌آموزها صحبت کردم

‫خوشبختانه

‫شکایت در مورد رفتارتون توی کلاسه

‫چیکار کردیم؟

‫- نمی‌تونم اینو بهتون بگم ‫- چیکار کردیم؟

‫کنان جان، آروم باش ‫بذار آتاکان حرفش تموم بشه

‫اگر در مورد چیزی ‫خارج از کلاس بود

‫وقتی‌که هیچکس دیگه‌ای حضور نداشته

‫هیچکس نمی‌تونست ‫بهتون کمک کنه

‫کی تهمت زده؟ ‫حداقل بگو توی کدوم کلاس هستن؟

‫بازم میگم، در اینجور موارد

‫این اطلاعات همیشه محرمانه می‌مونه

‫کافیه دیگه. بسه

‫نمی‌تونیم اسم کسی رو بهتون بگیم

‫اینجوری نمی‌تونین بی‌طرفانه رفتار کنین

‫گوش کنین چی میگم

‫هیچوقت سعی نکنین بفهمین کی بودن

‫وگرنه توی بد دردسری میفتین

‫به‌خدا اون‌موقع ‫حتی منم نمی‌تونم نجاتتون بدم

‫زانوهاتون رو خم کنین ‫زورتون از زانوهاتون میاد

‫بنداز

‫این شکلی نه

‫چطوری وایمیسیتی؟

‫صبر کن. منو نگاه کن

‫شونه‌ها رو بده بیرون

‫حالا سرویس بزن

‫این شکلی نه

‫قضیه چیه؟ این مسخره‌بازیا چیه؟

‫نمی‌دونم، تولگا

‫- تو از کی شنیدی؟ ‫- از بکیر

‫گفت باهاتون حرف می‌زنه

‫آره خیلیم خوب حرف زد!

‫گزارشمون رو به منطقه داده

‫- خدایی؟ ‫- حالا وقتشه ما صحبت کنیم

‫- توی دفترشه ‫- صبر کن. وایسا

‫بکیر؟ می‌خوام باهات صحبت کنم

‫قضیه چیه؟

‫بدون اینکه به ما بگی گزارشمون رو دادی؟ چرا؟

‫فقط از قوانین پیروی کردیم

‫قوانین؟ کدوم قوانین؟

‫- ببین... ‫- کار خودتو کردی

‫حرفی برای گفتن نمی‌مونه

‫هم مدیرکل و هم فرماندار

‫به‌خاطر نحوه‌ی برخوردت شوکه شدن

‫من فقط از قوانین پیروی کردم

‫بحث قوانین نیست

‫بیخیال قوانین

‫پشت قوانین مخفی نشو

‫تو از بالادستی‌هات بیشتر حالیته؟

‫بیخیال اون‌ها

‫به شماها یه چیزی میگن، به من یه چیز دیگه

‫حتی بهم گفتن ‫بهترین کار رو انجام دادم

‫- دروغ نگو ‫- چرا باید دروغ بگم؟

‫- ما هم باهاشون حرف زدیم ‫- خب که چی؟

‫واسه من دروغ دروغ نکن

‫آروم باشین بچه‌ها

‫در بازه. دانش‌آموزها می‌شنون

‫برید بیرون

‫اینجا نپلکین. برید دیگه

‫می‌دونم از دستم عصبانی هستین

‫حتی شاید حق با شما باشه

‫ولی به محض اینکه قضیه رو شنیدم ‫به یکی از دوستان مشاورم زنگ زدم

‫توی تخصص اوناست دیگه، مگه نه؟

‫آره

‫اونم گفت "مخفیش نکن"

‫"وگرنه، یقه‌ی تو رو می‌گیرن"

‫راست میگه

‫دارم سعی می‌کنم خودمو بذارم جای تو

‫و در مورد معلم‌هامون هم فکر کنم

‫دارم بلند بلند فکر می‌کنما ‫شاید بهتر بود...

‫نه. نه

‫فقط می‌خوام بگم...

‫بیخیال اینکه کی چیکار کرده

‫هرکی اینجاست باید بگه قصدش چی بوده

‫قصد؟ چه قصدی ممکنه داشته باشم؟

‫منم دارم سعی می‌کنم ‫همینو بفهمم

‫بیخیال بابا

‫خودتو بذار جای من

‫خب، دارم سعی می‌کنم

‫ولی بازم بعید می‌دونم ‫مثل تو رفتار می‌کردم

‫- پس چیکار می‌کردی؟ ‫- اول با معلم‌ها حرف می‌زدم

‫باشه، ولی فرض کنیم...

‫معلم‌ها گناهکار بودن، اونموقع چی؟

‫فرضاً میگم

‫میومدن بگن "آره کار ما بوده"؟ ‫عمراً همچین اتفاقی نمیفته

‫اگر یکی تصورات بچه‌ها رو به‌کار گرفته ‫تا معلم‌ رو بدبخت کنه چی؟

‫اونموقع کی از معلم دفاع می‌کنه؟

‫نباید مدیر به حرف دو طرف گوش بده

‫و اونقدر شجاعت داشته باشه ‫که با عقل خودش قضاوت کنه؟

‫اگر مسئولیت مدرسه گردنت بود ‫حرف دیگه‌ای می‌زدی

‫فقط می‌خواستی ‫از جایگاه خودت محافظت کنی

‫سعی نکن از زیرش شونه خالی کنی

‫شونه خالی نمی‌کنم ‫احترامتو نگه دار

‫من فقط از قوانین پیروی کردم

‫پشت قوانین مخفی نشو

‫چند ساله داریم توی این خراب‌شده ‫کنار همدیگه می‌پوسیم؟

‫این حق رو پیدا نکردیم

‫که قبل از ارسال گزارش ‫بهمون خبر بدی؟

‫حق با توئه، ولی این جزو مسائل عادی نیست

‫آدم وقتی همچین چیزهایی می‌شنوه ‫مطمئن نیست باید چیکار کنه

‫برای همین میگی بهتره ‫از یک متخصص بپرسی، مگه نه؟

‫همه‌ش حرف خودتو تکرار می‌کنی

‫محض رضای خدا، ماجرا رو ‫از اول تعریف کن ببینیم چی شده

‫- باید بفهمیم چی شده دیگه ‫- آره راست میگه

‫جمعه...

‫اون پسره دمیر...

‫لیزر آورده بود مدرسه ‫و می‌گرفت به سمت دامن دخترها

‫دخترها اومدن پیش من شکایت کردن

‫برای همین همه‌ی پسرها رو جمع کردم

‫- توی کلاس سال هشتم ‫- آره، تولگا هم بود

‫و کوثر دخترها رو جمع کرد

‫کجا؟

‫کوثر و صائمه جفتشون اونجا بودن ‫ولی کوثر صحبت کرد

‫گفتم کجا؟

‫- کلاس سال پنجم ‫- سال پنجم، آره

‫وایسا ببینم. کوثر به دخترها چی گفت؟

‫از همون توصیه‌های معمولی

‫توصیه؟ دقیقاً چی گفت؟

‫صائمه بهم گفت...

‫در مورد دقت بیشتر ‫روی ظاهر و رفتارشون بوده

‫که به معلم‌های مرد نزدیک نشن

‫که دیگه بزرگ شدن

‫که حتی وقتی از کنارشون رد میشن مراقب باشن

‫که اینطور، عجب گناهی

‫وقتی از کنارمون رد میشن، ها؟

‫زنیکه‌ی جانماز آب‌کش وقیح!

‫بکیر بقیه‌ی ماجرا رو می‌دونه ‫خودش اونجا بود

‫کوثر به دخترها گفت ‫همه‌چیز رو متعادل و رسمی نگه دارن

‫یعنی چی زیاد نزدیک نشن؟

‫یعنی اینکه معلم‌ها هم ‫نباید زیاد صمیمی بشن

‫برای همین پرسید ‫کسی شکایتی داره یا نه

‫چشه این زن؟

‫اصلاً نمی‌فهمم

‫این چه وضعشه آخه! ‫باورم نمیشه!

‫گفته مراقب باشن ‫مگه مشکلش چیه؟

‫به‌نظر من که سرتاپای وجودشو ‫نفرت گرفته، ولی بگذریم

‫خیلی‌خب. بعدش چی شد؟

‫بعد دو تا از دخترها ‫دستشون رو بردن بالا

‫قبل از اینکه صحبت کنن ‫بهشون گفتم بیان بیرون

‫اومدیم اینجا

‫- کی بودن؟ ‫- اینش مهم نیست

‫بیخیال، می‌تونی بهمون بگی

‫حداقل بگو کدوم کلاس بودن ‫کلاس هفتم؟ هشتم؟

‫اینم نمی‌تونم بگم ‫قانون به‌هیچ عنوان این اجازه رو نمیده

‫مدیرکل به‌شدت روی این نکته تاکید کرد

‫نباید اسمی برده بشه ‫تا از دانش‌آموزها محافظت بشه

‫پس دیگه کی توی اتاق بود؟

‫من، کوثر

‫صائمه و دخترها

‫اینجا باهاشون حرف زدیم ‫نه جلوی بقیه‌ی بچه‌ها

‫مهم نیست. درهرحال کوثر به همه میگه

‫دانش‌آموزها چی گفتن؟

‫حتی از بیانش هم ‫حس بدی پیدا می‌کنم

‫نه. نه. باید اتهامات رو بدونیم

‫گفتن دستت رو انداختی ‫دور کمر و گردنشون

‫من؟

‫من هیچوقت همچین کاری نکردم

‫من این‌کارو حتی ‫با صمیمی‌ترین دوست‌هامم نمی‌کنم

‫- یعنی چی آخه؟ ‫- من چی؟

‫مدام لپ‌هاشون رو نیشگون می‌گیری ‫همچین چیزی گفتن

‫نیشگون می‌گیرم؟ کدوم نیشگون؟

‫می‌خواستن بیشتر هم بگن

‫ولی نگران شدم ‫و جلوشون رو گرفتم

‫ای خدا!

‫- حالا اینکه باورشون کرده باشم یا نه... ‫- اینش مهم نیست

‫قضیه تو نیستی

‫می‌خوایم بفهمیم چی شده

‫منظورم همینه ‫مشکل باور کردن یا نکردن نیست

‫دهنمو باز نکنا

‫هفت ساله می‌بینم مدیرها میان و میرن

‫برای گرفتن این شغل پارتی‌بازی می‌کنین

‫بعد گند می‌زنین و بدبختیش رو ما می‌کشیم

‫چرت و پرت نگو

‫کجاش چرت و پرته؟

‫- کنان، اشتباه می‌کنی ‫- اشتباه‌ها رو تو کردی تموم شده رفته

‫ببین، کنان ‫خودت می‌دونی من عضو اتحادیه نیستم

‫هیچ رفیق مدیرکلی ندارم

‫خب که چی؟ ‫همه همه‌چیزو می‌دونن

‫- معلومه ‫- همه همه‌چیزو می‌دونن، نگران نباش

‫یک مدیر باید بدونه ‫توی بحرانی مثل این باید چیکار کنه

‫ای بابا! شاید به‌خاطر این ‫از دست من عصبانی هستی

‫چون فکر می‌کنی ‫خودت باید مدیر می‌شدی

‫- به هیچ عنوان ‫- شاید درست میگی

‫تو بیشتر از همه اینجا بودی

‫ولی تقصیر من نیست ‫که شغل رو به تو پیشنهاد ندادن

‫به‌ خود خدا قسم...

‫وقتی این شغل رو بهم پیشنهاد دادن ‫اول از همه گفتم...

‫کسی که بیشتر از همه اینجا بوده ‫باید مدیر بشه

‫برو از خودشون بپرس

‫مشکل این نیست

‫چرا همینه دیگه

‫نخیر، این نیست

‫شما همه‌تون سال‌هاست ‫همدیگه رو می‌شناسین

‫من بعد از شماها اومدم اینجا

‫یک اتهامی شنیدم

‫اونقدرها که نمی‌شناسمتون

‫طبیعتاً نمی‌تونم مطمئن باشم

‫پس باید همون کاری رو بکنم ‫که قوانین میگن

‫کاریه که شده

‫بهمون بگو کی بودن

‫لطفاً پای منو به این ماجرا باز نکنین

‫همین الانشم تا خشتک توی ماجرایی

‫اصلاً راه نداره

‫منو توی دردسر نندازین

‫خودتون می‌دونین قوانین سفت و سختی ‫ در این مورد وجود داره

‫مثل مدیر حرف نزن!

‫مگه قراره چیکار کنیم؟ ‫اسلحه دست بگیریم بریم سراغشون؟

‫منم دارم همینو میگم

‫چه اهمیتی داره بدونین یا نه؟

‫بذارین مبهم باقی بمونه ‫مگه چی میشه؟

‫توی مدرسه همه خبردار میشن جز ما

‫این چه مسخره‌بازیه ‫بدبینی دهنمون رو سرویس می‌کنه

‫درهرحال که همه قضیه رو می‌شنون ‫بلاتکلیف نذارمون دیگه

‫پس به‌زودی خودتون می‌فهمین

‫یکم تحمل کنین ‫منو توی دردسر نندازین

‫عجب بزدلی هستی بابا

‫دوستی به چه دردی می‌خوره

‫وقتی یکم خطر یا فداکاری نکنی؟

‫لازم نکرده با حرف زدن ‫در مورد دوستی منو قانع کنی

‫جواب نمیده

‫ببین چطوری حرف می‌زنه

‫می‌دونستی سعی کردن اخراجت کنن ‫چون با فردوس دوست شده بودی؟

‫ما رفتیم و حل و فصلش کردیم

‫دروغ گفتیم و به‌خاطرت قسم خوردیم ‫خودمونو به خطر انداختیم

‫چرا باید رازی رو نگه داری

‫که بالاخره قراره افشا بشه؟

‫بیخیال. چرا باید به‌خاطر ‫فردوس منو اخراج کنن؟

‫- چرت و پرت نگو ‫- شهردار توی نخ دوست‌دخترت بود

‫می‌دونم، ولی وقتی دست رد ‫ به سینه‌ش خورد، بیخیال شد

‫پس، طبیعی نیست ‫که می‌خواسته از شرت خلاص بشه؟

‫امکان نداره ‫با عقل جور درنمیاد

‫ببین...

‫باشه، هرچی تو بگی ‫من دیگه حرفی ندارم

‫ببین...

‫قول دادیم به کسی نمیگیم خبردار شدیم

‫درست میگم، کنان؟

‫معلومه. می‌دونیم ممنوعه

‫نه دانش‌آموزها

‫و نه هیچکس دیگه‌ای خبردار نمیشه

‫فقط آسون نیست

‫که نفهمیم قضیه چی بوده

‫پرونده بسته شده رفته، خب؟

‫باز کردن دوباره‌ش فایده‌ای نداره

‫توی این خراب شده

‫تو بهتر از همه ما رو می‌شناسی، درسته؟

‫گور پدرت، تونگا

‫ذهن بچه‌ها همینطوری کار می‌کنه

‫تو نامه‌ش رو گرفتی

‫اونم داره بابتش انتقام می‌گیره

‫و دوست احمقی هم داره

‫که از دست کنان عصبانیه

‫- چی؟ ‫- می‌بینی توی این سن ذهنشون چطور کار می‌کنه؟

‫وایسا ببینم، یعنی داری میگی...

‫ببین

‫از من چیزی نشنیدین. فهمیدین؟

‫معلومه، جوری رفتار می‌کنیم ‫که انگار چیزی نمی‌دونیم

‫بهترین کار همینه

‫معلومه. بچه‌بازی درنمیاریم

‫وایسا ببینم ‫یعنی داری با قطعیت بهمون میگی کار...

‫دقیقاً. کار اون احمق‌ها بوده

‫سویم و آیلین

‫متاسفانه. منم تعجب کردم

‫ولی شاید نباید تعجب می‌کردم

‫به قول معروف ‫"هیچ چیزِ انسانی برای من بیگانه نیست"

‫خیلی‌خب، ولی اون کسی که...

‫نامه رو گرفت من نبودم

‫حتی نامه رو ازشون گرفتم ‫تا از سویم محافظت کنم

‫از کجا باید این جزئیات رو می‌دونسته؟

‫فکر کرد خوندیش

‫و من این وسط چیکاره‌م؟

‫من که اصلاً از قضیه‌ی نامه خبر نداشتم

‫من چه می‌دونم، کنان

‫ولی حتی خوابش رو هم نبینید

‫که در این مورد باهاشون صحبت کنین

‫توی بد دردسری میفتین

‫قضیه تمام شده رفته

‫باز دوباره شر به پا نکنین

‫خودمون می‌دونیم ‫مدیرکل بهمون هشدار داد

‫ولی آخه خیلی غیرمنصفانه‌ست

‫همه‌ش میگی غیرمنصفانه‌ست

‫الان دیگه فراتر از این حرفاست

‫ولی بهت گفته بودم

‫ اینقدر بهشون کادو نده

‫عجبا

‫حالا تقصیر منه؟

‫منظورم این نبود

‫خب؟

‫اینجا با جایی که ازش اومدی فرق می‌کنه

‫هر منطقه واقعیت‌ها

‫و رسم و رسوم‌های خودشو داره

‫درست میگم؟

‫همچین چیزهایی اینجا ممکنه ‫باعث ایجاد سوءتفاهم بشن

‫محض رضای خدا

‫در مورد رسم و رسوم‌هاتون ‫دهنمو باز نکنا

‫وقتی موقع حرف زدنه، حرفای گنده گنده می‌زنی

‫ولی وقت عمل می‌رسه، قالب تهی می‌کنی

‫چه ربطی داره؟ ‫من فقط دارم وضعیت رو برات میگم

‫گور بابای وضعیت!

‫تو که جلوی حرف مردم کوتاه میای

‫چرا در مورد ‫بی‌عدالتی‌های دیگه زر می‌زنی؟

‫آروم باش

‫اشتباه کردم که سعی کردم ‫عادت‌های کوته‌فکرانه‌تون رو گسترش بدم؟

‫خطر متمدن کردن اینجا رو به جون بخرم؟

‫این مردم رو متمدن می‌کنه؟

‫غیر از این چجوری متمدن میشن؟

‫یه نگاهی به اطراف خودت بنداز

‫اگر ما معلم‌ها این‌کارو نکنیم، کی بکنه؟

‫اگر ما هم توی این ‫فرهنگ سرکوبگرتون گیر بیفتیم

‫کی قراره این‌کارو بکنه؟

‫ببین، اینجا حتی تفکر تو رو هم تغییر داده

‫توی شهر شما ‫ممکنه بود الان توی دادگاه باشیم

‫چی داری میگی واسه خودت؟

‫پس همیشه در مورد هدایا همچین نظری داشتی

‫ولی هیچوقت روراست نیومدی بگی

‫تا الان صبر کردی

‫این چیزیه که اعصابمو خرد می‌کنه

‫یعنی چی؟ نمی‌تونیم ‫به یک دانش‌آموز خوب هدیه بدیم؟

‫کسی همچین حرفی نمی‌زنه

‫ولی اگر هیئت مدیره‌ی مدرسه

‫بعداً در مورد این هدایا بشنوه

‫ممکنه مشکلات جدی ایجاد کنه

‫برای این میگم

‫مجبورم کردین همه‌شو بخورم

‫همه‌شو خوردم که حیف نشه

‫- صبح‌ به‌خیر، آقا ‫- صبح به‌خیر

‫صبح به‌خیر، آقا

‫صبح به‌خیر

‫بشینید

‫دفترهاتون رو دربیارین

‫دفترهاتون

‫- درآوردیم ‫- حرف نباشه

‫دفترهاتون رو دربیارین

‫عنوان

‫ژرفانمایی

‫چی؟

‫ژرفانمایی

‫یعنی چی؟

‫ساکت

‫- توی دفتر نقاشی‌هامون بنویسیم؟ ‫- هرجا می‌خواین بنویسین

‫حرف نباشه ‫بنویسین، ساکت!

‫حرف نباشه. حرف نباشه

‫دارم سعی می‌کنم یه چیزی ‫توی مغزهای کوچیکتون فرو کنم

‫کارمو سخت‌تر نکنین

‫فهمیدین؟

‫هیچکدومتون هنرمند نمیشین

‫این مشخصه

‫سیب‌زمینی و چغندر قند می‌کارین

‫که پولدارها بتونن راحت زندگی کنن

‫مگه نه؟ متاسفانه همینطوره

‫حقیقت همینه ‫کاریش نمی‌تونیم بکنیم

‫ولی باید همینطوری ادامه بدیم

‫پس حرف نزنین ‫و هرچی میگم بنویسین

‫اون بخش پایینی رو هم بنویسیم، آقا؟

‫چی؟

‫اون بخش پایینی ‫اون رو هم بنویسیم؟

‫چرا داری اینو می‌پرسی؟

‫آخه بینش فاصله‌ست ‫اون رو هم بنویسیم؟

‫گفتم چرا داری اینو می‌پرسی؟

‫- اون رو هم بنویسیم...؟ ‫- دارم می‌پرسم چرا؟

‫نمی‌فهمی؟

‫به چه زبونی دارم حرف می‌زنم؟

‫نگفتین باید چی رو بنویسیم

‫هرچی می‌خواین بنویسین

‫من اینجا چه غلطی می‌کنم آخه؟

‫- می‌خواستی منو ببینی؟ ‫- بیا داخل

‫بعضی از دانش‌آموزها اومدن پیش من

‫و گفتن بهشون توهین کردی

‫- گمونم ازت ترسیدن ‫- واقعاً؟

‫بهشون برخورده بود

‫کی بودن؟

‫مهم نیست کی بودن

‫گفتن بهشون گفتی

‫سیب‌زمینی و این چیزها بکارن

‫فقط دارم بهت میگم ‫بیشتر مراقب باشی

‫صحیح

‫چون اگر به والدینشون بگن ‫دردسر درست میشه

‫می‌دونی که هزار تا امید و آرزو دارن

‫باشه فهمیدم

‫زیاد بهشون سخت نگیر، باشه؟

‫باشه، فهمیدم

‫کاملاً فهمیدم

‫بشینید

‫بیا. بیا اینجا

‫تو. با توام

‫پاشو بیا اینجا

‫شانس آوردی جای دوری زندگی می‌کنی

‫تا خونه‌ت خیلی راهه

‫وگرنه از کلاسم اخراجت می‌کردم. فهمیدی؟

‫حالا برو بیرون

‫برو کنار در وایسا

‫بجنب، برو بیرون

‫برو بیرون

‫برو بیرون

‫بیرون

‫کس دیگه‌ای تنش می‌خاره؟

‫خجالت نکشینا، یه فکری براش می‌کنیم

‫صفا

‫چه کراوات قشنگی!

‫- آره آقا ‫- بعداً یه روزی بهم قرضش بده

‫چشم، حتماً آقا

‫- آقا؟ ‫- بله؟

‫شما اولین معلمی هستی ‫که از دست سویم عصبانی میشه

‫انتظارشو نداشتم

‫چه کنیم دیگه

‫واقعاً تعجب کردم

‫"تا کسی نمرده نمیشه گفت خوشبخت بوده یا نه"

‫- مگه نه؟ ‫- آره آقا

‫از من به شما نصیحت

‫به حرف خاله‌ زنک‌ها

‫و آب‌ زیرکاه‌های کلاس گوش نکنین

‫- باشه؟ ‫- باشه، آقا

‫اگر دیدین دارن مزخرف میگن ‫بیاین به من بگین

‫- باشه؟ ‫- باشه آقا

‫خیلی‌خب

‫بله؟

‫سویم به خواهرم گفت...

‫خیلی‌خب پسر، منظورم الان نبود ‫منظورم از این به بعد بود

‫اینطوری حرف گذشته رو پیش نکش

‫همه‌مون می‌دونیم...

‫اینجور آدما دقیقاً کی و چی هستن

‫چند نفر بیشتر نیستن، مگه نه؟

‫آره

‫همیشه آدمایی مثل اینا پیدا میشن

‫مهم اینه که بدونین ‫چطوری باهاشون برخورد کنین

‫بهترین راه اینه که ‫ازشون فاصله بگیرین

‫دیگه باهاشون دوست نباشین

‫باشه؟

‫باشه آقا

‫به دیوار تکیه نده

‫گفتم تکیه نده

‫از دیوار فاصله بگیر

‫با تواما ‫از دیوار فاصله بگیر

‫فاصله بگیر

‫ببین به چه وضعی افتادیم، صمد

‫حالا حالاها مونده ‫بدبختی‌هامون تمام بشه

‫حتی به خواهرزاده‌م هم نزدیک نمیشم

‫با ‌این‌حال ببین چی میگن

‫از اون‌موقع اشتهام رو از دست دادم

‫به‌جای معلمی باید می‌رفتم چوپانی

‫حداقل اونجوری آرامش داشتم

‫آره واقعاً

‫گوسفند چروندن توی کوه

‫بهتر از معلمی توی مدرسه‌ست

‫تولگا تظاهر می‌کنه باهامون همدردی می‌کنه

‫ولی خودش و فردوس ‫پشت سرمون بهمون می‌خندن

‫امروز صداشون رو شنیدم ‫فکر کنم دارن از این قضیه کیف می‌کنن

‫واقعاً؟ کجا؟

‫توی اتاق معلم‌ها

‫وقتی منو دیدن ساکت شدن

‫بذار بخندن لعنتیا

‫ای‌کاش می‌شد از این جهنم‌دره می‌رفتم

‫دیگه هرگز هیچکدومشون رو نمی‌دیدم

‫آره خب

‫ولی بازم هضم کردنش سخته

‫ناسلامتی همکاریم

‫گور بابای هرچی همکاره

‫همه دنبال زمین زدن بقیه‌ن

‫همه‌شون بدبختن، نمی‌بینی؟

‫آره، دقیقاً

‫ولی واقعاً نزدیک بود پدرمون دربیاد

‫نزدیک بود تیتر خبرها بشیم

‫اغراق نکن ‫نیازی نیست اینقدر بترسی

‫بعد از این همه چیزی ‫که پشت سر گذاشتم، چرا باید بترسم؟

‫هفت ساله اینجایی

‫چیزی جز کسالت و ملالت ندیدی

‫اصلاً هم اینطور نیست. اینطور نگو

‫حتی اون اوایل هم

‫آسون نبود

‫وقتی فهمیدم فرستادنم اینجا

‫ماه آگوست...

‫هفت سال پیش

‫بالای کوه نزدیک روستامون بودم

‫داشتم چوپانی گله‌ی بابامو می‌کردم

‫خیالم راحت شد ‫که یک شغلی گیرم اومده

‫خیلی خوشحال شدم

‫و همون روز شنیدیم ‫دامادمون مرده

‫تازه با خواهرم ازدواج کرده بود

‫چی شد؟

‫رفته بود دیاربکر ‫خواهرم اونجا درس می‌داد

‫البته اونجا کسی نمی‌شناختش

‫فکر کردن جاسوسه ‫و توی مرکز شهر با تیر زدنش

‫نه بابا

‫بعد سازمان عذرخواهی کرد

‫فکر کردن جاسوس ارتشه

‫دخل بدبخت رو آوردین

‫عذرخواهیتون به چه دردی می‌خوره؟

‫چه بد

‫متاسفانه شرق کشورمون ‫خون و خونریزی عادتشون شده

‫حتی نمی‌تونستم بابت معلم شدنم شادی کنم

‫همزمان هم فهمیدم شادی چیه هم غم

‫میگما، قراره امسال بری

‫یک عکس هم با همدیگه نداریم ‫دو ساله هم‌خونه‌ایم

‫بیا همین‌جا یک عکس بگیریم

‫- ها؟ ‫- باشه؟

‫خیلی‌خب. سلفی بگیریم؟

‫نه. بهتر از اون

‫با این منظره‌ی پشت سرمون

‫خیلی‌خب

‫چجوری بگیریم؟

‫بیا اینجا

‫- می‌خوای بذاریش اونجا ‫- می‌ذارمش روی زمان‌سنج

‫منظره‌ی خوشگلیه

‫- اینجوری وایسیم؟ ‫- آره

‫- آماده‌ای؟ ‫- آره آماده‌م

‫حالت چطوره؟ بهتر شدی؟

‫خوبم، ممنون

‫سرم زدی، ها؟

‫- آره ‫- آره؟

‫اینو می‌برم

‫ببر

‫می‌خوای بگم کسی بیاد کمک؟

‫نیازی نیست. خودم می‌تونم

‫لیست داخلشه ‫حتی اندازه‌ی چکمه‌ها

‫- بده به بچه‌ها ‫- باشه

‫بیا تو

‫گفتیم برات کاپشن بفرستن

‫هر کاپشنی دوست داری از توی کارتن بردار

‫چشم آقا

‫اینو برمی‌دارم

‫خوبه. اونجا پلاستیک هست ‫بذارش توش

‫باشه

‫توی کارتن رو نگاه کن، دلیله

‫می‌تونی هر کاپشن و بافتنی ‫که دوست داشتی برداری، خب؟

‫میشه اینا رو بردارم، آقا؟

‫باشه. پشت سرت پلاستیک هست

‫بذارشون توش

‫مبارکت باشه ‫به کسی نشونشون نده

‫به نفر بعدی بگو بیاد داخل

‫ممنون، آقا. خداحافظ

‫بیا داخل

‫تو توی کلاس منی؟

‫بله

‫- اسمت چیه؟ ‫- حلیمه

‫خیلی‌خب

‫هرچی می‌خوای از توی کارتن بردار

‫اینجا نوشته چکمه

‫باشه

‫پدرت چیکاره‌ست؟

‫بابام نیستش

‫توی شهره؟

‫ولی والدینت زنده‌ن، درسته؟

‫آره

‫خیلی‌خب

‫- انتخاب کردی؟ ‫- آره

‫خوبه. انتخاب خوبیه

‫زیادی برات کوچیک نیست؟

‫نه، اندازه‌ن

‫پشت سرت پلاستیک هست

‫بذارشون توش

‫حالت خوبه؟

‫پرت شدیم هوا

‫یادمه افتاده بودم روی زمین

‫همه داشتن داد می‌زدن و ناله می‌کردن

‫اونجا هنوز پام سرجاش بود

‫یک گلوله‌ی آهنی رگم رو قطع کرده بود ‫و قانقاریا گرفتم

‫باورنکردنیه

‫بعدش چی شد؟ ‫آمبولانس و پلیس‌ اومد؟

‫نه بابا. حتی یک افسر پلیس ‫به افرادش گفت "جاروشون کنین"

‫توی گزارش هست

‫آمبولانس‌ها خیلی دیر کردن ‫و تاکسی‌ها حاضر نشدن زخمی‌ها رو ببرن

‫نمی‌خواستن صندلی‌هاشون کثیف بشه

‫آره

‫هم به این دلیل ‫ و هم به دلایل خیلی بدتر

‫فقط به‌خاطر این تونستم برسم بیمارستان ‫چون یک آقایی یک راننده تاکسی رو قانع کرد

‫وگرنه... دوست‌های زیادی رو ‫اونجا از دست دادم

‫بعد از اون هم ‫اون آقاهه رو دیدی؟

‫آره

‫پنج یا شش ماه بعد باهام تماس گرفت

‫عضو واحد شرقیه

‫دوران بستری بودنم خیلی مزخرف بود

‫هشت ماه بیمارستان بودم

‫بیشتر دکترها از اتحادیه‌ی خودمون بودن

‫تمام تلاششون رو کردن ‫که پامو نجات بدن، ولی نشد

‫بعد از اینکه قطعش کردن ‫فکر می‌کردم قراره بمیرم

‫هرگز فکر نمی‌کردم ‫میشه همچین دردی رو تجربه کرد

‫اگر می‌گفتن "اگر والدینت رو بکشیم ‫دردت قطع میشه"

‫با کمال میل قبول می‌کردم

‫فقط برای اینکه جلوی درد رو بگیرم

‫شرمنده که این‌ها رو ‫موقع خوردن براتون تعریف کردم

‫نه بابا اشکال نداره

‫واقعاً باورنکردنیه

‫حرفی برام نمیاد

‫آدم تا بعضی چیزها رو تجربه نکرده ‫درکشون نمی‌کنه

‫اینم قطعاً یکی از اون موارده

‫بقیه‌ی معلم‌های مدرسه ‫قضیه‌ی انفجار رو می‌دونن؟

‫نه، فکر می‌کنن تصادف کردم ‫شاید بعضی‌هاشون بدونن

‫ازت نپرسیدن؟

‫نه چندان. مدرسه‌مون بزرگه

‫هرکی سرش به کار خودشه

‫و من با کسی صمیمی نیستم

‫بهتره ندونن

‫فقط قضاوتت می‌کنن

‫جالب اینجاست که ‫تا این اتفاق نیفتاده بود

‫حتی خانواده‌م هم از چیزی خبر نداشتن

‫مسائل سیاسی رو دنبال می‌کنن ‫ولی تندرو نیستن

‫خانواده‌ی منم همینطورن

‫آخه خانواده‌ی تو ‫چطور می‌تونن تندرو باشن؟

‫تمام عمرشون توی یک روستای کوچیک بودن

‫تنها نگرانی‌شون دام‌هاشون ‫و زن دادن توئه

‫اینو نگو

‫چنان تندروها و متعصب‌هایی توی اون ‫روستای کوچیک دیدم که نگو

‫کنان اهل یک روستای علویه

‫فرهنگشون مثل شماهاست

‫اون فرقه‌ اهمیتی برام نداره

‫- همه‌شون عقب‌مونده‌ن ‫- آره معلومه

‫آره

‫ولی حتماً خیلی داغون شدن

‫- کی؟ ‫- خانواده‌ت

‫معلومه

‫اونو خودش یه داستان غم‌انگیز دیگه‌ست

‫واردش نمیشم

‫از طرز راه رفتنت معلوم نیست

‫به‌خدا! از منم بهتر راه میری

‫ممنون

‫پای مصنوعی باکیفیتیه

‫دولت به بعضی‌ها پای مصنوعی میده ‫ولی نه با این کیفیت

‫باعث میشن لنگ راه بری

‫اگر خودت بری بگیری ‫فقط مبلغ ناچیزی بهت میدن

‫- خب، همینم خودش خوبه ‫- آره

‫راستی قضیه‌ی ماشینت به کجا رسید؟

‫منتظرم دلال ماشین بیارتش

‫عه، پس گرفتی؟

‫آره معلومه

‫عالیه!

‫یکم طول می‌کشه ‫تا پدال گاز و ترمز رو عوض کنن

‫عالیه. حرف نداره

‫- تبریک میگم ‫- ممنون

‫زندگیت رو متحول می‌کنه ‫حالا ببین کی گفتم

‫خب، کی قراره بری از نمایشگاه بیاریش؟

‫میشه یک عکس ازت بگیرم؟

‫چرا؟

‫خب، معلومه که می‌تونی

‫حقیقتش صورت خیلی جالبی داری

‫صورتی که کل تاریخچه‌ی ‫این سرزمین توش دیده میشه

‫- راست میگی؟ ‫- آره. معلومه

‫برای نقاشی‌های چهره‌م ازش استفاده می‌کنم

‫باشه مشکلی نیست

‫یخورده بشقاب رو ببر اون‌طرف‌تر

‫دستتو ببر کنار

‫از تصویر ببرش بیرون

‫این شکلی می‌گیرم

‫چیکار کنم؟ به تو نگاه کنم؟

‫هیچی. فقط به دوربین نگاه کن

‫اولش قیافه‌ت عادی به‌نظر میاد

‫ولی بعدش به‌نظر میاد غم خاصی

‫در اعماق صورتت دیده میشه

‫ولی کاملاً مطمئن نیستم

‫شرمنده اگر یخورده رفتارم عجیب شد

‫نه، اشکالی نداره. ممنون

‫تکون نخور

‫لبخند نزن

‫راستی، قراره والدینم برن استانبول ‫دیدن خواهرم

‫می‌تونین دو نفری بیاین خونه‌مون ‫براتون غذا درست می‌کنم

‫باشه، ولی نمی‌خوایم بهت زحمت بدیم

‫زحمتی نیست

‫قرار نیست ضیافت راه بندازم ‫ولی از گرسنگی هم نمی‌میرین

‫ماکارونی و شراب که قطعیه

‫عالیه

‫- غذای مورد علاقه‌م ‫- واقعاً؟

‫عاشق ماکارونی و شرابم

‫باشه

‫خیلی دوست دارم

‫هوا افتضاحه

‫واقعاً؟

‫همه‌جا رو یخ گرفته

‫حواسشون نبوده ‫شیر آب مسجد یخ زده

‫صد بار بهشون گفتم آب رو باز بذارین

‫حتی چکه هم بکنه کافیه

‫همیشه یه احمقی شیر رو می‌بنده

‫اونقدر هوا سرد بود ‫نمی‌دیدم کجا دارم میرم

‫هوا مثل سیاهچاله تاریکه

‫بهتره بعد از اینکه اینو خوردم برم

‫چی؟

‫گفتم بهتره برم

‫چرا؟ هنوز که زوده

‫نه، بهتره برم ‫برق قطع شده

‫دقیقاً، چرا باید توی خونه ‫توی تاریکی بشینی؟

‫- مادرش منتظره ‫- چی؟

‫مادرش منتظره

‫هرموقع از شب بری خیابون‌شون

‫یک سایه‌ای پشت پنجره‌شون می‌بینی

‫مادرشه که پشت پنجره وایساده

‫تمام شب اونجا منتظر می‌مونه تا برگرده

‫هزار بار بهش گفتم

‫نمی‌دونم کی قراره برگردم

‫ولی گوشش بدهکار نیست

‫به‌محض اینکه می‌رسم نزدیک خونه ‫چراغ رو خاموش می‌کنه و میره می‌خوابه

‫انگار من نمی‌بینم ‫حداقل با چراغ خاموش منتظر باش

‫تقصیری هم نداره ‫بهت اعتماد نداره

‫حالا بهتر شده

‫وقتی جوون‌تر بود ‫مادرش موقع تاریک شدن هوا...

‫ می‌زد بیرون و دنبالش می‌گشت

‫الان دیگه چندان نمی‌تونه این‌کارو بکنه

‫زن بیچاره همینطوری دم پنجره منتظر می‌مونه

‫پس از همون موقع می‌دونسته

‫چیو؟

‫- چی چیو؟ ‫- چیو می‌دونسته؟

‫که یک ولگرد بی‌خاصیت کله‌خرابی

‫زندگی اینجا همینطوریه

‫فقط مادر من نیست، تمام مادرهای اینجا ‫دلشون مثل سیر و سرکه می‌جوشه

‫هفت سالم که بود

‫توی شب تاریکی مثل امشب

‫پاسبان‌ها اومدن و بابام رو ‫ از تخت کشیدن بیرون و بردن

‫همینطور که داشتن می‌بردنش ‫بابام گفت "صبر کنین"

‫همه وایسادن

‫جیب‌هاش رو گشت

‫یک بلیط بخت‌آزمایی پیدا کرد ‫دادش به مامانم و رفت

‫دیگه هیچوقت ندیدمش

‫برای همینه که مادرم ‫سال‌هاست نگرانمه

‫نه به‌خاطر اینکه کله‌خرابم

‫بگذریم

‫جالب اینجاست که...

‫تنها چیزی که از اون شب یادمه

‫پدرم نیست

‫نور بخاریه که افتاده بود روی سقف

‫تا سال‌ها با خودم فکر می‌کردم

‫چرا اینو یادمه

‫بعد متوجه شدم ‫مهم این نیست که چه اتفاقی افتاده

‫مهم چیزیه ‫که فراتر از دید آدمه

‫اینکه توی وجود آدم چه‌خبره

‫- چیزی هم برنده شدین؟ ‫- چی؟

‫بلیط بخت‌آزمایی، چیزی برنده شدین؟

‫نه، هیچی

‫- حتی در حد پول بلیطش؟ ‫- نه

‫ای بابا. با همچین بلیطی ‫چیزی برنده نشدین؟

‫بیخیال اینا

‫همیشه همین وضعه

‫همیشه همین حرفا رو می‌زنه ‫هر سال، تظاهر می‌کنه می‌خواد بره

‫بعد می‌بینم توی چای‌خونه لم داده

‫باید یه فکری به حال این وضعت بکنی ‫همینطور الکی حرف نزن

‫وقتی قرار نیست ‫حرف و عملت یکی باشه

‫می‌خوای بری؟ خب برو

‫فکر می‌کنی زندگی چریکی هتله؟

‫یک شغل درست‌و‌حسابی پیدا کن

‫تا مادرت شب‌ها بتونه بخوابه

‫اول مادرتو نجات بده

‫بعد می‌تونی دنیا رو نجات بدی

‫باشه، وحید. اگر اینطور فکر می‌کنی ‫خفه‌خون می‌گیرم

‫ببین

‫زمونه عوض شده

‫مثل سابق نیست ‫حالا فقط بحث کینه‌ست

‫همه دنبال انتقام هستن

‫دیگه هیچی مشخص نیست

‫هیچکس نمی‌دونه کی چی می‌خواد

‫یا اینکه کی کجا کوتاه نمیاد و چرا؟

‫قصد و غرض همه‌ی طرف‌ها نامشخصه

‫ببین منو

‫اگر بری توی باتلاق، غرق میشی

‫در این شکی نیست

‫ولی اگر می‌خوای ‫باتلاق رو خالی کنی

‫باید باهوش باشی و واردش نشی

‫و باید صبور باشی

‫اگر دلت می‌خواد غرق بشی، اونش دیگه ‫ تصمیم خودته. درست میگم، آقا معلم؟

‫می‌دونی نظر من چیه؟

‫اگر قفسه بزنی و این چیزایی که ‫ریختی روی زمین رو بذاری روش

‫مغازه‌ خیلی تر و تمیز‌تر به‌نظر میاد

‫دلت داره کم میاره، وحید

‫ظاهراً ترس تمام وجودت رو گرفته

‫حتماً به‌خاطر سنته ‫ولی اشکالی نداره

‫کی حرف از ترس زد؟

‫زندگی فقط توی شکم پر خلاصه نمیشه

‫- پس چیه؟ ‫- خیلی چیزاست!

‫اگر لازم باشه غرق هم میشم ‫مگه چی برای از دست دادن دارم؟

‫چی داری؟

‫جونت چی، احمق؟

‫و جوونیت، جوونیت

‫فکر می‌کنی این بی‌ارزشه؟

‫همینطوری فقط دهنتو باز می‌کنی

‫چرت و پرت میگی

‫زندگی باارزشه حتی اگر بی‌هدف

‫بی‌دین و ‌ایمان و ناشرافتمندانه باشه؟

‫یکم ویسکی بهم بده

‫معلومه که هست

‫قطعاً هست

‫شک نکن که هست

‫فکر می‌کنی هرکی اسلحه‌ی ‫"ماوزر" نداره پست و حقیره

‫مگه نه؟

‫این جمله از کی بود؟

‫"جوانی چیز فوق العاده‌ایست"

‫"حیف که دست جوون‌ها حروم میشه"؟

‫پس یعنی ما بی‌هدف

‫بی‌دین و ‌ایمان و بی‌شرفیم؟

‫کسی همچین حرفی نزد

‫ولی اگر همینطور ادامه بدی، یکی میگه

‫گیریم که بگن، مگه چی میشه؟

‫مشکل خودته ‫چرا از من می‌پرسی؟

‫ولی یه روزی میگن

‫باید جرات داشته باشن ‫همچین حرفی بزنن

‫باید خایه‌ی فولادی داشته باشن ‫که بیان همچین حرفی بزنن

‫هر خری همچین حرفی بزنه

‫شکمش رو آبکش می‌کنم

‫این بچه‌بازیا چیه

‫چرا اسلحه درمیاری؟

‫تعجب می‌کنم

‫حق اون کثافت رو نذاشتی کف دستش

‫همونی که همیشه ‫حرف از شرف می‌زنه

‫مگه چی می‌تونستم بهش بگم؟

‫خودت می‌دونی منظورم چیه

‫چرا معما میگی

‫اینو بهت گفتم ‫که بفهمی کی دوستته و کی دشمنت

‫اگر کسی بیاد... خب؟

‫وسط روستای کوفتی وایسه

‫و پشت سر تو حرف بزنه

‫من جلوش درمیام

‫من همچین آدمیم

‫همچین اجازه‌ای بهش نمیدم

‫حالا من مقصر شدم؟

‫ای‌کاش اصلاً دهنمو باز نمی‌کردم

‫کسی مقصر نیست

‫اگر دهن طرف رو نبندی

‫اگر اجازه بدی صحبت کنه

‫همینطور به حرف زدن ادامه میده

‫همیشه حرف‌های گنده گنده می‌زنی

‫ولی حتی جلوی زر زدن اضافی ‫یک نفر رو هم نمی‌‌گیری

‫درست نیست که اینطوری

‫ببخشیدا

‫بگذریم، من دیگه میرم

‫بمون، با هم میریم

‫- نه ‫- با همدیگه میریم

‫اگر نرم نمی‌تونم صبح بلند بشم

‫خب بلند نشو. بگیر بشین

‫نه، نه

‫بهتون خوش بگذره

‫اذیت نکن، بیا بشین

‫هی

‫محض رضای خدا، چته تو آخه؟

‫چرا اینقدر بهش سخت می‌گیری؟

‫اصلاً چی داشتی می‌گفتی؟ ‫متوجه نشدم

‫مدام میاد بهم میگه

‫"فلانی و فلانی همچین حرفی در موردت زدن"

‫و از این مزخرفات

‫اگر میگن، پس چرا هیچ غلطی نمی‌کنی؟

‫مگه مجسمه‌ای چیزی هستی؟

‫نمی‌تونی حرفی بزنی؟

‫اولین بارش هم نیست

‫خیلی‌خب، باشه

‫دیگه طاقتم طاق شد

‫هنوزم فکر می‌کنم ‫زیادی بهش سخت می‌گیری

‫جلوی کسی دراومدن ‫که همیشه راحت نیست

‫مردم همیشه دهنشون بازه ‫بیخیالش

‫ببین، بیخود بی‌جهت بچه رو ناراحت کردی

‫باید از دلش دربیاری

‫آخه می‌دونی، توی این مناطق

‫ طرف کسی رو نگرفتن آسون نیست

‫همه ازت می‌خوان ‫جبهه‌ت رو مشخص کنی

‫بعضیا بهت میگن بزدل ‫بقیه میگن خائن

‫یکی دیگه میاد میگه ‫نون به‌نرخ روز می‌خوری

‫زندگی اینجا همینطوریه

‫دو تا گاو یک نفر رو درمان کردم

‫بعد همون طرف اومد به سگم شلیک کرد

‫چرا؟

‫چون آدمه

‫آره، آدمه دیگه

‫چه می‌کنی؟ هنوز بیداری؟

‫آره

‫باید برم چرا‌غ‌های مدرسه رو خاموش کنم

‫وظیفه‌ی من بود و یادم رفت

‫چایی داری؟

‫نه، ولی می‌تونم درست کنم

‫باشه، تو چایی درست کن ‫من میرم چراغ‌ها رو خاموش کنم

‫باشه

‫کلیدها رو میدی؟

‫آها باشه

‫این چیه؟ تو اینا رو کشیدی؟

‫- چی؟ ‫- نقاشی‌های روی دیوار

‫نه

‫قبل از من یک معلم تاریخ اینجا بوده

‫وقتی رفت

‫حتی ازم خواست ‫پول اوپن آشپزخونه رو هم بدم

‫- نباید می‌دادی ‫- معلومه که ندادم

‫وقتی ندادم، سعی کرد ‫برش داره با خودش ببره

‫مردک احمق...

‫تابه‌حال آدم به این عوضی ندیده بودم

‫حتی توی ماه مِی هم زغال‌هاشو می‌سوزوند

‫تا کس دیگه‌ای نتونه ازشون استفاده کنه

‫آره دیگه

‫یه عوضی به تمام معنا بود

‫حتماً بچه‌ش این نقاشی‌ها رو کشیده

‫چرا از اون موقع دیوارها رو رنگ نزدی؟

‫چرا باید رنگ بزنم؟

‫بگذریم

‫راستی

‫احتمالاً اتفاقی که افتاد ‫توی کل روستا پخش شده

‫چی؟

‫- منظورت...؟ ‫- آره

‫پشت سرمون حرف درمیارن

‫- چه حرفی؟ ‫- نه حرف خاصی

‫فقط حرف درمیارن

‫گور باباشون ‫پخش بشه، به جهنم

‫به جهنم؟

‫تکه‌تکه‌مون می‌کنن

‫هیچی نمیشه بابا

‫فکر و خیال الکی نکن

‫فکر و خیال الکی نمی‌کنم

‫فقط نمی‌تونم بیخیالش بشم

‫بیخیال چی؟

‫برام قابل هضم نیست

‫یا بهتره بگم ‫با عقلم جور درنمیاد

‫که چطور این دخترها

‫که اینقدر براشون احترام قائلم

‫و ظاهراً اینقدر منو دوست دارن

‫می‌تونن همچین حرف‌هایی ‫در موردم بزنن؟

‫طرز فکر بچه‌ها همینطوریه

‫خدا می‌دونه چی تو سرشون می‌گذره

‫آره، ولی با عقل جور درنمیاد ‫همین رفته روی اعصابم

‫گور باباشون. اعصاب خودتو بابتش خرد نکن

‫گور بابات، تولگا ‫همیشه‌ی خدا همینقدر بیخیالی

‫اشتباه می‌کنی ‫منم شوکه شدم

‫حتی گفتم "ببینین دخترها"

‫"این‌ اتهامات خیلی جدیه"

‫اونا هم گفتن ‫"آره، ولی ناراحت شدیم" و از این حرفا

‫پرسیدم "پس چرا دور و بر ‫معلم‌تون می‌پلکیدین؟"

‫چی گفتن؟

‫معلومه که حرف مشخصی نزدن

‫"ولی آخه آقا اله و بله و..."

‫منم گفتم "ببینین..."

‫باشه باشه، اونا چی گفتن؟

‫مثلاً سویم چی گفت؟

‫دقیقشو یادم نمیاد

‫مثلاً گفت ناراحت شده و این‌ حرفا

‫به‌علاوه گفت می‌ترسه

‫می‌ترسه؟

‫- آره یه همچین چیزی ‫- از چی می‌ترسه؟

‫نمی‌دونم والا

‫ولی ظاهراً بیشتر می‌خواستن ‫کنان رو بدبخت کنن

‫چطور مگه؟

‫انگاری که از دست کنان عصبانی بودن

‫و تو توی این جریان گیر افتادی

‫منظورت چیه؟

‫فقط میگم شاید هدفشون کنان بوده

‫چرا؟

‫شاید کنان حسودی می‌کنه ‫که دخترها از تو خوششون میاد نه اون

‫برای همین زیادی باهاشون خودمونی میشه

‫آخه همچین چیزی ممکنه؟

‫نمی‌دونم والا

‫شاید همچین چیزی باشه

‫یعنی میگی کنان هدف اصلی‌شون بوده

‫و من الکی پام به این ماجرا باز شده؟

‫آره

‫راستش آیلین بیشتر از کنان گلایه کرد

‫ولی سویم هم یه حرفایی زد

‫مثلاً گفت لپ دخترها رو نیشگون می‌گیره

‫جدی میگی؟

‫توی کلاس بهشون خیره میشه

‫عجب، می‌بینی به‌خدا

‫به‌نظر نمیاد شجاعت ‫همچین کارهایی رو داشته باشه

‫البته شایدم داشته باشه

‫نمی‌دونم والا

‫شاید سویم آیلین رو تشویق کرد ‫ باهاش بیاد که تنها نباشه

‫خودت که سویم رو می‌شناسی

‫نه چندان

‫نظر من اینه

‫من اینجا چیکار می‌کنم آخه؟

‫گیر چه آدمایی افتادیم؟

‫چرا اومدیم توی این شغل کوفتی؟

‫اون همه سال صرف درس خوندن شد

‫این قضایا رو به کسی نگیا

‫باشه. به کی می‌تونم بگم؟

‫اینا فقط نظر من بود

‫شاید درست نباشه

‫نه، احتمالاً درسته

‫آقا رو باش

‫اصلاً به قیافه‌ش نمی‌خوره!

‫بعد واسه من ‫حرف از اخلاق می‌زنه!

‫میگه نباید هدیه بدم ‫و حد و مرزها رو رعایت کنم

‫عجب، عجب، عجب

‫فکر کرده می‌تونه منو قربونی کنه

‫چقدر موذیه این آدم

‫- سلام ‫- سلام

‫چیزی خوردی؟

‫آره، از شهر کیک گرفتم ‫توام بخور

‫عالیه

‫تمام روز چیزی نخوردم

‫این عالیه

‫گرمش کن

‫نیازی نیست ‫همینجوری خوبه

‫چایی می‌خوری؟

‫نه، ممنون

‫نوش جان

‫چی شده؟

‫منظورت چیه؟

‫چرا چیزی نخوردی؟

‫داروی والدینم تمام شد

‫نسخه‌ی جدید لازم داشتن

‫داروخونه قبول نکرد ‫گفت باید شخصاً بیان

‫یه پیرمرد پیرزن چطوری می‌تونن ‫این همه راه بیان؟

‫توام رفته بودی شهر؟

‫خب، بیشتر توی بیمارستان بودم

‫واقعاً؟ اگر می‌دونستم ‫می‌تونستیم با هم برگردیم

‫آره، ولی مشخص نبود کی می‌تونم برگردم

‫مشخص نبود؟

‫پیش مکانیکی هم رفتم

‫اینقدر سرم شلوغ بود ‫نتونستم چیزی بخورم. تو چیکار کردی؟

‫یادته...

‫رتبه‌بندیم رو خراب کرده بودن؟

‫- رفتم درستش کنم ‫- درستش کردن؟

‫نق زدن، ولی درست شد

‫هیچ‌ جای دیگه‌ای ‫ دفتر آموزش پرورش به این مزخرفی نداره

‫چطوری می‌تونن رتبه‌بندیت رو فراموش کنن؟

‫آره، خب

‫کارمندها هم انسانن دیگه

‫آره

‫ولی این قضیه تاثیر زیادی ‫روی آینده یک معلم داره

‫چند تا نمره کم و زیاد بشه تعیین می‌کنه

‫ قراره کل دوران جوونیت کجا باشی

‫اگر متوجه نمی‌شدی، خیلیا

‫ناعادلانه ازت میفتادن جلو

‫دقیقاً

‫خوب شد حلش کردی

‫حس کردم ماشینتو اونجا دیدم

‫می‌خواستم بیام سمتتا ‫ولی مطمئن نبودم

‫چرا زنگ نزدی؟

‫نمی‌خواستم مزاحمت بشم

‫چه مزاحمتی آخه؟

‫نمی‌دونم والا. می‌شدم؟

‫چی می‌شدی؟

‫مزاحمت می‌شدم؟

‫نه، چطور مگه؟

‫« بانک زراعت »

‫می‌بینم که داری نون می‌بری خونه ‫رفیق "نورای"

‫ولی اجازه میدی سگ‌های بیچاره

‫از گرسنگی بمیرن

‫اونا هم سرنوشت خودشونو دارن

‫عجب

‫فکر نمی‌کردم به سرنوشت باور داشته باشی

‫تازه کجاشو دیدی

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫زودتر از همیشه از مدرسه دراومدم ‫تا برم دفتر آموزش و پرورش

‫یکم پول نقد هم لازم داشتم

‫تو تازه از مدرسه دراومدی؟

‫آره. امروز توی مدرسه ‫مراسم حراج خیریه داشتیم

‫مثل همیشه اتلاف وقت بود

‫انتظار جشن داشتی؟ ‫همین که مراسم خیریه بوده خداروشکر کن

‫کجا میری؟

‫وقت داری بریم قهوه بخوریم؟

‫الان وقت ندارم

‫باشه

‫راستش، منم چندان وقت ندارم

‫دیگه باید برگردم

‫خیلی‌خب. پس می‌ذاریمش ‫برای یک وقت دیگه

‫شرمنده

‫نه بابا، اشکال نداره

‫- می‌ذاریم برای یک وقت دیگه ‫- باشه

‫کنان چیکار می‌کنه؟ خونه‌ست؟

‫کنان؟ نمی‌دونم والا ‫گفت باباش مریضه

‫بعد از اون باهاش صحبت نکردم

‫همونطور که گفتم ‫زودتر از همیشه از مدرسه دراومدم

‫تو ندیدیش؟

‫نه، کجا دیده باشمش؟

‫نمی‌دونم، همینطوری پرسیدم

‫بگذریم. بعداً صحبت می‌کنیم

‫باشه. شما دو تا ‫این آخرهفته وقتتون خالیه؟

‫- می‌تونین بیاین خونه‌م ‫- چی؟

‫بهتون که گفتم، خانواده‌م دارن میرن ‫برای شام بیاین

‫آها، آره

‫- شنبه خوبه؟ ‫- باشه

‫ما که مشکلی نداریم ‫والدینت رفتن؟

‫نه، فردا میرن

‫خیلی‌خب. پس به کنان بگو

‫ساعت هفت خوبه؟

‫آره، هفت عالیه

‫خیلی‌خب. بعداً آدرسم رو ‫براتون می‌فرستم

‫باشه

‫اشکالی نداره جلوی همسایه‌ها بیایم اونجا؟

‫- همسایه‌ها؟ ‫- آره

‫ما زن‌ها جنگیدیم و حقوقی پیدا کردیم ‫خبر که داری

‫- این چه حرفیه ‫- همینطوری پرسیدم

‫- چندین دهه مبارزه کردیم ‫- آره

‫آره چجورم

‫درست همونطوری هستی ‫که انتظار داشتم، رفیق نورای

‫بعداً می‌بینمت

‫- خداحافظ ‫- مراقب خودت باش

‫- سلام ‫- سلام

‫بفرما تو

‫- حالت خوبه؟ ‫- عجبا، پیش پا خوردم

‫کنان کجاست؟

‫اگر بگم تنها اومدم چی؟

‫چرا؟

‫کنان خیلی مشغله داره

‫پدرش پیر و مریضه، می‌دونی

‫باید بهم می‌گفتی

‫می‌تونستیم بندازیمش برای بعداً

‫واقعاً؟ بهش فکر کردما، ولی...

‫حماقت کردم؟

‫نه

‫- اگر می‌خوای می‌تونم برما ‫- نه

‫- جدی میگما ‫- چندان مهم نیست

‫فقط حیف شد ‫که این ضیافت از دستش رفت

‫- بیا تو ‫- درهرحال خودش ضرر کرده

‫نه، نیازی نیست

‫کسی دید داری میای داخل؟

‫- کسی دیدت؟ ‫- نه

‫مثل دزد اومدم داخل

‫پس اون حق‌هایی که بدست آوردی چی شدن؟

‫آره خب، ولی دلیل نمیشه ‫الکی دردسر درست کنیم

‫خدمت شما

‫ممنون، نیازی نبود بیاری

‫قابل نداره

‫خوبه، خوبه

‫کسی خونه نیست، درسته؟

‫والدینم رو توی کمد زندانی کردم ‫مزاحم نمیشن

‫درضمن، خیلی خوشگل شدی

‫دامنت بهت میاد

‫ممنون

‫اینا رو از سبزی‌فروشی خریدی؟

‫مثل جعفری بسته‌بندیش کرده

‫محض احتیاط اینطوری آوردمش ‫خودت می‌دونی اینجا اوضاع چطوریه

‫- می‌ذارمشون توی آب ‫- باشه

‫بفرما بشین. گرسنته؟

‫می‌تونیم همین الان غذا بخوریم

‫آره، شاید

‫پس می‌شینم سر میز

‫باشه. منم الان میام

‫اگر بگی اینا رو خودت کشیدی ‫باور نمی‌کنم

‫من کشیدم. چطور مگه؟

‫خیلی خوشگلن

‫به این میگی در سطح ‫کلاس آموزش اجتماعی؟

‫نه بابا

‫نه، جدی میگم

‫نقاشیت خیلی بهتر از منه

‫فقط نمی‌فهمم چطور می‌تونی

‫توی قیافه‌ی کنان معنای خاصی پیدا کنی

‫آدم هیچوقت نمی‌دونه ‫کجا می‌تونه معنایی پیدا کنه

‫وقت انتقالی نزدیکه ‫می‌خوای چیکار کنی؟

‫به هر راهی متوسل میشم ‫که از اینجا فرار کنم

‫ببینیم فرصتی پیش میاد یا نه

‫و تو، هنوزم به فکر انتقالی نیستی؟

‫می‌تونی هرجایی بری ‫اگر من جای تو بودم...

‫- رفتن برام سخته ‫- چرا؟

‫اول اینکه خانواده‌م ‫برای همچین چیزی آماده نیستن

‫توی استانبول آشنا دارم

‫بچه‌های سازمان

‫اگر برم اونجا ‫توی معاشرت به مشکل برنمی‌خورم

‫آره. اونجا معاشرت نکردن غیرممکنه

‫اگر اونجا نتونی ‫هیچ‌جای دیگه‌ای هم نمی‌تونی

‫بالاخره یکی باید اینجا بمونه

‫اگر همه‌مون بریم چی میشه؟

‫آره، اینم هست

‫ولی باید به زندگی خودت فکر کنی

‫زندگی مسیر خودشو طی می‌کنه

‫من به‌قدر کافی فداکاری کردم ‫بقیه‌شو بقیه انجام بدن

‫چهار سال! همینقدر کافی نیست؟

‫هرچی تو بگی

‫ولی به‌نظرم داری یخورده اغراق می‌کنی

‫در مورد چی اغراق می‌کنم؟

‫تمام مشکلاتت رو می‌اندازی گردن اینجا ‫به‌نظرم درست نیست

‫- فکر کردی استانبول چجوریه؟ ‫- نمی‌دونم والا

‫هرجا بری مشکلاتت هم همراهت میان

‫فعلاً نمی‌تونم به همچین چیزی فکر کنم

‫فقط اینو می‌دونم ‫که اینجا داره داغونم می‌کنه

‫هرجا نگاه می‌کنم چیزی جز پوچی نمی‌بینم

‫همه‌چیز به‌خاطر سرما ‫پژمرده و خم شده

‫پر از سگ‌های گرسنه، مریض و بدبخت

‫حتی توی سوئیس هم همین چیزا رو می‌بینی

‫- نگران نباش ‫- مهم نیست

‫با سرنوشتم روبه‌رو میشم ‫چه خوب چه بد

‫من که میگم یا رومی روم یا زنگی زنگ!

‫صحیح

‫منم قبل از انفجار مثل تو بودم

‫جوری بدون آینده‌نگری عجله می‌کردم

‫ که انگار می‌ترسیدم چیزی رو از دست بدم

‫پس باید عاقل، قانع و قدردان باشم؟

‫- نه اصلاً ‫- پس چی؟

‫اگر گلایه می‌کنی

‫یعنی شاید و باید از یک طریقی حلش کرد

‫متوجه چیزی میشی ‫اعصابت خرد میشه و گلایه می‌کنی

‫باید واکنش نشون بدی، ولی نمیدی

‫- به‌جاش فرار می‌کنی ‫- جز این باید چیکار کنم؟

‫- زندگیم رو وقف اینجا کنم؟ ‫- نه

‫وظیفه‌م رو انجام دادم ‫حالا هم دارم میرم

‫چهار سال عمرمو وقف این جهنم‌دره کردم

‫همین کافی نیست؟

‫چرا هست، ولی یکی باید ‫آستین بالا بزنه

‫من همیشه طرفدار عملم ‫مردم باید برای حل مشکلات مشارکت کنن

‫این چیزیه که دنیا نیاز داره

‫بازم می‌خوای؟

‫آره

‫به‌عنوان مثال، سیاست رو دنبال می‌کنی

‫و بابت همه‌چیز عصبانی میشی

‫واقعاً؟

‫آره

‫اخبار رو می‌خونم

‫ولی چیزی رو از نزدیک دنبال نمی‌کنم

‫چون خیلی گلایه می‌کنم ‫اینطور فکر می‌کنی؟

‫گلایه می‌کنی ‫ولی چی عوض میشه؟

‫پدر منم مثل توئه

‫بازنشسته شده و کاری برای انجام دادن نداره ‫فقط عصبانی میشه

‫باید بره جلوی مجلس ‫خودشو آتیش بزنه؟

‫نه، ولی گلایه کردن که چیزیو عوض نمی‌کنه

‫- خب؟ ‫- خب روی عمل تمرکز کن

‫دیدگاهت نسبت به دنیا چیه؟

‫به‌نظرت جایگاهت در این دنیا چیه؟

‫جایگاه من؟

‫منظورم اینه که اهل کدوم "ایسم" هستی؟

‫ایسم؟ ایسم دیگه چیه؟

‫حتماً عضو یک گروهی هستی

‫دلیلی نمی‌بینم خودمو ‫با عنوان مشخصی تعریف کنم

‫شاید قبلاً اینطوری بودم

‫ولی دیگه توی اون فاز نیستم

‫بحث سر فاز نیست

‫چی به دنیا اضافه می‌کنی؟

‫چیکار می‌کنی؟

‫- رقابت اینه که کی کار خیرش بیشتره؟ ‫- نه

‫دارم می‌پرسم جایگاهت چیه ‫به کجا احساس تعلق می‌کنی

‫اگر خواستی جواب بده

‫یک زندگی مصون از همه‌چیز ‫توی گروهی با تفکرات مشابه...

‫چندان با من سازگار نیست

‫چرا؟

‫- به همبستگی اعتقاد نداری؟ ‫- بحث این نیست

‫شاید به‌نظرم همچین چیزی ‫با آزادی نمی‌خونه

‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم

‫فقط اینو می‌دونم ‫که چیزی درونم به‌شدت

‫مخالف اینجور زندگی کردنه

‫ولی قضیه فقط تو نیستی

‫دارم می‌پرسم تو داری برای دنیا چیکار می‌کنی؟

‫هرکسی یه چیزی به دنیا اضاف می‌کنه دیگه ‫موضوع مهمی نیست

‫اونایی که تواناییش رو دارن انجام میدن ‫اونایی که ندارن نمیدن

‫- توی جامعه هرکسی می‌تونه یه‌کاری انجام بده ‫- آره

‫چه حسی پیدا می‌کنی وقتی...

‫توی اخبار تجاوز، فساد و آوارگان رو می‌بینی؟

‫ناراحت میشم ‫ولی مشکلات دنیا تمومی نداره

‫- چشم‌هات رو می‌بندی ‫- نه

مشکلات رو نادیده می‌گیری

‫گیریم که نادیده بگیرم، مگه چی میشه؟ ‫همه که قهرمان نیستن

‫نه نیستن، ولی تو ظاهراً ‫خودخواهی رو ترجیح میدی

‫مگه برای همین نیست که منطق...

‫برابری و وجدان توی دنیا پیدا نمیشه؟

‫فکر می‌کنی قوانین یکسان

‫می‌تونه همه‌جا اجرا بشه؟

‫چیزی که از نظر ما منطقیه ‫توی مغولستان هم منطقیه؟

‫فرهنگ‌ها فرق می‌کنن

‫ولی مگه نیازهای اساسی مردم ‫همه‌جا یکسان نیستن؟

‫از من نپرس ‫من حتی نمی‌تونم افکار خودمم سروسامون بدم

‫مثلاً چه افکاری؟

‫نمی‌دونم

‫به‌نظرم عدالت یک ایده‌ی خیال‌پردازانه‌ست ‫برابری هم همینطور

‫برای همچین چیزی، همه باید برابر باشن ‫که مزخرفه

‫همه‌ چیز با هم فرق می‌کنه

‫دنیا سرتاسر تقلای بین ‫نیروهای متفاوت و همیشه متغیره

‫تاریخ جمع همین چیزاست ‫ولی ما نمی‌پذیریمش

‫حتی دلم نمی‌خواد بهش فکر کنم ‫چون منجر به هرج‌و‌مرج میشه

‫درحالی‌که برای ادامه‌ی زندگی ‫نیاز به نظم داریم

‫برای همین ترجیح میدیم ‫داستان‌های جذاب شما رو باور کنیم

‫حقیقتن، نه داستان

‫ساختار تاریخ همینه

‫به هرج‌و‌مرج به عنوان ‫یک نیروی منفی و مخرب نگاه می‌کنی

‫"ای‌کاش بشریت تاریخ بهتری داشت"

‫متاسفانه، نداره

‫مدام میگی زندگیم رو بپذیرم

‫این خلاف اصول خودت نیست؟

‫نه اصلاً

‫حرف‌های قشنگ ‫هرگز جایگزین آوردن یک سطل آب

‫به‌جایی که از خشکسالی رنج می‌بره نمیشن

‫میشه فکری به حال این دنیای فلک‌زده کرد؟

‫تنها سوال همینه

‫من مخالف همچین چیزی نیستم

‫- ولی چرا داری به من حمله می‌کنی؟ ‫- چون اینجایی

‫خسته شدم از بس ‫این سوالات رو از خودم پرسیدم

‫به‌نظرت نیازی به تغییر نیست؟

‫یه چیزهایی باید تغییر کنن ‫و یک چیزهایی نه

‫از اوضاع دنیا راضیم؟ نه

‫ولی دلیل نمیشه عضو گروه خاصی باشم

‫- مشکل اصلی همینه ‫- چی؟

‫غرق شدن افراد تحصیل کرده‌ای ‫ مثل تو توی شک و تردید

‫عرصه‌ی اجتماعی رو برای آدم‌های جاهل باز می‌ذاره

‫شاید عرصه‌ی اجتماعی ‫برای همونا طراحی شده

‫واضح نیست که تفرقه یک خصلت کاملاً انسانیه؟

‫به راحتی میشه از ایدئولوژی‌ها ‫و حتی اهداف برای رسیدن

‫به مقاصد خاص سوءاستفاده کرد

‫من چندان به این چیزها فکر نمی‌کنم

‫انسان رویاپردازی می‌کنه، سعی می‌کنه ‫می‌سازه و بعد تخریب می‌کنه

‫تاریخ همینطوری شکل می‌گیره

‫برای من، تاریخ یادآور خسته بودن از امیده

‫مگه توام محصول این تاریخ نیستی؟

‫اگر به تاریخ به چشم یک سیستم نگاه کنیم

‫جلوی گیج شدنمون رو نمی‌گیره؟

‫واقعاً فکر می‌کنی

‫ اگر نیاز مردم برطرف بشه، شاد میشن؟

‫چرا که نه؟ تنها چیزی که داریم همین امیده

‫مگه امید همیشه نیروی محرکه‌ی بشریت نبوده؟

‫- مثل منتظر منجی بودن؟ ‫- نه، اون که مزخرفاته

‫دست به‌کار شدن هرگز برابر با ضعف نیست

‫جامعه آزاد باشه ‫ولی مردم آزاد نباشن؟

‫تقلای اجتماعی شامل مسئولیت اجتماعی میشه

‫نظرت در این مورد چیه؟

‫من طرفدار آزادیم

‫کدوم آزادی؟ منظورت از آزادی چیه؟

‫آزادی انسان‌ها

‫تاریخ مسیر خاص خودشو داره ‫سیاره هم همینطور

‫و مسیر بشریت هم به آزادی ختم میشه

‫فکر می‌کنی سوسیالیست‌ها

‫توی قفس زندگی می‌کنن ‫و آزادی‌های چندانی ندارن؟

‫ما هم داریم برای آزادی مردم می‌جنگیم

‫خب، از قضا من عضو ‫برخی سازمان‌های خیریه هستم

‫اونی که باید بازخواستش کنی من نیستم

‫ولی طرز فکرت عجیبه

‫یخورده خودتو به احمقی می‌زنی ‫نمی‌خوای قاطی چیزی بشی

‫ولی اگر یکی دیگه کارو انجام بده ‫تو ازش حمایت می‌کنی

‫باید برم پلیس‌ها کتکم بزنن؟

‫مثل یه لیبرال حرف می‌زنی

‫همچین حمایتی با طرف قوی‌تر رو گرفتن ‫ چه فرقی داره؟

‫پس چرا همین الان این‌کارو نمی‌کنی؟ ‫برو طرف دولت رو بگیر

‫احسنت که تونستی منو طرفدار حکومت بکنی

‫سعی می‌کنی حساسیت آدمو بسنجی

‫همچین کاری مثل قضاوت ‫خودکشی دیگران بی‌نتیجه‌‌ست

‫چیزی رو نمی‌سنجم

‫فقط اعصابم خرد شده که از کسایی ‫که دست به‌کار میشن انتقاد می‌کنی

‫اونم وقتی خودت کاری نمی‌کنی

‫مگه موضوع همین نیست؟

‫اگر بگم به مردم اعتماد دارم راضی میشی؟

‫هرچی فکر می‌کنی بگو ‫درهرحال که میگی

‫ولی کلی‌گویی می‌کنی

‫بعضی جاها استثنا وجود داره ‫و دلیل هم داره که استثنا هستن

‫به‌نظر من حتی فداکاری هم

‫اکثر اوقات باعث مدیون شدن دیگران میشه

‫حتی عامل انتحاری هم ‫این‌کارو می‌کنه که وجود داشته باشه

‫نه اینکه از بین بره

‫وقتی اعتماد بی‌پایه و اساس افرادی که

انگیزه‌شون بر پایه‌ی ایدئولوژیه رو می‌بینم

‫بی‌اختیار عصبانی میشم

‫اصول اخلاقی کورکورانه و تغییر ناپذیرشون

‫و شادی‌شون از اینکه مثل هم فکر می‌کنن

‫ببخشیدا

‫چرا اینقدر مهمه که همه ‫مثل همدیگه فکر کنن؟

‫و بین این همه سروصدا

‫من تک و تنهام

‫ولی با وجود تمام این‌ها

‫نجوایی که از درون وجودم می‌شنوم

‫بهم یادآوری می‌کنه مخالفت کردن

‫و احساس کسلی کردن، چقدر انسانیه

‫دلیل نمیشه چون رابطه‌ی

‫بین وسواس‌ها و ایده‌ها رو می‌بینم

‫آدم بی‌اخلاقی باشم

‫اینکه یک نفر حاضره خودش رو

‫برای یک آرمان یا هدف والا فدا کنه

‫حتی اگرم شستشوی مغزی شده باشه

‫- ارزش نداره؟ ‫- چرا

‫به‌خصوص توی این دوره زمونه

‫معلومه که داره

‫پس این یعنی باید یجورایی ‫ اون بمب‌گذار انتحاری

‫که پات رو ازت گرفت رو ‫درک کنی و ببخشی

‫می‌تونی این‌کارو بکنی؟ ‫حالا افکار و باورهاش هرچی بوده باشه

‫اگر نیاز باشه می‌تونم ‫بحث این نیست

‫و نگفتم تو آدم بی‌اخلاقی هستی

‫اگر اون کسایی که قضاوتشون می‌کنی

‫با یک آرمان مشترک متحد شدن چی؟

‫مگه بعضی از بدی‌ها رو نمیشه فقط

‫با همون همبستگی که ازش متنفری شکست داد؟

‫- معلومه ‫- "معلومه"

‫معلومه که همینطوره ‫باهات که مخالفت نمی‌کنم

‫حرف من اینه

‫خودت خوب می‌دونی ‫اعمال یک جامعه

‫مجموع اعمال تک‌تک افراد اون جامعه نیست

‫مگه همین دلیل کافی نیست ‫که خودتو قاطی گله نکنی؟

‫حالا دلایل و انگیزه‌هاشون هرچیم می‌خواد باشه

‫مرفه‌های بی‌درد شاید بتونن همچین کاری بکنن

‫به قول معروف ‫ "اگر به‌صورت گله‌ای اینور اونور بری"

‫"چیزی جز باسن دیگران نمی‌بینی"

‫خب، ممکنه برای بعضی‌ها ‫اون باسن‌ها بیانگر نعمت

‫امنیت و گرما باشن

‫- درست میگم؟ ‫- گمونم آره

‫تو چی؟

‫تو چجور مشارکت می‌کنی؟

‫- من؟ ‫- آره

‫- من؟ ‫- آره

‫من دیگه نمی‌تونم مشارکت کنم

‫همونطور که می‌بینی ‫به‌خاطر معلولیت بازنشسته شدم

‫این حرفو نزن

‫من که همچین چیزی رو نمی‌بینم

‫من نگاهم به اونجا نیست

‫من نگاهم به جای دیگه‌ایه

‫- برات بریزم؟ ‫- بریز

‫آدم نیاز به زمان داره

‫تا یکی رو بشناسه

‫ولی از طرف دیگه ‫اگر برای برخی چیزها تعلل کنی...

‫فقط وقتت رو تلف کردی

‫درست میگم؟

‫آره

‫میشه این روند رو با چند تا سوال ‫به سرعت پیش برد

‫مطمئنم میشه

‫نیازی به اتلاف وقت نیست

‫لزومی نداره

‫خب؟

‫خب، به عنوان مثال

‫چجوری هستی؟

‫منظورت چیه؟

‫چجور آدمی هستی؟

‫از چه نظر؟

‫به نسبت برداشتت از سوال، بهش جواب بده

‫برداشتت از سوال ‫خودش یک‌جور پاسخه

‫حقیقت رو بگم ‫یا سعی کنم تو رو راضی کنم؟

‫معلومه، حقیقت رو بگو

‫خیلی‌خب

‫یه آدم رمانتیک ‫به‌شدت خانواده‌دوست

‫سخاوتمند...

‫چیه؟ نمی‌تونه حقیقت داشته باشه؟

‫خودت فکر می‌کنی چجور آدمیم؟

‫و بدترین خصلتت ‫مهربونی بیش از حدته، آره؟

‫از کجا فهمیدی؟

‫جدی میگم

‫مثلاً، مذهبی هستی؟

‫گاهی اوقات

‫فکر می‌کنی خدا وجود داره؟

‫برای کسایی که بهش باور دارن، وجود داره

‫داری از جواب دادن طفره میری

‫بگذریم

‫خانواده‌ت رو دوست داری؟

‫چندان چیزی رو دوست ندارم

‫خوبه، حالا داریم ‫به یک جاهایی می‌رسیم

‫دیگه چی؟

‫خودخواهی؟

‫اوف، خیلی

‫عجب، چقدر دل و جرات داری

‫وقتی نمی‌ترسم، آره

‫بچه دوست داری؟

‫گمونم بستگی به بچه‌ش داره

‫معشوق وفاداری هستی؟

‫به‌جز در موارد خاص، آره

‫منظورت چیه؟

‫فکر کنم خودت فهمیدی

‫بگذریم

‫دوست‌دختر داری؟

‫- خیلی وقته نداشتم ‫- چرا؟

‫در این حد بگم که سخت‌پسندم

‫متواضع هم که هستی

‫بیا به افتخار همین بنوشیم

‫خیلی‌خب، سوال آخر

‫چرا در مورد دعوتم ‫به کنان چیزی نگفتی؟

‫خودت حدس بزن

‫یکم قبل‌تر یه چیزی در مورد تاریخ گفتی

‫امید

‫امید و چی؟

‫خسته بودن از امید؟

‫آره، همین

‫خسته بودن از امید

‫اصطلاح قشنگیه

‫منم خسته‌م

‫جوری که انگار خیلی وقته زنده‌م

‫اینجا انگاری همه‌چیز کش میاد

‫کلاس‌ها...

‫زنگ تفریح‌ها...

‫انتظار برای آخرهفته‌ها...

‫شب‌ها

‫همه‌چیز

‫میشه چراغ پذیرایی رو خاموش کنی؟

‫زیادی روشنه

‫- چراغ ‫- باشه

‫راستش، اولش یکم حس عجیبی داشت

‫وقتی پام به پات خورد

‫ولی بهش عادت کردم

‫حتی به‌ طرز عجیبی ‫کم‌کم ازش خوشم اومد

‫از این حرفم ناراحت نشدی؟

‫نه، کاملاً برعکس

‫به‌علاوه، اگر همین الان ‫برای خودمون عادیش نکنیم

‫مثل شمشیر داموکلس ‫هر لحظه ممکنه روی سرمون آوار بشه

‫آره راست میگی

‫راستش، یک لحظه حس کردم

‫اتفاقی که برات افتاد تقدیر بوده

‫انگار اون اتفاق برات افتاد ‫تا زندگی دوباره‌ای بهت بده

‫جوری که انگار با ناقص شدن ‫کامل شدی

‫همیشه اغراق می‌کنی

‫ولی از این فکرت خوشم میاد

‫این تویی؟

‫آره

‫اوایل بیست سالگی خیلی خوبه

‫هرجور دلت می‌خواد و ‫بدون برنامه زندگی می‌کنی

‫توی این سن همه‌چیز برنامه‌ریزی شده‌ست

‫این برای تنظیم مکش هواست

‫با بالا کشیدنش هوا خارج میشه

‫و بهت کمک می‌کنه راحت‌تر راه بری

‫خوبه

‫ولی باطری رو زود خالی می‌کنه

‫عجب. چقدر پیشرفته‌ست

‫ولی گرونه

‫قیمتش در حد ‫یک ماشین نوی سطح متوسطه

‫- نه بابا ‫- شایدم بیشتر، چون قیمت دلار رفته بالا

میگما

بله؟

‫به کنان که چیزی نمیگی، میگی؟

‫چی بهش بگم؟

‫که چه اتفاقی افتاد

‫نمیگم

‫ولی چرا نگم؟

‫همینطوری

‫فقط نگو

‫باشه، نمیگم

‫نمیگم، ولی مگه چه ایرادی داره؟

‫قراره بعداً ببینیش؟

‫آره. قراره بهم رانندگی یاد بده

‫واقعاً؟ عالیه

‫عجب، کنان

‫هیچوقت حرفی از این چیزها نمی‌زنیا

‫یکشنبه اومدی مغازه رو باز کنی؟

‫نق زدن زنم توی خونه ‫داشت دیوونه‌م می‌کرد

‫فرار کردم اومدم مغازه

‫برای خودم صبحونه درست کردم ‫بیا یکم بخور

‫نه، ممنون. خوردم

‫اون پسره چی شد؟ ‫خبری ازش نیست

‫خدا می‌دونه کجا قایم شده

‫حرف از شغل توی کلوپ شبونه زده بود

‫همیشه از این حرفا می‌زنه ‫فکرتو مشغولش نکن

‫چطور مگه؟

‫همینطوری پرسیدم

‫نتونستی پولتو بگیری؟

‫کدوم پول؟

‫مگه بهت بدهکار نبود؟

‫اون که اصلاً مهم نیست

‫یه مدت ندیده بودمش. نگران شدم

‫تو چی؟ از دلش درآوردی؟

‫از اون شب دیگه ندیدمش

‫واقعاً؟

‫- به تو زنگ نزده؟ ‫- نه

‫حالت چطوره؟

‫خوبم، آقا

‫- خواهرته؟ ‫- آره

‫- سلام ‫- علیک سلام

‫کجا بودی؟

‫اونم تمام شب؟

‫دیگه اومدم

‫تو چی؟ نرفتی روستاتون؟

‫نه، قرار نبود برم

‫کلاس جبرانی داشتم

‫کیک گرم خریدم ‫امیدوارم سیر نباشی

‫- با پنیر؟ ‫- آره

‫پس یکم می‌خورم

‫- کم‌رنگ؟ ‫- آره

‫- خوشمزه به‌نظر میاد ‫- آره

‫کجا بودی؟

‫کجا بودی؟

‫می‌دونی...

‫زندگی خیلی عجیبه

‫گاهی اوقات اتفاقاتی میفته ‫که اصلاً انتظارشو نداری

‫مگه چی شده؟

‫دیروز رفتم دفتر آموزش و پرورش

‫قضیه‌ی انتقال و این‌ها ‫ذهنمو مشغول کرده بود

‫همینطوری داشتم دور خودم می‌چرخیدم

‫رفتم از خودپرداز پول بگیرم

‫و بگو کیو دیدم؟

‫کیو؟

‫نورای

‫بعدش چی شد؟

‫وایسادیم یکم حرف زدیم

‫بعد دعوتم کرد بریم خونه‌ش یه چیزی بخوریم

‫منم گفتم باشه

‫خانواده‌ش رفته بودن

‫رفتیم خونه‌ش و حرف زدیم

‫عجب صحبت خوبی بودا. به‌خدا

‫انتظارشو نداشتم ‫دختر خیلی باهوشیه

‫یکم غذا و نوشیدنی خوردیم

‫بعد شراب، بعد الکل و بعد...

‫بعد چی؟

‫بعد...

‫نمی‌دونم والا

‫به‌خدا نمی‌دونم ‫دارم کاری می‌کنم که بعداً ازش پشیمون میشم؟

‫نمی‌دونم والا

‫یعنی چی؟

‫آدم هیچوقت نمی‌دونه

‫ممکنه تو زندگی چی پیش بیاد

‫من به تقدیر و این‌ها باور ندارم

‫ولی تقریباً همچین حسی داشت

‫به‌نظرم اینجور چیزها از کنترل ما خارجن

‫در لحظات مبهم ‫ خارج از کنترل ما اتفاق میفتن

‫برای همین اعمالی هستن...

‫که لازم نیست بابتشون ‫احساس مسئولیت کنیم

‫بخور. من چندان نمی‌خورم

‫باشه می‌خورم

‫خیلی خسته‌م

‫خوشبختانه امروز یکشنبه‌ست

‫استراحت می‌کنم

‫- سلام. چطوری؟ ‫- سلام

‫- نورای ‫- سلام

‫ببخشید بدون دعوت اومدم

‫نه بابا این چه حرفیه ‫خوش اومدی. بفرما داخل

‫چی شده از این طرفا؟

‫بفرما. بفرما تو

‫- با کفش؟ ‫- آره، همینجوریشم کثیفه

‫غافلگیرتون کردم، ها؟

‫شرط می‌بندم انتظار نداشتین بیام

‫آره والا. ولی عجب سورپرایز خوبی

‫به کنان زنگ زدم، ولی جواب نداد

‫برای همین گفتم شانسمو امتحان کنم

‫نشنیدم. داشتم کار می‌کردم

‫تلفنم بی‌صدا بود

‫بفرما بشین لطفاً ‫کتت رو می‌گیرم

‫نیازی نیست، ممنون ‫زیاد نمی‌مونم

‫چطوری این‌موقع روز اومدی اینجا؟

‫با ماشین

‫چه ماشینی؟

‫ماشین خودم

‫- پس ماشینت اومد ‫- آره

‫عالیه. کی اومد؟

‫چند روز پیش

‫به کنان زنگ زدم که ازش بخوام بیاد ‫ولی جواب نداد

‫- برای همین خودم تنها رفتم گرفتمش ‫- تبریک میگم

‫ممنون

‫تبریک میگم ‫ولی چطور جرات کردی

‫توی این آب‌و‌هوا تنهایی بیای اینجا؟

‫می‌تونستیم خودمون بیایم دنبالت

‫ممنون، نیازی نبود

‫باید بهش عادت کنم

‫گمونم کنان سرش شلوغ بوده

‫برای همین مجبور شدم خودم انجامش بدم

‫راستش خوب بود ‫آدم تنهایی بهتر یاد می‌گیره

‫می‌خواستم بیام، ولی فکر کردم ‫دیگه بهم نیازی نداری

‫ممنون

‫چایی درست کردیم. می‌خوری؟

‫یا یه نوشیدنی سرد؟ آبجو؟

‫چایی خوبه

‫الان میارم. کنان تو چی؟

‫نه نمی‌خوام

‫- ممنون ‫- نوش جان

‫چطوری توی تاریکی ‫اینجا رو پیدا کردی؟

‫با جی‌پی‌اس!

‫آها. احسنت!

‫فقط اینجا نیومدم

‫روستای کیرگیندره رو می‌شناسین؟

‫- یکم بعدتره ‫- یک دانش‌آموز مریض اونجا دارم

‫امسال به‌زحمت اومد سر کلاس

‫حالا که رانندگی می‌کنم، می‌تونم ‫بهش خصوصی درس بدم تا عقب نیفته

‫چون نزدیک بودین ‫گفتم یه سر بهتون بزنم

‫خوب کاری کردی

‫چیکار؟

‫درس دادن به دانش‌آموزت. فکر خوبی بود

‫خب، آقا کنان...

‫چرا گوشیتو جواب نمیدی؟

‫دلیل خاصی نداره

‫دلیل خاصی نداره؟

‫- نه ‫- پس چرا جواب نمیدی؟

‫هیچی همینطوری

‫یعنی چی آخه؟

‫به‌خدا درک نمی‌کنم

‫چه اتفاقی بینمون افتاده ‫که همچین رفتاری رو توجیه کنه؟

‫- چی شده مگه؟ ‫- آره، منم دارم همینو می‌پرسم

‫چطوری دوستی‌هایی ‫که با اون همه کم‌رویی شروع شدن

‫یهویی تبدیل به غرور میشن؟

‫جدی میگی؟

‫چی شده مگه؟

‫خب بذار اینطوری بپرسم

‫من کار اشتباهی کردم؟

‫نه

‫اتفاقی که بین من و صمد افتاد ‫منو توی نظرت خراب کرده؟

‫به دوستیمون خیانت کردم؟

‫یا معیارهای اخلاقی که ‫که از یک دختر انتظار داری رو ندارم؟

‫لطفاً فکر نکن انتظاری ازت دارم

‫ندارم

‫فقط کنجکاوم

‫اولین باریه که در این حالتم

‫می‌سنجم نظر بقیه نسبت به من ‫به عنوان یک زن چیه

‫دارم می‌سنجم...

‫توی این حالت...

‫حق یا قدرت انجام چه کارهایی رو دارم

‫سعی می‌کنم بفهمم ‫حالا چه جایگاهی در دنیا دارم

‫باید بفهمم همراه پام ‫چی رو از دست دادم

‫و هنوز چه چیزهایی رو دارم

‫انتظار ترحم، دلسوزی ‫یا درک کردنتون رو ندارم

‫انتظار هیچی رو ندارم

‫مجبور نیستیم دیگه همدیگه رو ببینیم

‫اینم اشکالی نداره

‫شاید یجورایی حق با تو باشه

‫نمی‌دونم. ممکنه

‫ولی...

‫به‌نظرم...

‫تمام چیزهای زیبای دنیا...

‫قبل از اینکه بهش دست پیدا کنیم

‫توی تارهایی که می‌بافیم گیر می‌کنه

‫بگذریم

‫ببخشید بی‌خبر اومدم ‫دیگه بهتره برم

‫- صبر کن ‫- بابت چایی ممنون

‫لطفاً بشین ‫اینطوری نرو

‫ول کن، حالم خوبه ‫همونطوری که اومدم برمی‌گردم

‫هوا بدتر شده

‫نورای. ای خدا، نورای

‫برگرد. ببین، بیا بیشتر صحبت کنیم

‫نورا، صبر کن

‫نورای!

‫نورای!

‫قضیه چیه؟

‫هیچی

‫یعنی چی هیچی؟

‫میشه منو برگردونین شهر؟

‫برف خیلی شدیدتر شده

‫اوایلی که اومدم اینجا

‫بهم گفتن اینجا فقط 2 فصل داره

‫زمستون و تابستون

‫درست می‌گفتن

‫مستقیم رفتیم توی تابستون ‫بدون هیچ بهاری

‫علف‌هایی که ماه‌ها زیر برف بودن

‫بدون سبز شدن زرد شدن

‫حتی پرنده‌هایی

‫که چند هفته پیش با شادی می‌خوندن

‫حالا با خستگی جیک‌جیک می‌کردن

‫مثل یک آسیاب متروکه بودم

‫یک آسیاب بی‌مصرف و مخروبه

‫که حتی پرنده‌ها هم بهش توجهی نمی‌کردن ‫و منتظر تخریب شدن بود

‫در این نقطه‌ی دورافتاده ‫و فراموش شده‌ی زمین

‫مثل خیلی چیزهای دیگه

‫مرز بین خوبی و بدی

‫و رنج و شادی مبهم بود

‫انگار همه‌چیز فقط برای...

‫فراموش کردن گذر زمان اتفاق می‌افتاد

‫انگار که این برف بی‌پایان ‫سعی می‌کرد همه‌چیز رو دفن

‫و فراموشی رو ممکن کنه

‫فصل‌ها میان و میرن

‫امیدها پدیدار میشن و از بین میرن

‫ولی بازم، زندگی ادامه داره...

‫با یک باور صبورانه

‫که بر چیزی ناشناخته بنا شده

‫زمان رفتنم از اینجا ‫داشت سر می‌رسید

‫امروز صبح

‫برای اولین بار از زمان مشکلاتم با سویم

‫با دقت موهام رو شونه کردم ‫و حتی سوت می‌زدم

‫هرچی نباشه ‫آخرین روزهای مدرسه بود

‫یک مراسم حراج خیریه

‫و بعد از اون مراسم فارغ‌التحصیلی داشتیم

‫آفرین، تولگا ‫یه شام مجانی بهت میدیم

‫کجا بودی؟

‫چطور مگه؟ ‫داشتم وسایلمو جمع می‌کردم

‫هنوز کارنامه‌هاتو مهر نزدی

‫مراقب باش، پسر

‫آروم باش ‫قاطی نکن، الان میرم می‌زنم

‫هرکاری می‌خوای بکن

‫ولی میگن مدیرکل قراره بیاد

‫واقعاً؟

‫آره

‫عالیه

‫چی شده؟ یهویی تصمیم گرفتی ‫مهربون باشی؟

‫فکر کردی همچین رفتارهای محبت‌آمیز کوچیکی نجاتت میده؟

‫می‌خواین روی زمین باشه؟

نه

‫کار خوبی کردی

‫این کیک از طرف کیه؟

‫داریم به تمام معلم‌ها کیک میدیم

‫سوالم این نبود

‫دوباره به سوالم فکر کن

‫و داری می‌خندی

‫خیلی بامزه‌ای به‌خدا

‫کیک رو بریده بودن ‫و بقیه‌ی کارهاشو ما انجام دادیم

‫کیک از طرف کیه؟ کی؟

‫ما. از طرف خودمونه آقا

‫من کیک رو آوردم ‫مادرم درستش کرده

‫آها!

‫خیلی‌خب، باشه

‫مگه رژ لب ممنوع نیست؟

‫قرار که نیست فارغ‌التحصیل بشی ‫چرا خوشگل کردی؟

‫شانس آوردی دارم میرم ‫وگرنه بدجوری بهت سخت می‌گرفتم

‫ببخشید

‫انگار همه‌چیز حل شده رفته

‫بابت رژ لب عذرخواهی می‌کنی؟

‫برام مهم نیست ‫اصلاً برو قیر بمال به لبت

‫نه، نبندش

‫نبند

‫بازش بذار

‫خب...

‫دیگه آخر خطه، سویم

‫منظورم برای منه

‫این داستان، این مکان

‫وقتشه اتفاقاتی که افتاد ‫و این خراب‌شده رو فراموش کنم

‫ببینم طعمش چطوره

‫بشین. مثل سرباز سرپا واینستا

‫خوشمزه‌ست

‫کیک بیسکوییتی. منم قبلاً درست می‌کردم

‫راحته. راستش خودم درستش کردم

‫عه، واقعاً؟

‫آفرین خوب شده

‫یه چیزی هست که می‌خواستم ‫در موردش باهات صحبت کنم

‫چیز خاصی نیست ‫ولی حالا که اینجایی تا بهت بگم

‫خب...

‫راستش، می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم

‫یه چیزی که خیلی بابتش کنجکاوم

‫بشین

‫البته اگر خودت می‌خوای

‫درخواست انتقالی دادم ‫احتمالاً خودت شنیدی

‫به‌زودی میرم و دیگه برنمی‌گردم

‫توی همچین مواقعی

‫آدم معمولاً به گذشته فکر می‌کنه

‫به تمام اتفاقاتی که افتاده

‫با خودش فکر می‌کنه نکنه...

‫کسی صدمه دیده باشه

‫کسی که شاید حرف آخری داشته باشه

‫یا بخواد عذرخواهی کنه

‫با توجه به اینکه

‫دیگه قرار نیست برگردم

‫می‌خواستم ببینم ‫سویم می‌خواد چیزی بهم بگه یا نه

‫برو بیرون ببینم!

‫بیرون!

‫کجا بودم؟

‫آها آره، از اونجایی که دارم میرم...

‫و قرار نیست دیگه برگردم

‫چیزی هست که بخوای ‫قبل از رفتنم بهم بگی

‫سویم جان؟

‫مثلاً چی آقا؟

‫دارم میگم، قراره برم

‫و سال بعد دیگه برنمی‌گردم

‫اگر حرفی برای گفتن داری ‫الان تنها فرصتته

‫فرصت دیگه‌ای پیدا نمی‌کنی

‫منظورتون چجور حرفیه، آقا؟

‫نمی‌دونم ‫اینو دیگه خودت باید بفهمی

‫اگر میگی نمی‌دونی ‫اینم خودش یک‌جور جوابه

‫این یعنی...

‫آدم سطحی‌نگری هستی ‫که هیچ اصول اخلاقی نداره

‫و راستشو بخوای ‫این ناراحتم می‌کنه

‫یخورده احساس حماقت می‌کنم ‫که بهت اهمیت می‌دادم

‫منظورم اینه که...

‫خیلی ناراحت و مأیوسم کردی

‫اینکه همچین قصدی داشتی یا نه، نمی‌دونم

‫حتی دیگه دلیلش هم برام مهم نیست

‫چون متوجه شدم هنوزم ‫آدم‌ها رو درک نمی‌کنم

‫هنوز نفهمیدم...

‫کی ارزشش رو داره و کی نداره ‫کی خاصه و کی نیست

‫بزرگ‌ترین اشتباهی بود

‫که در زندگیم مرتکب شدم

‫خب، حرفی برای گفتن نداری؟

‫چی باید بگم، آقا؟

‫عجب رویی داری

‫به‌جای خجالت کشیدن...

‫داری می‌خندی

‫نمی‌خندم

‫مهم نیست

‫نگران نباش

‫سرزنشت نمی‌کنم

‫بعد از این همه اتفاق ‫اصلاً چی می‌تونی بگی؟

‫اصلاً چی برای گفتن می‌مونه؟

‫باشه

‫خیلی‌خب

‫چی شده؟

‫میشه برم؟

‫آره. خودمم یه عالمه کار دارم

‫ولی برای مراسم میاین؟

‫باشه، میام

‫بیا اینجا. یخورده نزدیک‌تر

‫بعد از اینکه از پیششون رفتم

‫شروع به بالا رفتن از تپه کردم ‫که سرتاسر پوشیده از علف خشک بود

‫علف‌های نازک و خشک ‫که حتی اسم‌شون رو هم نمی‌دونم

‫این علف‌های افتاده و ناشناس ‫که هیچکس بهشون اهمیت نمیده

‫برای اولین بار به‌نظرم مهم اومدن

‫چون به‌نظر بی‌ارزش میان ‫مثل زندگیم در اینجا

‫بعد یاد سویم افتادم

‫که توی اون دنبال چی می‌گشتم

‫در این چشم‌انداز بی‌جان و سوت‌و‌کور ‫شاید داشتم توی اون

‫دنبال چیزی می‌گشتم ‫که در خودم پیدا نمی‌کردم

‫یک‌جور انرژی

‫به‌دنبال ردی از تعالی

‫رویای من اون نبود ‫بلکه چیزی فراتر از اون بود

‫فقط می‌خواستم...

‫با اون به دنیایی رویایی برسم ‫که ورای اون ساخته بودم

‫ولی می‌دونستم...

‫که بین ما

‫ورطه‌ای چنان عمیق و گسترده بود

‫که می‌تونست ضجه‌هامون رو در خود خفه کنه

‫فاصله‌ای چنان بی‌رحمانه ‫که تصورمون حتی نمی‌تونه بهش نزدیک بشه

‫رویای غیرممکن‌ها رو داشتم

‫و حالا...

‫بازم دارم توی سرم ‫باهاش صحبت می‌کنم

‫سویم!

‫آخرین باری که با هم صحبت کردیم ‫بهت دروغ گفتم

‫با اینکه خیلی سعی کردم خودمو قانع کنم ‫ولی از آشنایی باهات پشیمون نیستم

‫ای‌کاش می‌تونستم ‫خودمو از دیدگاه تو ببینم

‫مشخصه که در آینده مثل من نمیشی

‫تبدیل به یک زن گستاخ، پر انرژی ‫شاد و امیدوار میشی...

‫که می‌تونه ارتباط نزدیک‌تر ‫و صمیمانه‌تری با زندگی برقرار کنه

‫به همین‌خاطر، غمگینم

‫ولی همزمان برات خوشحالم

‫زندگی همینطوریه

‫حتی این آشنایی تصادفی ما...

‫یک معمای حیرت‌آوره

‫همین حس‌هایی که موقع ‫شکل گرفتن این فکر برانگیخته میشن

‫به این معنیه که اتفاقاتی که افتاده ‫نمی‌تونن بی‌ارزش باشن

‫آره

‫تجربیات، کلمات

‫و احساسات

ممکنه در راهرویی تاریک در این دنیا بازتاب پیدا کرده باشن

‫ولی از قرار معلوم...

‫حقیقت همونقدر که بی‌رحمانه‌ست ‫کسل‌کننده هم هست

‫توام متوجه این موضوع میشی...

‫مثل همه

‫زمان می‌گذره

‫و اگر در این سرزمین ‫پر از موانع بی‌انتها دووم آوردی

‫بازم در آخر ‫زرد و خشکیده میشی

‫می‌بینی به اواسط زندگیت رسیدی

‫و جز برهوتی در وجودت ‫چیز دیگه‌ای به‌دست نیاوردی

‫هیچی

‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی

‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@

‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫WwW.30NaMa.CoM

‫[ کانال تلگرام حسین اسماعیلی ] ‫[ @BDSubs ]