Original subtitles

XVID 592x320 23.976fps 700.1 MB

/Są tryliony podań, a może i więcej...

/wszystkie o psotach i figlach dziecięcych.

/Pozwólcie, że inne w spokoju zostawię

/i tylko to jedno wam teraz opowiem...

/O mamie i o dzieciach...

/Domu i kapeluszu...

/który dziwnym sposobem,

/dotknął kocich uszu.

/Już niebawem do tego dojdziemy.

/spędzając wiele miłych chwil

/w miejscu, co między wzgórzami odkryjemy,

/a miejsce to, jest miastem Anville.

- Szybciej! Nie zdążymy na film! - Może jeszcze tutti-frutti?

/To miasto nie małe, ale też nie zbyt duże...

/dla tych, co spacerują /i dla tych, co są w biurze./

/tych, co kupują spódniczki, drabiny...

/I dla tych, co kwaśny sok pijąc, /śmieszne stroją miny./

/Historia ta zaczyna się na / rogu ulic Main i Montroob.../

/w nienagannym biurze nieruchomości, / którym włada Hank Humberfloob.../

Nieruchomości Humberfloob. W jaki sposób możemy spełnić pańskie marzenia?

Co to znaczy, że odchodzisz?

Jesteś nianią. Nianie są od niańczenia a nie od odchodzenia.

- Tylko wyrodne opiekunki odchodzą. - Przykro mi. Naprawdę muszę już iść panno Walden./

To w takim razie muszę natychmiast wracać do domu.

- Dobrze. Dziękuję, Amy. /- Przepraszam./

Uwaga wszyscy! Jest 9:02.

Zebranie personelu! Zebranie personelu!

Żwawo!

Po pierwsze chciałbym przywitać na naszym pokładzie...

...nowego członka rodziny Humberfloob...

...Jima McFlinnagana!

- Panie Humberfloob, chciałbym podziękować...

- Zwolniony. - Najmocniej przepraszam?

- Zwolniony. - Ale... ale ja...

ZWOLNIONY!

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!

Jak wszyscy doskonale wiemy, dziś wieczór jest nasze co-dwumiesięczne przyjęcie "Poznaj i oczaruj".

Gospodarzem wieczoru jest... Joan Walden.

To czas, kiedy ludzie mogą spotkać się z naszymi agentami nieruchomości...

...w nieformalnym, ale mimo to higienicznym otoczeniu.

Panie Humberfloob, muszę wrócić do domu, do moich dzieci.

Ach tak....

...twoje dzieci.

Joan, pozwól, że wyłożę ci to bardzo wyraźnie.

Jeśli twój dom, będzie równie niechlujny jak zeszłym razem...

...to jesteś ZWOLNIONA!

Wystarczająco wyraźne, panie Humberfloob.

Proszę się nie martwić. Ma pan moje słowo.

Moje dzieci będą tak grzeczne, jak tylko potrafią.

Świetnie.

Nieruchomości Humberflooba.

Jak możemy spełnić pańskie marzenia? Proszę zaczekać.

/Gdy zostawimy włości Humberflooba /skręcając w ulicę Main,

/trzy mile poniżej znajdziemy /Lipplapper Lane.

/Na swój uroczy sposób, urocza to alejka,

/gdzie sąsiad po sąsiedzku woła: "Witam, hejka!"

- Hejka! - Hejka!

/Żywopłoty są przycięte, /chwasty są wyrwane,

/trawnik przystrzyżony, /kwiatki są zasiane.

/A na końcu ulicy,/

/w domu takim, jak wszystkie,/

/magicznego coś zdarzy się,/

/bratu i jego siostrzyczce./

Nevins! Skradamy się.

Dzisiejszy harmonogram.

Po pierwsze: sporządzić harmonogram.

Po drugie: poćwiczyć kolorowanki.

Po trzecie: poszukać odpowiednich studiów.

Po czwarte: zachowywać się spontanicznie.

Po czwarte: stworzyć trwałe wspomnienia z dzieciństwa.

I po szóste: zmodyfikować testament.

Co on wyprawia?

Po dziesiąte: sporządzić jutrzejszy harmonogram.

Panie i Panowie!

Nevins, poproszę o uwagę.

Zaraz będziecie świadkami trzeciego najbardziej spektakularnego wyczynu,

jaki miał miejsce pod tym dachem!

Czy zdajesz sobie sprawę, jak ciężko jest przyznać się przed ludźmi, że jesteśmy spokrewnieni?

Spokojnie, odłożę wszystko na miejsce.

A teraz, halowy ślizg po schodach!

Halowy ślizg po schodach?

Będę to musiała sobie zapisać.

Idź się nie-bawić gdzie indziej.

Czas... na... show!

Nevins!

Nevins, wracaj!

Cześć mamo, co tam?

Masz szczęście, że nie zniszczyłeś mi tej sukienki.

Mamo wiem, że jesteś zła,

ale jest coś, o czym musisz wiedzieć.

- To wszystko wina Sally. - Doprawdy?

A na czym dokładnie polega jej wina?

Daj mi chwilę. Pracuję nad tym.

Oszczędź sobie, Conrad.

Dlaczego właśnie dziś, dlaczego wybrałeś właśnie dzisiejszy dzień na zrujnowanie domu?

Dobrze wiesz, co dziś się będzie działo.

Próbowałam mu to wyjaśnić, mamo.

"Mama urządza dziś bardzo ważne przyjęcie" powiedziałam mu.

"Będą wszyscy jej ważni klienci."

Ale jemu to nie przeszkadzało zrujnować dom i wypuścić Nevinsa.

Więc mam szczerą nadzieję, że tym razem go uziemisz.

Tak, Sally, ma szlaban na tydzień, ale to nie jest twoja sprawa.

- Na tydzień? Daj spokój... dwa dni.... - Poprosiłam cię o jedną rzecz, Conrad...

...żebyś utrzymał porządek w domu.

Czy ty wiesz, jakie to jest denerwujące, że ty zawsze robisz dokładnie na odwrót niż ja mówię?

Puk, puk, puk

Czy ktoś zgubił psa?

Znalazłem go u siebie w ogródku... po raz kolejny.

Jesteś boski.

A myślałem, że spotykasz się ze mną tylko dlatego, że jestem przystojny.

Ale fajnie. Larry Quinn przyszedł.

Hej, brachu. Mów mi Lawrence, dobrze?

Uratowałeś Nevinsa! Dziękuję, Lawrence!

Moja przyjemność, Sally. Wszystko dla mojej małej księżniczki.

Ależ ja nie chcę być księżniczką. W monarchii konstytucyjnej,

to parlament sprawuje prawdziwą władzę

Rozumiem. To świetnie. Posłuchaj brachu, bądź kumplem.

Może weźmiesz i posprzątasz salon, co stary?

- Nie muszę cię słuchać, Larry. - Conrad, zrób o co prosi Lawrence.

Czy myślałaś może o Akademii Wilhelma?

Masz na myśli Akademię Wojskową Pułkownika Wilhelma dla Trudnej Młodzieży?

Właśnie tą, Joan.

Nie jestem pewna, czy to jest dobre Conrad.

Och, Joan, Joan...

...Joan, Joan, Joan.

Mam dla ciebie tyle szacunku, Joan...

Samotna matka, kobieta biznesu, wychowująca na własną rękę dwójkę dzieci,

a mimo to znajdująca czas na bycie najlepszym agentem nieruchomości w mieście.

Wiem, jakie to trudne, Joan.

- To jest trudne. - Och... wiem o tym.

I wiem jak mocno się starasz.

To jest twoja życiowa decyzja i musisz działać ekspresowo.

Akademia Wojskowa Pułkownika Wilhelma dla Trudnej Młodzieży...

jest tym, co my sprzedawcy nazywamy "wygranym scenariuszem".

Szkoła wojskowa najwyższych lotów... i jest tylko 8 godzin drogi stąd.

Och, telefon...

Słyszałem, co mówiłeś.

Nie pójdę do żadnej szkoły wojskowej, Larry.

Posłuchaj, koleś... Wiem, że nie jestem twoim ojcem,

i to prawdopodobnie jest dla ciebie dość dziwne... no wiesz...

...sąsiad spotyka się z twoją mama... Ale powiem ci jedną rzecz, synu.

Chodź no tu..

Ja też cię nie lubię.

Ale poślubię twoją mamę.

I gdyby to zależało ode mnie już dziś byłbyś w szkole wojskowej.

Nie pójdę do szkoły wojskowej!

Myślę, że ci się tam spodoba.

To tak jak na obozie letnim.

Może poza brutalnymi, przymusowymi ćwiczeniami...

i niszczącą psychikę dyscypliną.

I jeszcze jedno... Mów mi Lawrence, ty zarozumiały sukin...

...synu wspaniałej kobiety, na której punkcie całkowicie oszalałem!

Jejku, jak ja lubię dzieci.

Och, Joan nie zauważyłem cię.

Lawrence, byłbyś tak miły i pomógł mi przynieść krzesła z piwnicy?

Nic nie sprawiłoby mi większej przyjemności, Joan, ale muszę lecieć.

Mam bardzo ważną konferencję sprzedawców w centrum.

Acha... no dobrze.

- To do zobaczenia na wieczornym przyjęciu. - Jasne.

Mamo ten facet to stuprocentowy cwaniak. Nie możesz pozwolić, żeby Larry...

Ma na imię Lawrence, Conrad...

"Przyjęcia Kate". Jestem tu, by przygotować pani przyjęcie wieczorne.

- Och, witam. - A gdzie jest Kate?

- Ja jestem Kate. - Och... rozumiem.

Tędy proszę, Kate.

Mamo, musisz mnie wysłuchać...

- Cisza! - Dwa tygodnie temu, mówiłaś, że...

Cisza! Nevins!

Powiedziałam cisza!

Joan Walden, nieruchomości. Wszędzie dobrze, lecz nie ma jak u Joan.

Tu pan Humberfloob.

- Och, witam panie Humberfloob. - Joan, musisz wrócić do biura.

- Dziś? - Tak, Joan.

- Jakiś problem? - Nie, żadnych problemów.

Świetnie!

- Co się stało, mamusiu?

Mamusia musi wrócić do biura.

Och! Mam nadzieję, że pani Kwan będzie mogła się wami zaopiekować.

Tylko nie panie Kwan!

- Witam, pani Kwan. - Witam.

Już jestem spóźniona. Dziękuję za tak szybkie przybycie.

Dobrze, pani Kwan...

- Wrócę za kilka godzin. - Cześć.

Conrad ma szlaban, więc żadnych gier video.

Sally? Masz ostatnią okazję.

Jeśli chcesz piec babeczki, mogę cię zawieźć do twojej przyjaciółki Ginny.

Ginny nie jest już moją przyjaciółką. Jak ostatnio piekłyśmy babeczki,

ona chciała być szefem kuchni. Ja jestem szefem kuchni.

No to może do Denise?

Ona odezwała się do mnie impertynencko, więc kazałam jej się więcej do mnie nie odzywać.

- Bo nie lubisz jak się ktoś rządzi? - Nie będę tego tolerować.

Racja.

Skoro zostajecie oboje, to pamiętajcie jakie są zasady.

Conrad: żadnego grania w piłkę w domu, bicia się,

odbierania telefonu i mówienia: "kostnica miejska".

Mamusiu, czy ja też mogę mieć jakieś zasady?

Żadnego żucia tytoniu.

Dzięki, mamo. Masz moje słowo.

I absolutnie nikt nie ma prawa, postawić nogi w salonie, bo inaczej.

Bo inaczej co? Zrobisz to, co mówi Larry i wyślesz mnie do szkoły wojskowej?

Może jakbyś się zachowywał porządnie, to nie musiałabym w ogóle rozważać tej kwestii.

Chciałabym móc ci zaufać.

A ja chciałbym mieć inną mamę.

I ja też czasami bym tego chciała.

Powodzenia na spotkaniu!

Dzieci, chcielibyście pooglądać ze mną telewizję?

Nie musimy o tym mówić waszej mamie.

Parlament tajwański.

Pokaż im, Kwi-Chang! Żadnego rządu!

Wyrwij mu serce!

Mocniej!

/Więc zasiadły na krzesła bure,

/nasze dzieci smutne i ponure.

/Pogarszając im humory,

/niebo spowiły ciemne chmury.

/Siedziały więc w domu

/w ten deszczowy, zimny dzień...

/nie mając żadnego powodu

/by radośnie bawić się.

/Mogły oglądać świat przez okno

/lub zacząć śnić swój własny sen,

/mając nadzieję głęboką,

/że posępny skończy się dzień ten.

Przestań męczyć rybkę.

Sama przestań męczyć rybkę.

- Naplułem na dłoń! - Ohyda!

Zostaw mnie! Odejdź!

/Nagle coś głośno uderzyło.

/Strach i ciekawość w nich to wzbudziło.

Myślę, że to dochodzi z szafy.

Conrad?

Conrad?

Daj spokój, Conrad.

Nie powinieneś straszyć ludzi.

Szkoda, że nie widziałaś swojej miny. Wyglądałaś, jakbyś zobaczyła potwora...

Potwór? Gdzie?

Mogło pójść lepiej.

- Co to było? - Nie wiem.

Wyglądało jak ogromniasty kot.

"Ogromniasty"? Wolę określenie: "wyrośnięty", albo "śmieszny".

To przed czym dokładnie się chowamy?

To był gigantyczny kot.

- Ale to jest niemożliwe, prawda? - To jest zupełnie niemożliwe

Wiecie co, ta kryjówka, podoba mi się znacznie bardziej.

Nigdy nas tu nie znajdą.

Krzyczeć, uciekać.

O to chodzi.

- Kim ty jesteś? - Kto? Ja?

Jestem kotem w kapeluszu. I mam sporo animuszu.

Jestem kot super-hiper koci,

który wam zapewni sporo...

Wymiocin? Chęci?

Pamięci...

Nic nie pasuje...

Nie jestem za dobry w rymowaniu. Nie szczególnie. Wcale.

Słuchajcie no, jestem kotem, który umie mówić.

To powinno wam wystarczyć!

Umiem mówić! Jestem kotem! Tak!

Skąd się wziąłeś?

Hmm, jak wam to wyjaśnić?

Kiedy mamusia-kot i tatuś-kot bardzo się kochają, decydują się na...

Nie, nie, nie! Skąd się tu wziąłeś?

Ze swojego domu! A myślałeś, że skąd?

Nie, jak się tu dostałeś?

Przyjechałem!

Słuchajta, jestem tu już całe dwie minuty i jeszcze nikt mi nie zaoferował nic do picia.

Przepraszam, panie Kocie? Może chce się pan napić mleka?

Mleka? Fuj! Nie!

Uczulony na laktozę. Zatyka mi wyloty.

Podziękujecie mi później.

Niezłą przestrzeń tu macie.

Kto to jest?

To moja mama.

Jestem zażenowany.

Tak, myślę, że to miejsce nieźle się nada, tak.

Chociaż te zasłony są koszmarne.

A to jest najbardziej brylasta kanapa, na jakiej w życiu siedziałem.

Kim jest ta piekielnie niewygodna kobieta?

Zejdź z niej. To nasza niańka.

Co, do... Niańka?

Chyba jej nie potrzebujecie, co?

Wyjaśnijmy sobie coś.

Płacicie tej kobiecie...

żeby z wami tu siedziała?

To obrzydliwe!

Ja bym zrobił to za darmo!

Zobaczmy teraz, co pokazuje, stary dobry "radościomierz".

- "Radościomierz"? - Tak, bada jak radośni jesteście.

SERYJNY PODPALACZ

No tak, "MANIAK PORZĄDKU".

Teraz ty.

Jak się masz?

"ŁAMACZ ZASAD" "SIKACZ NOCNY"

Postukaj w to.

Posłuchaj mały, może w to uderzyć i młotkiem, ale to nic nie zmieni.

Tak jak się spodziewałem. Oboje jesteście do bani.

Ty jesteś maniakiem zasad, a ty łamiesz wszelkie zasady.

Należy się 700 dolarów. Kto jest waszym ubezpieczycielem?

- Więc co mamy zrobić? - No cóż, zalecane są dwa rodzaje kuracji.

Pierwsza to seria bolesnych zastrzyków aplikowana w podbrzusze i rzepkę kolanową.

A druga... wymaga popisu wokalnego!

Mi-Mi-Mi-Miau!

Ile tych zastrzyków?

"Ile tych zastrzyków"? Czyż ona nie jest słodka?

Maestro!

*Wiem, że jest mokro*

*i słońce nie świeci. *

*Ale możemy się świetnie bawić, * *moje drogie dzieci. *

*To ubaw mieć ubaw, *

*lecz grunt to wiedzieć jak... *

Kłaki.

*Znam wiele dobrych drak...

Natychmiast przestań!

- Kto to powiedział? - Ja!

Pamiętasz? Rybka?

Przynieśliście mnie w woreczku, kochali przez dwa tygodnie, a potem nic!

- Rybka mówi! - Oczywiście, że potrafi mówić.

Ale czy ma coś do powiedzenia? Nie, nie szczególnie, nic...

Hej, Psotniku! Daruj sobie!

Ten kot nie powinien tu być, a on sobie śpiewa.

Nie powinien tu być, kiedy waszej mamy nie ma.

Dajcie spokój dzieciaki. Będziecie go słuchać? On sika tam skąd pije!

*Był pewien kot, którego znałem jeszcze z domu. *

*Nigdy nie dał się za nos wodzić nikomu. *

*Nie sprzątał, nie czyścił, * *z czego była chryja. *

*Zabrano go więc do lekarza by obciął mu ja...

...ja... ja...

*... jakiż to był ubaw, ubaw, ubaw. *

*On się nie nauczył, * *ale ty możesz mieć ubaw, ubaw, ubaw! *

*Mogą posłać cię do szkoły, * * więc przyhamuj nieco. *

*To że UBAW ma literkę U* * wszyscy przecież wiedzą. *

Ludzie ten kot właśnie łamie siedemnastą zasadę waszej mamy!

- Kostnica miejska! - Osiemnastą!

Ole!

*Możesz rzucić pracę i się bawić, * * lecz musisz wiedzieć jak to robić. *

*Możesz wznieść się do nieba, * *tak jak lata ta ryba. *

*Jeszcze możesz wyjść na ludzi! * *Niech ktoś mi parasol rzuci! *

*I kij i tort! Sam kreujesz swoje życie, * *Więc się zabaw należycie! *

*Możesz nawet zwariować! * *Ubaw, ubaw, ubaw! *

*Możesz mnie naśladować! * *Ubaw, ubaw, ubaw! *

*Nie ma deszczu, słońce świeci, świeci, świeci! *

*Spójrzcie na mnie, jestem* * radosny jak nadejście wiosny. *

*Niech pies na mnie szczeka, * *Smutny typek niech ucieka! *

Mleko? Wielki błąd.

*Ale pamiętajcie, * *że nie istnieje prawdziwa zabawa... *

Nie mogę oddychać!

- Wiedziałem, że mleko mnie będzie prześladować. - Pomocy! Pomocy!

*... póki was w niej nie ma! *

Brawo Kocie.

Te dzieci są wystarczająco mądre, żeby nie dać się porwać twojemu stylowi rodem z MTV,

który ogranicza ich potrzebę szukania wartości moralnych..

- To było superowe! - Zrób to jeszcze raz!

Bardzo chciałbym, ale Smutas ma rację... Powinienem już iść...

- Nie, nie idź! - Muszę iść.

Zostawię was w spokoju z Rybą, żebyście mogli sobie poodmieniać czasowniki,

posprzątać pokój, powtórzyć tabliczkę mnożenia.

Nie! Musisz zostać!

No dobra, zostanę.

Ale skoro mam już zostać, to jest coś, co muszę wam pokazać.

Coś magicznego... i pełnego cudów.

- To się nazywa kontrakt. - Chcesz, żebyśmy to podpisali?

- To w sumie tylko taka formalność. - A co to za jedni?

Czarodziejskie, podróżujące w czasie elfy.

Ta, czary...

No dobra, to są moi prawnicy.

Zagadnienie odpowiedzialności, dobra wiara, nieuzasadnione procesy.

Sami wiecie.

Generalnie ten kontrakt gwarantuje wam, że możecie mieć tyle zabawy ile chcecie...

i nic złego się nie przytrafi.

- Tyle zabawy ile chcemy? - Tiak.

- I nic złego się nie przytrafi? - Niem!

Daj spokój Sal, choć raz w życiu bądź spontaniczna.

Jest to sprzeczne z moim instynktem, ale...

...dobrze.

Ślicznie. Podpis tutaj.

I tutaj. I tutaj.

Tu nie!

Przewróć to.

[WYKASTROWANY i WYSTERYLIZOWANY]

To nic takiego.

Podrap tu.

Powąchaj to! Cudownie.

Podpisz na dole.

I koniec! No dobra, to przebijcie piątkę!

Czwórkę.

Zaczynamy imprezę!

Hej, ale super pokój!

Co tam?

Mama powiedziała, że mamy się nie zbliżać dziś do salonu, albo inaczej.

Martwi się, że zniszczymy kanapy skacząc po nich, czy coś takiego.

I mama ma rację. Nie możecie skakać na tych kanapach.

Nie na takich. Trzeba je nieco dostosować.

Zajrzyjmy pod maskę.

Ja tu tylko pracuję... Przepraszam.

Co my tu mamy?

Proszę bardzo.

Trochę duża. To nienaturalne.

Proszę.

Leżeć, Simba! Leżeć, Simba! Wynoś się stąd!

Nie psikaj mnie, ty...

Dzięki za pomoc.

Zaraz wracam. Kto jest waszym mechanikiem kanapowym?

Trzeba było wezwać Pana Kociokręta.

Moje futro! Moje futro! Moje futro!

To powinno pomóc.

No chodźcie dzieciaki, przydałoby mi się towarzystwo.

- A co z przyjęciem mamy? - A co ma być?

Podpisaliśmy kontrakt.

Jedna poducha jest wolna, Sally.

Ona tego nie zrobi. Ona nie wie co to znaczy zabawa.

Zabawa? Sally, jesteś lepsza niż zabawa. Zabawa cię nie dotyczy.

Pamiętasz, co ci mama powiedziała...

Absolutnie nikt nie ma prawa, postawić nogi w salonie...

Wiesz co? Przyjrzyjmy się temu jeszcze raz.

"I absolutnie nikt nie ma prawa, postawić nogi w salonie, bo inaczej."

"Jesteś zwolniona, zwolniona, zwolniona..."

"...zwolniona, zwolniona, zwolniona, zwolniona..."

I właśnie dlatego...

To tu pochowali mojego brata!

To jest niesamowite! Jak w cyrku!

Tak, ale bez torturowanych zwierząt,

czy pijanych klownów z marskością wątroby.

Widzicie dzieci, mówiłem wam, że będziemy się świetnie bawić!

Najlepsze jest to, że nikt nigdy...

...się nie dowie.

Jezu Chryste, nie wierzę własnym oczom!

Pan Quinn... właśnie mówiłam Conradowi, żeby zszedł z tej kanapy.

Niedobry, Conrad! Niedobry!

Sally,

kochanie, aniołku, księżniczko...

Zdradzę ci mały sekret, dobrze?

Nikt nie lubi lizusów!

- Gdzie jest Kot? - Nie wiem.

Dobry chleb.

Na co się gapicie?

Czy tu jest kot?

Ja zaraz... Wy zaraz...

Muszę...

...wyjść stąd.

Widzicie dzieci, mówiłem wam. Trzymajcie się mnie, a wszystko się ułoży.

Mało znany fakt... koty zawsze lądują na swojej pupci.

- Myślałem, że zawsze spadają na cztery łapy. - No pewno i teraz mi to mówisz!

- No więc dzieciaki, jak się chcecie bawić? - Ja chcę piec babeczki!

Babeczki, o tak! Marsz do kuchni!

Na żywo z Kuchni, zapraszamy państwa na reklamę jednego z Zadziwiających Urządzenia.

Cześć, witajcie w programie Zadziwiające Urządzenia.

Jestem waszym gospodarzem, czyli tym gościem swetrze, który zadaje oczywiste pytania.

Jesteśmy tu dziś, by porozmawiać o zadziwiającym urządzeniu do wyrabiania babeczek.

Z dalekiego Cheshire w Anglii, powitajmy serdecznie...

Mnie! Cześć!

Witajcie! Jestem taki podekscytowany!

Czy uwielbiacie piec babeczki, ale nie znosicie całej tej babeczkowej papraniny?

Bo ja na pewno!

Zapomnijcie wszystko, co wiecie o robieniu babeczek...

...i powitajcie...

...niesamowity Babeczkownik!

Taki jestem podekscytowany!

Babeczko-co?

Babeczkownik!

To niesamowite urządzenie może w mgnieniu oka robić babeczki,

z wszystkiego, co tylko macie w kuchni!

- Chwileczkę, powiedziałeś z wszystkiego - Wszystkiego.

- Wszystkiego? - Tak, wszystkiego.

- Wszystkiego? - Wszystkiego.

- Wszystkiego? - Dobiorę się do ciebie i będzie to wyglądało na wypadek!

Wszystkiego.

Więc tak, zdejmujemy pokrywkę. I wkładamy do środka, sam nie wiem, karton jajek.

- Co? - Może paczkę parówek?

Może trochę ketchupu?

I może... wiem co sobie myślicie... Nawet gaśnicę? Proszę bardzo.

Teraz zamykamy pokrywkę i po bólu!

Cóż za zadziwiające urządzenie!

Otwieramy szufladkę,

wypełniamy foremki Babeczkownika,

i zamykamy szufladkę.

A następnie umieszczamy w tradycyjnym piekarniku.

Przepyszne babeczki będą lada chwila.

Czyś ty właśnie powiedział: lada chwila?

To niemożliwe!

- Nie tylko się mylisz, ale jesteś głupi. - Chwileczkę...

I do tego jesteś brzydki, tak jak twoja mama.

Czyś ty właśnie powiedział, że moja mama jest brzydka?

Zamknij się, nie żartuję, skończę z tobą!

Kocie, twój ogon!

Co z nim?

A rozumiem... odciąłem sobie. To bardzo interesujące, bo...

Sukin...

[NIE ODCHODŹCIE OD TELEWIZORÓW]

Słuchajcie, nie mówię, że was pozwę.

Tylko mówię, że mamy sprawę.

Pogadamy później. Znikać, znikać.

Kocie, czy ta kuchenka powinna wydawać takie dźwięki?

Oczywiście, to oznacza, że są już prawie gotowe, Conrack.

- Conrad. - To powiedziałem, Condor.

- Kocie! - A to jest moje imię!

Gotowe!

- O, kurczę! - Nie ma się co przejmować.

Jestem pewien, że mimo to smakują wyśmienicie.

Fuuj! Są paskudne!

Kto chce skosztować? No dalej, dalej.

O... mój... worze.

Kocie, musisz to wysprzątać, migiem.

- Mamy kontrakt. - No dobra spróbuję.

Nie masz próbować. Masz to zrobić.

Tak, psze pani. Się robi, psze pani.

Zaraz wracam.

Cześć, jak się masz?

Patrzcie, jestem dziewczynką.

Przestań! To jest...

Sukienka mamy!

- To paskudztwo? - Ona chciała ją założyć dziś wieczór,

a ty ją zniszczyłeś!

Kochanie, ona była zniszczona już jak ją kupiła.

Mówiłem wam, że to się stanie!

Ale nikt nie słucha Ryby!

Jak pies mówi hau-hau, to wszyscy wiedzą, że mały Timmy utknął pod kłodą.

- Ale kiedy Ryba mówi płynnym angielskim... - No dobra, weźmy głęboki oddech,

i uspokójmy się.

Wiecie, kto sobie z tym wszystkim poradzi? Ja.

Osobiście się wszystkim zajmę.

I znam świetnych gości do tej roboty.

W tym pudelku są dwie Rzeczy. Zaraz wam je pokażę.

Dwie Rzeczy. Ja je nazywam: Pierwsza Rzecz i Druga Rzecz.

Te Rzeczy was nie ugryzą. One chcą się zabawić.

Więc bez zbytecznych ceregieli:

poznajcie Rzecz Pierwszą i Rzecz Drugą!

Pierwsza Rzecz, Conrad, Sally. Conrad, Sally, Pierwsza Rzecz.

Druga Rzecz, Conrad, Sally. Conrad, Sally, Druga Rzecz.

Pierwsza Rzecz, Druga Rzecz. Druga Rzecz, Pierwsza Rzecz. Conrad, Sally. Sally, Conrad.

- A ja jestem Kot. - Nie umniejszaj mi.

A tak, rzeczywiście.

Druga Rzecz chciałby wyjaśnić, że tylko dlatego, że nosi numer drugi,

nie pociąga to za sobą żadnej podległości w stosunku do Pierwszej Rzeczy.

Ani wyższości...

Mówi, że możecie mówić do niego Rzecz A, jeśli chcecie.

Będzie również tolerował: Super Rzecz, Król Rzeczy, Dynamit,

- Czekoladowy Thun-Da... lub Ben - Ben!

Pierwsza Rzecz mówi, że jest pierwszą rzeczą nie bez powodu,

i niektórzy powinni się do tego przyzwyczaić.

To taka "Rzeczowa" rzecz. Nie zrozumiecie tego.

Dobra, wystarczy! Bo zaczynacie się powoli zachowywać,

jak Rzeczy, których najbardziej nie lubię.

Słuchaj, Convex, raczej wolałbyś tego nie robić.

Dlaczego nie? To tylko skrzynia.

To nie jest zwykła, stara skrzynia. To jest Trans-wymiarowy Transportolator.

To jest jak drzwi prowadzące z tego świata do mojego świata.

Ale tu jest napisane: "wyprodukowano na Filipinach".

Tak, ale nie na tych Filipinach.

Posłuchaj no, z reguły nie jestem zasadniczy, ale to jest ważne.

Żadnego otwierania skrzyni.

Żadnego zaglądanka, żadnego dotykanka. Zrozumiano?

Rzeczy, przód i środek!

Super.

Dobra Rzeczy, nie płacę wam za to, żebyście tu stali i ładnie wyglądali.

Tu jest sukienka mamy.

Sukienka Mamy!

- A co teraz z kanapą? - Którą kanapą?

Tą czystą, czy tą potwornie poplamioną?

Uwaga!

Kocie, oni roznoszą cały dom!

- Conrad, pomóż mi! - Sama sobie pomóż!

Łaskocze!

Geronimo!

Mój, mój, mój! Mój, mój, mój, mój, mój!

Jak kowboje!

Gdyby to był mój dom, wściekłbym się.

Hej! Klondike!

Nie wiesz przypadkiem, co się stało z kłódką, która była na skrzyni?

- Jest na obroży Nevinsa. - Nevinsa?

Nevins? Nevins!

Odłóż psa! Powiedziałam odłóż psa!

Dlaczego oni mnie nie słuchają?

Nie wiem, czy wam to coś pomoże, ale Rzeczy zawsze robią,

dokładnie odwrotnie, niż im się każe.

Dlaczego zawsze robią na odwrót? To takie denerwujące!

Przypomina ci to coś, Conrad?

Zinga!

Zinga! Zinga!

Niebieskie! 41!

Hej, Rzecz! Nie wypuszczaj psa!

Wypuszczać!

Złap go... To znaczy nie łap go!

Po prostu świetnie, Conrad.

Cały dom jest zniszczony, przyjęcie zrujnowane, a teraz jeszcze nie ma Nevinsa.

Sally, Kojak,

to nic w porównaniu z tym, co się stanie, jak nie zamkniemy tej skrzyni.

Spójrzcie tylko. Już przecieka.

- Nie chce się zamknąć. - I nie zamknie się bez kłódki.

Słuchajcie, jak nie ściągniemy tej kłódki z obroży Nevinsa i nie założymy na skrzynię,

to będziemy musieli stawić czoła Matce Wszelkich Bałaganów.

Musimy iść i odszukać Nevinsa.

To niemożliwe! Sally! Zostały tylko 4 godziny do przyjęcia!

Ryba ma rację, powinniśmy zadzwonić do mamy i powiedzieć jej, co się stało.

Spójrz na ten dom! Nie ma mowy, żeby to się dało wyjaśnić mamie.

Musimy odzyskać Nevinsa i zamknąć skrzynię!

Zostajemy i dzwonimy do mamy!

- Wychodzimy i szukamy psa. - Jest trzecie wyjście.

- Jest? - Tak i zakłada ono...

...morderstwo.

- To ma być twoje wyjście? - Nie.

Ale wy oboje macie swoje, więc ja też chciałem mieć jakieś.

Czy może nie?

- Kocie, nie pomagasz! - Chodźmy złapać tego psa.

Będziemy potrzebować ciężkiego, stabilnego obiektu, który obciąży tę skrzynię.

I już.To powinno dać nam trochę czasu. Ruszamy, dzieciaki!

Czego?

Co znowu chcecie?

Zajęcie.

Zajmujecie mój telewizor?

Jestem pewien, że uregulowałem płatności.

Jeśli chodzi o ten czek bez pokrycia, to pozwólcie, że zapłacę kartą.

Ta straciła ważność... Dajcie spokój!

/Z kłódką na obroży Nevins wciąż ganiał,/

/nieświadom swej roli w Quinn'a knowaniach./

Joan Walden, nieruchomości. Wszędzie dobrze, lecz...

Cześć, Joan. Dzieci znów wypuściły psa.

- Żartujesz... - Ale nie martw się, przyprowadzę go.

A potem porozmawiamy sobie na temat tej szkoły wojskowej.

Sama nie wiem... Conrad jest taki jak ty, Lawrence.

Jest bardzo... wrażliwy.

Ale podejrzewam, że będę musiała wziąć to pod uwagę.

Idę po psa. Odezwę się.

Dobra, tam jest Nevins.

Zejdź z widoku.

Stwierdziłem, że tej chwili czegoś brakuje.

I co z nami będzie?

Wasza matka straci pracę,

a my będziemy musieli... żyć na ulicy!

Nie mogę! Nie zmuszajcie mnie do tego...

Nie znam tego świata!

On jest suchy! Jest jak... Ja nie... to zbyt...

- Rybo! - To zbyt wiele!

- Chcesz wrócić do muszli klozetowej? - Ale z drugiej strony, mamy taki piękny dzień.

Dlaczego mielibyśmy go spędzać w czterech ścianach?

Dziękuję!

Dzieci, z drogi.

Ten płot nie stanowi żadnej przeszkody dla mojego kociego wdzięku i refleksu. Uwaga.

Patrzcie jak latam, dzieci.

Wydaje mi się, że dziewczynka się nawet nie stara.

A co z twoim kocim wdziękiem i refleksem?

A co ty na to, żeby się przyłożyć karzełku? Pchać!

Spokojnie, Nevins.

Czas umrzeć.

Kocie, wystraszyłeś go!

Wredna motyka.

Przepraszam kochanie... kocham cię...

Chodź Kocie!

Tam jest!

Wszystkiego najlepszego, Denise.

Denise?

Są tu wszyscy moi znajomi.

Jest Ginny i Alan.

Dlaczego Denise mnie nie zaprosiła na swoje urodziny?

Nie przejmuj się. Zabierzmy Nevinsa i chodźmy stąd.

Dobra, dzieci. Wszyscy na dwór!

Kocie, chowaj się! Bo cię zobaczą!

Chowaj się!

Piniata! Piniata! Piniata!

Piniata! Piniata!

Piniata! Piniata!

Wszyscy razem!

Już pęka!

Z drogi.

To się nie może dobrze skończyć.

Piniata! Piniata!

*Jestem spokojny... *

*Jestem spokojny, jak niedzielny poranek... *

Mam pomysł.

Cukierki!

Cukierki!

Nie!

Odsuń się, Kocie!

Dorwę cię!

Chętnie kupię.

Witam, pani Kwan. Tu Joan Walden. Dzwonię, żeby sprawdzić czy u dzieci wszystko dobrze.

To nie dzieci.

To małe aniołki.

To uroczo.

Dobrze, w takim razie, pani Kwan. Wrócę do domu jak tylko będę mogła.

- Do widzenia. - Pa pa.

Dobrze żołnierzu, nas cel jest w zasięgu.

Wykonać: znajdź i zniszcz.

- Co? - Znajdź i uratuj.

Miałem na myśli znajdź i uratuj. Daj spokój...

Nie mogę uwierzyć, że nie zostałam zaproszona na to przyjęcie.

Hej, jesteś samotnym wilkiem.

Żyjesz samotnie i umrzesz samotnie.

- Czy możemy zabrać psa? - Czy możemy zabrać psa?

Czy możemy zabrać psa?

O nie! O kurczę!

Witaj Nevins. Żegnaj Conrad.

Już nie jesteś taki twardy, co?

Już po nas. Nigdy nie zdołamy zamknąć tej skrzyni.

A mnie wyślą do szkoły pułkownika Von Kronka dla Nieobliczalnych Chłopców!

- To może weźmy mój samochód? - Masz samochód?

Tak, pewno.

Ale super...

To tylko plandeka.

Oto ona: Wspaniała Odjechana Luksusowa Nitromaszyna Atomowa.

Czyli W.O.L.N.A. w skrócie.

W.O.L.N.A.?

Tak, W.O.L.N.A. To i tak lepiej niż ostatnim razem.

Kinetyczny Ultrasolarny Psychotransporter Analityczny

- Masz na myśli... - Szybko, do W.O.L.N. ej.

Zapnijcie się, dzieciaki. Naszą misją jest zdobyć tego psa

i nie spoczniemy dopóki go nie znajdziemy i nie zniszczymy.

- Uratujemy! - Uratujemy, oczywiście. Miałem to na myśli.

Nie ważne. Pamiętajcie dzieci, nie ma nic szybszego niż W.O.L.N.A.

A może na odwrót! To nie ma sensu. Spójrzcie na siebie!

No dobra, to ruszamy, G.P.S. - mamy.

DVD, CD - mamy.

Najlepsze obiadki są u... mamy.

- Syrena! Co ty... co... - Syrena?

Ruszamy!

Cześć! Jak się macie?

Wysyłam Conrada daleko....

Nie mogę uwierzyć, że nasikałeś na moje tacco!

Poczekaj jak tylko Joan się o tym dowie!

- Tam są! - Czerwone światło, czerwone światło, czerwone światło!

Czerwone światło!

- Kto inny powinien prowadzić. - No dobra, wygrałeś.

- Concrete, ty prowadzisz. - Poważnie?

Nie wiem.

Mały głosik w mojej głowie mówi: "to jest zły pomysł".

Ale ledwie słyszę ten głosik,

ponieważ potężniejszy głos krzyczy: "daj 12-latkowi prowadzić!"

Do dechy!

Ale jazda!

- Ja też chcę prowadzić. - Myślę, że to świetny pomysł.

Zaczekaj, dwoje ludzi nie może prowadzić na raz!

Masz rację, wszyscy powinniśmy prowadzić.

- Kocie gdzie są hamulce? - Zaraz je znajdę.

Myślę, że coś jest nie tak z tymi hamulcami.

Kiedy był robiony ostatni przegląd?

Jednokierunkowa, jednokierunkowa, jednokierunkowa, jednokierunkowa!

Hej, blachy z Rhode Island. Rzadko się takie widuje.

Poduszka powietrzna. W standardzie.

Chyba... zmoczyłem... słoik.

Możemy to zrobić jeszcze raz?

Hej, tam jest!

O nie! Idzie do biura mamy!

Chodź Kocie!

Wiesz, Nevins,

jak Joan się dowie, że znów uciekłeś, Conrad się wyprowadzi,

a ja się wprowadzę.

- Musimy odzyskać Nevins i tą kłódkę. - Co robimy?

Nie martwcie się, mam trzy plany.

Plan "A": "Zniszczyć idealnie wysprzątany dom".

Zrobione. Plan "B": "Zminimalizować straty poświęcając dzieciaki."

- To może zadziałać. - A co z tym?

Plan "C": "Nabrać chłopaka mamy, żeby wręczył mi psa i kłódkę."

Sam nie wiem. Całkiem podoba mi się plan "B".

- Kocie! - No dobra, dobra, plan "C".

Co ja z wami mam.

Przepraszam bardzo.

Czy mógłby pan podpisać moją petycję?

Zejdź mi z drogi, ty hipisowski dziwaku!

Czy jest pan świadom zakrojonych na szeroką skalę, nieczułych rzezi

dokonywanych na delikatnym kwaso-plującym Zumzizeroo?

Co mam zrobić, żebyś zszedł mi z drogi?

Tylko podpisać moją petycję...

tym ogromniastym, dwuręcznym piórem.

Rozumiem.

- Potrzymasz tego kundla? - Tak!

Widzi pan, mam problem ze słowem "kundel".

Nie używam tego słowa na "k", bo uważam, że jest naprawdę bardzo niewłaściwe.

Ale z przyjemnością potrzymam pańskiego czworonożnego przyjaciela.

Tak mi o wiele lepiej.

*Siedzi sobie mój "czworonożny przyjaciel" przy budzie... *

Kocie! Chodź!

Hej, co do...

Wracaj tu! Ja wam pokażę, dzieciaki!

Nie ma tu nic ciekawego!

No dalej, biegiem!

Do środka, do środka, no dalej.

Uwaga tam na dole!

Przepraszam...

Mam cię!

Tam jest! Kocie!

Gdzie mój kapelusz? Idziemy, idziemy!

Idziemy stąd!

- Szybciej, Kocie! - Staram się!

Joan. Joan!

- Chyba go zgubiliśmy. - Nie do kieszeni. Nie do kieszeni!

- Mamy kłódkę, to wracamy do domu. - Spokojnie mały, panuję nad tym.

- Hej. - Co się stało?

To.

To nie mój kapelusz. Musiałem tam podnieść zły.

- Więc? - Więc...

Bez kapelusza jestem tylko ozdobą ogródkową, dwumetrowym gadającym kotem.

Joan, twoje dzieci ganiają po cały mieście jak oszalałe.

Tak, to prawda. Z jakimś dziwnym, owłosionym facetem w głupim kapeluszu.

Uwierzysz we wszystko, co mówię, jak tylko dojedziemy do domu. Chodźmy.

Już po nas!

Jesteśmy skończeni. To wszystko moja wina. Jestem skończonym kretynem.

Dlaczego zawsze muszę robić na odwrót, niż powinienem?

Chwileczkę! To jest to! Na odwrót!

Hej, Rzeczy! Nie pomagajcie nam!

Nie zjawiajcie się tu, żeby nam pomóc wrócić do domu!

Samochód Larry'ego?

Kiedy ty tak zmądrzałeś?

/Więc rozpoczął się wyścig, /by być w domu pierwszym...

Trzymajcie się, musimy prześcignąć mamę i Quinna!

/...lecz tam się rzeczy działy nie lepsze.

Tam jest mama i Larry!

Dociśnij, Joan. Jedź, jedź, jedź, jedź.

Rzeczy, nie róbcie nic, żeby spowolnić mamę!

Spowolnić mamę!

[Do roboty, Czekoladowy Thun-da]

Joan, to nie jest tak, że codziennie dostają w kość.

Świetnie.

Przepraszam, panie władzo. Czy przekroczyłam prędkość?

Mekka dekka-dowód, appa-prawo jazdy.

Mekka dekka, gorąca z ciebie mamuśka.

Hej, to mój samochód. Joan, lepiej ruszajmy!

Proszę, pozwól mi to załatwić.

Przepraszam, wygląda na to, że się bardzo spieszyłam do domu.

Nie ujdzie im to na sucho!

Spotkamy się w domu!

Nie tak szybko, wy małe poczwarki!

Macie przechlapane. A teraz włazić do środka!

Nie chcesz tam wchodzić, zaufaj mi. Tam jest totalna...

Sally, co się stało?

- A co z Matką Wszelkich Bałaganów? - Nie wiem.

Dlaczego ja kicham?

To pewnie przeze mnie!

Jesteś gigantycznym...

...kotem!

Jezu Chryste!

Mama mia.

Co się stało z naszym domem?

- To Matka Wszelkich Bałaganów. - Ano!

Czysta, nieskażona dorosłością zabawa bez poczucia obowiązku i rozsądku.

Widzisz, Corn Dog, to dlatego właśnie chciałem,

żebyś nie otwierał skrzyni.

Chociaż pozytywną stroną tego jest,

że ludzie będą opowiadać o dzisiejszym przyjęciu do końca życia.

- Musimy zamknąć skrzynię! Chodźcie! - No dobra.

Może przejedźmy przez główny hol.

- To nie może być główny hol. - Tak się dzieje, gdy się miesza mój świat z waszym światem.

A, no i jak zjesz nieświeże krewetki.

Ruszamy!

- Kocie, a jak znajdziemy skrzynię? - Nie mam pojęcia.

Ten kapelusz jest kiczowaty i wyglądam w nim grubo.

Gdzie jest pani Kwan?

Nadjeżdża! Zgodnie z rozkładem.

- O tak! - Mamy jechać na pani Kwan?

Pewno, to jedyny sposób by dostać się do skrzyni. Wskakujcie!

Będzie super!

Proszę na czas podróży trzymać ręce i nogi na pani Kwan!

Miłej podróży!

Panie i panowie, jadalnia.

To ma być jadalnia?

Hej, patrzcie! Żyrandol...

Czy to jest łazienka?

Lepiej potrzymaj jeszcze trochę.

Coś takiego na serio działa mi na...

To jest niesamowite! Jak jazda w Parku Rozrywki!

Masz na myśli tak jak w... Universal Studios.

Proszę wysiąść z pani Kwan na lewo. Miłego dnia!

To niedorzeczne. Muszę jechać do domu.

Brutalność policji!

PRZEŻYŁEM JAZDĘ NA PANI KWAN

- Gdzie jesteśmy? - Chyba w salonie.

O kurcze, mam oczy zamknięte.

Skoro mamy czas, to może powtórzymy tą jazdę?

Tam jest skrzynia!

Jak zamkniemy skrzynię, to dom znów będzie normalny.

Masz kłódkę?

Mam. Do roboty!

Sally!

- Dalej! - Nie chce się zamknąć!

Sally! Ten wir wszystko wciąga!

- Ratunku! - Sally!

Sal!

- Pomóż mi, Conrad! - Sally!

Pomóż mi! Nie utrzymam się!

- Trzymaj się! - Pomóż mi, Conrad!

- Ratunku! - Sally, nie mogę dosięgnąć zamka!

- Nie! - Nie uratuję cię, jeśli mnie nie puścisz!

Dobrze.

Ratunku!

Zrobiłem to! Zrobiłem to!

Zrobiłem to! Zrobiłem to! Zrobiłem to!

Zrobiłem to! Zrobiłem to!

No dobra... Razem to zrobiliśmy.

Nie uważam, żebyśmy cokolwiek zrobili.

Dom jest nadal rozwalony. Powiedziałeś, że jak zamkniemy skrzynię, to już będzie dobrze!

A wcale nie jest! To totalna katastrofa!

No i co zamierzacie teraz robić?

Może zagramy w tenisa?

Uwielbiam zapach nowych piłeczek...

Hej, twój kapelusz! Znów jest magiczny?

Skoro już wypuściliście kota z worka, że użyję tej archaicznej i okrutnie brzmiącej metafory,

to może wy pierwsi zaserwujecie?

Przez cały ten czas miałeś swój prawdziwy kapelusz?

Aha. I zaplanowałem cały dzień.

- Jak to zaplanowałeś cały dzień? To wszystko? - Aha.

- To, że dom jest w gruzach? - Aha.

- Że Quinn zabrał Nevinsa? - Aha.

- To, że odciąłeś sobie ogon? - To nie.

Wiedziałeś, że otworzę skrzynię?

A jak myślisz, dlaczego zabroniłem ci tego? Wiedziałem, że się nie będziesz mógł powstrzymać.

No to co? Może zagramy debla?

Kocie, powiedziałeś, że nic złego się nie przytrafi.

Kocie, musisz stąd iść.

- Nie znam tej zabawy. - To nie zabawa.

Nic z tego nie jest zabawą!

- Ale myślałem, że chcecie się dziś zabawić? - Rozejrzyj się, Kocie.

Miałeś rację, to fajnie mieć ubaw, ale trzeba wiedzieć jak to robić.

Ty nie wiesz, kiedy trzeba powiedzieć dość!

A teraz idź już!

Suzy.

Cromwell.

Proszę.

Idź!

Idź!

Świetna decyzja!

Może to nie jest najlepsza pora na wymądrzanie się, ale...

Tak jak powiedziałem, to nie jest najlepsza pora.

Pójdę po mopa i wiadro.

Conrad, może idź stąd lepiej i daj mamie czas na uspokojenie się.

Nie, to jest moja wina. Wezmę ją na siebie.

Słuchaj, mama tu może być lada moment, więc może idź na górę?

Nie pójdę na górę. Zostanę z tobą.

- Naprawdę? Dlaczego? - Z dwóch powodów.

Po pierwsze, schody są zniszczone.

Po drugie, to jest tak samo moja wina, jak i twoja.

Powinniśmy dzielić odpowiedzialność.

Dzięki, Sally.

A tak przy okazji...

całkiem niezły z ciebie brat.

Cieszę się, że tak uważasz. Może dostaniemy wspólny pokój w szkole wojskowej.

Oto i ona.

*Myśleliście, że już mnie nie ma, * * że już do was nie powrócę, *

*nigdy dla was nie zaśpiewam, * *nigdy nie zanucę. *

*Lecz gdy już jestem tu, niech przypomnę wam, *

*iż macie ze mną kontrakt i co pisze tam. *

No dobra: rozdział VIII, artykuł 93, paragraf 834.

Zaraz obok plamy z chilli.

Stanowi on: "Jeśli Conrad, a.k.a. Concrete, otworzy skrzynię..."

A wiemy, że to zrobi. "... kontrakt zostanie uznany za niebyły."

"Jednakże,

jeśli Sally i Conrad nauczą się na własnych błędach, kontrakt zostanie przywrócony. "

Myślę, że powinien was zadowolić ten prawny aspekt.

Więc, została nam jeszcze jedna zabawa. Nazywa się "sprzątnie domu".

Dzieci, przedstawiam wam Bezprzewodowy Renowacyjny Ultraczyszczący Dezynfektator.

B.R.U.D.?

Dokładnie!

*Już będzie lepiej, cały czas. *

*Byłem strasznie wściekły w szkole, *

*bo przecież, co inne niż naukę wolę. *

*A ty mnie spowalniasz* *i powstrzymujesz*

*i reguł przestrzegać nakazujesz. *

*Muszę przyznać, że jest lepiej. * *Lepiej... *

*Coraz lepiej, cały czas. *

*Bo już gorzej być nie może... *

*Muszę przyznać, że jest lepiej. * *Lepiej... *

*Jest już lepiej, * *odkąd ty ze mną jesteś. *

*Byłem złym dzieckiem* *i z tego wniosek, *

*ze strachu chowałem głowę w piasek. *

*Lecz teraz już słucham ciebie, *

*i na lepsze zmienię siebie. *

*Muszę przyznać, że jest lepiej. *

*Lepiej... *Coraz lepiej, cały czas. *

*Bo już gorzej być nie może... *

*Muszę przyznać, że jest lepiej. *

*Lepiej... *Coraz lepiej, cały czas. *

*Odkąd ty ze mną jesteś. *

*Coraz lepiej, cały czas. * - Te zasłony są koszmarne!

*Przez cały czas. *

*Coraz lepiej, cały czas. *

*Lepiej, lepiej, lepiej... * - Kręć! Kręć!

*Jest już lepiej, cały czas. *

*Lepiej, lepiej, lepiej... *

*Muszę przyznać, że jest lepiej. *

*Coraz lepiej, przez cały czas.

*Bo już gorzej być nie może... * *Muszę przyznać, że jest lepiej. *

*Jest lepiej. * - Pa pa!

*Odkąd ty ze mną jesteś. *

*Jest już lepiej, cały czas. *

No dobra, spędziliśmy razem miłe chwile.

Wysprzątaliśmy dom.

Nawet nam się udało znaleźć odpowiedni kawałek do ścieżki dźwiękowej.

A to jest ważne.

Więc pozostaje jeszcze jedno do sprawdzenia.

NORMA

NORMA

Wygląda na to, że wszystko jest w normie,

ale ty nadal palisz zbyt dużo papierosów.

A ty... zrzuć trochę tego brzucha!

Kocie, ten dzień był...

...niesamowity.

Dziękujemy ci Kocie.

Za wszystko.

Conrad?

Sally?

Adieu.

- Kocie! - Kocie!

- Zaczekaj Kocie. - Nie odchodź!

No dobrze dzieci, lepiej, żebym zastała porządek.

Jestem... w domu?

- Cześć mamo. - Cześć mamo.

Pani Walden, już w domu? Dzieci były jak aniołki.

- Dziękuję, pani Kwan. - Cześć, Joan.

Lawrence, co ci się przytrafiło?

One... mi się przytrafiły.

Twoje demoniczne dzieci.

Zniszczyły cały dom!

Ten dom był żywy. A ściany były zrobione z papieru.

Spadłem z urwiska. I ten gigantyczny kot...

Gigantyczny kot!

Powiedz jej.

Larry, Larry...

Wyglądasz potwornie.

A moja mama uważa, że oszalałeś.

To właśnie my, sprzedawcy nazywamy "wygranym scenariuszem".

Joan, zaprzepaszczasz okazję swojego życia.

Wiesz, jakim dzieciakiem jest twój syn?

To znaczy, komu masz zamiar uwierzyć?

Masz rację, wiem jakim dzieckiem jest Conrad.

Potrafi być nieodpowiedzialny.

- Tak! - Dokonuje złych wyborów.

- Czasami przez niego chcę sobie wyrywać włosy z głowy. - Tak! Tak! Tak!

Ale to dobre dziecko i wierzę w niego.

A teraz, chciałabym, żebyś sobie poszedł.

Joan, Joan...

Joan, Joan....

Joan, Joan, Joan!

Wyjdziesz za mnie, Joan?

Joan, Joan, Joan, Joan...

To takie urocze...

Panie Humberfloob?

Niemal się panu udało. Życzę miłej zabawy.

- Panie Humberfloob... - Joan, przyjęcie jest wystrzałowe,

a dom jest nieskazitelny.

Moje gratulacje.

Cześć mamo!

Kochanie, twoje babeczki są odlotowe. Z czego je przyrządziłaś?

Mamo, babeczki można przyrządzić ze wszystkiego.

Czy chcesz powiedzieć, że babeczki można przyrządzić ze wszystkiego?

- Wszystkiego. - Wszystkiego?

Więc co wyście dziś wyprawiali, co?

/A co wy byście zrobili, /gdyby mama was o to zapytała?

/Rodzina jest w całości i dzięki za to Kotu.

/Czarującemu, ujmującemu, /najwyższych lotów.

/Który jest błyskotliwy i kulturalny...

/I bardzo, bardzo sympatyczny

/i niewyobrażalnie atrakcyjny,

/ale na swój szczególny sposób.

/No wiecie, w taki bardzo przystępny sposób. /Taki jakiego się nie widuje w tych czasach...

Cześć, ja tylko...

Już naprawdę muszę lecieć.

Kiedy one tak zmądrzały?

Chodźcie Rzeczy! Idziemy!

To co mam w planie na jutro?

A co powiecie na wakacje?

Może Hawaje? Lubię Hawaje.

Ale muszę was ostrzec, że istnieją pewne miejsca, gdzie pewne Rzeczy są niedozwolone.

Rzeczy są bardzo skomplikowane...

*Things are getting weird. * *Things are getting tough. *

*Nothing's making sense, * *but you keep on looking up. *

*They tell you to be true. * *You're trying every day. *

*To keep it on the real. * *Still you gotta find a way. *

*To make your mama happy. * *To make your papa proud. *

*You wanna turn it up, * *but all you hear is "tone it down". *

*So gather 'round. * *I'm here to say. *

*You'll never make everybody's day. *

*But while you're around* *you might as well, *

*Catch the tiger by its tail. *

*And hang on, hang on, hang on*

*Everybodyjust get on, get on, get on*

*Get started and go on, go on, go on*

*Everybody just hold on*

*Sometimes I wanna cry, * *or throw the towel in. *

*You try to bring me down, * *but I'll take it on the chin. *

*And everywhere I go* *the people are the same. *

*They just want to know, * *that everything will be okay. *

*When things are getting rough, * *they turn it back around. *

*You gotta turn it up, * *when they tell you "tone it down". *

*So gather 'round, I'm here to say. *

*You'll never make everybody's day. *

*But while you're around you might as well, *

*Catch the tiger by its tail. *

*And hang on, hang on, hang on*

*Everybodyjust get on, get on, get on*

*Get started and go on, go on, go on*

*Everybodyjust hold on*

*Just hang on. *

*So gather 'round, I'm here to say, *

*You'll never make everybody's day. *

*But while you're around, * *you might as well*

*Catch a tiger by its tail. *

*And hang on, hang on, hang on*

*Everybody just get on, get on, get on*

*Get started and go on, go on, go on*

*Everybody just hold on*

*Hang on, hang on, hang on*

*Everybody just get on, get on, get on*

*Get started and go on, go on, go on*

*Everybody just hold on*

*Just hang on. *

Odwiedź www.NAPiSY.info