Original subtitles

♪ลมพัดเศษสีแดงต้นไม้กระจาย♪

♪ร่วงโรยลาจากนัยน์ตาสหายเก่า♪

♪สายตาแวบนั้นเศร้าระทม♪

♪กั้นขุนเขาท้องทะเล♪

♪กั้นความรีบเร่งของกาลเวลา♪

♪เรื่องในอดีตกลายเป็นความว่างเปล่า♪

♪ผ่านเวลายาวนานเป็นความฝันฉากหนึ่ง♪

♪คล้อยห่างแล้ว♪

♪ลุ่มหลงในรักมากแค่ไหน♪

=วุ่นรักตำรับหมอหญิง ภาค 3=

=ตอนที่ 12=

ท่านอ๋อง

องค์หญิงใหญ่

ท่านอ๋อง พระชายา

น้องชาย

พาข้าเดินไปทั่ว ๆ เถิด

รั่วเยว่

ท่านพี่ ไปกัน

ได้

ระวังนะ

ทางนี้ถนนไม่ค่อยเรียบ

สองฝั่งนี้ล้วนเป็นชาวบ้าน ที่อาศัยอยู่ที่ถนนเทียนสุ่ยของเรา

องค์หญิง

ฟังดูแล้วคึกครื้นมาก

ถนนเทียนสุ่ยนี้

ประเพณีนิยมของชาวบ้านค่อนข้างเรียบง่าย

- องค์หญิง - องค์หญิง

ระวังเท้าด้วย

ทางด้านซ้าย คือส่วนงานเก็บสมุนไพรของเรา

ทางนี้ก็เหมือนกัน ทางขวาก็ด้วย

สวัสดีองค์หญิง

ทางด้านซ้ายนี้คือส่วนงานผลิตยาของเรา

ท่านทางด้านขวานี้

คือหมอเผยหู่ของโรงหมอเรา

มา

องค์หญิงใหญ่

ท่านอ๋อง พระชายา

เผยหู่

ตรวจชีพจรให้ข้าหน่อยได้หรือไม่

ท่านรอสักครู่

ข้าจะตรวจชีพจรให้ท่านเดี๋ยวนี้

เผยหู่

วันหนึ่งเจ้าตรวจรักษาผู้ป่วยได้กี่คนหรือ

ข้าเป็นเกียรติอย่างมาก

องค์หญิงใหญ่คือผู้ป่วยคนแรก

ที่ข้าตรวจที่ถนนเทียนสุ่ย

แล้วเจ้าอยากจะไปเป็นหมอข้างนอกหรือไม่

ไม่

เป้าหมายที่ข้าเรียนหมอมีเพียงอย่างเดียว

ก็คือเพื่อชาวบ้านถนนเทียนสุ่ยนี้

ป่วยสามารถรักษาได้

ดีมาก

น้องชาย

รั่วเยว่

มีพวกเจ้าสร้างความผาสุขให้ชาวบ้าน

ข้าก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว

ท่านพี่ ท่านอย่าพูดเช่นนี้

ท่านพี่

ที่นี่ยังมีสำนักศึกษาด้วย

อย่างนั้นหรือ

เช่นนั้นรีบพาข้าไปดูหน่อย

ได้

มา

เส้นทางข้างหน้าอีกยาวไกล

ข้าจะอดทนไม่ย่อท้อที่จะไขว่คว้า

ให้ม้าดื่มน้ำที่สระน้ำเค็ม

ท่องไปอย่างอิสรเสรี

ท่องไปอย่างอิสรเสรี

(สำนักศึกษาซ่านสุ่ย)

♪กลับคืนเป็นศูนย์ อาคารบ้านเรือนต่ำเตี้ย♪

♪ความรักติดอยู่นอกกำแพงสูง♪

♪เก็บความคิดถึงเข้าอ้อมอก♪

องค์หญิงใหญ่ ได้เวลาแล้ว

เชิญกลับวัง

เด็ก ๆ

ท่องบทกลอนตามอาจารย์ดีไหม

ดี

อาภรณ์เทพโชติช่วงนัยน์ตาข้า

อาภรณ์เทพโชติช่วงนัยน์ตาข้า

สาบเสื้อบัณฑิตขดวนหัวใจข้า

สาบเสื้อบัณฑิตขดวนหัวใจข้า

เก็บเมล็ดถั่วแดงให้มากยิ่ง

เก็บเมล็ดถั่วแดงให้มากยิ่ง

พิณเส้อสืบเสียงงดงาม

พิณเส้อสืบเสียงงดงาม

อยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่า

อยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่า

แม่น้ำรั่วสามพันลี้

แม่น้ำรั่วสามพันลี้

ตักดื่มเพียงกระบวยเดียว

ตักดื่มเพียงกระบวยเดียว

♪ราวกับหล่นอยู่เบื้องหลังเจ้า♪

♪ปลอมประโลมบาดแผลที่ข้าคิดถึงเจ้า♪

♪ร้องเรียกคนในฝันที่ไม่ได้พบเจอ♪

♪เหตุใดต้องถวิลหาทั้งเช้าค่ำ♪

♪เดินผ่านโลกมนุษย์♪

♪ที่สั่นไหว♪

♪เรื่องอดีตในความทรงจำรุมเร้า♪

♪ฟ้าดินทุกตารางนิ้ว♪

♪ยังไม่พอที่จะส่งภูเขาและทะเล♪

ท่านพี่กับซูชี

ก็ไม่ได้คุยกันดี ๆ สักประโยค

ระหว่างพวกเขา

ไม่ต้องมีคำพูด

ใจก็สื่อถึงกันได้

คราวก่อนหลังจากช่วยท่านพี่แล้ว

ข้าก็กินนอนไม่เป็นสุขมาตลอด

ข้ากลัวว่านางจะถูกบังคับแต่งงาน

เจ้าไม่ต้องตำหนิตัวเองเกินไป

เจ้าไม่เพียงช่วยท่านพี่

ยังช่วยซูชีด้วย

แล้วก็ช่วยข้าด้วย

ดูเหมือน

ตั้งแต่ได้เจอข้า

ท่านก็เจออันตรายมาโดยตลอด

หนานกงโหรวบอกว่า

บอกว่าอะไร

นางบอกว่า

แมลงเม่าไม่กลัวอันตราย

ก็เพราะไฟคือทิศทางของมัน

แล้วอย่างไร

ดังนั้นเจ้าคือทิศทางของข้า

ถ้ามีอันตราย

เช่นนั้นก็ช่างเถิด

เชยมากเลย

ดิน ดิน [*เชยก็มีความหมายว่าดิน]

ข้ามีกลิ่นดินเหรอ [*เชยก็มีความหมายว่าดิน]

ไม่นี่

ไฟก็ไม่แน่ว่าต้องอันตราย

และก็อาจเป็นดวงอาทิตย์เล็ก ๆ ก็ได้

ได้เป็นทิศทางของท่าน

ข้ามีความสุขมาก

ท่านอ๋อง พระชายา

มีเรื่องอะไร

ยุทธ์ ซ่อนลับ เยียวยานัดหมาย

ไปเถิด

บ๊ายบาย

ไป

หมออวิ๋น

ผมอยากจะคุยกับคุณหน่อย

♪ห่านหงส์เหินร่อนไปมา♪

♪ส่งสารไม่กี่บรรทัด♪

♪เสียงพิณนวลนุ่มแผ่กระจาย♪

♪กะเทาะความสับสน♪

♪ต่อให้เส้นผมดำเปื้อนน้ำค้างขาว♪

♪ก็ไม่มีวันลืมกันทุกชาติไป♪

♪ยินดีจูงมือไปด้วยกันกับเจ้า♪

♪หนทางข้างหน้าไม่สิ้นสุด♪

♪ดวงดาวไล่ตามแสงจันทร์♪

♪รินไหลเงียบ ๆ ที่ขอบฟ้า♪

♪ส่องสว่างอย่างไม่ตั้งใจ♪

♪ใต้ชายคาสองคนเคียงคู่♪

♪เจ้ากอดข้าเข้าสู่อ้อมอก♪

♪ระบายความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุด♪

♪แลกเปลี่ยนความจริงใจร้อนผ่าว♪

♪เก็บชั่วขณะนี้เอาไว้♪

(สิทธิ์ในการเผยแพร่ผ่านเครือข่าย)

(เป็นของ Tencent แต่เพียงผู้เดียว)