Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Nie odchodź, Clyde.
Nie przestawaj. Idzie ci dobrze.
Oddychaj.
Teraz podkładki.
- Tracisz go. Defibrylacja. Już! - Ładuję.
Czysto!
I zmarł.
Defibrylacja, uciskanie, potem sprawdzasz tętno.
Zabiłaś dziś Clyde'a już trzy razy?
- Przez to imię wydaje się prawdziwy. - Bo w terenie
wszystko jest prawdziwe i to mógłby być Clyde.
Od śmierci Meg, po tym na moście, straciłam cały instynkt medyczny.
Mną tak wstrząsnęła śmierć Sammy. Była pierwsza.
Nastolatka. Udusiła się dymem, zanim ją odnalazłem.
U mnie to był Harold.
Uroczy starszy pan,
który zmarł mi w ramionach w swoje 80. urodziny.
Wciąż o nim myślę.
Muszę się pozbierać albo nie zdam egzaminu
i na zawsze pozostanę praktykantką.
- Przecież to niemożliwe. - To co wtedy? Wywalą mnie?
Nie. Posłuchaj - będziesz wytrwała i zdasz.
Cholera, spóźnię się.
Na co?
I co robisz z włosami? Nic im nie jest.
Odpuść mu. Idzie na pierwszą randkę z Carą.
I dlatego moja fryzura musi krzyczeć:
"To nieważne, że kiedyś chodziłaś z Bodem
i znałaś mnie, kiedy byłem zawodnikiem".
Coś nie tak?
No skąd. Widać, że już nie chcesz być zawodnikiem,
a za to jesteś strażakiem.
Dobrze! Udanej randki!
Król materaca.
Owszem, w tym domu.
Daj spokój.
Zaczekaj. Tyłem do przodu.
Dobra, pójdę w kapeluszu.
Ale to podważa mój autorytet u sprzedawców w lunaparku.
Cicho. Jesteś teraz marszałkiem, a nie komendantem straży pożarnej.
Nawet nie było wyborów. Jake mnie w to wrobił.
Większość uznałaby to za komplement.
Nie jestem większością.
A propos Jake'a...
Kiedy będzie coś wiadomo w sprawie jego nerki?
Nadal nic nie wiem i nawet nie bardzo o tym myślę.
To, ile jeszcze pożyję, nie zależy od zespołu, Jake'a
ani od nikogo z nas.
Komisja się zgodzi na przeszczep.
Do tego czasu będę dalej pracowała, a ty czaruj Edgewater.
Żebyś, jeśli umrę, czekając na nerkę, nie został zrzędliwym wdowcem,
- którego nikt nie zechce. - Nie zostanę wdowcem.
Ale zrzędą mogę być.
- Cześć. - Piękny ten kapelusz.
Do zobaczenia w lunaparku.
Zaczekajcie tu chwilę.
Panie nieznajomy!
Rebecca. Też przy tym pracujesz?
Tak. Zdaje się, że to będzie niezapomniany lunapark.
Wyglądasz naprawdę nieźle.
Coś nie tak?
Od dawna nie pracowałem tak blisko cywilów, wyjąwszy pożary.
- Chcę zrobić dobre wrażenie. - Na kapitanie?
Dla dawnych znajomych stałem się przestrogą.
Z doświadczenia wiem, że to poczucie nowości szybko mija.
Nie musisz być cały czas idealny.
Dla mnie to coś innego.
Jako dziecko chodziłem do tych lunaparków.
- Tym razem idę jako więzień. - Rozumiem.
Jesteś spięty.
Możemy nad tym razem popracować. Może później w lesie?
Rebecca, jesteś świetna, ale...
"Jesteś świetna, ale"?
Znów chodzi o córkę kapitana?
To już oficjalne?
Nie.
Nie przed warunkowym.
Więc odtrącasz mnie ot tak?
Potrwa to jednak trochę dłużej.
Bode, Rebecca. Za mną.
Tak trzymać.
Eve, znajdą się tu jakieś worki z piaskiem?
Tak. Gabs, pokażesz im magazyn?
Świetnie. Bode, idź z Gabrielą po ten piasek
- i załadujcie go na wóz. - Tędy.
Gotowa do nauki?
Lekcja pierwsza: znajdź równowagę między duchem a literą prawa.
Udział w imprezie daje więźniom poczucie,
że społeczność im ufa.
- I wszyscy na tym zyskują. - A obóz zarabia nieco pieniędzy.
Na co przeznaczysz te fundusze?
Widzę, że się obkułaś.
W Sacramento powiedzieli mi o tej łapówce.
Nie nazwałbym tego łapówką.
Rozmawiałaś z Sacramento?
Tak, cały wydział obserwuje Three Rock.
Uczysz się czy mnie szpiegujesz?
- Słucham? - Wygłupiam się.
Skupimy się na podstawach.
I tyle.
Tego szukasz?
Idealne.
- Pracujesz w lunaparku? - I trochę się denerwuję.
To wspaniała okazja.
I ryzyko.
Coś się komuś nie spodoba i wylecę z obozu.
Z zaufaniem zawsze wiąże się duża odpowiedzialność.
- Przynajmniej tak mówi mój tata. - Czysta poezja.
Ktoś mi pomoże?
- Wszyscy wygrywają! - Wygrałeś.
Tak. Dziękuję.
Gdzie idziemy?
Może na Whac-A-Mole? Jestem w tym dobra.
Bode Leone.
Widzę, że robisz pożytek
z tego stypendium sportowego, które mi odebrałeś.
Aaron. Nie chcę wracać do starych sporów.
Wtedy byłem od ciebie lepszy i dziś też jestem.
Sam Bóg mi to udowodnił.
Bóg nie zajmuje się pierdołami.
Rebecca, daj spokój.
Chętnie bym z nim o tym porozmawiał, ale zbyt wiele mamy do stracenia.
Chodźcie, szkoda czasu.
Oddać nerkę Sharon
to jak wspiąć się z poziomu Supermana o szczebel wyżej.
- Ja niby jestem Supermanem? - Tak. Od liceum.
Choć wtedy to była bardziej niespożyta energia.
Boisz się operacji?
Obcy ludzie mają zdecydować, ile nerek mi zostanie do końca życia.
Czyli się niepokoisz.
Bardziej niż gdyby mną ktoś rzucił na tym tutaj? Trochę.
Pamiętasz, jak tu łaziliśmy w liceum?
Ja z Bodem. Ty ze swoim smakiem miesiąca.
Nie jestem dumny z moich ówczesnych upodobań.
- Więc w Supermanie zaszła ewolucja. - Nie ma już wolnych miejsc.
Tak.
Lubię tak myśleć.
Wszystko w porządku?
Odsiaduję wyrok, rzuciłeś mnie, a teraz jeszcze muszę
znosić twój nowy związek, więc tak, miewałam lepsze dni.
Nigdy ze sobą nie chodziliśmy na poważnie.
- Nie sądziłem, że to cię urazi. - Nie uraziło.
- Zawsze się tak szybko kręci? - Nie wiem.
Ale ten dźwięk mi się nie podoba.
Hej, ty tam!
Co się dzieje? Wyłącz to!
Coś się zepsuło.
Gdzie idziesz?
A co tobie do tego?
Nie chodziliśmy na poważnie i to już przeszłość.
Rebecca! Na ziemię!
Co się dzieje?
Proszę pani!
Może pani wstać?
- Jamie! - Aaron! Na ziemię! Kryj się!
- Zabierz ją i leć po kapitana. - Moje dzieci!
- Wyciągniemy je. Chodź. - Jamie! Zack!
Chodź!
Wyłącz ją!
Zepsuła się. Nie umiem. Nie mam jeszcze nawet prawa jazdy!
- Sterowanie nie działa. - No wyłącz się!
- Trzeba to unieruchomić! - Jak?
- Nie działa. - Musimy obciążyć!
Ważymy za mało!
Pomóżcie nam z tym!
Perez, daj radio.
Komendancie, tutaj!
Mówi komendant Leone.
Mamy awarię karuzeli w lunaparku.
Dużo rannych. Potrzebne karetki.
Strażacy i Three Rock.
- Trzeba szybko wynieść rannych. - Idziemy!
Pękł dmuchany zamek, zapada się, a w środku są dzieci.
To kogo w końcu mamy słuchać i co robić?
Komendanta Leone, ale ja się zajmuję zamkiem.
Też przydzielam zadania. Wy pójdziecie ze mną,
a wy do karuzeli i macie słuchać komendanta. Jasne?
- Tak jest! - No to jazda!
Greencrest, tu komendantka Leone. Przejmuję dowodzenie w lunaparku.
Siadajcie tutaj.
Perez, oznacz punkt segregacji rannych.
Czuję, że będzie ich wielu. Chodźcie tu.
Siadajcie.
Perez?
- Mogę wziąć kogoś do pomocy? - Czemu?
- Jest tu Cara. To pielęgniarka. - Dobra. Tylko zaraz wracajcie.
Three Rock! Pomóżcie nam to unieruchomić.
- Musi być wyłącznik awaryjny. - Nie wiem gdzie!
Pomyśl, Chris! Znasz tę karuzelę lepiej niż ja.
- Gdzie? - Sprawdzę pod włazem.
Cara! Pomóż nam segregować rannych.
- W namiocie. - Dobra.
Nie ruszaj się. Wyciągnę cię.
Spokojnie. Wiem, że cię boli.
Zdejmij to ze mnie!
Nie ruszaj się.
Świetna ewakuacja.
Chodź.
Nie mogę znaleźć Jamiego. Też był w zamku.
- To już wszyscy. - Nieprawda!
Tam już nikt nie został. Dzieci są z rodzicami.
A mój Jamie?
Zaginęło nam dziecko, w zamku go nie było.
Vince nie da rady.
Zacznijcie sami szukać.
- Więźniowie mają szukać dziecka? - Jeśli trzeba. Przyjąłem. Idziemy.
Pomóżcie mi go znaleźć. Proszę.
Znajdziemy go. Chodźmy.
Oddychaj powoli.
Wdech nosem, wydech ustami.
- Boli. - Wiem.
Musimy go wyciągnąć, żeby się dostać do wyłącznika.
- Może się wykrwawić. - Spróbujmy wejść tędy.
- Rozciąć to? - Żeby ktoś się przecisnął
- do wyłącznika - Przyniosę sprzęt z wozu.
Zwykli ludzie też tak się spotykają?
- Przy katastrofach? - Zwykli ludzie są nudni.
- Zajmę się ocenianiem rannych. - Cieszę się, że tu jesteś.
A gdzie Gabriela?
Trzymajcie cię mocno! Zaraz to zatrzymamy!
Zatrzymaliśmy karuzelę, ale wciąż jest podniesiona.
- Potrzebna drabina. - Przyjęłam.
Kiepsko się czuję.
Oddychaj. Wyciągniemy cię.
A oni?
Ściągnijcie mnie!
- Na pewno poszedł do zamku? - Chciał 25 losów.
Zamek jest za darmo.
Perez.
- Chcesz pokierować drabiną? - Bardzo chętnie.
Chris, wiem, że cię bardzo boli, ale musisz mi pomóc.
Ilu ludzi wchodzi na tę karuzelę?
Był komplet, pamiętasz?
- Trzydziestu. - Dobrze.
- Jamie ma ile? 10 lat? - Tak.
- Może poszedł na dużą karuzelę? - Nie! Jamie by mnie nie okłamał.
Jamie!
Słyszysz mnie?
Nic ci nie jest?
Jak więźniowie mają szukać dzieci, skoro rodzice im nie ufają?
Dasz się zniechęcić temu facetowi?
- Masz rację. - Wiem.
Sprawdź karuzele, a ja powiadomię kapitana.
Kapitanie, posłałam Bodego, żeby przeszukał...
Wydajesz polecenia moim podwładnym?
Uczysz się czy mnie zastępujesz?
- Myślałam, że żartowałeś. - Ja tu dowodzę, po swojemu.
Sugestie prześlij pocztą.
- Na e-mail? - Do kosza!
Three Rock, pomóżcie Bodemu znaleźć tego chłopaka.
Potrzebują pomocy przy drabinie.
Tak jest.
Chcesz już stąd wyjść?
Zdejmijcie to ze mnie.
W tym rzecz. Kawałek włazu będzie można usunąć
- dopiero w szpitalu. - Co?
Bo tamuje krwawienie.
Zabierzcie to.
- Odradzam. - Chcę tego!
Musisz nam zaufać. Zrobisz to dla nas?
Staraj się oddychać powoli i miarowo.
Dobra. Ufam wam.
- Nie mam wyboru. - Słusznie. I tak trzymać.
Gotowy?
Mam na imię Gabriela. Słyszy mnie pani?
Jak się pani czuje?
Chwila. Proszę mnie złapać za rękę.
O Boże... Niedobrze mi.
To naturalne.
Ściągniemy panią.
Zajmiemy się panią.
- Gotowe, to łap linę! - Gotowe!
Podnoście.
- Tylko powoli. - Jasne.
- Dobrze! - Dziękuję.
Wysuń trochę bardziej!
Coś mnie ściska w piersiach...
I kręci mi się w głowie.
- Możliwy zawał! - Do punktu medycznego. Szybko!
Ale... Pamiętasz Clyde'a rano?
- Nie dam rady... - Ja tu decyduję.
To rozkaz. Ruszaj!
Wieź ją! Już!
Mam pacjentkę z karuzeli. Możliwy zawał.
Jak się pani nazywa?
Straciła przytomność.
Sprawdzam tętno.
Brak tętna. Daj mi defibrylator.
Zaczynam uciskać.
Gabriela, rusz się.
Już zdiagnozowałaś. Teraz się nią zajmij.
Nie mogę. Boję się, że też mi umrze.
Więc rób dokładnie, co ci powiem.
- Nie mogę. - Cara.
Zastąp ją. Odsuń się, Perez.
Jaja sobie robisz? Co ty wyprawiasz?
Smak wolności.
Co się trafi. Tu papierosy, tam piwo.
Może dużo piwa.
Zmarnujesz wszystko dla jednego drinka?
Zraniłem cię.
Teraz to sobie uświadamiam.
Ale piciem tylko pogorszysz sprawę.
Zakapujesz mnie?
Nie. Spójrz na mnie.
- Nigdy nie piłaś. - Piłam.
Nikt się nie dowie.
Bo teraz pójdziesz ze mną i dokończymy robotę.
Wciąż rozmyślam o naszej rozmowie.
Przestań. Zaginęło dziecko.
Znam cię. Wiem, że chcesz pomóc.
Tak.
- Przepraszam. - Chodźmy. Szkoda czasu.
Ostrożnie. Dobrze.
- Masz go? - Tak.
Jest.
To już ostatni. W sumie 29, a miało być 30.
Ja też się doliczyłam tylko 29.
Zaczekaj.
Urwał się jeden łańcuch.
Było 30 pasażerów, ale jednego z nich wyrzuciło z karuzeli.
Jeśli tak, to mógł wylądować wszędzie.
I to w kiepskim stanie.
Komendancie!
Jedna osoba mogła wypaść, bo urwał się łańcuch.
Chris, czy któryś z łańcuchów zabezpieczających był urwany?
- Nieźle usztywniony. Brawo. - To nie ja, tylko Eve.
Czyli zaginął nam ktoś z karuzeli i dziecko.
To może być ta sama osoba. Mały Jamie.
Shar, tego chłopca mogło wyrzucić z karuzeli.
- Jamie był na tej karuzeli? - Kosztuje 25 losów.
- Nie tyle od ciebie chciał? - Ale on jest za mały.
- Jak to się mogło stać? - Aaron, znajdziemy go.
Moja rodzina pomoże twojej.
Jamie ma 10 lat, waży jakieś 35 kilo, włosy brąz, okulary.
Będzie ciężko ranny. Trzeba się nim od razu zająć.
Rozchodzimy się parami.
Jake, ty ze mną.
- Nadal chcę się uczyć. - Świetnie.
Rebecca może iść ze mną?
Nic jej nie będzie.
Wstań, praktykantko.
- Nazwisko? - Gabriela Perez.
Miejsce wypadku?
Lunapark w Edgewater.
Dowódca najwyższy rangą?
Pani.
Komendantka Leone.
Zignorowałaś mój rozkaz powrotu do tego namiotu?
- Ja nie... - Mów ze mną szczerze.
Wie pani, dlaczego mi nie poszło na olimpiadzie?
Nie.
Na treningu przed zawodami...
widziałam, jak fenomenalna zawodniczka uderzyła głową w deskę.
Zahaczyła dosłownie o parę milimetrów.
I od tamtej pory przy każdym skoku nie mogłam się przemóc.
Aż w końcu...
zrezygnowałam.
A po tym jak...
nie zdołaliśmy wtedy w lesie uratować Meg...
czuję się tak samo.
Tylko że teraz chodzi o cudze życie.
To mocno fałszywa koncepcja.
Siadaj.
Mamy służyć ludziom.
A ty jako praktykantka masz używać zdobytych umiejętności
pod kierunkiem wyższego rangą oficera. I tyle.
Rozumiem. Spróbuję...
Ale najpiew musimy się zająć tymi atakami paniki.
Nie ty jedna je miewasz. Zdarzają się każdemu z nas.
Musisz znaleźć sposób radzenia sobie z nimi,
żeby móc pracować ze mną przy triażu.
Żeby móc pracować w straży pożarnej.
To rozkaz.
Gdyby go wyrzuciło aż tutaj, byłby połamany.
Jak zdołałby się ruszać?
Może coś złagodziło upadek?
Pluszaki.
Lalki mogły zamortyzować upadek.
Tyle że tu go nie ma.
Ale był.
Czemu tu nie został?
Jamie? Jamie!
- Nic. - Nie mów tak.
Zaczekaj.
Pochwaliłeś mnie przy komendancie i myślałam...
że już ci przeszło, ale chyba musisz mi coś powiedzieć.
Dobrze.
Kiedy będziesz składać raport kolegom w Sacramento,
powiedz im, co chcesz, o tym, jak rozdzielam środki.
Z tego projektu czy innych okruchów, jakie mi rzucają.
Tylko przekaż, że wszystko to robię dla moich chłopców.
- Dla ich przyszłości. - Przecież wiem!
Nie składam żadnych raportów w Sacramento.
- To co robisz? - Uczę się od ciebie.
- Nie szpiegujesz mnie? - Nie. Ta praca mnie kręci.
Kocham ją. Kocham te wszystkie emocje.
I to, jak razem ze mną przeżywają je więźniowie.
Nie spodziewałam się tego.
I chcę tego więcej.
Widzę ciebie, Bodego i resztę...
Zasługują na drugą szansę.
Ty im ją dajesz, dlatego chcę ci pomóc zdobyć więcej funduszy.
Dlatego zadaję pytania. Jestem po twojej stronie.
Ale musisz mi na to pozwolić.
Nic z tego.
A jeśli ktoś go porwał?
Powiadomiłem policję, ale jeśli już,
to raczej ktoś się nim zaopiekował.
Pzypomniało mi to wszystko, jak kiedyś Bode
zwiał ze szkoły do lunaparku.
Pamiętam. Potem ze strachu chował się u mnie,
póki pan nie ochłonął.
Tak było.
Dzieciak, który nabroił, zawsze się chowa.
Uwaga wszyscy!
Chłopak może być nie tylko ranny. Możliwe, że się gdzieś schował.
Dlatego sprawdzajcie też potencjalne kryjówki.
To jest świetna kryjówka.
Musimy się zająć tymi atakami paniki.
Pod kierunkiem wyższego rangą oficera...
Mamy służyć ludziom... Pracować ze mną przy triażu...
Jamie, jesteś tu?
Może się uderzył w głowę i jest zdezorientowany.
Cicho! Słyszałaś?
Piekielną muzykę?
- Jakby stękanie. - Co?
Jamie! Gdzie jesteś?
O Boże!
Chyba ma atak astmy.
Dusi się.
Jamie... Używałeś inhalatora?
Pusty. Leć po kogoś z apteczką.
Szybko!
Będzie dobrze. Pomożemy ci.
Gabriela!
- Co się stało? - Bode znalazł chłopaka. Dusi się.
- Musisz mu pomóc. - Dobra, chodźmy.
Gabriela! On chyba ma atak astmy.
Inhalator jest pusty, przestał oddychać.
- Brak tętna. Trzeba resuscytować. - Komendantka mówi,
- że muszę być gotowa. - Zawsze byłaś gotowa.
Uratowałaś mnie, to i Jamiego uratujesz.
Nie możesz przynajmniej nie spróbować.
Zaczynam uciskać.
Bode, weź moje radio i poproś o nebulizator i albuterol.
Gabriela i ja znaleźliśmy Jamiego w zamku strachów. Ma atak astmy.
- Potrzebny nebulizator i... - Albuterol!
Wysyłam ratownika.
Praktykantko, wiem, że się postarasz.
Oddychaj! Zrób to dla mnie.
No już, już!
Dobrze!
Bode, pomóż mi go posadzić.
- Dalej ma atak? - Tak, ale to mu ułatwi oddychanie.
Dobrze. Bardzo dobrze.
- Tutaj? Przejmiemy go. - Dobra.
Dzięki, że ją znalazłaś.
Choć tyle mogłam zrobić.
Dobrze współpracujecie.
Jesteś szczęściarzem, jeśli ktoś taki na ciebie czeka.
Jamie? Nic ci się nie stało?
Tak się cieszę.
- Poszedłem na karuzelę. - Wiem.
- Przepraszam. - Wiem. Nic się nie stało.
Nie martw się. Oddychaj.
Bode...
Dziękuję.
Nie powinienem był tak ci wygarnąć.
Było, minęło.
A to stypendium powinni byli przyznać temu,
kto się nie spóźniał na treningi.
Nie.
Dzięki temu nauczyłem się wstawać po porażce.
Wyzdrowiejesz. Jestem cały czas przy tobie.
Cały czas.
Wiedziałam, że sobie poradzisz, i nie pomyliłam się.
Wyszło średnio, przepraszam.
Przepraszać trzeba tylko za niewykonanie rozkazu.
Pokonałaś trudną przeszkodę, pomogłaś komuś i...
Właśnie na tym polega ta praca.
Więc przyjmuję przeprosiny. I jedziemy dalej.
Eve! Zaczekaj.
- Dobra robota. - Dzięki.
Miałem ostatnio trochę ciężki okres
- i chyba... zauważyłaś. - W ostatni dzień Charliego.
- Tak. Byłeś zmęczony. - Wykończony.
Kazałaś mi znaleźć pomoc. Znalazłem.
Narobiłem syfu i dlatego, kiedy rozmawialiśmy o funduszach...
Przesadziłem.
Przepraszam.
Wiesz...
Tamtego dnia powiedziałeś mi, że mnie widzisz w straży.
Uwierzyłam ci.
Bo to prawda.
Jesteś znakomitym strażakiem.
Wiem, że chwalą głównie Jake'a,
ale to ty po cichu nad wszystkim czuwasz.
Bardzo to szanuję.
A dziś dowiedziałem się, jak bardzo lubisz obóz i tę pracę.
Ale muszę cię ostrzec.
W mojej pracy nie ma splendoru.
- Mnie trudno wystraszyć. - Wiem.
Wpadnij w przyszłym tygodniu.
Zrobisz Bodemu ostry trening.
Takiej oferty nie odrzucę.
Cara!
Znalazłem go.
Powiedz mi...
To była najgorsza pierwsza randka w twoim życiu?
Mam pomagać innym.
A miewałam już znacznie gorsze randki.
Wracając do tego, o czym rozmawialiśmy...
- Zanim, no wiesz... - Rozpętało się piekło?
Cara...
Ciągnę za sobą bagaż.
- Bode, Riley... - Gabriela.
Próbuję się z tym uporać.
Mam nadzieję, że dla ciebie to nie jest zbyt duży problem.
Mówisz o bagażu, zanim cię zdążyłam poznać.
Nie ciebie z liceum,
nie najlepszego kumpla Bodego, ale po prostu ciebie.
Czy to znaczy, że... są szanse na drugą randkę?
To znaczy...
że pierwsza może trwać dalej.
Wyłączę go.
Przepraszam, ale to ważne.
- To znaczy... - Wiem.
Odbierz. Bądź Supermanem.
Mówi Jake.
Cześć.
Zakradłeś się do kobiet. Dżentelmen z ciebie.
Dzisiejsza robota to był surrealizm.
Tak. I o mało tego nie spieprzyłam.
Pomogłaś uratować dziecko.
Dzięki tobie.
Nie. Razem tego dokonaliśmy.
Wiesz... Rozmowy z tobą dużo u mnie zmieniły.
To znaczy?
Nie jestem zbyt sympatyczna. Zdarza mi się kłócić, flirtować.
Czasem równocześnie.
Niełatwo się zaprzyjaźniam
i w obozie czułam się bardzo samotna.
Póki nie poznałam ciebie.
Tak się zastanawiałem...
W kółko gra ci w głowie ten sam kiepski kawałek.
Znam to uczucie.
Dlatego...
mam dla ciebie coś, co temu zaradzi.
Muzyka tu sporo kosztuje.
Jeśli przyjaciel jest w potrzebie...
Przyjaciele.
Rozumiem.
Ten strój faktycznie zadziałał.
Wsunęły mi tu kilka numerów telefonów.
Przestań! Kiedy mówiłam, żebyś wyszedł do ludzi,
to nie chodziło mi o najatrakcyjniejsze rozwódki.
Chodź, zagramy w coś.
Zdobędę dla ciebie nagrodę.
Poproszę pandę.
Proszę bardzo. Jest twoja.
Martwię się, że kiedy już pojadę, będzie mi ciebie bardzo brakowało.
Sharon!
Dzwonili z komisji.
Zaakceptowali mnie.
Co?
Oddam ci moją nerkę. To już oficjalne.
Na pewno chcesz to zrobić?
Na sto procent.
Dostanę nerkę. Dziękuję.
Tekst polski: Arkadiusz Belczyk
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.