All language subtitles for Veronika.S01E02

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish Download
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Veronika jest nieobecna.

Zaczęła mieć koszmary.

Nie chcę, żeby znowu stało się to samo.

Mówili, jak długo musi tu zostać?

- Może do poniedziałku. - Co?

To całkowicie normalne.

Mamo?

Mamo?

Cześć.

Już idziesz?

Chciałem się pożegnać.

Do zobaczenia później.

Simon.

Mieliśmy dać mamie trochę odpocząć.

Gdzie jest Liv?

Czeka w samochodzie.

- Do widzenia. - Pa.

OSKAR LIDMAN, DZIEWIĘĆ LAT UTOPIŁ SIĘ W STRUMYKU

16 PAŹDZIERNIKA 2017

Co robisz?

Muszę wziąć dezodorant.

Będziecie na imprezie Philipa?

Nie wiem. Pewnie tak.

Może. Zależy, kto przyjdzie.

Idziemy na stołówkę?

Jasne.

Co ty do cholery robisz?

Paskudny gnojek, zsikał się.

Obrzydliwe! Nalał sobie do buta!

Oblech, sika w majtki.

Co robicie?

Przestańcie! Co wy robicie?

- Obaj ze mną, natychmiast! - Ale to on zaczął!

Pracowaliśmy z akordami i znamy podstawowe nuty

plus cztery i plus trzy, to akord durowy.

A plus trzy i plus cztery, to akord molowy.

Zatem podstawową nutą jest D.

Będziemy liczyć, D, E pół tonu niżej, E, F...

Muszę odebrać.

Spróbujcie sami, zaraz wrócę.

Halo, tu Tomas.

Widziałaś Klasa?

Poszedł po coś do pokoju z dowodami.

Klas?

Mogę cię o coś zapytać?

Jasne, pytaj.

Myślałem, że masz dzień wolny.

Pamiętasz, co dokładnie stało się Oskarowi Lidmanowi?

Byłam chora, kiedy prowadziłeś śledztwo w tej sprawie.

Tak.

Straszna tragedia, chłopak naprawdę miał pecha.

Szedł do domu kolegi

tą samą drogą, co zawsze, przez most na rzece.

Chodził nim prawie codziennie.

Poślizgnął się i wpadł.

Przy moście jest silny prąd, nie miał szans.

Wiadomo, jak wpadł?

Nie da się tego stwierdzić.

Dziewięcioletni chłopcy nie są najmądrzejsi.

Kto wie, co robił?

To już nie ma większego znaczenia.

Ale to straszna tragedia.

TOMAS NIEODEBRANE POŁĄCZENIE

Dzień dobry, przepraszam.

Dzień dobry.

Świetnie, że mogłaś przyjść, Veroniko.

Słyszeliśmy o twoim wypadku. Mam nadzieję, że czujesz się lepiej.

Jestem trochę zmęczona.

Właśnie omawialiśmy to, co się dziś wydarzyło.

Rozumiemy, że zamykanie drzwi do łazienki

może być nieprzyjemne i dlatego tak się stało, ale...

Chyba znaleźliśmy rozwiązanie. Prawda, Simonie?

Co zrobisz następnym razem, gdy będziesz musiał iść do toalety?

Poproszę kolegę, żeby pilnował drzwi.

Właśnie, to bardzo łatwe.

Po prostu nie wiem, kogo poprosić.

Na pewno ktoś ci pomoże.

Nie ma tam nauczycieli?

Chyba nie mają...

Na pewno jest ktoś dorosły, mógłby popilnować drzwi

gdy będziesz w łazience.

Simon, myślę, że na dzisiaj skończyliśmy.

Dan i ja chcielibyśmy przez chwilę porozmawiać z mamą i tatą na osobności.

Mógłbyś poczekać na zewnątrz?

Nie może być tak dłużej.

To, co wydarzyło się dzisiaj, to eskalacja

incydentów z udziałem Simona.

A jeśli chodzi o przemoc, w tej szkole mamy zerową tolerancję.

Chcielibyśmy zasugerować badania.

- Jakie badania? - W kierunku ADHD.

Jeśli okaże się, że Simon zostanie zdiagnozowany, uzyskamy

dostęp do dodatkowych zasobów i wsparcia

co byłoby dla niego korzystne.

Myślicie, że ma ADHD, bo jest impulsywny?

Rozumiem, że to trudne

ale w mojej ocenie to ADHD.

Większość zachowań Simona spełnia kryteria.

Też jestem nauczycielem, znam się na tym.

Nie sądzę, że spełnia kryteria.

Dzisiaj chyba się nie dogadamy.

Idźcie do domu i przetrawcie tę informację.

Wskakuj.

To pójście na łatwiznę.

Postawią diagnozę, dadzą mu leki i będzie jak inni.

Wtedy wszystko będzie dobrze?

Sądzę, że powinni go zbadać.

Wtedy uzyska pomoc.

Gdzie do cholery byłaś?

Macie dobrze zacząć. Przygotujcie się.

Gotowi.

Jeszcze.

Tak! Głowa.

Niezły zwrot, dobra robota.

Dobrze, pamiętajcie o głowie.

Dobrze, Liv.

Nie, przecież już ci mówiłem.

Jesteś szalenie szybka.

Miałaś świetny początek.

Doskonale radzisz sobie w sztafecie.

- Dzięki. - Jesteś najmłodsza?

Tak, ja i Tindra.

A mimo to prawie wyprzedzasz Agnes.

Posłuchajcie.

Nie możecie zacząć zbyt wcześnie.

Kilkoro z was to robiło.

Czas reakcji jest kluczowy na pierwszych 15 metrach

ale jest zbyt wiele falstartów.

Proszę o spokój!

Jack, pomożesz mi z linkami?

Jasne, trenerze.

Dobra robota.

Liv...

Byłaś świetna, ale wiem, że stać cię na więcej.

Posłuchaj...

Spróbuj pójść na całość.

Musisz się skoncentrować.

Dobrze.

Świetnie.

Cześć, już jesteśmy.

Simon, mój Simon!

Witaj. Wezmę to.

Mam tu szachownicę.

Wszystko w porządku, Ninni?

Tak, dziękuję.

Dlaczego nie mieszkasz z nami?

Ninni jest tu dobrze, Simon.

Veroniko, wyglądasz na zmęczoną.

- Coś się stało? - Tak, uderzyła się w głowę.

O jej.

Twoja mama bardzo lubiła grać w szachy, kiedy była w twoim wieku.

Wyglądasz na zmęczoną.

Coś się stało?

Nie, Ninni, wszystko w porządku.

A tak przy okazji, jak sobie radzą Ann-Charlotte i Bengt?

Mama ma się dobrze, a tata zmarł dawno temu, wiesz o tym.

Ale właśnie z nim rozmawiałam...

Simon i ja wychodzimy, ty tu mieszkasz.

No tak...

Zobaczymy się jutro.

- Do widzenia, Simon. - Pa, Ninni.

Mamo, dlaczego babcia nigdy tu nie przychodzi?

Właściwie nie wiem.

- Cześć. - Cześć, Ivar.

Ale są siostrami.

Widzisz tamten kamień? Spróbuj go trafić. Jeden...

Nie wiem czy mogę.

Po prostu spróbuj.

Znowu masz tę minę.

Co masz na myśli?

Jakbyś chciał rozmawiać o nudnych rzeczach.

A ty nie chcesz?

Hej, mały...

Spróbuj nie przejmować się

tym co mówią inni.

Po prostu ich ignoruj ​​i udawaj, że nie istnieją.

I...

Spróbuj się nie złościć.

Mogę chodzić do twojej szkoły? Żebyśmy byli razem.

Byłoby super.

Ale to niemożliwe.

Wiem. Ćwiczmy dalej.

Tak.

Dobra.

W tempie, tak.

Dobranoc.

Dobranoc.

To tak...

To tak, jakby wszystko zależało ode mnie.

Muszę ogarniać wszystkie praktyczne sprawy

i wszystkie problemy w domu.

Mówiłem o tym wiele razy i zgodziliśmy się

że sytuacja musi się zmienić na lepsze albo...

Veronika się zachowuje...

Jakby nigdy nic.

Veronika mówiła, że mieliście spotkanie w szkole

w sprawie Simona i teraz rozważacie diagnozę ADHD.

- Dobrze zrozumiałam? - Rozważamy to?

Ledwo mieliśmy okazję o tym porozmawiać.

Ale szkoła chce, żebyśmy to zrobili.

Kto zna Simona najlepiej? Szkoła, czy my?

Simon... Nie jest mu łatwo.

Musi czuć się bezpiecznie.

Potrzebuje uwagi.

Uważasz, że w szkole nie dostaje tyle uwagi, ile potrzebuje?

Nie sądzę, że chodzi tylko o szkołę.

Musi czuć się słyszany i widziany również w domu.

Ja tego potrzebuję i dzieci tego potrzebują.

Musisz być obecna.

Mówię poważnie, nie możesz...

Jeśli nie...

Jeśli nic się nie zmieni, to nie wiem...

Muszę...

Nie może być tak jak ostatnim razem.

Sigge?

Sigge?

Cholera!

Sigge!

Sigge!

Sigge!

Sigge, chodź tutaj.

No chodź.

Cholera...

Chodź tu.

Stój!

Sigge!

Sigge.

Co robisz?

Sigge.

Sigge.

Trochę rosołu, na wzmocnienie.

Trzymaj ludzi z dala od zamkniętego obszaru.

Cześć.

Veronika, prawda?

- Tak. - Wszystko w porządku?

Jestem Nassir Hakim.

- Cześć. - Cześć, już się poznaliśmy.

Twój pies znalazł szczątki, prawda?

Często tu spacerujesz?

Tak.

Mamy coś nowego?

Tak, szczątki zostały starannie pochowane.

Co oznacza, że sprawca znał ofiarę

i była to osoba, na której mu zależało.

Prawdopodobnie to mężczyzna?

Może.

Ale jeszcze tego nie wiemy.

Zobaczymy, co znajdziemy, zanim stworzymy profil sprawcy.

Dobrze.

Nie wiedziałam, że jesteś.

Myślałam, że jestem sama.

Idę na trening pływania.

Czekaj, podwiozę cię.

- Mam cię odebrać? - Tak, pa.

Nie wzięłaś okularków.

Dzień dobry.

Dzięki.

Mamo?

Mamo?

Mamo?

Co ty tu robisz?

Cześć, tato.

Chciałem zobaczyć trening mojej ulubienicy.

- Klinika Nova. - Przyszłam do doktora Larsa.

Jest pani umówiona?

Tu Veronika.

Doktor Björklund nie ma wolnych terminów.

Muszę z nim porozmawiać.

Halo?

Proszę poczekać.

MAMY WIEŚCI O SZCZĄTKACH. BĄDŹ NA POSTERUNKU O 14:00

Dlaczego tabletki nie działają?

- Veronika... - Przepisałeś mi

ten Sobril, co zwykle?

Umów się na wizytę i porozmawiamy.

- Mam pacjentów. - Możesz odpowiedzieć?

- Ten, co zawsze. - Ale nie działa.

Co masz na myśli?

Wstrząśnienie mózgu może powodować halucynacje?

Może się tak zdarzyć, ale to niezwykle rzadkie.

Sobril ma zapobiegać

większej liczbie takich epizodów psychotycznych.

Dobrze. W takim razie przepisz mi więcej.

Zobaczę, co da się zrobić.

Cześć, Veroniko.

Cześć.

Jak się masz?

Muszę...

Szczątki należą do młodej kobiety.

14-20 lat. 168 centymetrów wzrostu.

Najprawdopodobniej zmarła w wyniku uduszenia

znaleźliśmy złamania kości gnykowej.

Ciało było zakopane przez co najmniej cztery lata.

Prawdopodobnie więcej.

Nie zgłoszono zaginięcia nikogo pasującego do tego opisu.

Czy coś wskazuje na to

że do morderstwa doszło gdzie indziej?

Nassir?

Nie. Jeszcze tego nie wiemy.

Z drugiej strony osoba, która ją zakopała, zrobiła to ostrożnie.

Była owinięta kocem

ręce miała skrzyżowane na brzuchu.

Ktoś to przemyślał.

Została pochowana, a nie po prostu porzucona.

Co wskazuje na to, że znała sprawcę.

To są kawałki kości szczęki.

Sprawdzamy dokumentację dentystyczną w okolicy

i wysyłamy fragmenty kości technikom do analizy.

Zobaczymy, co nam to da.

Potwierdziliśmy, że znaleźliśmy ciało w lesie

ale nic więcej.

Nikt nie może puścić pary, jasne?

- Tak. - Świetnie.

Veroniko, idź do domu i odpocznij, jeśli potrzebujesz.

Pieprzony psychopata.

Rasmus, musisz zrobić kopię przed lunchem.

Tak...

- Poradzę sobie. - Nie, Rasmus to zrobi.

Dobra.

Równie dobrze mógł to zrobić jakiś zbieracz jagód.

Przyjeżdżają do Szwecji, zbierają jagody

on ma dość żony, zabija ją, zakopuje i wraca

do Polski, Rumunii, czy skądkolwiek jest.

I mówi wszystkim, że została.

Mogę porozmawiać z osobą odpowiedzialną

za tę sprawę?

Nie masz prawa mi mówić... Nie dotykaj mnie!

Musisz stąd wyjść.

Nie mogę ci nic powiedzieć.

To takie trudne? Znaleźliście w lesie szczątki, prawda?

- Pomóc ci, Sofio? - Wszystko gra.

Wyjaśniłam Love’owi, że nie możemy mu teraz pomóc.

Nie chcę pomocy, chcę, żeby ktoś mnie wysłuchał.

- Chodź ze mną. - Tylko mówię

że może znaleźliście Hannę, ale mnie nie słuchacie.

Była moją przyjaciółką, nie odzywa się od pięciu lat.

Ile miała lat, kiedy zniknęła?

Miała 16 lat.

Nassir, myślę, że powinieneś go wysłuchać.

Dobrze.

Chodź ze mną.

Miałem przyjaciółkę. Nazywała się Hanna Hagman.

Mieliśmy jechać do Sztokholmu, ale zniknęła i...

Kiedy usłyszałem, że znaleźliście zwłoki dziewczyny

pomyślałem, że to może być ona.

Od kogo o tym wiesz?

Wszyscy o tym mówią.

Dobrze.

Załóżmy, że znaleźliśmy szczątki kobiety.

Ale nie zgłoszono zaginięcia Hanny Hagman.

To nie znaczy, że to nie ona.

Prawda?

Nie.

Rozumiem, że się martwisz...

Mam zdjęcie. Chwileczkę.

Tutaj. To Hanna.

Mieliśmy uciec do Sztokholmu.

Chciała zostawić wszystko za sobą. Zacząć od nowa.

Musimy stąd uciec.

Jasne.

Jedźmy do Sztokholmu i zostawmy za sobą tę gównianą dziurę.

Bała się.

- Czego? - Jego.

Chyba cię nie bije?

Co? Kto?

Wiesz, o kim mówię.

O czym ty mówisz? Kogo masz na myśli?

Alexa.

Coś jej wtedy dał.

Może nadzieję. Status. Alex gra w hokeja na lodzie, jest popularny...

Mówisz o Alexandrze Östbergu?

Tak.

Kto to jest?

Nasza gwiazda hokeja na lodzie.

Dobrze. Więc ty i Hanna postanowiliście jechać do Sztokholmu.

Tak po prostu?

Znaliście tam kogoś?

Nie. Myśleliśmy, że wszystko się ułoży, kiedy tam dotrzemy.

I co się stało?

Wystawiłem ją.

Mieliśmy się spotkać na przystanku, ale nie przyszedłem.

A ona?

Myślałem, że pojechała, ale teraz nie jestem pewien.

Nie wydało ci się dziwne, że się nie odzywała?

Nie wiem... Chyba myślałem, że była na mnie zła.

I miała mnie gdzieś.

Kiedy dokładnie wyjechała?

15 października 2017 roku.

Co powiedziałeś?

15 października 2017 roku.

Muszę... Ja tylko...

Dobrze.

Nie mam informacji na ten temat.

Zobaczymy, czy później coś się wyjaśni.

- Spójrz na to. - Popatrz.

16 PAŹDZIERNIKA 2017 AGENCJA MEDYCYNY SĄDOWEJ

Wszystko w porządku?

Co?

Nie powinnaś odpocząć?

Nie, wszystko w porządku.

Idź do domu.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.