Original subtitles

/W poprzednich odcinkach...

- One tu były. - Spokojnie.

- Nie mogę tak żyć. - Tu jesteś bezpieczna.

W Londynie popełniono morderstwa.

- Czy ofiary zastrzelono? - Nie.

Jak mogę pomóc?

/W "Karczmie Żeglarza" /stało się coś dziwnego.

Ktoś przeżył.

Naprawdę nigdy nie poznałem podobnej kobiety.

Nawet nie masz pojęcia.

Interesujesz mnie ty sama, /nie twoje ubranie.

Piłam kawę z zakochanym przyjacielem, /który chyba nie wie o tej miłości.

/Dotknęła jego dłoni. /Jego twarz wyrażała spokój.

Ten dotyk jest zabójczy.

/Wystawia twe serce /na łaskę innego.

/Nie wiem, co we mnie wstąpiło, ale muszę być z tobą.

To najważniejsza rzecz, by posiąść ciało przeciwnika.

/Skonsumować je /i przejąć jego moc.

Twoje włosy. /Zdobyły to, po co przyszły.

Dokładnie. /Tworzą figurę.

/Lalkę voodoo.

www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.

::PROJECT HAVEN:: /prezentuje

PENNY DREADFUL 2x06 Glorious Horrors

Tłumaczenie: elbondo Korekta: Nazgul

Dzień dobry.

Zjadłbyś jajka na śniadanie?

Śpij dobrze, najdroższy.

Czeka cię ciężki dzień.

Dzień dobry.

Boże.

Nie możesz mnie wiedzieć, podczas nakładania makijażu.

Rano wyglądam okropnie.

- Jak spędzimy dzisiejszy dzień? - Muszę iść do domu i się przebrać.

- Mogę przynieść tu jakieś rzeczy? - Oczywiście.

Może pójdziemy na zakupy?

Do Burlington Arcade czy na Bond Street?

Dużo tam ludzi.

Może coś dyskretniejszego?

Anatema.

W tym domu czci się, co niezwykłe. Nadaje się ton, za którym podąża świat.

Zuchwała zasada.

Ale ekscytująca.

Ekscytacja zakazanym.

Nic nie może się temu równać.

W zasadzie...

chcę wyprawić bal.

Zaproszę wszystkie wpływowe persony.

Niech się gapią na twą wyjątkowość.

- Dorianie... - Zasługujesz na należyte ujawnienie.

Dzień dobry. Wspaniały mamy dzień, prawda?

Musimy pomówić.

Wpierw potwierdźcie moje słowa.

Powinieneś usiąść.

Co się stało?

- Chodź za mną. - O co chodzi, Vanesso?

Pan Boyd przyszedł do pana.

- Mój notariusz? - Tak.

Chodzi o to...

że wydarzyło się coś strasznego.

Powiedz.

Bardzo mi przykro.

Twoja żona nie żyje.

Gladys?

Bardzo mi przykro.

Jak?

To nieistotne w tej chwili.

Jak?

Odebrała sobie życie.

Gladys? To do niej niepodobne.

- Jeśli możemy coś dla ciebie zrobić... - Jak się zabiła?

- Nie sądzę... - Podcięła sobie gardło.

Gdzie?

- "Gdzie"? - Gdzie to zrobiła?

W głównej sypialni. W domu na wsi.

Rozumiem.

Każę służbie wymienić dywan.

Dobrego dnia.

Oczywiście nie robię ich od zera. Mamy od tego pracownika.

Ale ja tchnę w nie życie.

To imponujące.

Tak.

Wydaje mi się, że przez ślepotę moje palce są bardziej czułe.

Pokażę panu. Proszę podejść.

Proszę podać mi rękę.

- Zimna. - Przepraszam...

- Taki już jestem. - Bardzo zimna.

- Jakby nie w pełni żywa. - Przepraszam, muszę pracować.

Chwila.

Panie Clare.

Dlaczego pana dłoń wydaje się martwa?

Nie mogę na to odpowiedzieć. Jest, jaka jest.

Więc dlaczego jestem przerażona?

Niepotrzebnie.

Nie zważam na pana przeszłość, bo jest pan dobry.

Więc dlaczego jestem przerażona?

Tu jesteście.

Mamy masę pracy przed jutrzejszym otwarciem miejsca zbrodni.

- Żwawo za mną. - Oczywiście.

Przy okazji, w piwnicy znajdą się dodatkowe atrakcje.

- Więcej miejsc zbrodni? - Coś bardziej pomysłowego.

Zostało trochę prac konstrukcyjnych, ale wynająłem do niej ludzi,

więc się tym nie przejmuj.

- Cóż to za atrakcje? - Kolejne dyrdymały.

Widzimy się na lunchu, skarbie.

Chodź.

Jakby go to nie obchodziło.

Byłem przy nim, gdy ujrzał martwego syna.

To do niego niepodobne.

- Może potrzebuje czasu. - To...

nie jest on.

Może aż tak go to nie dotknęło.

Nie wszystkie zgony są taką tragedią, jaką być powinny.

Poderżnęła sobie gardło jego brzytwą.

Panie Chandler.

Ma pan gościa.

Witaj, stary druhu.

Przedstawisz mnie?

Zostawicie nas samych.

Ładnie tu masz.

Bardziej przepastnie niż na starych śmieciach.

Nie ma tu też krwistych plam.

- Szykujesz się na bitwę? - Powiedz, czy muszę.

To był żart.

Może nie widziałeś uśmiechu. Wciąż przyzwyczajam się do maski.

Ciężko coś wyrazić za tą skórą.

- Chyba nie spróbujesz mnie zastrzelić? - Dlaczego bym nie miał?

Daj spokój, chłopcze.

Tak z zimną krwią?

Na środku salonu, gdy twoi przyjaciele są obok?

Czego chcesz?

- Mogę ci coś opowiedzieć? - Nie.

To krótka historia.

Choć tyle jesteś mi winien.

Nim zacząłem pracować dla zacnego Pinkertona,

byłem strażnikiem Teksasu.

Ścigaliśmy raz koniokradów z Meksyku.

Tropiliśmy ich miesiącami.

W końcu ich dorwaliśmy.

Pod koniec byliśmy tak zmęczeni tropieniem ich,

że nie mieliśmy siły wlec ich do Abilene,

więc zastrzeliliśmy ich i zdjęliśmy skalpy,

co było dotrzymaniem umowy.

"Dowód zatrzymania", jak mawiają prawnicy.

Nie wrócę do Ameryki.

Wrócisz.

A może sprzedam cię do wesołego miasteczka?

Masz niezłe umiejętności.

Takich jeszcze nie widziałem, a widziałem wiele.

Nie dojdzie między nami do rękoczynów czy strzelaniny.

Twój tatuś chce cię w całości, więc tak wrócisz.

Wiesz co...

Jeśli zobaczę cię jeszcze przed tym domem...

to zabiję.

Cóż...

możesz spróbować.

Ale przedstawię ci alternatywę.

Powiedzmy, że śpisz.

Powiedzmy, że poszedłeś na spacer.

Powiedzmy, że mrugnąłeś.

Powiedzmy, że ja tu przyjdę, a wiesz, że mogę.

Nie ma drzwi, które zatrzymają diabła.

Powiedzmy, że mam ze sobą nóż myśliwski.

Powiedzmy, że się tu włóczę.

Powiedzmy, że zdejmę skalp każdej osobie pod tym dachem.

Życzę miłego dnia.

Czekam na szybkie i pokojowe rozwiązanie tej sytuacji.

Twoja kobieta mieszka na drugim piętrze, na końcu.

Za narożnikowym oknem.

Jakie ona ma włosy.

Problem w tym, że wciąż próbujesz czegoś nowego.

Ludzi nuży to, co znane.

Powtórki są zgubą podążania za sensacją.

- Wkrótce się przekonamy. - Pan Clare...

Coś jest z nim nie tak.

Co masz na myśli?

Dotknęłam dziś jego dłoni.

- Była zimna. - Wiele osób ma zimne ręce.

Nie aż tak.

Czułam...

Jakby nie był żywy.

Mów dalej.

"Chwycił nas za skrzydła i wzniósł nad swą głowę.

Zrzucił nas z Niebieskiego Tronu wprost na Ziemię i do piekła.

Zostaliśmy"...

- Potępieni? - To na pewno.

Fascynująca narracja...

- ale nam to nie pomaga. - To ukryty język demona.

- Musi mieć jakieś przesłanie. - Nie wszystko ma.

Brzmi pan jak mój przyjaciel, pan Clare.

Proszę?

Poznałam człowieka, która nazywa się jak zmarły poeta, John Clare.

Złamał mi serce.

Jakby bratnia dusza.

W dziwny sposób się poznaliśmy.

Zastanawiam się, czy przez przypadek,

czy ma to jakieś przeznaczenie, jak te relikty.

Nauka nam odpowie.

Wszystko działa jak w zegarku.

Nic nie jest przypadkiem.

Nosi pan kwiatek.

Co u pana kuzynki?

Jakoś funkcjonuje.

Mnie pan nie oszuka, doktorze. Widziałam płomień w jej oczach.

To przedziwna rzecz.

Przez całe życie myślałem,

że jestem skazany na wyjątkowość.

Byłem inny od moich braci. Zupełnie...

zwichnięty i dziwny.

Więc sławiłem się moją unikalnością.

A teraz?

Noszę kwiat.

Byłem samotny, a teraz...

- jestem taki jak wszyscy. - Cieszę się.

Mój związek z kuzynką...

nie jest bez komplikacji.

Tak nazywają wnętrza w zegarkach, wiedziała pani?

Małe koła zębate i inne mechanizmy.

- Komplikacje. - Proszę się z nich cieszyć.

Będą tykać dalej, niezależnie od nas.

Pan Gray do pani.

Niech wejdzie.

Panno Ives.

Panie Gray.

To dr Victor Frankenstein.

- Jak się pan miewa? - Panie Gray.

Ładny kwiat.

- Przychodzę jako zwiastun przygody. - To nic nowego.

Wyprawiam bal.

Chciałem ciebie i sir Malcolma zaprosić osobiście.

Sprawicie mi przyjemność i nań przyjdziecie?

Od dawna nie byłam na balu.

Chciałbym zapoznać cię z pewną kobietą.

Ona wyraża taką chęć.

- Świat wypełniony jest romansami. - Pragnę, byś ją poznała.

Doktor niech także przyjdzie. Poproszę adres,

- wyślę na niego zaproszenie. - To miłe, dziękuję.

Powiedz, że to przemyślisz.

- Oczywiście, panie Gray. - A nie "Dorianie"?

Po tym, co przeszliśmy?

Tak jest bezpieczniej, Dorianie.

Życzę miłego dnia.

Doktorze.

Vanesso.

Więc jak, doktorze...

zatańczymy wspólnie pierwszy taniec?

Może drugi.

Proszę.

Co sądzisz o mojej brodzie?

- Proszę? - Moja broda.

Noszę ją, odkąd pamiętam,

ale nie wiem, czy do mnie pasuje.

A dlaczego by nie miała?

Postarza mnie.

Sir Malcolmie.

Czy wszystko w porządku?

Co masz na myśli?

Nie zachowujesz się, jak się spodziewałam.

Mówisz o biednej Gladys.

Nie wybieram się na pogrzeb, tyle się tu dzieje.

Co to?

Zaproszenie.

Pan Gray organizuje bal. Byłam pewna, że nie...

Od lat nie byłem na balu.

W młodości byłem niezłym tancerzem, dasz wiarę?

Oczywiście, że przyjdę. Znajdziesz odpowiedniego towarzysza?

Proszę?

Tak.

Sam nie wiem.

Oczywiście, że przyjdę.

Mój szarmancki zalotnik nalegał.

Żałosny amant.

Czy to mądre? Panna Ives tam będzie.

Nadchodzi czas, gdy pająk musi tknąć swą muchę.

A jeśli mucha zje pająka?

Podziwiasz ją.

Dobrze.

W naszych starych bestiariuszach jawi się jako...

niezwykła istota.

Nawet nie wiesz jak bardzo.

Wiesz, że w czasach renesansu kobiety zatruwały sobie oczy?

Kropla atropiny, by rozszerzyć źrenice.

Co wyzwalało erotyczne doznania.

Jak przy wszystkich nałogach, z czasem trzeba zwiększać dawkę.

Powoli się więc zabijały.

Czegóż nie zrobimy dla piękna?

I młodości.

Tak.

Młodości.

To wymaga więcej niż kropla trucizny.

To wymaga wszystkiego, prawda?

Jaką cenę płacimy.

Jaką cenę.

Wbrew temu, co możesz sądzić,

nie odwróciłam się od Boga.

On odwrócił się ode mnie.

Od nas wszystkich.

Rozejrzyj się.

Powiedz, gdzie jest...

w mieście pełnym przemocy?

W tym życiu?

Powiedz, gdzie.

Są tacy, którzy twierdzą, że można go znaleźć w sobie.

Mylą się.

Tak więc...

musimy działać dalej,

by otrzymać nagrodę od Mistrza.

A co nią jest?

Wieczne życie w świecie pełnym cierpienia.

Smutna to nagroda, prawda?

Dostaliśmy zaproszenie.

Na bal.

- Pewnie w rodzaju przyjęcia. - Pójdziemy tam?

Musimy się przygotować.

Przede wszystkim z tańcem.

Będzie tam dużo nieznanych osób, z którymi nie musisz rozmawiać.

- Boisz się, że cię zawstydzę? - Nie.

Nie.

- W życiu. - Postaram się tego nie zrobić.

Obiecuję.

Oczywiście, że pójdziemy, przecież to bal.

- Cóż mogłoby pójść nie tak? - Kto wyprawia ten bal?

Człowiek, którego dziś poznałem.

Nazywa się Dorian Gray.

- Co to? - Mięso z ziemniakami.

Idź na górę, zawołam, gdy będzie gotowe.

Chodźcie tu wszyscy!

Czeka na was pełna przepychu, najohydniejsza w Londynie scena zbrodni!

Odkryjcie przerażającą prawdę

potwornego zabójstwa i ohydnego znieprawienia!

Wejdźcie i przygotujcie się...

/na ujrzenie straszliwych cudów

/i doświadczenie straszliwej grozy, /która stać będzie przed wami!

/Figury woskowe Putneya!

KRYMINAŁ MORDERCA CHODZI PO LONDYNIE,

MOŻE GO WIDZIAŁEŚ.

"Kryminał".

- Inspektor. - Pan Chandler.

Rzeczywiste?

Co?

Odwzorowanie karczmy.

Nie pamiętam. To miejsce niewarte zapamiętania.

- A scena zbrodni? - Bardzo podobna.

Pewnie mają kontakty z naszymi fotografami.

Choć nie wszystko się tu zgadza.

- Co takiego? - Tam przypominało to akt kanibalizmu.

W Transwal widziałem lwy podczas posiłku.

To przypominało scenę w karczmie.

Rozszarpują wszystko, wykradają sobie nawzajem.

Ale one mają cel. Żywienie się.

Nie zawsze.

Czasem doznają nagłej zmiany jak za sprawą jakiegoś dreszczu,

zupełnie bez powodu.

Żądza krwi.

Zastanawiałem się, czy pamiętają ten szał po całym zdarzeniu.

Jak pan sądzi?

- Nie mam doświadczenia z lwami. - A jakie drapieżniki żyją w Ameryce?

Niedźwiedzie grizzly.

A wilki?

Chyba też.

- Dlaczego pan tu przyszedł? - Zobaczyłem afisz. A pan?

Jest takie powiedzenie, często się sprawdza,

że morderca zawsze wraca na miejsce zbrodni,

by napawać się dumą.

Tutaj akurat mamy figury woskowe.

Wiem, że maczał pan w tym palce.

- Ma pan dowód? - Znajdę.

Jestem w tym dobry.

Byłem w śpiączce, gdy amputowali mi rękę.

A gdy się obudziłem...

Poszedłem ją znaleźć w stosie uciętych kończyn.

Obrazek podobny do tej sceny.

- I co pan z nią zrobił? - Wyrzuciłem z powrotem.

Musiałem tylko zakończyć historię na własnych warunkach.

Napisać "finis" grubą czcionką

- i ruszyć przed siebie. - Życzę szczęścia

- w poszukiwaniach wśród tych ciał. - Dziękuję.

I proszę się nie martwić. Tym razem nie spróbujemy pana śledzić.

- Nie ma takiej potrzeby. - Dlaczego?

Bo nikt zamieszany w takie zbrodnie nie może wiecznie z nimi żyć.

Lepiej szybko zawisnąć,

niż być torturowanym przez poczucie winy.

Panie Chandler.

Panie Chandler.

Panno Ives, przepraszam.

Wszystko w porządku?

Mam wiele na głowie.

Mam prośbę osobistej natury.

Zgodziłbyś się mi towarzyszyć?

Na balu.

- Jako towarzysz? - Tak.

- Kiedy? - W piątek.

W piątek...

Nie mogę.

- Panno Poole. - Panie Lyle.

Zatańczy pan ze mną?

Byłbym marnym partnerem.

Na pewno był pan uczony towarzyskiego obycia.

Szczególnie fałszywości i zdrady.

Nie wiem, w jaką grę grasz, skarbie, ale podoba mi się

odbicie światła w twych lokach.

- Nie lubi pan gier? - Tylko niektóre.

- Pani matka wie o pani? - Moja matka ma własne gry.

Moje są bardziej dalekowzroczne.

Na to będzie jeszcze czas. Jestem w końcu bardzo młoda.

Ona także.

Na razie.

Mój Boże.

- Nasz pokoik przy tym blednie. - Nieprawda.

Dobry wieczór, doktorze.

Pozwolę sobie przedstawić pannę Hekate Poole.

To moja kuzynka, Lily. A to jest pan Lyle.

- Miło mi. - Panno Lily.

Jaka piękna biżuteria.

Bardzo stara. To chyba skarabeusz.

- Hekate to niezwykłe imię. - Miałam niezwykłych rodziców.

Proszę ze mną zatańczyć.

Pan Lyle pozostaje głuchy na me prośby.

Może później, obiecałem taniec mojej kuzynce.

- Więc zostanę sama. - Proszę ze mną, panno Poole.

Utopimy gdzieś pani smutki.

To wszystko jest takie piękne.

Ale mam zabawne uczucie, że już tu byłam.

To mało prawdopodobne.

Naprawdę ze mną zatańczysz?

Jeśli się zgodzisz.

- Witam, doktorze Frankenstein. - Bardzo dziękuję za zaproszenie.

To moja kuzynka, panna Lily Frankenstein.

Pan Dorian Gray, wspaniałomyślny gospodarz.

Panna Angelique.

- Jak się pani miewa? - Doktorze. Panno Lily.

- Niesamowita suknia. - Dziękuję.

Panno Lily, zaszczyci mnie pani tańcem?

Zostaliśmy porzuceni. Myślę o lampce szampana.

- Nie pijam alkoholu. - Nie mam tego za złe.

- Ładnie pani tańczy. - Skądże.

Choć Victor uczył mnie najlepiej, jak mógł.

Podoba się pani ta sala?

Ludzie patrzący z tych obrazów, trochę mnie krępują.

Mam dziwne uczucie, że gdzieś już się poznaliśmy.

Czy to możliwe?

W innym życiu?

- Nie wiedziałam, że są inne życia. - Z pewnością istnieją.

Echa przeszłości.

Mojej i pani.

Czuje to pani?

Może.

Pani ręce są chłodne w dotyku.

- Przepraszam. - Niepotrzebnie, to do pani pasuje.

Niczym marmur.

Czy śmiałym posunięciem byłoby skomplementowanie pani oczu?

Tak.

Ale proszę to zrobić.

Pomożesz mi przy czymś?

Panna Ives przyszła bez towarzysza. Ależ odważna.

- Co zamierzasz? - Spokojnie, człowieczku.

- Nie możesz jej zranić. - Jest nienaruszalna, wierz mi.

- Dobry wieczór. - Panno Ives.

To panna Angelique, kompanka pana Graya.

Jak się pani miewa?

Rozumiem, że jest pani gościem honorowym.

Najwyraźniej.

Witam, panno Ives, cieszę się z pani przybycia.

To dla mnie przyjemność. Wyglądasz uroczo, Lily.

- Pan Gray powiedział, że różowy mi pasuje. - Nie mylił się.

Do niektórych pasują tylko blade kolory.

- Zatańczymy, Lily? - Proszę jej jeszcze nie kraść.

Mogę tu zostać i rozmawiać?

- Victor boi się, że go zawstydzę. - Niemożliwe.

Naturalny wdzięk to największy dar, prawda?

- Na wsi pełno jest naturalnych wdzięków. - Dorastałam na wsi.

- Gdzie? - W Lake District.

- Kraina poetów. - I bydła.

- Zatańcz ze mną, Dorianie. - Za chwilę.

Wpierw wznieśmy toast.

- Ona nie pija alkoholu. - Może odrobinę.

Skoro chcesz.

A pan?

Dziękuję.

Nasz doktor jest rozważny.

Nie wiem, co byśmy bez niego zrobili.

To raczej nie noc na rozwagę, prawda, skarbie?

To noc na wszystko, poza tym.

Witajcie w moim domu.

Za moją drogą Angelique.

A szczególnie witam w naszym wspaniałym mieście pannę Frankenstein.

Zdrowie.

Dziękuję.

Dobry wieczór.

Coś fantastycznego.

Chciałem, by dobrze się tu czuła...

Spokojnie, doktorze. To tylko jeden wieczór.

Pan Gray jest miły dla nowych gości, to wszystko.

Wiem, że pani to widzi.

Chciałem, by miała życie.

Teraz ma.

Dobry wieczór, panno Ives. Doktorze Frankenstein.

- Niech pan pozna panię Poole. - Jak się pani miewa?

Doktorze.

Pamiętam oczywiście pannę Ives.

Z seansu. Madame Kali.

Oczywiście.

Jednak zgoliłeś brodę.

Niepokojąca zmiana.

Wygnałam starego niedźwiedzia, a przywitałam młodzieńca.

Czuję się jak nowo narodzony. Odważyłem się nawet

bezwstydnie chwalić umiejętnością tańca.

I słusznie.

Proszę jednak uważać, to skomplikowany taniec.

Proszę wybaczyć.

Ruszamy na parkiet?

- Może wpierw się napijmy. - Oczywiście, najdroższa.

- Zmienił się. - Tak?

Odkąd panią zapoznał.

Cóż... zgolił brodę.

Nie mówiłam o jego zaroście.

Więc o czym?

O jego stosunkach z panią.

To nic więcej niż ciepły dotyk w jesieni jego życia.

Znam go od dawna, ale nigdy nie był taki.

Była pani przyjaciółką jego zmarłej córki?

- I zmarłej żony. - Cóż za tragedia.

Życie z nas kpi.

Musimy trwać w sile najdłużej, jak potrafimy.

To sztuczka, pozostanie młodym, nieprawdaż?

Nie takiej sztuczki szukam.

Bardzo panią ceni, pani Poole.

A o pani mówi tak rzadko.

Można powiedzieć, że traktuje panią jak młódkę.

Wolę myśleć, że jak przyjaciółkę,

która troszczy się o jego dobrostan.

Brzmi to jak ostrzeżenie. Nie pochwala pani tego związku?

- Miałoby to jakieś znaczenie? - Oczywiście.

Chciałabym zagościć w twym życiu, Vanesso.

Więc powinnaś nas odwiedzić w Grandage Place.

W swoim czasie.

Nałóż mi je.

Usiądź tam.

Cokolwiek się stanie...

nie wstawaj z tego krzesła.

Zgoda?

Co mam robić?

Obserwować.

Wyglądasz cudownie.

Rano poczujesz się lepiej.

Chodź tu! Nie zawstydzaj mnie tak więcej.

Panno Ives.

Oszałamiająca panorama, prawda?

Wszelakie miłostki rozproszone po parkiecie.

Które pod koniec nocy trzeba będzie ukryć.

- Okropne gierki. - Grała pani kiedyś?

Czy tylko je obserwowała?

Nie nauczyłam się zasad.

"Komplikacje", jak powiedział dr Frankenstein.

Jak mechanizmy w zegarku.

Droga, odprowadzę panią do domu, tu nie jest bezpiecznie.

"Bezpiecznie"?

Zbyt wiele komplikacji,

a pani nie zna zasad.

- A pan? - Uważam, że znam.

Ale stawka jest zbyt wysoka.

Proszę pozwolić się odprowadzić.

Pożegnam się z doktorem i zaraz wrócę.

Dziękuję.

Nie co noc przechadzam się z najpiękniejszą kobietą w Londynie.

Nie możemy chodzić na takie bale.

Panno Ives.

Słyszy mnie pani?

/Lubię to! facebook.com/ProHaven

www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.