Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Właśnie w tej chwili pewna kobieta pakuje cotygodniowe zakupy
do bagażnika samochodu.
Jeszcze nie wie, że zostanie porwana.
Porywacze oszacują okup na podstawie jej auta, ubrań
i najnowszego smartfona.
W tej chwili jej życie zależy od jednej rozmowy.
Niech się lepiej pomodli, żeby mąż odebrał,
bo jeśli tego nie zrobi,
ona może pożegnać się z palcem u stopy.
Wiem to, bo jestem policjantką.
I dlatego, że sama spędziłam cztery godziny uwięziona bagażniku.
Mamy kolejne szybkie porwanie.
RAPT
Cholera.
Zapomnieli posłodzić.
Przecież mówiłam - dwie łyżeczki cukru.
To takie trudne?
Będę z tobą szczera.
Słabo to wygląda.
Okłamali cię.
Nie przyleci śmigłowiec,
patrole nie znikną.
Nie pozwolą ci uciec.
To kiepsko.
Fakt.
Rzeczywistość nie dorasta do naszych oczekiwań.
Mówię ci.
Właśnie się rozwodzę.
Jesteś policjantką?
Psycholożką kryminalną.
Co tu robisz?
Ci, tam
myślą, że będę wiedziała, co ci powiedzieć.
Ale szczerze? Nie mam pojęcia.
Każdy przypadek jest inny.
Bo ludzie są różni.
Co u diabła?
Co ona odwala?
Martwi mnie ten granat, Arthurze.
Ma zdobyć jego zaufanie w kamizelce?
Masz rodzinę?
Ja dwie córki.
Gus i Camilę.
To jakby trzymać granaty w obu rękach.
Nie wiem, co mam robić, żeby nie wybuchły.
Mam czteromiesięczną córkę.
Jak jej na imię?
María.
Człowiek w bagażniku ma na imię Paul.
Francuz.
Na wcześniejszej emeryturze.
Zanim upuścisz granat,
pomyśl o Marii,
o Paulu
i o sobie.
Bárbara wie, że posłałeś Parrę?
Zrobimy tak.
Podejdę bliżej
a ty ostrożnie podasz mi granat.
Jakiego koloru są oczy Marii?
Brązowe.
Jest podobna do mamy?
Do babci.
María będzie z ciebie dumna.
Co jest?!
To dlatego, że nikt mnie nie słucha.
Mają mnie za wariatkę.
Myślą, że tak zwane rapty można traktować tak jak inne sprawy.
Mylą się.
Wszystko się zmieniło.
Żyjemy w ciągłym pędzie, nie mamy czasu myśleć.
Doigraliśmy się.
Czasem trzeba zwolnić, zastanowić się.
Nie sposób żyć w tym ciągłym biegu.
Wszystko na szybko.
Szybkie zbrodnie, szybki seks, szybkie rozwody, szybkie jedzenie.
Nawet...
terapia małżeńska na szybko.
Jak się macie?
Bárbaro, opowiedz o tym, co Santa robi dobrze
w waszym związku.
Jak się czujesz?
Świetnie.
To nie twoja wina.
Mam zostać na noc?
Nie.
Nie chcę skołować dziewczyn.
Przydałby mi się szampon na spalone końcówki.
I przytulas.
Jest troskliwy.
Mimo upływu lat wciąż mnie podnieca.
Seks
jest idealny.
- Santa? - Co?
To ostatnie, co powinniśmy robić. Jasne?
Jasne.
Tutaj?
Czyście zgłupieli?
Ktoś was nagrywa.
Ale obciach.
Zjeżdżajcie stąd.
Żałosne.
Mamo,
wyguglowałam wczoraj twoje imię.
Na zajęciach u pani Serrano.
Mieliśmy wyszukać imiona naszych rodziców
i przy twoim wyskoczyły okropne zdjęcia.
Jakie?
Była na nich krew.
Jesteś zła?
Nie.
Jasne, że nie, kochanie.
Ale uważam, że pani Serrano
powinna była mnie uprzedzić.
Prawda?
Co jest?
Chcesz porozmawiać o tych zdjęciach?
Nie.
Pokażesz mi?
Pewnie.
Co pamiętasz z porwania?
Nic.
O czym myślałaś?
Albo o kim?
Co czułaś?
Jakby w mojej głowie pękł patyczek.
A potem...
uszczypnięcie.
I już?
Nie.
Skąd.
Teraz wszystkie buty są na mnie za duże.
Jestem jak pingwin.
Widziałaś, jak chodzę?
Ty też jesteś pingwinem?
Mama-pingwin mówi, że pora do łóżka.
Zrobiło się późno.
Nadal zamykasz się w bagażniku?
Nie.
Od kilku miesięcy nie.
Czasem o tym myślę, ale...
poradziłam sobie z tym.
Kto idzie w piątek na urodzinowe karaoke?
Karaoke, super!
Pójdziemy całą rodziną.
Ja nie, mam plany.
Odwołaj je.
- Tata też będzie. - Jak rok temu!
Nic nie jest jak rok temu.
Tata i mama się rozwodzą, chociaż bzykają się w aucie.
Nie mów tak przy siostrze.
Znów jesteście razem?
- Tata wróci do domu? - Nie, kochanie.
A może zaprosisz swojego chłopaka?
Nie gryziemy.
Co?
Wzięłaś rano telefon i zapytałaś:
"Siri, jak zostać dobrą matką w 10 minut?"
- I stąd ta gówniana strategia. - Weź...
zejdź ze mnie.
Dobra, idę.
Buziak.
Nie zasłużyłaś.
No to jedziesz ze mną.
Buziak albo auto.
Wybieraj.
Nadal kłócisz się z córką?
Tak.
Mamy sporo spięć.
Pewnie dlatego, że jesteśmy do siebie podobne.
To nastolatka, nie wiem.
Trudna sprawa.
Tak naprawdę nie jest twoją siostrą.
Podrzucili ją pod drzwi, to przygarnęłam.
Zapomniałaś o buziaku.
Przestań!
Nie, dopóki nie dostanę buziaka.
Chcę buziaka.
Bu-zia-ka.
Cześć wszystkim.
Tak, to podły szantaż matki wobec siedemnastoletniej córki.
Buziak?
Zabiję cię.
Ty mnie.
- Miłego dnia. - Dzięki, skarbie.
A buziaczek dla mnie?
Idioci.
Co się stało, kiedy zadzwonił porywacz?
Dlaczego Bárbara czuje w związku z tym taką wściekłość?
Odebrałem dopiero czwarty telefon.
W tamtych czasach ciągle się kłóciliśmy.
Nie sądziłem, że to coś ważnego.
Nigdy bym nie wpadł na to, że to porywacz.
Bárbaro?
Co zawiodło?
Wszystko.
Policja, procedury, mój mąż. Wszystko zawiodło.
Wiesz, że mąż cię nie zawiódł?
- Prawda? - Tak, wiem.
Wiem.
Wiem, że to nie jego wina,
ale po trzecim telefonie
ten facet odciął mi palec u stopy.
Cześć, mały.
Już.
- Mamy psa? - Nie.
- Jak się wabi? - Wcale.
- Dziewczyny będą zachwycone. - Nie jest nasz.
Gdzie komisarz?
W ten sposób niczego nie naprawisz.
Słuchajcie, mam dobre wieści.
Parra, nasz kolega z jednostki specjalnej, wyszedł z OIOM-u.
Brawa dla Parry!
Szkoda. Grał z kumplami w kręgle w parku Tetuán.
Co środę.
Słucham?
Nie znam się na kręglach, ale z tego co wiem,
wkłada się palce w otwory w kuli, nie?
Do czego zmierzasz?
Palce Parry są zwęglone.
Już nie zagra.
Wczoraj padło na niego,
ale jutro to może być ktokolwiek z nas.
Ma pan dzieci?
Dwóch chłopców, ośmio- i czterolatka.
Ja mam dwie córki
i żyję w strachu, że któregoś dnia zadzwonią po okup.
Już wiem, do czego zmierzasz.
Chodzi o ten twój zespół.
Tak.
O grupę szybkiego reagowania.
Bez procedur, pośredników
i innych pierdół, których tyle tu mamy.
Taką, który naprawdę będzie ratować życie.
Nadal chodzisz na terapię?
Słucham?
Czy nadal chodzisz na terapię?
Do czego pan pije?
Twoim zadaniem było powstrzymać młodego z granatem.
- A jednak się wysadził. - To przez brak odpowiednich działań.
Naraża się na niebezpieczeństwo.
Siebie i innych.
To nieprawda.
Jesteś matką, masz dwie córki!
Myślisz, że jesteś specjalistką od porwań.
Wszystkich pouczasz
a nie masz pojęcia, jak poukładać własne życie.
Kocham ją, to moja żona i matka moich córek.
- Boję się o nią. - Nie narażam się.
Przesadzasz.
Zdjęłaś kamizelkę.
I co się stało?
"I co się stało?"
Co ona robi?
Trochę szacunku!
Oszalałaś?
Po tym, co dla was zrobiłam!
Czemu mnie śledzisz?
Bárbara Vázquez?
Santiago Roldán. Pracuję dla pani Emiliany Ortegi.
Dla kogo?
Dyrektorki generalnej Zentral Risk.
Czego chce?
Porozmawiać z panią.
Triana, przestań.
Niech cię!
Co robisz w piątek?
Siostra ma urodziny.
Matka chce odgrywać szczęśliwą rodzinkę na karaoke.
Co się rzucasz?
Masz szczęście.
Lepiej na karaoke niż do sądu.
- Dalej to samo? - Gorzej.
Robi mi zdjęcia komórką, kiedy myśli, że nie patrzę.
Dobrze, że nie kradnie mi brudnych majtek.
Czemu nie powiesz matce?
Myślisz, że nie wie?
To ona po rozwodzie sprowadziła tę świnię do domu.
Nie potrafi być sama.
Ale znalazłam sposób.
Skąd to masz?
Świnia się posra.
Dłużej nie wytrzymam.
Daj mi to.
Nie.
Nie możesz ot tak nosić broni!
Zachowujesz się jak moja matka.
Jak chcesz.
Za ile będziemy?
Daleko jeszcze?
Muszę nakarmić psa.
Czego ode mnie chcą?
Cholera.
Policja kocha zadawać pytania.
- Nie jestem z policji. - Nie?
Nie.
- To kim jesteś? - Psycholożką kryminalną.
A co za różnica?
Policjanci zadają pytania,
ja cię obserwuję.
I co?
Co widzisz?
Rozstałeś się niedawno z żoną.
Wciąż masz ślad po obrączce.
Jeszcze nie odreagowałeś.
Wystarczy spojrzeć, ile wysłałeś jej wiadomości,
na które nie odpowiedziała.
Dwa,
trzy rozwody?
Drogi garnitur,
idealnie wyprasowana koszula,
nieskazitelnie czyste auto.
Można by pomyśleć, że byłeś przedstawicielem handlowym
albo sprzedawcą w domu handlowym, ale ja obstawiam, że wojskowym.
Lubisz mieć wszystko w gotowości,
a broń pod pachą mówi sama za siebie.
Jeśli chodzi o charakter...
to zabrzmi jak frazes.
Lubisz się popisywać - duży samochód, duży telefon.
Pewnie maskujesz tym jakiś deficyt albo walczysz z kompleksami.
Mały penis?
Czy tylko zwykłe problemy z erekcją?
Niesamowite.
Prawie wszystko się zgadza.
Z wyjątkiem auta i telefonu. Są firmowe.
Kawa z dwoma łyżeczkami cukru, zgadza się?
Zna mnie pani.
Nie tak, jak powinnam.
Nie wiedziałam o psie.
Nie jest mój.
Czy to jest to,
co myślę?
Tak.
Kopuła VR.
Główny element projektu, uratowanego z szuflady.
Pani rozprawa doktorska.
Dziesięć lat temu ta technologia to było czyste science-fiction.
Dziś powołaliśmy ją do życia.
Co to ma wspólnego z ubezpieczeniami?
Strach. To on rządzi światem.
Ludzie boją się samotności,
bólu,
porwania.
Ja zarządzam tym strachem.
Policja jest zaalarmowana
wzrostem liczby szybkich porwań.
Przestępcy śledzą ofiarę i szacują wysokość okupu
na podstawie jej ubrania, telefonu i samochodu.
Saragossa, Madryt, Barcelona, Sewilla...
Historia powtarza się w całym kraju.
W ciągu ostatnich trzech tygodni doszło do 134 porwań...
Po pandemii pogłębiło się rozwarstwienie społeczne.
Wielu jest gotowych na wszystko.
Dlatego Zentral Risk oferuje ubezpieczenie od porwania.
No tak.
Porwania to biznes.
Wszyscy wiemy, że dla wielkich firm, takich jak Inditex, Apple,
czy choćby Real Madryt, granice nie istnieją.
Świat staje się coraz bardziej niebezpieczny.
A my ich ochraniamy.
Interesują panią ludzie
czy składki?
I to, i to.
Proponuję pani pracę w Zentral Risk.
Pozwolę sobie stwierdzić,
że takiej technologii nie znajdzie pani w Policji.
Może pani zebrać zespół
i rozwiązywać sprawy porwań szybko i skutecznie.
Wszyscy na tym zyskamy.
W tym oczywiście moja firma.
Ale także rodziny, które odzyskają bliskich.
A pani będzie mogła spać spokojnie
ze świadomością, że świat stał się dzięki pani lepszy.
Czemu ja?
Bo jest pani doskonałą psycholożką kryminalną.
I wie pani,
co czują porwani.
Nie pani pies właśnie się załatwił.
Chyba czuje się tu jak w domu.
A pani?
Szybkie porwania, zwane "raptami" mają cztery zasady.
Pierwsza: nie ma czasu do stracenia.
Jeśli trwają dłużej niż cztery-pięć godzin,
nie szukamy już zakładnika, tylko ciała.
Tempo jest najważniejsze.
Nie ma czasu na zezwolenia sądowe,
procedury ani nakazy.
Działamy poza prawem.
Dwieście na godzinę.
Co tam, Dulce?
- Szefowa! - Co słychać?
Nie widziałyśmy się...
Od kiedy nie pojawiłaś się na własnej imprezie pożegnalnej.
- Jak leci? - Typowe.
Dziewczyna poznaje chłopaka.
Pobierają się.
Ona podejrzewa, że on ją zdradza i...
Mamy dowody, żeby wykłuć mu oczy.
Wciąż robisz w zdradach?
Tak, lubię nagrywać zdrady.
Zawsze mnie nosiło.
Teraz to się nazywa "przedsiębiorczość".
Miło cię widzieć.
I koniec romansu.
Tak, ale skoro rozwiązłość popłaca, do diabła z miłością.
Widzę, że ci nie przeszło.
Nigdy mi nie przejdzie.
Po co tu jesteś?
Druga zasada – w raptach porywacze dzwonią cztery do siedmiu razy.
W tych rozmowach jest wszystko, czego trzeba, żeby ich znaleźć.
Trzeba tylko umieć słuchać.
Według kodeksu karnego to usiłowanie popełnienia przestępstwa.
Odpowiedź B.
Proszę zabrać rzeczy
i opuścić salę.
Myślała pani,
że długie włosy zasłonią słuchawkę?
Przyłapała nas.
Jak to możliwe?
Ona jest na wpół ślepa!
A najlepsze ucho ma ten, kto od urodzenia prawie nie widzi.
Na moich zajęciach siedziałaś w ósmym rzędzie.
Przygryzałaś długopis
i nosiłaś w uszach kółka,
które brzękały przy każdym ruchu głowy.
Co u ciebie, Bárbaro?
Nie noszę już kolczyków.
Skąd wiedziałaś, że to ja?
Umiem słuchać.
Trzecia zasada: wszystko, co robimy, kupujemy i konsumujemy
zostawia ślad w big data.
Potrzeba tylko hakera,
który wykorzysta te informacje, bez oglądania się na prywatność.
- Ile ci wlepili, Zero? - Nie narzekam.
Cztery lata bez urządzeń z dostępem do sieci.
Nawet z bankomatu.
Może zhakowanie systemu sił powietrznych
to nie był najlepszy pomysł?
Wszyscy są teraz tacy obrażalscy.
A co, jeśli zaproponuję ci powrót?
Zasada czwarta: rapty to uliczne przestępstwo,
popełniane przez pryszczate dzieciaki
z trzydziestką ósemką wetkniętą za pasek.
Potrzebujemy kogoś wychowanego na ulicy.
W ilu raptach brałeś udział?
Nie wiem.
Mam kiepską pamięć.
Za dużo się nawąchałem kleju za dzieciaka.
Ryje banię.
Twoja matka jest chora.
Rak płuc.
Zostały jej najwyżej dwa miesiące.
Przez 14 lat zajmowała się moimi córkami.
Jestem tu ze względu na nią,
nie na ciebie.
Jeśli zgodzisz się ze mną pracować,
firma wpłaci kaucję, żebyś mógł spotkać się z matką.
Jesteśmy dość...
nietypowym zespołem.
Nie gadaj. Czuję się jak w Gwiezdnych Wojnach.
Myślałam, że chcesz zebrać zawodowców.
I tak jest.
Każdy z was ma wyjątkowe zdolności, potrzebne do walki z raptami.
Dobra.
Ile?
Tutaj czuć kasę.
Za każdą ocaloną ofiarę
dostaniemy połowę tego, co wypłaciłby ubezpieczyciel.
To zgodne z prawem?
Nie.
Z całym szacunkiem,
ale jak mówiłem,
ta banda w Afganistanie nie przeżyłaby nawet godziny.
Nie jesteśmy w Afganistanie.
Zrobiłeś mi zdjęcie tyłka?
Ja?
Wysyłałem wiadomość.
Ale chciałeś to zrobić?
Nie.
Porozmawiamy później.
Pierwsza sprawa.
Eugenia de la Rosa, 14 lat. Szła do szkoły.
Jacyś mężczyźni zamknęli ją w bagażniku szarego auta.
Kiedy to było?
Szesnaście minut temu zadzwonili do jej ojca.
Zażądali 20 tysięcy euro.
Proszę przekierować połączenia. Następnym razem ja odbiorę.
Maribel, wiesz, co robić.
Skup się na dźwiękach z tła,
wszystkim, co może być poszlaką.
Malasangre, chcę wiedzieć, kim są.
Z jakiej dzielnicy,
do jakiego gangu należą.
Czy mają doświadczenie, czy są gotowi zabić.
Chcę wiedzieć wszystko, jasne?
- Zero... - Mam sądowy zakaz
zbliżania się do urządzeń informatycznych na pięć metrów.
Nie wkurzaj mnie.
Kręcą mnie źli chłopcy.
Nie każ mi czekać.
Zapomniałeś, że mam twoją córkę w bagażniku?
Widzę, że jesteś zdenerwowany.
Zadzwoń, jak ochłoniesz.
Żartujesz.
Rozłączyła się?
Czy ona oszalała?
Masz jaja.
Ja bym ci za to wysłał głowę córeczki w paczce.
Są gdzieś na północ od miasta.
Jeszcze nie mam współrzędnych.
Dulce, leć do Chamartín.
Dobra.
Już dzwoni? Ten koleś to cienias.
Nie ma pojęcia, co robi. Nie należy do żadnego gangu.
Jak się rozłączysz, zabiję tę małą.
Kim ty w ogóle jesteś?
Dobrą wróżką, która zapłaci okup,
pod warunkiem, że nie skrzywdzisz Eugenii.
Mówiłem, żeby nie dzwonili na policję!
A myślisz, że policja dałaby ci pieniądze?
Mężczyzna, mniej więcej 25 lat. Akcent z Hiszpanii.
Siedzi na tylnym siedzeniu samochodu.
Wóz stoi z włączonym silnikiem.
Stary, sześć cylindrów.
Być może Crysler Stratus z 1996 r.
Wyskoczysz z kasy?
Jasne. Potrzebujesz jej.
Co jest? Dług?
Gówniana robota?
Pewnie pracujesz w warsztacie.
Siedzisz z głową w gaźniku po 14 godzin dziennie.
Ciepło, ciepło...
I pewnego dnia pijesz piwko z kumplami i mówisz:
"a w dupie".
Dość tej gadki, stary.
"Nie zasługuję na to."
Drugi mężczyzna siedzi za kierownicą. Meksykanin.
Wiadomo, napad na bank to inna liga.
Ale bagażnik i ulica z bankomatami są w zasięgu każdego.
Rozłącz się, stary.
Bierze cię pod włos, stary.
Daj ten telefon.
W gangu Trinitarios co chwila mówią "stary".
Weź przestań chrzanić.
Chcemy 20 tysięcy euro
i to już, jasne?
Dostaniesz je.
Niektórzy idioci zarabiają więcej za fotkę na Instagramie.
Otworzyli trzy puszki.
Z czym?
Jakiś napój gazowany.
Obok kierowcy siedzi trzeci.
Zostaw siano w kuble na śmieci na rondzie przy Avenida Aragón.
Za dwie godziny.
Niedaleko jest stadion Atlético Llanera.
Może to kibole?
Ultrasi Atlético Llanera nawet do kibla noszą koszulki.
Błękitno-białe.
Mam ich.
Są obok sortowni odpadów w Alcalá de Henares
Dulce, przesyłam współrzędne.
Zrozumiałam.
Daj mi dwie minuty.
Mamuśka?
A może zamówisz pizzę?
Robię się głodny.
Nie będę powtarzać!
Mało czasu, żeby zebrać takie pieniądze.
Eugenia żyje, jest w bagażniku.
Słyszę jej płacz.
Wal się! Jak za dwie godziny nie dostanę kasy,
odetniemy jej palce, słyszysz?!
Zaraz będę.
Zatrzymaj ich.
Muszę wiedzieć, że Eugenia żyje.
Masz. Daj jej telefon.
Mamo!
Proszę!
Eugenio, jestem tu,
przy tobie.
Trzymam cię za rękę. Nie jesteś sama.
Nie bój się.
Wyciągnę cię stąd, obiecuję.
Kierowca wrzucił bieg.
Dość tych głupot! Dawaj.
Odjadą.
Wszystko jasne?
Ktoś otwiera drzwi.
- Dwie godziny. - Jeden wysiada.
Słyszałaś? Dwie godziny!
Cholera!
Dulce, gdzie jesteś?
- Wozu nie ma. - Nieważne.
Szukamy tego, który wysiadł.
Mężczyzna, 25 lat, w błękitno-białej koszulce.
Logo klubu to piłka i klubowe barwy w żółtej obwódce.
Być może ma skrzywioną przegrodę nosową jak u boksera,
albo nadwagę.
To ten. Leć za nim.
Nie ma nadwagi tylko astmę.
Bawi cię to?
Od gównianych rad mam już matkę.
Rób, co chcesz. Ja się poddaję.
Lesby się kłócą?
A może spróbujecie
z prawdziwym facetem?
Idź zwalić konia.
A może mi pomożesz?
Ojczymowi ponoć obciągasz codziennie?
Na kolana, gnoju.
Na kolana!
Przeproś ją.
Proszę bardzo.
W Afganistanie wystarczyłaby wanna i akumulator,
żeby wszystko wyśpiewał.
Patrz na mnie.
- Gdzie Eugenia? - Jaka Eugenia?
Którą ręką się podcierasz?
Znam swoje prawa!
Masz prawo do sprawiedliwej śmierci,
żeby rodzina nie znalazła ciała
i żeby spocząć dnie rzeki.
- Dupku! - Dość.
Mamuśka, bez przesady, ma dwie ręce.
A potem? Wybijesz mu zęby?
Albo wydłubię oko.
Szefowo! Pozwól na trochę improwizacji.
Wyluzuj.
Nie podoba mi się to.
- Ani trochę. - To nie patrz!
To nie gra.
Tutaj życie ma wartość, wiesz?
Chociaż ty tego nie rozumiesz.
Zaraz stracisz język!
Jeszcze krok i wlecę ci do gęby.
Dość.
Jesteśmy tu, żeby ratować życie
i mamy torturować ludzi?
Dopóki ja tu dowodzę,
nie będzie żadnych tortur.
Jasne?
Jasne?
A gdyby to była twoja córka?
Powiedziałabyś to samo?
Wiem, jak działają.
Przejrzałam ich.
Są zdenerwowani, improwizują.
Nie mieli zamiaru trzymać jej długo,
teraz się spieszą.
A my wręcz przeciwnie.
Będziemy przeciągać.
I żadnych tortur.
Tak?
Nie mogę rozmawiać.
Jestem w pracy.
Co takiego?
To poważna sprawa.
Jesteśmy nauczycielami,
ale nie załatwimy wszystkiego.
Niektóre rzeczy trzeba wpoić w domu.
Próbuję, naprawdę.
Robię, co mogę.
Nie usprawiedliwiam córki,
ale opowiedziała mi, że wcześniej doszło do szowinistycznej prowokacji.
Skoro już wyciąga pani temat seksualności...
Uczniowie są tu, żeby się uczyć,
a nie obnażać i prowokować.
Krótkie spódniczki, dekolty
i pewne zachowania są nieakceptowalne.
Nie.
Nieakceptowalne jest to,
że nie można spokojnie iść ulicą w krótkiej spódniczce.
I to, że dla pana pocałunek jest prowokacją.
Chce pan, żeby przepraszali za to, że mają po 17 lat.
A najbardziej nieakceptowalne jest to,
że nie czujemy się bezpieczne, bo jesteśmy kobietami.
Idziemy, Gus.
Porozmawiamy same.
Pistolet?!
Nie to, że urwałaś się z lekcji.
Przyniosłaś do szkoły pistolet!
No tak, ale bez nabojów.
Żartujesz sobie?
Nie wiem, jak to rozwiązać,
ale na razie masz szlaban na wszystko.
Jasne?
Jak się wabi?
Nijak.
"Nijak" - podoba mi się.
To dla mnie na urodziny?
Proszę!
Możemy go zatrzymać?
Gus, zaprowadź psa do auta.
- Ja też mam dla ciebie prezent. - Tak?
Tak.
Co to?
Zrobiłam ci palec z plasteliny,
żebyś mogła włożyć sandały na karaoke.
Dziękuję.
Ładniejszy niż ten stary.
Włożysz go?
Obiecuję.
Jedziemy.
Bárbaro, jesteś tam?
Plan poszedł w diabły.
Przysłali film.
Chcą więcej. Odcięli jej palec.
To jak?
Co robimy, mamuśka?
Wyciągnąć to z niego buziakami?
Czy maczetą?
Co ro-bi-my?
Jedziemy?
Zabiją ją.
Mamy torturować ludzi?
Znam swoje prawa!
A gdyby to była twoja córka?
Zrób to.
Kolego,
wierzysz w Boga?
Jedziemy?
Mamy to.
Są w tunelu przy Avenida de Extremadura.
Dziewczyna żyje.
Co pamiętasz z porwania?
Muzykę rozkręconą na cały regulator.
Jaka to była piosenka?
Corazón contento.
Włączyli muzykę, żeby zagłuszyć moje krzyki.
Ale słyszałam odgłosy z ulicy i pamiętam, że na światłach
jakieś dziewczynki śpiewały do piosenki z naszego wozu.
Śmieszne - one tańczyły,
a ja myślałam, że umrę.
Wtedy, w bagażniku, myślałam, że umrę.
Pożegnałam się z matką.
I z córkami.
Ciekawe, jak działa mózg.
Nie pożegnałam się z mężem ani z ojcem.
Tylko z kobietami mojego życia.
Czułam spokój.
Jak nigdy w życiu.
Dlatego czasem zamykam się w bagażniku.
Chcę poczuć ten spokój.
Jakbym znów była w łonie matki.
Tato!
Powiedz, że to nie puzzle z tysiąca elementów.
Dwa tysiące.
Ale super! Dzięki, tato!
Widziałeś nowy palec mamy?
Piękny.
Nasza kolej!
Biegnij.
Ja nie będę śpiewać!
Idziemy.
A gdzie Gus?
Jak mnie teraz przyłapią, wylecę.
Kochasz mnie?
No jasne.
Jak bardzo?
Zrobisz dla mnie wszystko? Ja dla ciebie tak.
Ja też. Wszystko.
Nawet coś szalonego?
Wszystko.
Tekst i napisy: Aleksandra Burchardt
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.