Original subtitles

♪ลมพัดเศษสีแดงต้นไม้กระจาย♪

♪ร่วงโรยลาจากนัยน์ตาสหายเก่า♪

♪สายตาแวบนั้นเศร้าระทม♪

♪กั้นขุนเขาท้องทะเล♪

♪กั้นความรีบเร่งของกาลเวลา♪

♪เรื่องในอดีตกลายเป็นความว่างเปล่า♪

♪ผ่านเวลายาวนานเป็นความฝันฉากหนึ่ง♪

♪คล้อยห่างแล้ว♪

♪ลุ่มหลงในรักมากแค่ไหน♪

=วุ่นรักตำรับหมอหญิง ภาค 3=

=ตอนที่ 18=

ก็บอกแล้วว่าข้าต้องออกไป ข้าจะไปช่วยคน

ข้าอยากไปจากที่นี่

ข้าอยากไปจากโลกแห่งนี้

ไปจากฉู่เสวียนเฉิน

ไปกับข้า

ไปไหน

ไปที่ที่เจ้าควรไปที่สุด

ให้ข้าป่วยตายก็ดี

ขอเพียงลืมทุกอย่างนี้ได้ก็พอ

ข้ารู้

เจ้าไม่อยากเห็นฉู่เสวียนเฉินเจ็บปวด

ถึงได้แบกทุกอย่างนี้เอาไว้คนเดียว

แต่จะแยกจากกันไปง่าย ๆ เช่นนี้

สำหรับพวกเจ้าสองคนแล้ว ก็เป็นความทรมานอย่างหนึ่ง

ข้าจะทำอย่างไรได้ล่ะ

ขอให้เขาปล่อยวางความแค้นหรือ

เช่นนั้นก็เรียกสติขึ้นมา

บอกลาเขาดี ๆ

บอกเขา

เพราะเจ้ารักเขา ถึงได้เลือกปล่อยมือ

แล้วจะมีประโยชน์อะไร

อย่างไรสองคนก็เคยรักกันมา

แม้จะแยกจาก

ก็ควรบอกลากันดี ๆ

♪คราบน้ำตาเหือดแห้ง♪

♪แล้วจะไปรอ♪

♪คนที่แตะไม่ถึงได้อย่างไร♪

♪ใกล้แค่เอื้อมราวกับไกลสุดหล้า♪

♪โชคชะตาแขวนอยู่กับเชือกแดง♪

♪จะดึงไว้ได้อย่างไร♪

♪ชั่วชีวิต♪

♪ลมพัดเศษสีแดงต้นไม้กระจาย♪

♪ร่วงโรยลาจากนัยน์ตาสหายเก่า♪

♪สายตาแวบนั้นเศร้าระทม♪

♪กั้นขุนเขาท้องทะเล♪

♪กั้นความรีบเร่งของกาลเวลา♪

♪เรื่องในอดีตกลายเป็นความว่างเปล่า♪

♪ผ่านเวลายาวนานเป็นความฝันฉากหนึ่ง♪

♪คล้อยห่างแล้ว♪

♪ลุ่มหลงในรักมากแค่ไหน♪

♪ลมพัดเศษสีแดงต้นไม้กระจาย♪

♪ร่วงโรยลาจากนัยน์ตาสหายเก่า♪

♪สายตาแวบนั้นเศร้าระทม♪

♪กั้นขุนเขาท้องทะเล♪

♪กั้นความรีบเร่งของกาลเวลา♪

♪เรื่องในอดีตกลายเป็นความว่างเปล่า♪

♪ผ่านเวลายาวนานเป็นความฝันฉากหนึ่ง♪

♪คล้อยห่างแล้ว♪

♪ลุ่มหลงในรักมากแค่ไหน♪

จะปิดโรงหมอจริงหรือ

ไปเจอคนคนหนึ่งก่อน

ใครหรือ

เจ้ามาทำอะไร

มีเรื่องบางอย่าง

ข้าอยากกำชับเจ้าสักหน่อย

ท่านอ๋อง

ท่านอ๋อง

มีอะไรหรือ

แผลเก่าของท่านอ๋องต้องใส่ยาแล้ว

ข้าให้โรงครัวตุ๋นอาหารบำรุงแล้ว

เดี๋ยวท่านอ๋องทานตอนยังร้อน

มีประโยชน์ต่อการฟื้นตัวของอาการบาดเจ็บ

- ท่านหมอ - เชิญนั่ง

ช่วงนี้รู้สึกใจสั่น ๆ

ไปเอายาตามใบสั่งยานี้ก็ได้แล้ว

ขอบคุณท่านหมอ

ตอนนี้ช่วยรักษาคนป่วยเป็นจำนวน 9,985 คนแล้ว

(เสี่ยวชี: ตอนนี้ช่วยรักษาคนป่วยเป็นจำนวน 9,985 คน เป้าหมาย: ช่วยปวงชนนับหมื่นจากความเป็นตาย)

ควรจะกลับได้แล้ว

ต้องโทษอวิ๋นรั่วเยว่เลย

- ทำให้ท่านอ๋องกลัดกลุ้ม - เจ้าว่าอะไรนะ

ใครให้เจ้าพูดถึงชื่อของนาง

ออกไป

ข้าทำอย่างไรก็สู้นางไม่ได้ใช่หรือไม่

แล้วนางพูดเรื่องพวกนี้กับข้าจะมีความหมายอะไร

เจ้าว่าอะไรนะ

ไม่มีอะไร

หยุดก่อน

พูดมา

วันนั้นนางมาหาข้า

บาดแผลเก่าบนตัวเขา

ต้องใช้ยาอุ่นมาดูแลรักษา

บวกกับใส่ยาทาอีก

จะทำให้เขาหายเร็วขึ้นได้

ตอนฤดูหนาว

บาดแผลอาจจะเจ็บเล็กน้อย

เจ้าต้องใช้น้ำอุ่นเช็ดให้เขาหน่อย

บวกกับเหล้าเหลืองและตังกุย

จะบรรเทาความเจ็บปวดได้

รบกวนแล้ว

ท่านอ๋อง

ท่านอ๋อง

ท่านอ๋อง

ขอบคุณ

ไม่สบายตรงไหน

♪ห่านหงส์เหินร่อนไปมา♪

♪ส่งสารไม่กี่บรรทัด♪

♪เสียงพิณนวลนุ่มแผ่กระจาย♪

♪กะเทาะความสับสน♪

♪ต่อให้เส้นผมดำเปื้อนน้ำค้างขาว♪

♪ก็ไม่มีวันลืมกันทุกชาติไป♪

♪ยินดีจูงมือไปด้วยกันกับเจ้า♪

♪หนทางข้างหน้าไม่สิ้นสุด♪

♪ดวงดาวไล่ตามแสงจันทร์♪

♪รินไหลเงียบ ๆ ที่ขอบฟ้า♪

♪ส่องสว่างอย่างไม่ตั้งใจ♪

♪ใต้ชายคาสองคนเคียงคู่♪

♪เจ้ากอดข้าเข้าสู่อ้อมอก♪

♪ระบายความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุด♪

♪แลกเปลี่ยนความจริงใจร้อนผ่าว♪

♪เก็บชั่วขณะนี้เอาไว้♪

(สิทธิ์ในการเผยแพร่ผ่านเครือข่าย)

(เป็นของ Tencent แต่เพียงผู้เดียว)