Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
BUDAPESZT
PRALNIA CHEMICZNA
WYŚLIJ GOŁE ZDJĘCIE
WŁAŚNIE ROBIĘ!
Jestem.
Rozumiem.
Twoja kolej.
PRZYZNANO DOSTĘP
Czysto. Możesz wychodzić.
Wychodzę.
SZTUKA MIŁOŚCI
- Wydział dzieł sztuki Interpolu. - Dobra.
Dziękuję.
Znaleźli to i…
Kazano mi was wezwać, gdy znalazłem ten kamień.
STAMBUŁ
Więc włamuje się do strzeżonych muzeów z bezcennymi artefaktami
i kradnie tylko jeden obraz, niemalże najmniej cenny.
Nie zna się na sztuce.
- A może dobrze się zna. - Może.
Jeszcze nie poznano się na wartości tych dzieł, Ozan.
Nie rozumiem.
Nie trzeba znać się na sztuce, by go złapać.
Pracowałeś w antynarkotykowych. Użyj doświadczenia.
Mam pomysł.
Potraktujmy to jak morderstwo.
Nie wiemy nic o mordercach, ale może istnieje związek między ofiarami.
Treść obrazów.
Właśnie.
- Świetny pomysł. - Co jest?
- Świetny pomysł. Jedźmy. - Co? Dokąd?
Dokąd jedziemy?
BUDAPESZT
Gotowi poznać mój nowy plan?
Skąd ten pośpiech?
Nie możemy odpocząć i odetchnąć?
- Ozan. - Tak?
To romantyczny złodziej.
- Co? - Patrz.
Obrazy, które ukradł, są o miłości.
Spójrz na to.
Jak mogłam tego nie zauważyć?
- Dwa z nich to alegorie… - Że co?
Używają symboli, żeby powiedzieć coś innego.
Więc teraz musimy tylko
znaleźć wszystkie obrazy o miłości.
- Pewnie są ich tysiące. - Tak, ale co on robi?
Kradnie niedoceniane obrazy artystów.
Najpierw należy wykluczyć najsłynniejsze dzieła.
To też będzie trudne.
Tak, ale obrazy łączy też to,
że są fowistyczne, co bardzo to zawęża.
Dobrze.
Facet ma jakiś plan.
Ja też mam plan.
Złapać go jak najszybciej.
Te są w specjalnej kolekcji.
Więc zostają te dwa.
Ten jest w nowojorskim muzeum.
Ten niedługo będzie w Stambule.
Ukradnie ten.
To tylko przypuszczenia, Alin.
Panie prezydencie,
za cztery dni obraz zostanie przeniesiony do muzeum w Stambule.
Dzień później zostanie zlicytowany.
Są tylko dwie możliwości.
Ukradnie go w czasie transportu albo już z muzeum.
Weź Ozana i jedź tam.
Obyś miała rację.
- Większy zespół… - Ciesz się, że w ogóle się zgadzam.
Dziękuję. Przepraszam.
PIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
MUZEUM MALARSTWA I RZEŹBY
- Interpol. - Witam.
W czym mogę pomóc?
- Przyjechało C'è L'amore? - Tak.
- Zaryzykuje kradzież tutaj. - Myślisz?
Przepraszam?
- W której sali jest? - W wielkiej sali.
- Pokaże pan? - Tak.
- Pierwsza sala po prawej? - Tak.
Co się dzieje?
Nikogo nie wypuszczać.
Spokojnie.
Wszystko pod kontrolą.
Proszę się uspokoić. Bez paniki.
Alin!
Cholera!
Cholera!
Gdzie jest menedżer?
Tam.
Hej!
Hej!
Ozan, zostań tutaj. Ja schodzę.
Spokojnie…
Niedługo policja to załatwi.
Wszystko państwu wyjaśnią.
- Proszę się uspokoić. - Z drogi.
Otwórz drzwi. Interpol. Otwieraj.
MUZEUM MALARSTWA I RZEŹBY
Zniknięcie biznesmena Güneya Arata
nadal pozostaje tajemnicą.
Mimo że powołano specjalny zespół, by odnaleźć
zaginionego trzy miesiące temu biznesmena, nadal nie ma po nim śladu.
Policja rozważa możliwość,
że biznesmen może już nie żyć.
- Jakiś komentarz? - Ukrywa się pan przed kimś?
- Dlaczego nic pan nie powiedział? - Musiałem pobyć sam.
- Dlaczego? - Czemu pan musiał?
Uciekał pan przed kimś?
ZNANY BIZNESMEN POJAWIA SIĘ PO KILKU MIESIĄCACH!
Tutaj. Dwa, trzy…
- Chcę zobaczyć nagranie z incydentu. - Wyłączyli kamery przed kradzieżą.
Puść wcześniejsze.
Zatrzymaj.
To nasz człowiek.
Güney Arat.
Masz na myśli tego milionera?
Tak, proszę pana.
To szaleństwo, Alin.
Güney Arat jest w stanie kupić dużo cenniejsze obrazy.
Jest bogatym, znanym i ważnym biznesmenem.
To brzmi jak szaleństwo. Wiem o tym.
Ale to widziałam.
Jak ukradł obraz?
Jeśli masz tylko to zdjęcie, to nie ma o czym rozmawiać.
Panie prezydencie…
Słuchaj, Alin,
wiem, przez co przeszłaś z tym człowiekiem.
Nie dziw się. To Interpol.
Sprawdziłem cię, gdy poprosiłaś o przeniesienie tutaj z Paryża.
Szczerze mówiąc,
nie byłem ciekawy, dlaczego chciałaś tu być,
ale dlaczego pierwotnie chciałaś pojechać do Paryża.
Tak wszystko odkryłem.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Dobrze.
Mam nadzieję.
Możesz iść.
Dzień dobry.
- Szef to podpisał? - Tak.
Dobra.
To dlatego jesteś gliną?
- Widzę, że szybko się dowiedziałeś. - Tak.
Jasne, że nie dlatego.
- Zamknij drzwi i mnie nie wkurzaj. - Dobra.
No to…
dlaczego?
Zamieszkałam z mamą w Paryżu po zerwaniu z nim.
Żeby oczyścić umysł i unikać go, gdyby mnie szukał.
Potem zostałam konsultantką Interpolu.
Spodobało mi się i zostałam gliną.
Przeszłam szkolenie. To wszystko.
Słuchaj, Ozan.
Nie mam zatargu z tym kolesiem.
Cokolwiek się stało, to przeszłość.
Nie obchodzi mnie to. Jasne?
Mówię ci od razu, gdybyś chciał się czepiać.
Spokojnie. Mam tylko jedno pytanie.
Na pewno to nasz gość?
Tak.
Jaki jest plan?
To bardzo proste.
Spotkam go ponownie.
Zbliżę się do niego.
- I go przyłapię. - Wiesz, że to niebezpieczne.
Byłam studentką historii sztuki, kiedy mnie rzucił.
Nie wie, kim jestem.
Jest złodziejem, ale nie psycholem.
Nie skrzywdzi mnie.
Dobra.
Alin?
Güney.
Wszędzie…
cię szukałem.
Doprawdy?
Jeśli się nie mylę, to ty zniknąłeś.
Wyjaśnię ci, co się stało.
- Zejdź mi z drogi. - Alin, pozwól mi wyjaśnić.
Nie musisz wyjaśniać.
To już przeszłość i wolę, by tak zostało.
Już się znacie?
Panie Güney. Oto kuratorka naszej nowej wystawy.
Prowadzi szanowaną galerię w Paryżu.
W Paryżu?
Przepraszam.
Jak długo tu będzie?
Dwa tygodnie.
Jak mnie znalazłeś?
Nie było łatwo.
Przeszukałem wszystkie hotele w Stambule.
To było trudne.
I niepotrzebne.
Do widzenia.
Chodź ze mną na kolację.
Wysłuchaj mnie. Potem nie będziesz musiała mnie oglądać.
Obiecuję.
Proszę, Alin.
Tylko na kolację.
Odbiorę cię o siódmej.
Bałem się, Alin.
Bałem się ślubu, mojej miłości do ciebie, utraty ciebie.
Bałeś się mnie stracić, ale odszedłeś?
Nie wiedziałem, co robię.
Nigdy wcześniej tego nie czułem.
Bałem się, co będzie, gdy to stracę.
I odszedłeś.
Uciekłem.
Uciekłem od tych uczuć, od ciebie, od wszystkich i wszystkiego.
Kochałaś kiedyś tak bardzo, że się bałaś?
Tak.
Kochałam ciebie.
Też się bałam.
Przebudzenia z tego snu,
utraty ciebie,
tego, że mnie porzucisz.
Moje obawy się spełniły.
Myślałam, że nie żyjesz.
Przez pół roku byłam jak zombie.
Przepraszam.
Miałem mętlik w głowie. Brakowało mi słów.
Bardzo żałowałem.
Dzwoniłem, gdy się opamiętałem, ale cię nie było.
Przynajmniej zrozumiałeś, co czułam.
Tak.
Zrozumiałem też to, że nie mogę bez ciebie żyć.
Daj mi szansę.
A jeśli znowu to zrobisz?
Nie zrobię.
Kocham cię i zawsze kochałem.
Proszę, Alin.
Pod jednym warunkiem.
Co zechcesz.
Od teraz będziesz ze mną zawsze szczery.
Obiecuję.
SOFIA, RZYM, MARSYLIA
NAGOJA, JAPONIA BUDAPESZT, WĘGRY
STAMBUŁ
Vera Özmen.
Wiedziałam.
Wiesz co? To najładniejsza hakerka, jaką widziałem.
Nie przesadzaj.
Co? Jesteś zazdrosna?
Nie wygłupiaj się.
Dlaczego?
Dobra. NIc nie mówiłem.
Hiszpanko-Turczynka.
Pracuje z Güneyem od trzech lat.
Była notowana, ale nie popełniła żadnych przestępstw w Turcji.
Nie.
Nie dała się złapać.
Dobra. Niewiele dowiedzieliśmy się o Ömerze.
Jest kierowcą Güneya.
I jego wspólnikiem.
Güney bardzo mu ufa. Dlatego go w to wplątał.
Dobra. Posłuchaj.
Güney był w magazynie po spotkaniu z tobą.
Z Ömerem i Verą.
- Chcą coś ukraść. - Może.
- I planują to w magazynie. - Może.
Nie jedziemy tam. Nie ma mowy.
Do czego mnie zmuszasz, Güney?
WPISZ HASŁO
Ręce do góry.
Kazałam ci ponieść ręce.
Zdejmij maskę.
Zdejmij maskę!
Co to za ważne wieści?
Ktoś nas ściga.
Co?
Co się stało? Opowiadaj.
Ktoś włamał się do magazynu.
Przyłapałam go, ale uciekł.
Widziałaś jego twarz?
Nie, miał kominiarkę, ale to pewnie kobieta.
I pewnie jest gliną, bo potrafi walczyć.
Gdyby tak było, zrobiłaby nalot, zamiast się zakradać.
Może nie dostała nakazu przeszukania.
Wtedy sprawdziłaby magazyn i wiedziałaby, że tam jesteś.
To prosta, nieudana próba rabunku.
A jeśli mam rację?
Nie masz.
TUTAJ JESTEŚ
NOWA GALERIA
Następny napad odbędzie się w Pradze.
Będziesz się tak gapił?
Nic nie poradzę.
Stęskniłem się za tobą.
Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Nie chcę wyjeżdżać.
Dokąd jedziesz?
Do Pragi.
Ale nie chcę cię zostawiać.
To weź mnie ze sobą.
To w interesach. Będziesz się nudzić.
Nieprawda.
Dawno tam nie byłam. Pozwiedzam.
Nie będziesz pracować cały dzień. Spędzimy razem trochę czasu.
Czyli chcesz mnie zostawić?
- Ależ nie. - Więc?
Dobra.
Dobra.
Dobrze spałaś?
Jak zabita.
Nie pamiętam, jak zasnęłam ani jak poszłam na górę.
Wniosłem cię. Mówiłem, żebyś nie piła tak szybko.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Wspaniale było spać obok ciebie.
Za dwie godziny lot.
- Za dwie godziny? - Tak.
Nie zdążę. Muszę jechać do hotelu i wziąć prysznic.
Nie wiem, w co się ubrać. Nie dam rady.
Masz przecież paszport.
- Mam. - Więc jesteś gotowa.
Jestem?
- Dzień dobry, pani Alin. - Dzień dobry.
Pamiętaj o sukience wieczorowej.
Możemy zaczynać?
Przedstawię was. Moja asystentka Vera.
Jestem Alin.
Miło cię poznać.
Wzajemnie!
Bardzo się cieszę.
Zostawię was samych i usiądę z Ömerem.
Dziwnie się zachowujesz.
To nic takiego.
PRAGA
Dziękuję.
Będziemy spać w tym samym łóżku tylko wtedy, gdy zechcesz.
Będę w pokoju obok, gdybyś zmieniła zdanie.
Dzięki za informację.
Przygotuj się. Spotkajmy się na dole za godzinę.
Nie jesteś zajęty?
Nie dzisiaj.
NOWA GALERIA PRAGA
Vero, co cię trapi?
Ta kobieta…
Która?
- Alin? - Tak.
Mam złe przeczucia.
Może jesteś zazdrosna o Güneya?
Nie bądź śmieszny, Ömerze.
Jest przystojny, mądry i charyzmatyczny.
I bardzo bogaty.
Jasne, że się zakochałaś.
Przestań. Mówiłam, że nie o to chodzi.
Więc o co?
Alin mogła być w magazynie.
Czemu miałaby to robić?
Na czym się opierasz?
Na jej oczach. Widziałam tylko jej oczy.
Wiem, że to szaleństwo, ale ta myśl mnie dręczy.
- Wiemy, kim ona jest? - Tak.
Znam ją od dawna. Jest świetna.
Ona i szef prawie się pobrali.
Ale Güney ją zostawił.
A jeśli wróciła, żeby się zemścić? A jeśli wie, co robimy?
Oszczędź Güneyowi tych bzdur.
Wiesz, co się stanie, jeśli nie odpuścisz.
Tym jedziemy?
Tak.
Wykorzystam okazję.
Śmiało.
To był piękny dzień.
Jeszcze się nie skończył.
Załóż suknię wieczorową.
Dokąd idziemy?
Niespodzianka.
Powiedz mi.
- Dokąd? - Niespodzianka.
Powiedz mi, Güney. Proszę.
Co tu robisz?
Nie odbierasz telefonów ani wiadomości.
Wiesz, jakie to niebezpieczne? A gdyby Güney był ze mną?
Serio?
Była taka możliwość?
Nie bądź śmieszny. Wiesz, że tego nie sugerowałam.
- Oboje wiemy, co się tu dzieje. - Co?
Miękniesz.
Nie mam racji?
Znowu cię interesuje? Zakochałaś się w nim?
Jak możesz tak do mnie mówić?
Jak śmiesz?
Dzwonił prezydent.
Wściekły, że nic nie wie o tej wycieczce.
- Mamy natychmiast wrócić. - Nigdzie nie jadę.
Wiedziałem, że to powiesz, więc zdołałem go przekonać.
To nasza ostatnia szansa.
Jeśli nie udowodnimy, że Güney to złodziej,
szef zakończy operację.
SZTUKA MIŁOŚCI
To przedstawienie…
Długo z tym zwlekałem.
Wybacz mi.
Pamiętałeś.
Pamiętam o tobie wszystko.
Naprawię swoje błędy.
Zrobię, co w mojej mocy, żebyś znów mi zaufała.
Jesteśmy za wcześnie?
Nie, jesteśmy na czas.
Tędy.
Więc czemu nikogo tu nie ma?
Premiera jest za tydzień. Obejrzymy próbę generalną.
To nie to samo, ale nie chciałem czekać tydzień.
- Może powinienem? - Nie.
Tak będzie lepiej.
Zapomniałam, że z tobą żyje się jak w bajce.
To dzięki tobie.
Nie byłeś taki.
Kiedy stałeś się romantykiem?
Gdy znów cię znalazłem.
Nie znalazłeś. To był zbieg okoliczności.
Nie ma czegoś takiego.
To znaczy, że musiałem cię znaleźć.
Na to wygląda.
Dobranoc.
Dobranoc.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Nie mogę.
Czemu nie, Alin?
To za szybko. Jeszcze nie jestem gotowa.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Idziesz dokądś?
Mam spotkanie, ale nie potrwa długo.
- Pójdę z tobą. - Nie spiesz się.
Zaplanowałem ci wspaniały dzień. Zwiedzanie Pragi.
Naprawdę?
Dołączę, jeśli skończę wcześniej.
Kierowca czeka na dole.
Możesz zejść, kiedy chcesz.
Ozan.
No to jazda.
Widzisz? Ukrywa twarz przed kamerami.
- Co się dzieje? - Co jest, do cholery?
- Znowu w coś pogrywa. - Fakt.
Ty idź w lewo, a ja w prawo.
Cholera.
Do diabła.
Cholera!
Jest sprytny.
Cicho, Ozan, albo wyżyję się na tobie.
Jezu. Uspokój się.
STAMBUŁ
Prawie go złapałam. O mały włos!
Jak mam…
- To była nasza ostatnia szansa. - Nie.
- Jeszcze nie. - Nie?
Nie poddam się. Jestem blisko.
Znasz prezydenta.
Myślisz, że zmieni zdanie?
Nie każę ci sprzeciwiać się rozkazom.
Ale ja już postanowiłam.
- Zrobię to sama, jeśli trzeba. - Chodzi o twoją karierę.
Mam to gdzieś.
Jak to?
- Dokąd idziesz? - Na przyjęcie.
W tych okolicznościach nie musisz znać wszystkich szczegółów.
Naprawdę myślisz, że zostawię cię na lodzie?
Jesteś nieznośna.
Ubieraj się.
Rany.
Co to za gość?
Faysal Varlı.
Niby biznesmen, ale kompletny gnojek.
To po co tu jesteśmy?
Kupuję jego firmy.
Zdrowie.
Dobry wieczór wszystkim!
Panie Güney!
Panie Güney!
Chodźże tutaj!
Jutro wielki dzień.
Podpiszemy papiery.
Jestem bardzo zadowolony z naszej umowy.
Mam nadzieję, że będzie ich więcej.
Cieszę się, że pracuję z młodymi i odważnymi ludźmi, takimi jak pan.
Przedstawię was.
Alin Başar.
Miło mi panią poznać.
Czym się pani zajmuje?
Prowadzę galerię sztuki w Paryżu.
Mam bardzo ważną kolekcję
rzadkich dzieł sztuki.
Każde z nich jest warte fortunę.
Chciałaby je pani zobaczyć?
Chętnie obejrzymy.
Pan też interesujesz się sztuką? Słyszałem to o tobie.
No to chodźmy.
Zobaczmy, kto zainwestował więcej w sztukę,
panie Güney.
Proszę za mną.
System bezpieczeństwa, który widzicie,
kosztował być może nawet więcej niż same dzieła sztuki.
Nawet banki takiego nie mają.
Jest tu 78 kamer z czujnikami ruchu.
Nie ma żadnego martwego pola.
To tytanowe szwajcarskie drzwi. Mają 30 centymetrów grubości.
Zatrzaskują się przy próbie włamania.
Otwierają je tylko
czytniki głosu i twarzy, które tu widzicie.
Tylko ja mogę to zrobić.
I jak? Fajnie, nie?
Szafir.
Szafir.
Czerwień.
- Czerwień. - Dym.
Dym.
NAZWISKO: FAYSAL VARLI
Teraz wy też znacie magiczne słowa.
Musimy was zabić.
Wszystkich tak nabieram. Otwórz drzwi.
Słowa zmieniają się codziennie.
Nawet gdybyście je znali, nie działałyby bez mojego głosu.
Zapraszam.
Wartość tych tutaj jest nieznana.
Mój doradca artystyczny mnie wrobił.
Ale to Wassily Kandinsky.
Nie znam gościa.
O co tu chodzi?
To tylko przypadkowo narysowane linie.
Są kradzione.
Dałem się naciągnąć na fortunę.
Mój dziesięcioletni syn lepiej rysuje.
No cóż…
Okradniemy Faysala Varlıa.
Prawie się udławiłem. Chyba żartujesz?
Nie, Ömerze. Serio.
Vero, powiedz coś.
To nie jest napad na muzeum.
Zabije nas, jeśli nas złapią.
Rozumiem, Ömerze, ale on mnie nie posłucha.
Vera ma rację.
Przyznaję, że dotąd nie okradaliśmy takich miejsc.
Jest wiele punktów bezpieczeństwa.
Ale to nie niemożliwe.
Dobra.
Idealnie. To nie jest niemożliwe.
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Nie, jeśli dobrze planujesz
i bardzo tego chcesz.
Opowiem wam o systemie bezpieczeństwa.
Na pewno ukradnie ten obraz.
Tym razem go złapię, choćby nie wiem co.
Nie wiem. Chyba nie da się przejść przez tę ochronę.
Zaryzykuje aż tak?
Zrobi to. Na pewno.
KTO STOI ZA KRADZIEŻAMI?
Tylko nie wiem, kiedy to zrobi.
W ten weekend urządza kolejne małe przyjęcie.
Zrobimy to wtedy.
Ömer, włam się dziś do pralni.
Mundury ochrony są czyszczone co trzy dni.
Umieścimy na nich kamery.
Wejdę jak zwykle i zmienię nagranie z kamery.
Pokój z obrazami
jest za tytanowymi drzwiami z zabezpieczeniem biometrycznym.
Nie da się wejść z kodem ani zhakować.
Działa tylko z rozpoznawaniem twarzy i głosu.
- Twarzy i głosu Faysala. - Skąd mamy wziąć jego twarz i głos?
Mówiłem, że słowa hasła zmieniają się codziennie?
- Kawa. - Kawa.
- Żółty. - Żółty.
- Szmaragd. - Szmaragd.
Dzięki kamerom usłyszymy losowo wybrane słowa.
Co ważniejsze,
będziemy mieć nagranie głosu Faysala.
Teraz jasne?
Tak jakby, ale wciąż mi czegoś brakuje.
Jak zdobyć twarz Faysala?
Oderwiemy mu ją?
Świetny pomysł. Albo zmusimy go do otwarcia drzwi.
- Świetnie! - Stresujecie się?
Nie. Dlaczego?
To brzmi jak bułka z masłem.
Właśnie!
Nigdy nie oglądaliście Mission Impossible?
To fikcja, a to jest prawdziwe życie.
W którym sztuczna inteligencja jest bardzo zaawansowana.
Użyjemy hologramu 3D twarzy Faysala.
Na pewno to przemyślałeś, ale jak zrobimy hologram?
My nie zrobimy.
Zrobi to Japońska firma Ningen.
- Pojedziesz po to do Japonii? - Jasne, że nie.
Zespół już się tym zajął.
Przeanalizują zdjęcie Faysala
w wysokiej rozdzielczości z monitoringu
i użyją danych twarzy 3D.
Powinienem kupić tę firmę.
No nic.
Ta sama firma zrobiła to w innych miejscach,
by sprawdzić systemy rozpoznawania twarzy.
Udało im się oszukać wszystkie oprócz Face ID.
Na koniec
musimy złamać sześciocyfrowy kod w skarbcu.
I już.
Bułka z masłem.
Nie. Nie idź tam.
Güney, Faysal idzie w twoją stronę. Wyjdź.
Mówię ci, Güney. Faysal idzie. Wyjdź.
- Kawa. - Kawa.
- Żółty. - Żółty.
- Szmaragd. - Szmaragd.
Zaraz dotrą do drzwi skarbca.
Kazałam ci wyjść. Co ty robisz?
NIEZDEFINIOWANY
NAZWISKO: FYSAL
ADMINISTRATOR
ODBLOKOWANE
Wyjdź. Co robisz, Güney?
Wyjdź.
Ale jak?
Wejście odblokują tylko mój głos i moja twarz.
Cholera!
- Kawa. - Kawa.
Szmaragd.
Güney, nadchodzą. Bądź gotowy.
Co się stało?
Odchodzą.
Nie wiem dlaczego.
Masz szczęście.
Nie wierzę w szczęście.
Puśćcie mnie!
Puśćcie ją!
Co jest?
Złapaliśmy ją, jak próbowała pokonać mur ogrodu.
Znam cię.
Galeria sztuki w Paryżu.
Już mówiłam strażnikom, że ktoś obrobi pański sejf.
Skąd pani to wie?
Nie mogę powiedzieć.
Może to ty chcesz mnie okraść?
Ale zaprzeczasz, bo cię złapali.
Nie jestem złodziejką.
Kim naprawdę jesteś?
Puść ją.
Wydział dzieł sztuki Interpolu.
Jesteś gliną.
Güney o tym wie?
Wrobiliście mnie razem?
Güney nie ma pojęcia.
Wykorzystałam go, żeby tu wejść.
To nie zasadzka.
Musimy zejść do pańskiego skarbca.
Świetnie.
Ten dom jest lepiej chroniony niż Luwr, panienko.
Już pani to mówiłem. Zapomniała pani?
Bez urazy,
ale każdy głupi, kto spróbuje się tu włamać, zostanie złapany jak pani.
Chyba
chodzi ci o moje skradzione dzieła sztuki.
ALARM BEZPIECZEŃSTWA
Pilnujcie jej.
Co się dzieje?
Chodź tu!
Kto to?
Kto jest na tyle szalony, by ukraść to, co moje?
Gadaj, albo…
Albo co?
Podaj nazwisko.
Nie wiem, kto to. Rozumiesz?
Nie wiesz, kto to jest, ale wiesz,
kogo obrabują.
Wkręcasz mnie, maleńka?
Dobry wieczór. Odłożyć broń.
Nie róbcie nic głupiego.
Nic ci nie jest?
- Zobaczmy miejsce zbrodni. - Nie było zbrodni.
Jak to?
Nie wzywałem was.
Jeśli nie macie nakazu, proszę opuścić mój dom.
Chodźmy, Ozan.
Oddaj mi broń.
Znaleźć mi tego gościa.
Latami go ścigałem, gdy byłem w antynarkotykowym.
Ten łajdak wszędzie macza palce. Narkotyki, broń, morderstwa.
Nie można z nim zadzierać, jasne?
Nie zbliżaj się do niego.
Dobra?
Alin.
Chciałem osobiście podziękować za pomoc.
Güney Arat.
Jeśli go skrzywdzisz…
To co?
Tak myślałem.
Alin Başar.
- Dzień dobry. - Spieszę się.
Wypuszczę panią.
Przyszliśmy do Güneya Arata.
Oczywiście, dam mu znać.
Güney.
Güney.
Mam ważne wieści.
Że jesteś agentką Interpolu?
Że znalazłaś mnie, żeby mnie aresztować?
Co chcesz powiedzieć?
Skąd wiesz?
Od początku o tym wiedziałem.
Dopilnowałem tego, żebyś mnie znalazła.
Czemu to zrobiłeś?
Nie uciekłem przed tobą, Alin.
Złapano mnie po napadzie w Meksyku
i siedziałem w okropnym więzieniu.
Pół roku zajęło mi wyjście.
To był sekret, więc zorganizowałem fałszywą konferencję prasową.
Chciałam ci wszystko powiedzieć, ale dawno cię nie było.
Zniknęłaś bez śladu.
Przyznaję, nie było łatwo cię znaleźć.
A znalezienie ciebie przyniosło mi tylko smutek.
Los chciał, że pracujesz dla Interpolu
i to w wydziale dzieł sztuki.
Nie mogłem powiedzieć ci prawdy.
Więc zaplanowałem to.
Nie dałabyś mi szansy, gdybym wszystko wyznał.
Ale gdybyś to ty mnie ścigała i znów się we mnie zakochała,
miałbym jakąś szansę.
Wiedziałaś, że jestem złodziejem.
Skąd wiedziałeś, że będę cię ścigać?
Zostawiłem wskazówki, które tylko ty byś zrozumiała.
Upewniłem się, że mnie widzisz.
Hej!
Wybacz, że zrobiłem to bez twojego pozwolenia,
ale Vera dała mi do myślenia.
Wolałabym się mylić. To agentka Interpolu.
I nas ściga.
Wiem.
Wiedziałeś też, że nikt mi nie uwierzy.
Bo nie zostawiłem śladów.
Czekałem, aż to ty przyjdziesz do mnie.
Od początku się ze mną bawiłeś, Güney?
Tak jak ty bawiłaś się ze mną.
O tym możemy porozmawiać później.
Musimy się stąd natychmiast wynosić.
Bez obaw, nie zrobi mi tutaj krzywdy.
Wie o tym.
Próbuje mnie zastraszyć.
Prędzej czy później cię dopadnie.
Jest bardziej niebezpieczny, niż myślisz.
Co mam zrobić?
Poddaj się mi.
Z czego się śmiejesz?
Najpierw musisz mnie aresztować.
Zrobiłabym to w mgnieniu oka, gdybym miała dowody.
Potrafię o siebie zadbać.
Nie zostawię cię.
Co się cieszysz? Nie dlatego, że cię kocham.
To przeze mnie.
Powiedziałaś mu, kim jestem?
Oczywiście, że nie. Włamał się do mnie i się dowiedział.
Musisz mnie chronić.
W jaki sposób?
Dopadną nas zaraz za drzwiami.
Więc nie wychodźmy drzwiami.
- Chodź ze mną. - Güney, to nie zabawa.
To nie zabawa. Co ty robisz?
- Mówiłam, że są na dole. - No chodź!
Oto dowody, których chciałaś.
Co u licha?
Trzymasz te bezcenne obrazy w szopie z kluczem na widoku?
Güney, nie kpij ze mnie.
Już nic przed tobą nie ukrywam.
Wszystko jest dla ciebie grą?
Nawet twoje własne życie.
A co by to zmieniło,
gdybym się bał i trząsł jak osika?
To nie zmieni przeszłości ani przyszłości.
Więc…
delektuję się tym, póki mogę.
Czym, Güney?
Byciem z tobą.
Dlaczego?
Trudno to wytłumaczyć logicznie. Mogę podać tylko swoje powody.
Dobra. Słucham.
Mój dziadek.
Tata mojej matki.
Był malarzem.
Dlatego kocham sztukę. To był jego dom.
Przyjeżdżałem tu każdego lata i patrzyłem, jak maluje.
Był świetnym malarzem,
ale nikt go nie doceniał.
Jak wielu wielkich malarzy.
Zmarł w smutku z tego powodu.
Dlatego zostałeś złodziejem?
Nie. To tylko jeden z powodów.
Pamiętasz, że gdy się poznaliśmy,
powiedziałaś, że Monę Lisę doceniono po jej kradzieży?
Modigliani jest świetnym malarzem.
Ale czy każdy jego obraz to arcydzieło?
Widać nie dla pani.
Nie, tylko pytam.
Jak Mona Lisa.
Najcenniejszy i najsłynniejszy obraz świata.
Zauważono go i został doceniony dopiero po kradzieży.
Przedtem nie zwracano na nią uwagi,
choć to dzieło da Vinci.
Jak to?
Przeze mnie jesteś złodziejem?
Zainspirowałaś mnie.
Wtedy nic mi nie wystarczało.
Nic mnie nie cieszyło.
Zabrzmię snobistycznie,
ale ciężko jest mieć wszystko, czego się zapragnie.
Biedactwo.
Stałeś się malkontentem.
Właśnie.
Nic mnie nie ekscytowało.
Najpierw uprawiałem wszystkie możliwe niebezpieczne sporty.
Było fajnie tylko na początku.
Potrzebowałem czegoś więcej.
Wtedy cię poznałem.
Gdy to powiedziałaś,
wiedziałem, że tego szukałem.
Daruj sobie.
Nie wywiniesz się, wpędzając mnie w poczucie winy.
Nie jesteś temu winna.
Ale każdy ma ciemną stronę.
Twoja zawładnęła tobą, gdy włamałaś się do mojego magazynu.
A to jest moja.
Nie jestem ideałem.
Nikt nie jest.
Ale nigdy nikogo nie skrzywdziłem.
Dobra.
W porządku.
Teraz wszystko wiesz.
I masz dowody.
Co zrobisz?
Ale seksownie.
Ktoś zna to miejsce?
Wstawaj, Güney!
Co zrobisz?
Güney, musimy uciekać.
Powiedz, co zrobisz.
Nie pora na to. Nie wygłupiaj się. Chodźmy.
Chcę ich żywcem.
Wciąż nie odpowiedziałaś.
Cicho, Güney. Jesteś dziecinny.
Alin, nie odpowiedziałaś.
Boże, daj mi cierpliwość.
Boże, daj mi cierpliwość.
Chodźmy.
Odpowiesz, jak skończysz, prawda?
Zamknij się, Güney.
Zamknij się już.
Mogłeś uprzedzić, że nie ma wyjścia.
Nie dałaś mi powiedzieć. Ciągle mnie wlokłaś.
Nie do wiary.
Co teraz?
Cholera!
Słucham, Alin.
Wiem, że wciąż mnie kochasz.
- Nieprawda. - Prawda.
Jeśli nie,
odpowiedz na moje pytanie.
Mówię przecież, że cię nie kocham.
Wiem, że kochasz.
Zajmę się tobą, gdy skończymy rozmowę.
Faysal, proszę. Uspokój się.
Przez ciebie nie usłyszę jej odpowiedzi.
Faysal!
Ręce do góry!
- Ozan? - Zabrać ich.
Co u licha?
Rzuć broń.
Faysal.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Gadaj, czego chcesz. Spieszę się.
Byłeś kiedyś w antynarkotykowym.
Te informacje na pewno się przydadzą.
Poproszę o coś w zamian.
No to jazda.
Długo na to czekałem.
POLICJA
Jak leci?
Cześć.
Wiedziałem, że z nim zostaniesz.
- I pozwalasz mi? - No wiesz…
Mam, co chciałem.
Nigdy nie interesował mnie facet,
który tylko coś buchnął.
Twój ruch.
Będę cię wspierać.
Dziękuję za pomoc.
- Nie słyszę za dobrze… - Nieważne.
Nie zamknę cię.
Co?
Nie zamknę cię.
Nie słyszę.
Kocham cię.
Wiem.
Czekaj. Jak to zrobimy?
Ty i ja.
Coś wymyślimy.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.