All language subtitles for Stephen S01E02 1080p BluRay x264-COOGAN (1)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

HISTORIA JEST PRAWDZIWA

NIEKTÓRE ZDARZENIA I OSOBY ZOSTAŁY WYMYŚLONE

Dziś spełniło się marzenie.

Będzie to miejsce przyjazne,

ale także przestrzeń wysokich wymagań.

Walczymy z niskimi oczekiwaniami wobec czarnych dzieci.

Tu wasze talenty będą dostrzeżone, a doskonałość - oczekiwana.

Gdy patrzę na wasze dotychczasowe osiągnięcia, twórczość,

na waszą ambicję,

uważam, że to najlepszy sposób

na uczczenie pamięci Stephena.

SPRAWA STEPHENA LAWRENCE'A

Już powiadomiłam ubezpieczyciela.

Panie Driscoll, pan chyba nie w sprawie szyby.

- Co się stało? - To nie pierwszy raz.

Nie wszystkim się podobamy.

Słucham.

Chcę coś wyjaśnić.

Ten artykuł. Jestem pewien, że to nie wyszło z mojego zespołu.

Przyniosłem pączki. Pomyślałem...

Pan może jest pewien, ale ja nie.

Policja nic się nie zmieniła.

Dla dobrego nagłówka potraficie narazić własne śledztwo.

Byłem tak samo wściekły jak pani.

Proszę to przeczytać.

Na głos.

"Jak ci się tu nie podoba, to wracaj tam, skąd przyjechałaś".

- Do końca. - "Ty niewdzięczna czarna suko".

- To mowa nienawiści. - Dostaję je po każdym artykule.

Postanowiłam walczyć o syna i płacę za to.

Ale nie będę brała udziału w PR-owych ustawkach.

Nie zasłużyliśmy na pani zaufanie, ale teraz to moja sprawa.

Mamy szansę. Dowody są obiecujące.

Ale widocznie ktoś się z panem nie zgadza.

Więc ma pan problem.

Proszę się zastanowić, dlaczego ludzie z pana firmy

rzucają panu kłody pod nogi.

Prowadzimy jedno z najbardziej poufnych śledztw,

a nawet nie mamy porządnych drzwi.

Już to zgłaszałem.

Chcemy to rozwiązać, tak? Nie wszyscy nam kibicują.

Nie chcą rozwiązania niewygodnej sprawy.

Wolą szukać wymówek i obwiniać ofiary.

Nic na to nie poradzę. Ale jeśli się dowiem, że ktoś stąd

wynosi informacje do mediów, to się z nim policzę.

Konkretnie.

Żadnych walających się papierów.

Bądźmy poważni.

Wszyscy byli równie oburzeni.

Raporty techników czytamy tylko my dwaj.

Pozostali - tylko w razie potrzeby.

- PAMIĘCI ROLANA ADAMSA - Kiedy zamknęli szkołę,

przed wyburzeniem zapytali, czy chcemy tę tablicę.

Jak się trzymasz?

To dożywocie.

Już się pogodziłem.

Mogę tylko próbować jakoś produktywnie wykorzystać

swój gniew i sprawić, że coś się zmieni.

To ja się zmieniłem. W tym problem.

Skradziono mi wspomnienia.

Gdy myślę o uśmiechu Stephena, o jego radości,

od razu widzę tych morderców i czuję nienawiść.

Gorąco modlę się o siłę, by im wybaczyć.

Wybaczenie?

- A czy oni okazali skruchę? - Nie.

- W tym problem. - Ale nie twój.

Nie od ciebie zależy, czy im wybaczysz.

Muszą o to poprosić. Muszą odpokutować. Bez tego...

To niebezpiecznie.

- Nie rozumiem. - Mamy odpuścić temu krajowi.

Żeby myśleli

że możemy żyć bez sprawiedliwości i odpowiedzialności.

Kiedy zabili Rolana...

Narodowcy

nazwali jego morderców bohaterami białej rasy.

- Pamiętam. - No właśnie.

Ale kiedy protestowaliśmy, to my byliśmy ekstremistami.

To nasze dzieci, nie rasistów, aresztowała policja.

A teraz my mamy im wybaczyć,

żeby mogli udawać, że wszystko jest w porządku? Nie.

Kiedy Anglię wreszcie ogarnie gniew,

z powodu czarnych dzieci, linczowanych na ulicach,

kiedy policja i rząd powiedzą, że to się musi skończyć,

może wtedy odpuszczę sobie gniew.

Dopóki coś się naprawdę nie zmieni,

nie będę umniejszał życia swojego syna

żadnym wybaczeniem.

Skontaktowałem się z gliniarzami, którzy tam byli.

Większość to emeryci. Nie byli zachwyceni.

A Duwayne Brooks?

Nie chce z nami gadać. Serio go potrzebujemy?

- Opieramy się na badaniach. - Łatwo je podważyć.

Wystarczą zeznania wygadanego naukowca.

Sędzia musi usłyszeć Duwayna i innych świadków.

Daj mi akta dzieciaków z osiedla. W nich cała nadzieja.

Louise? Clive Driscoll.

Badam sprawę Stephena Lawrence'a.

Nie chcę rozmawiać.

Zgłosiła się pani na świadka w 1993. To wymagało odwagi.

Nie. Przykro mi.

Pięć minut. Krótka pogawędka.

No dobrze. Ale nie wpuszczę pana do domu.

Nie byłam stąd. Miałam tu chłopaka.

- Tak poznała pani Acourtów? - Tak.

Wiedziałam, że zabili chłopaka. Okropna tajemnica.

Byłam na policji, ale to olali.

- I przestała nam pani ufać. - Tak było.

Potem słyszałam plotki o tacie Davida.

Cliffordzie Norrisie.

Ludzie zaczęli się bać. Miałam 15 lat i byłam głupia.

To już nie są lata dziewięćdziesiąte.

Postąpi pani słusznie i nic się nie stanie.

- Możemy panią ochronić. - Nie chcę być niemiła,

ale jak mnie ochronicie? Nie złapaliście ich przez tyle lat.

Wyniki finansowe są zadziwiające.

Sądzę, że Boris liczy, że zostanie liderem Torysów i premierem.

Partia mu na to nie pozwoli. Mnie też się to nie udało.

Za duże ryzyko. To szczyt jego politycznych możliwości.

Do jasnej cholery!

Przepraszam.

Wjechał pan we mnie. Przepraszam.

Jak długo mam jeszcze czekać?

Niedługo ktoś do pani przyjdzie.

Może pan sprawdzić? Godzinę temu miało być za 20 minut.

Nazwisko?

- Nie wiem, kto... - Pani nazwisko.

Doreen Lawrence.

Wszyscy funkcjonariusze mają ważniejsze zadania.

Skradziono mi samochód.

Proszę zaczekać. Ktoś do pani przyjdzie.

Kryjcie go! Znowu to samo!

Halo?

Przepraszam.

- Kto prowadzi sprawę pani Lawrence? - Kim pan jest?

- Detektyw Driscoll. - Tak, szefie?

- Biegiem. - Tak jest.

- Jest pani ranna? - Nic mi nie zrobili.

Wszystko zostało w samochodzie. Muszę anulować karty.

Zaraz to załatwimy.

Dyżurny zaraz tu będzie. Zrobić państwu herbaty?

- Nie, dziękuję. - Poprosimy herbatę

i jakieś ciasteczka. Dla pani z cukrem?

Z mlekiem poproszę.

Doceniam gest, ale ta herbata...

Paskudna. Nie zostanie inspektorem.

Wlał mleko, zanim się zaparzyła.

- Zrobię lepszą. - Ja zrobię. Pani jest w szoku.

Nie jestem damą w opałach, panie Driscoll.

Tak nazywali mnie w szkole, jak nabroiłem.

- Jestem Clive. - Dziękuję, Clive. Poradzę sobie.

Zmieniliśmy dom w fortecę.

Cena walki o swoje.

Tak podejrzewam.

Ale przyznam, że jest pani w tym bardzo dobra.

Wiele wysoko postawionych osób boi się Doreen Lawrence.

Nie planowałam tego.

Nie sądziłam, że sama będę musiała zaprowadzić sprawiedliwość.

- Nie powinno tak być. - Ale jest. Po 15 latach.

- Ma pan dzieci? - Pięcioro.

Czterech synów i córkę. Najstarszy jest w Afganistanie.

- W Marines. - Martwi się pan.

Boję się jak diabli.

Zabawne, kiedy jechałem do Hendon na szkolenie,

złapał mnie kurczowo za nogę i płakał, żebym nie jechał.

Teraz role się odwróciły.

Sam mam ochotę go zatrzymać, kiedy wyjeżdża.

Wie pani...

Nawet sobie nie wyobrażam,

ile siły potrzeba, by walczyć przez tyle lat.

Czasami mam ochotę się poddać.

Ale potem kładę się spać i śni mi się on.

W moim śnie jest taki smutny

i zły, że nie ma go wśród żywych.

To straszne.

Więc ciągnę to dalej.

Tu nie chodzi o siłę.

Nie czuję się silna. Po prostu nie mam wyboru.

Londyn, jest 7.00 rano.

Będzie lżej oddychać - nowe strefy bez smogu.

Jak imigranci stają w kolejkach? Dlaczego Cameron traci pozycję?

Birdy, niech ktoś namierzy Clifforda Norrisa.

- Starego Norrisa? Po co? - Na świadka!

Znalezione na spodniach Norrisa.

Dwa włosy. DNA jest zgodne w stosunku 1000 do 1.

- Włos Stephena? To ważne odkrycie. - Zgodność mniejsza niż włókien,

ale potwierdza dotychczasowe ustalenia.

- Dobrze. Oby było ich więcej. - Ustalmy, jak się tam znalazł.

Mamy przełom w tej sprawie.

Ale dowody przez 15 lat przechodziły z rąk do rąk.

Kilka śledztw, dochodzenie publiczne.

Obrona będzie krzyczeć o skażeniu dowodów.

Muszę wiedzieć, kto je otwierał, dotykał i oglądał.

- Mowa o dowodach kryminalistycznych? - Nowych i obiecujących.

Ale żeby były coś warte, musimy udowodnić, że po zdarzeniu

ubrania Stephena nie miały styczności z ubraniami podejrzanych.

W tej kwestii mogę polegać tylko na tobie.

Dobra. Ale pracowałem wtedy Woolwich.

Pamiętam atmosferę.

W 1993 Acourtowie odnaleźliby się w policji metropolitalnej.

Pytam, czy to w ogóle możliwe?

- Góra chce, żebyśmy to rozwiązali? - Nie robimy tego dla policji.

Lawrence'owie stracili syna. Pracujemy dla nich.

Co za odmiana, to nie my żądamy spotkania.

- Jocelyn. Jesteśmy pierwsi? - Na to wygląda.

- Jocelyn Cockburn? - Tak.

- I Neville Lawrence? - Zgadza się.

Dziękuję.

Neville.

Doreen. Imran.

Trwają badania kryminalistyczne. Znaleźliśmy coś nowego.

Na ubraniach dwóch podejrzanych był ludzki włos.

- Włos Stephena? - Tak sądzimy.

Zgodność DNA tysiąc do jednego.

- To wystarczy? - Mówimy o postawieniu zarzutów?

Na razie nie. Chcemy mieć mocne podstawy.

Oprócz dowodów potrzebujemy wiarygodnych świadków.

Poprzedni śledczy ich zrazili. Między innymi Duwayne' Brooksa.

- Traktowali go jak podejrzanego. - Tak. Zawiedliśmy go.

Ale będzie potrzebny na procesie.

- Dojdzie do procesu? - Tak sądzę.

Ale prokuratura na pewno skonsultuje z rodziną ponowne oskarżenie.

- Czy w ogóle tego chcemy. - Brzmi dość głupio.

- To oczywiste. - Nie zamierzamy się wycofać.

Pytanie brzmi,

czy policja metropolitalna będzie nas wspierać w tym oskarżeniu.

Przechodziliśmy przez to dwa razy. Nie chcemy kolejnego rozczarowania.

Wiem. Daję państwu słowo.

O pana się nie boję. Nie oszukujmy się.

Martwi mnie korupcja.

Jeśli chodzi o poprzednie śledztwa,

też mam wiele pytań.

Zapewne nie otrzymam odpowiedzi.

Mogę zapewnić, że teraz ja prowadzę tę sprawę

i nie pozwolę na żadną ingerencję w śledztwo.

Detektyw Derek Reid.

Ustalam łańcuch dowodowy w sprawie Stephena Lawrence'a.

Chodzi o jego ubrania.

W noc morderstwa przywiózł je pan na posterunek w Eltham.

Nie. Ociekały krwią. Zawiozłem je do Southwark.

Mają tam suszarnię. Potem je odesłali.

Było dużo świeżej krwi. Torby nie były zapieczętowane?

Krew mogła się przedostać na zewnątrz?

Miałem rękawiczki, ale to możliwe.

7 maja odebrała pani kurtkę Dobsona.

- Została zabezpieczona? - Tak.

Ale odnotowała pani,

że stało się to dopiero w komisariacie Plumstead.

Postępowałam zgodnie z procedurami.

Ustalamy fakty. Będziemy wdzięczni za pomoc,

ale to zrozumiałe, jeśli pani nie pamięta.

Jesteśmy po pani stronie.

Czy ubrania Stephena umieszczono w zabezpieczonym miejscu?

Nie trafiły do magazynu dowodów. Leżały w wolnej celi.

Na jakimś regale? W przegródkach?

Niestety nie.

Z tego, co pamiętam, leżały na łóżku.

- Na łóżku? - Mówiłem, że to była cela.

- Shaun? - Birdy znalazł świadka.

Z innej sprawy sprzed paru lat.

Warto, żebyś z nim pogadał. Widzimy się na miejscu.

Zabawcie go. Będę za pół godziny.

Piłem w Woolwich.

Wracałem do domu. Gdzieś koło ronda Well Hall

zobaczyłem tę całą bójkę.

- Co dokładnie pan widział? - Davida Norrisa,

Gary'ego Dobsona i Acourtów bijących czarnego kolesia.

- Lawrence'a. - Ile pan wypił?

Nie wiem. Sześć, siedem piw. Parę kielonków.

- Był pan pijany. - Wstawiony, ale nie ślepy.

Nie mieszkał pan tam. Skąd pan ich znał?

Kumpel z pracy pokazał mi ich wcześniej.

Kazał na nich uważać. Chojracy z nożami, takie tam.

Jak się nazywa ten kumpel?

Raczej nie będzie z wami gadał. Nie widziałem go z 10 lat.

- Dlaczego wtedy nic pan nie mówił? - Nikt mnie nie pytał.

Trąbiło o tym radio i gazety. Błagaliśmy o świadków.

Sam jestem rasistą. Nie spędzało mi to snu z powiek.

- Co się zmieniło? - Zapytali mnie.

To powiedziałem. Nie boję się Acourtów.

Był pijany.

Z drugiej strony jest rasistą. To może być pomocne.

Nie ma powodu kłamać. Jak znajdziemy tego kumpla,

który potwierdzi tożsamość kolesi z gangu,

to mamy sensownego świadka.

Obawiam się, że dowody kryminalistyczne

nie są do końca nowe.

- To znaczy? - Konsultowaliśmy się z prawnikiem.

Dowody nie są nowe,

bo powinniśmy je znaleźć dużo wcześniej.

Testy, dzięki którym wykryliśmy ślady Stephena na ubraniach,

były możliwe do przeprowadzenia już w roku 1993.

Nie możemy sobie pozwolić na kolejną porażkę.

- Czyli? - To, co zwykle.

Mamy za mało, żeby postawić zarzuty.

- Nie ma świadków. - Pracujemy nad tym.

To nie wystarczy.

Przykro mi, ale prokuratura oczekuje czegoś więcej.

Dobrze. Znajdziemy coś więcej.

Mam więcej złych wieści. Znaleźliśmy kumpla rasisty.

- I co? - Zaprzecza.

Nie zna podejrzanych.

- Wszyscy znają Acourtów. - No właśnie. Ale on nie.

A ku ku.

Twój nosek też tak umie?

Jak pani widzi, Clifford Norris już nikomu nie zagraża.

Mieszka w kawalerce. Wykańcza swoją wątrobę na zasiłku.

Nie przekupi już żadnego gliniarza.

Przykro mi. Muszę myśleć o jej przyszłości.

On nie zrobi pani krzywdy.

A pani może pomóc rodzinie Lawrence'ów.

- Dać im sprawiedliwość. - Dlaczego ja?

Wszyscy wiedzą, kto to zrobił. Nie pomogę panu, przykro mi.

Byłem pewien, że postąpi słusznie.

Chyba się starzeję.

Zmowa milczenia.

Masz. Przyszło dzisiaj z Agencji ds. Przestępczości Zorganizowanej.

Jamie Acourt ma podsłuch w związku z narkotykami.

Wysokie ryzyko ucieczki. Spakowany, gotowy do drogi.

- Chryste. - Wystąpimy o obserwację?

Nie zapłacą nawet za klamkę.

Jeśli jest ryzyko ucieczki, to może też zastraszać świadków.

Ograniczamy konferencje.

Nie możemy sobie pozwolić na kolejny przeciek.

UKCHANEMU SYNOWI TĘSKNIĘ, MAMA

Są dziś z nami

premier, minister spraw wewnętrznych

oraz arcybiskup Canterbury.

To wielki zaszczyt, widzieć tu państwa,

choć wolałabym, by było inaczej.

Wolałabym nie musieć tu przychodzić.

Niestety.

Wciąż przypominamy Stephena, bo wciąż czekamy na sprawiedliwość.

Dla mnie i dla mojej rodziny

to 15 lat życia w nieukojonym bólu.

Trwa walka o sprawiedliwość dla Stephena.

Jednocześnie jest to walka z rasizmem,

dyskryminacją i uprzedzeniami.

Stephen był dla mnie wzorem.

Zawsze chciałem mu dorównać i denerwowało mnie,

że nie dawałem rady.

Dzięki niemu staram się być najlepszą wersją siebie.

I nigdy się za to nie odwdzięczę.

Kochałem swojego brata.

Zabiła go nienawiść, ale wierzę, że miłość jest silniejsza.

Że ostatecznie miłość zwycięży nienawiść.

Detektyw Birdsall.

Dobrze, przekażę mu.

Przepraszam, spławię ich. Nie mogę teraz rozmawiać.

Zadzwoń do techników.

- Clive Driscoll. - Mamy krew Stephena.

Co? Gdzie ją znaleźliście?

Krew Stephena była na kurtce Gary'ego Dobsona.

Dobry Boże.

- Dzień dobry. - Pani Lawrence.

- Jaki pan elegancki. - Postarałem się.

To dla mnie wielki zaszczyt. Nabożeństwo było piękne.

Jak idzie dochodzenie?

- Dobrze. Idzie dobrze. - Świetnie.

Tutaj. Widzicie?

To przebarwienie to krew Stephena Lawrence'a.

Z tyłu kołnierza, więc się zgadza. Podczas wyciągania noża

pod koniec ruchu następuje delikatne drżenie.

Krople świeżej krwi lądują z tyłu ubrania.

To nie jest przyklejony skrzep.

Krew wsiąkła w tkaninę. Była świeża, gdy tam wylądowała.

W trakcie ataku.

Więc to taki Rolls-Royce wśród dowodów?

- Tak. Wisienka na torcie. - Nie jest za dobry?

- Jak może być za dobry? - Powinniśmy go znaleźć dawno temu.

Metoda AFLP nie była dostępna podczas poprzednich śledztw.

Nie mogli potwierdzić, że to krew Stephena.

Rozumiem tylko, że wcześniej się nie dało.

I tyle mi wystarczy. To nowy, przekonujący dowód.

Robi się poważnie.

Musimy mieć pewność, co do łańcucha dowodowego.

- Detektyw Driscoll? - Kto mówi?

Piszę o postępach w sprawie Lawrence'a.

Zechce pan skomentować? Wybór należy do pana.

- Muszę znać pańskie źródło. - Oczywiście.

Ten nowy dowód DNA wystarczy?

Nie możecie tego opublikować. Jest ryzyko ucieczki.

Pan mówi poważnie.

Dobra, źle zaczęliśmy. Proszę mi dać to, co panu pasuje.

Próbowałem odwołać się do pańskiego poczucia odpowiedzialności.

Zrobimy inaczej. Jeśli pan to opublikuje,

zwołam konferencję prasową, taką z napojami i przekąskami.

Wymienię pana z nazwiska jako osobę, która sabotuje to śledztwo.

Dzień dobry.

Przepraszam za spóźnienie. Mark Ellison, dział kontroli.

- Są z nami technicy? - Tak, Ed i Angela.

Wiele opiera się na tym, że krew wsiąkła w materiał.

Tak, rodzaj plamy wskazuje na to, że krew nie była zakrzepnięta.

Testy, którym poddano ubrania, czy wymagają użycia płynów?

Test Phabedas, wykrywający ślinę, wymaga użycia zwilżonej prasy.

Na miejscu obrony twierdziłbym, że plama to zanieczyszczenie,

powstałe podczas tego zwilżenia.

- Nieprawdopodobna hipoteza. - Gwarantująca przegraną.

Taka hipoteza budzi wątpliwości.

Dowody zawsze wiążą się z pewnym prawdopodobieństwem.

To za mało.

Proszę udowodnić, że ta plama krwi nie mogła powstać inaczej,

niż podczas tego ataku ze skutkiem śmiertelnym.

- Dobrze. Przejrzymy to jeszcze raz. - Doskonale.

- Del! Myślałam, że to ty. - Jenny, kopę lat.

Pracujesz przy Trident?

Nie, przydzielili mnie do Stephena Lawrence'a.

Żartujesz. Prywatna służba Doreen Lawrence.

- Nie rozumiem. - Pewnie rwiecie włosy z głowy.

Nikt nie chce uznać prawdy o świętym Stephenie.

Jaka jest ta prawda?

Porachunki gangów. Oberwał nożem, bo chciał obrobić dilera.

- Wszyscy to wiedzą. - Słuchaj, Jenny.

Przyślij tych wszystkich, to zbierzemy ich zeznania.

Detektyw Derek Reid.

Mam pytanie o taśmę zabezpieczającą. Zawsze była sprawdzana?

Jak to odnotowano?

W 1998 rozpieczętowano kilka dowodów.

Jak wyjaśnicie rozdarcie na opakowaniu?

Uściślijmy. Gdy ubrania podejrzanych trafiły do Eltham,

ubrania Stephena odesłano do analizy. Poproszę datę.

Prześledziliśmy każdy dowód od 1993 roku.

Wiemy, gdzie były kiedy.

Na przykład dowód LH/5, kurtka Dobsona,

został przekazany policji w Kent 23 czerwca 1997 roku.

Leżał zabezpieczony w szafie z innymi ubraniami.

Tricky, to wszystko jest bardzo imponujące,

ale poproszę konkrety. Jakie były ryzyko skażenia?

Konkrety są takie, że minus pierwszego śledztwa,

czyli duża zwłoka między morderstwem a aresztowaniem,

- ratuje nam tyłek. - Zgubiłem się.

Ubrania podejrzanych przywieziono do komisariatu po 7 maja.

Rzeczy Stephena wysłano do analiz tydzień wcześniej.

Dowody Stephena i podejrzanych nie były razem w jednym miejscu.

- Więc szanse skażenia w 1993... - ...były minimalne.

Duwayne jest w gazecie z kandydatem na burmistrza.

- Z Borisem? - Nie, tym drugim, liberałem.

To były policjant. Duwayne pracuje w jego sztabie.

Brian Paddick. Pamiętam go z Brixton.

No i świetnie.

Może szepnie o panu dobre słowo.

Dziękuję, że się pan zgodził, panie Brooks.

Brian dobrze o panu mówił. Tylko dlatego tu jestem.

- Mamy postęp w sprawie Stephena. - Doprawdy?

Piętnaście lat postępów i co z tego mamy?

- Zawiedliśmy pana. - Nie, nie zawiedliście mnie.

Próbowaliście mnie wrobić. Aresztowaliście mnie

za protesty, a mordercy chodzą wolno.

Bardzo mi przykro, Duwayne. Potraktowano pana okropnie.

Ale potrzebuję pańskich zeznań, by zamknąć tych sukinsynów.

Już składałem zeznania.

Bałem się. Wiedziałem, że Acourtowie mi nie darują.

Wskazałem Neila Acourta i Luke'a Knighta.

- Był pan odważny. - Na nic się to nie zdało.

Nikt mi nie uwierzył.

Zrobiłem wszystko, o co prosiła policja,

a i tak traktowali mnie, jakbym coś ukrywał.

Nie mogli pojąć, że czarny chłopak może być niewinną ofiarą.

Nie liczę na to, że zaufa pan policji.

Ale aresztuję tych ludzi.

Oprzemy oskarżenie o dowody. Twarde fakty naukowe.

O wiele trudniej będzie coś przeinaczyć.

- Do czego jestem potrzebny? - Same dowody to za mało.

Pan tam był. Może pan je ożywić.

Wykonaliśmy 12 prób z krwią i substratem Phabedas.

Niech pan sobie wyobrazi, że mówi do pięciolatka.

Przepraszam. Pobraliśmy próbki zaschniętej krwi Stephena

i traktowaliśmy różnymi płynami. Krew robiła się galaretkowata.

Nie mogła wsiąknąć w materiał, nawet gdyby została zmoczona.

Czyli...

Krew Stephena była świeża, kiedy wsiąkła w kurtkę.

Kurtka Dobsona była na miejscu zdarzenia.

Tak.

Miód na moje uszy. Oby to przekonało prokuraturę.

Clive, detektyw Jill Bailey dołączy do naszego spotkania.

W porządku.

W związku ze spodziewanymi kontrolami pomyślałam, że waszemu zespołowi

przyda się wsparcie nadinspektor nadzorującej.

Nigdy nie miałem nadinspektor nadzorującej.

Pierwsze słyszę.

Ta sprawa jest wyjątkowa.

Co będzie pani nadzorować? Mnie?

Postaram się wam doradzić

w delikatniejszych politycznie aspektach sprawy.

W ciągu ostatnich dwóch lat zebraliśmy znaczące dowody

w sprawie morderstwa Stephena.

Prokurator Generalny przejrzał je i przesłał nowe informacje.

Szanowni państwo, nie będę owijał w bawełnę.

Znaleźliśmy krew Stephena na kurtce jednego z podejrzanych.

Mamy też włosy i włókna z ubrań, należących do Stephena,

na ubraniach kilku podejrzanych.

W związku z tym Prokurator Generalny wniesie oskarżenie

przeciwko Gary'emu Dobsonowi i Davidowi Norrisowi.

Zostaną aresztowani w ciągu tygodnia.

- Przepraszam. - Przebyli państwo długą drogę.

Wiem, że to dobre wieści.

Tak.

Długo na to czekaliśmy.

Oskarżycie dwóch, a było ich pięciu.

Dowody, obciążające Dobsona i Norrisa, są najmocniejsze.

Prokuratura nie chce ich narażać, oskarżając wszystkich jednocześnie.

- Ujdzie im to na sucho. - Nie.

Zaczniemy od Dobsona i Norrisa. Śledztwo trwa. Nie zapomnę o nich.

Jeśli dowody są rozbieżne, odrębne postępowania są rozsądne.

Jeśli to najlepsze wyjście, to się zgadzam.

Kiedy się poznaliśmy, obiecał pan, że postara się dla Stephena.

Dziękuję, że dotrzymał pan słowa.

To ja dziękuję państwu za powierzone zaufanie.

Są państwo świadomi, że aresztowania

znów ściągną uwagę na państwa rodzinę?

Poradzimy sobie z tym.

Jesteśmy gotowi.

Wersja polska: Platforma CANAL+ Tekst: Hanna Osuch

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.