All language subtitles for Amants

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional) Download
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian Download
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil) Download
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish Download
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

1. PARYŻ

Myślę o tobie codziennie. To prawdziwy dramat.

Lecę.

- Nie za małe te Westony? - Trochę, ale je lubię.

Do jutra.

- Nie widzimy się wieczorem? - Nie. W czwartki śpię u ojca.

Serio? Kto ci dał mój adres? Mówiłem ci...

Idź, Liso. To nic takiego.

- Maxime, fałdka jak najdalej od klienta. - Tak jest.

- Rezerwacja ósemki potwierdzona? - Nie wiem. Rezerwowałem czwórkę.

Tu jest źle. Jeszcze raz. Joanno!

Liso! Jeszcze raz.

Niech nikt dzisiaj nie utyka.

Dzięki, tato.

- Dobre? - Pyszne.

Robię dobre naleśniki.

Jadę tam.

- Kiedy? - Niedługo.

- Miałeś nie jechać. - Jestem już zdrowy. Wszystko w normie.

- Na ile jedziesz? - Na jakieś... trzy miesiące.

To francuska baza N'Djamena, 4000 żołnierzy.

Blisko lotniska, gdyby trzeba było wiać.

Nie będę oglądać wiadomości.

Grałaś w szachy? Jasne!

Sama. A8! B12!

Maxime rozpina płaszcz, ''Cześć!''

Jak się poznaliście?

Wcześniej to był wymysł.

Nie pomagaj jej, Maxime, daj jej spokój.

Spotkaliście się na Tinderze? Na Tinderze? Niemożliwe!

Tu Simon.

Jestem z dziećmi.

Miało być 400.

Dzięki.

- Jak tam? - W porządku.

- Fajne buty. - Dzięki.

Napijesz się czegoś?

- Nie. Muszę lecieć. - Zaczekaj...

Przyniosłem ci to.

Obejrzyj.

Dzięki.

- Dwie wódki. - Nie. Lecę.

Chodź ze mną do Muzeum Guimet. Jest wystawa Hokusai.

Hokusai...

To po japońsku?

- Fale. - Tak.

Weź swoją dziewczynę.

Lisę?

Może innym razem.

- To twój brat? - Nie widać?

W sumie, podobny.

- Dwa piwa dla braci. - Dzięki.

- Wiesz, że wyjeżdżamy? - Do Toronto.

Będę kierownikiem supermarketu. Słyszałeś o Provigo?

- Nie. A znasz angielski? - Uczyłem się.

Opłacają podróż, mieszkanie...

- Co na to mama? - Martwi się.

Ile płacą?

- Na początek 5000 dolarów kanadyjskich. - Nieźle. - Tak.

Bałabym się tamtejszych zim. Długie, mroźne... Mały wam zmarznie.

Przywykniemy. Oni są na to przygotowani.

Gdybyś potrzebował pomocy, daj znać.

Nie, dzięki.

Nie potrafiłbyś.

Wybacz, ale chyba bym się nie doczekał.

Jak długo jesteście razem?

Bardzo długo. Odbierałem ich razem z przedszkola.

Johnny, uciekajmy.

On też zginie?

A jaki miałby być koniec?

Dobry film.

Tak. Kto ci go dał?

Klient. Z tych większych. On sam jest niski, ale dużo kupuje.

Lubię go.

Musimy się wynieść.

Właścicielowi nie wyszło w Nowym Jorku i wraca.

- Znów przeprowadzka? - Wyczuwam pretensje.

Dostanie mi się?

Dokąd się przeniesiemy?

Nie wiem.

Szkoła zaproponowała mi pracę na lato.

To ja.

Mówiłem, że do środy nie mogę.

Tak.

Przekaż mu.

Dla mnie spoko.

Do zobaczenia.

Pracowałabym w hotelu w St-Jean de Luz.

W lipcu i sierpniu. Pojedziesz ze mną?

- Dostanę apartament? - Bądź poważny. Co odpowiedzieć?

Odmówię.

Oddaj to.

Oddaj.

Kiedyś to się źle skończy.

A niby po co ja to robię?

Robię to dla ciebie.

Dla ciebie i dla siebie.

A jeśli coś pójdzie nie tak?

To się ode mnie uwolnisz.

Czemu się tak ubrałeś?

Byłem na pogrzebie.

Wujka.

Był też moim chrzestnym.

Skremowaliśmy go.

Łatwo się rozklejam.

Przyszła. Ostrzegam, jest dość konserwatywna.

Cześć. Jak się masz?

Nathalie... Lisa.

Miło mi.

Poproszę Chateau La Fleur St Emilion.

Świetny wybór.

- Kiedy lecisz do Dubaju? - Za tydzień.

Nie smuć się.

- Co to za firma? - Dlaczego pytasz?

To nadal ubezpieczenia hoteli. Tylko inne towarzystwo.

Przyjedź, to weźmiemy ślub w ambasadzie.

Jasne.

Żartowałam.

Kiedyś będziemy starzy...

to skończymy razem.

Widziałem fotki Dubaju. Te baseny między drapaczami chmur...

- Jaka tam jest pogoda? - Zawsze gorąco.

A kogo to obchodzi?

Zero kultury, hotele i sklepy.

Przejażdżka po pustyni i dziwki za 2000 dolców.

- Można na słówko? - Nie teraz.

O północy w Montanie.

Jak się poznaliście?

Na Tinderze.

Simon to nocny rycerz.

Chciałbym zobaczyć Dubaj.

Co byś tam robił?

Tam się tylko zarabia pieniądze.

Jak tam?

- Zrobiłem makaron z truflami. - Już jedliśmy.

To zjem sam.

- Mógłbym też wina? - Jasne.

Nigdy się nie rozstajecie?

Dzięki.

Wyglądasz jak...

Taki obraz...

Ciemny, mroczny...

Moglibyście być rodzeństwem.

Macie wspólne zainteresowania? Sport?

- Muzykę? - To twoje mieszkanie? - Nie. Moich rodziców.

Nie bywają tu. Są po rozwodzie.

Ojciec w Nowym Jorku, matka na Korsyce.

Pasuje nam to.

- Mogę się rozejrzeć? - Czuj się jak u siebie.

Kiedyś to sprzedadzą, nawet nie będę wiedział.

- Będę w salonie. - Zaraz przyjdę.

Kurwa, ale mocne.

Pierre-Henri? Wszystko gra?

- Coś nie tak? Spójrz na mnie. - Co ty mi wcisnąłeś? Jakieś gówno.

Co jest?

Chcesz się przejść? Pochodź trochę.

Lisa... Oddychaj.

Lisa!

Oddychaj. To nic takiego.

Zaraz ci przejdzie.

- Simon? - Pomóż mi.

Pomóż mi.

Podnieśmy go.

Właśnie tak. Dobrze.

- Co on wziął? - Wiesz, co. Pochodźmy z nim.

Spokojnie.

Już dobrze.

Pochodź z nami.

Zaraz będzie ci lepiej.

- Dzwoń po pogotowie. - Nie. Zaraz mu przejdzie.

Zmierz mu puls. Wiesz, jak.

Słaby.

- Dzwonię. - Nie!

Simon! Musimy!

Simon!

No, dalej!

Dawaj, do cholery!

Dawaj!

- Szlag! - Uspokój się.

Simon, uspokój się.

Dlaczego jesteś w szlafroku?

Kąpałam się.

- Dokąd idziesz? - Nigdy nas tu nie było.

Co ci grozi? Nic.

To był wypadek.

Sprzedawałem mu towar. Znajdą mnie.

- Co robisz? - Kasuję wiadomości.

Wyjadę.

Dokąd?

A jak myślisz? Na wczasy? Wiesz, co się stało. Spadam stąd.

- Albo wyjadę z Francji, albo pójdę siedzieć. - Dokąd pojedziesz?

Nie wiem.

Daleko.

Sprzedam motocykl w Brukseli. A potem gdzieś dalej.

Weźmiesz mnie?

To niemożliwe.

Zbyt ryzykowne.

Znajdziemy się.

Odezwę się, jak się urządzę.

Nie przejmuj się... Wydaj mnie, jeśli policja będzie cię męczyć.

Nie. Jesteśmy razem.

Chcę jechać z tobą.

Tak nie można.

Można.

Przecież się kochamy.

Więc spotkajmy się później.

Weź z domu kilka ciuchów i paszport. Ja wezmę pieniądze.

- Chodźmy. - Ile masz?

Jakieś 60 tysięcy.

Bądź w La Civette, o 10.00.

Pomyślę, dokąd pojedziemy.

O 10.00?

O 10.00.

- Jeszcze jedną kawę. - Już podaję.

Paul?

Paul, to ja.

Czy Simon do ciebie dzwonił?

To ja! Nie, nic się nie stało.

Nie zadzwonił do mnie.

Powiedziałbym ci, gdybym go widział.

Dlaczego uciekł? Co zbroił?

Powiedz.

Żyj swoim życiem.

Matka nie bez powodu nie chce go znać.

To nie było życie.

Tu sekretariat szkoły Ferrandi.

Wysłaliśmy do pani maile i list

z informacją o wydaleniu pani ze szkoły.

Czekamy na odpowiedź od dwóch miesięcy.

Dzwonię, by potwierdzić pani wydalenie.

Proszę opróżnić szafkę i zwrócić fartuch.

Dziękuję. Do widzenia.

- Tu jest twoje sushi. - Dzięki.

- A klucz? - Z tyłu.

Jak leci?

Nie masz dość tego koczka? Chcesz spędzić życie w szatni?

Przepraszam...

- Jest pani zmęczona? - Tak.

Wie pani, dlaczego przychodzę co wieczór?

2. OCEAN INDYJSKI

To przestrzeń publiczna, ale można z nimi współpracować.

Teren nadaje się pod zabudowę.

- Lokalne wysypiska są daleko? - Tak, dość daleko.

- A typ gleby? - Wody gruntowe, piasek

i glina.

Obfite opady.

Podoba ci się?

- Tak. - Po prawej widać rafę.

Trzy lata po ślubie. Sytuacja raczej stabilna.

Są państwo pewni decyzji o adopcji?

Tak. To wspólna decyzja.

Przyniosłam kilka prywatnych zdjęć. Poproszono nas o nie.

Nasz dom w Genewie. Ogród.

A to mój ojciec.

- Ja nie mam zdjęć. - To my w Stambule.

Mają państwo jakieś związki z naszym krajem? Rodzinne albo zawodowe?

Tak. Ubezpieczam obiekty turystyczne.

W Europie i w rejonie Oceanu Indyjskiego.

- Chcesz kawę? - Nie.

- Słabo pływam kraulem. - Nieprawda.

Wypłynąłeś po prostu za daleko.

Nie...

- Dzień dobry. - Wcześnie pani wstała, pani Redler.

Czy mogę zamówić masaż?

Oczywiście.

Miała już pani tajski. To może teraz chiński?

Chętnie. Dzisiaj?

Sprawdzę.

Mamy wolne o 18.00.

Pani Redler?

Jak się macie?

Proszę wsiadać.

Zmieniliśmy trasę, z powodu obsunięcia terenu.

Pojedziemy wąwozami i wrócimy przez Tamarin.

Śliczna sukienka.

Nie przygotowujesz się?

Zapraszają nas do siebie na drinka.

- Masz gorączkę? - Nie.

- Nie chcesz iść? - Po prostu jestem zmęczona.

Nie będę długo. Zadzwonię po room service.

Nie jestem głodna.

Dobry wieczór.

Jesteś w hotelu?

Tak.

Sama?

Nie. Z mężem.

Pracujesz tu?

Chcesz...

żebyśmy się spotkali?

Nie. Po co?

- Który pokój? - Czterdziestka.

Ten.

Dzięki.

LEONARD REDLER, PREZES ZARZĄDU

Trabi przesadza.

Nie załatwił wpisów do rejestru.

Może i lepiej.

Sam spotkam się z gubernatorem prowincji.

Zobaczymy, co z Trabim.

Nie będziesz zły, jak nie polecę z tobą na Madagaskar?

Trochę odpocznę.

Nie potrzebujesz mnie.

Zawsze cię potrzebuję.

Dzień dobry.

Rezerwowała pani wycieczkę?

Ręczniki są w bagażniku.

To głupie, ale gdy cię zobaczyłem, pomyślałem...

- Co? - Że przyjechałaś do mnie.

Co robiłeś po wyjeździe?

Najpierw byłem w Tajlandii, w Bangkoku.

I na wyspie Ko Tao. Nurkowałem.

Chciałem nie myśleć. Zapomnieć.

Zmarła moja matka. Nie widziałem jej.

Przykro mi.

Czym się tu odurzają?

Rzuciłem to.

Miałem dość.

Spotkałem Anglika w Manili.

Otworzyliśmy salon gier, ale splajtował.

Teraz mam długi. Pracuję tutaj.

Więc jesteś życiowym bankrutem.

Cześć, Simon! Ugotujesz nam feroce?

- Zacząłeś gotować? - To jest w ofercie wycieczki.

Nie mogłem cię zabrać.

- To nie miało przyszłości. - Uciekłeś, żeby nic nie robić.

Tak. Żeby wszystko przegrać.

Żeby wylądować tu i sprzątać z plaży deski.

Deski i parasole. I co mi zrobisz?

Dla mnie to rozstanie było szansą.

Po szkole pojechałam na baskijskie wybrzeże.

Awansowałam, zarządzałam dwudziestoosobowym zespołem.

Leo znał dyrektora hotelu. On przedstawił nas sobie.

Czekał na mnie po pracy.

Pływaliśmy, jadaliśmy razem kolacje...

Zrobiło się intensywnie.

Więc jesteś szczęśliwa.

Poznałam go tam, gdzie znalazłam pracę.

W barze na Polach Elizejskich.

Zignorowałam go, ale wrócił.

Nikt nie przyszedł na mój ślub. Wzięliśmy dwoje świadków z ulicy.

Więc spadaj z tym swoim tropikalnym piknikiem.

Mam to gdzieś!

Przepraszam.

Odwieź mnie.

Odnaleźliśmy się.

Już się nie rozstaniemy.

Przepraszam.

Słyszysz mnie?

Przepraszam.

Muszę jechać na lotnisko po klienta.

Wrócisz do hotelu busem.

Co ty z nim robisz?

Nie kochasz go.

Więc co?

Powiesz mi?

Wróciłem wcześniej.

- Kiedy? - Przed chwilą.

Trabi uciekł. Wracam tam jutro.

- Wcześnie wstałaś. - Poszłam na spacer. Było mi gorąco.

Idę pod prysznic.

Pościelili łóżko?

- Co to? - Nic.

Trzeba zdezynfekować.

- Mieliśmy zaraz wracać. - Wykąp się.

Zaraz wracam.

Nie.

Już dobrze.

Odwróć się.

Powietrza...

Duszę się.

- Przestraszyliśmy się. - Ja też.

Jeśli ma pan kłopoty z oddychaniem, zadzwonię po lekarza.

- Zostać z tobą? - Nie. Dobrze się czuję.

Idź na kolację.

Idź.

Na razie.

Wszystko gra?

- Prądy były zbyt silne? - Tak.

Nurkowaliście?

On tak. Ja nie.

Wszystko dobrze?

Co jest?

Simon!

Idę.

Co się stało?

Nie możemy się widywać.

Musimy przestać.

Co? Nie. Zobaczymy się.

Porozmawiamy jutro. Jutro. Wiesz gdzie.

Nie podoba ci się tu?

Możemy wyjechać.

Dobrze.

Dziękuję.

3. GENEWA

Chwileczkę, zrobiłam kawę.

Dziękuję.

Obiad na 13.00?

Tak.

Byłem u Melanie w Salon.

Twoja kuzynka ma już dwoje dzieci.

Spędziłem z nimi dzień nad morzem.

Było miło.

- To dlatego jesteś opalony. - Ale ty jesteś za blada.

- Czym się teraz zajmujesz? Nie zrozumiałam. - Pracuję w La Defense.

W ochronie.

Bywa gorąco. Dali mi psa.

Dużego.

Co się dzieje?

Odwiedzaj mnie częściej.

- Co jest? - Nic. Martwię się o ciebie.

- Potrzebujesz pieniędzy? - Nie zaczynaj o pieniądzach.

Przepiszę na ciebie dom w Montreuil.

Twój dom?

Zawsze będziesz mieć dach nad głową.

Jeśli zostaniesz na kilka dni, zjemy kolację w moim klubie.

Muszę wracać. Mam psa.

- Nadal masz jacht? - Tak. Zimuje w marinie.

Mogę go jutro zwodować, jeśli chcesz.

Jutro wyjeżdżam.

Wiem, że jesteś amatorem whisky. Mam dla ciebie niespodziankę.

Jest wyśmienita.

Japońska.

Oni robią whisky?

Tak. I to świetną.

Zapomniałam o piwie.

Widok na jezioro.

To tymczasowe miejsce.

- Od tygodnia tak mówisz. - Tak jest lepiej. Genewa jest mała.

Miałam mało czasu. Zjawiłeś się bez zapowiedzi.

Nie chciałaś tego?

Chciałam.

Simon...

Tam jest teraz pora deszczowa.

Nie odszedłem z hotelu.

Czekaj...

Masz tylko letnie ciuchy, a tu jest zimno.

Kupiłam ci płaszcz.

Dzięki.

Nie obejrzysz?

Obejrzę później.

Pozdrowiłaś ode mnie ojca?

- Nadal jest na wojnie? - Nie. Skończył z tym.

Wychodzisz?

Tak. Muszę.

Game over...

Czym dokładnie zajmuje się pan Redler?

- Skąd ma całą tę forsę? - Mówiłam ci. Z ubezpieczeń.

Tak, ale to dość oględne.

- To on tak mówi? - Czemu mam mu nie wierzyć?

Bo nic nie wiesz.

- Nie handluje bronią? - Nie zaczynaj.

- Nie chcesz wiedzieć? - Dlaczego o niego pytasz?

Dlaczego mnie prowokujesz?

Twoje fajki.

- Wpadniesz do kawiarni? - Może później.

Zagramy w karty.

U Schroderów nadal jest ciemno.

Przyszli powiedzieć, że wyjeżdżają. Dom jest na sprzedaż.

Ze mną się nie pożegnali.

Dzwonili z agencji.

Mieli dla nas dziecko ze zdeformowaną stopą.

Odmówiłem.

Powinienem był cię zapytać.

Pójdę po wodę.

Liso? Słyszysz mnie?

Tak.

Wróciłaś?

Wracam.

Świeciło słońce? Śnieg był w porządku?

Tak. Przejaśniło się.

Byłam na spacerze.

Dojechałaś do Avoriaz?

Nie. Zatrzymałam się w Les Gets.

Gdy pojadę do Zurychu, wpadnę do Galerii Lelong.

Mają dla mnie Tapiesa.

Czerń na białym tle, 60 x 50. Pokażę ci fotkę w sieci.

Gdzie jesteś?

Co widzisz?

Jadę przez las. Źle cię słyszę.

Jem obiad w klubie. Przyjedziesz po mnie?

Dobrze.

Kocham cię.

''Wpadłem do galerii.

Na Madagaskarze mają dla nas czarne dziecko na czarnym tle.

Pokażę ci fotkę w sieci.''

Po głosie trudno poznać jak się pieprzy.

Mam wrażenie, że to nie twoja bajka.

- Co w tym lubisz? - Pieniądze.

- Nazwij mnie kurwą. - Ty to powiedziałaś.

Nieprawda.

Nie kocha się dla pieniędzy. Te pieniądze to on.

Stworzył dla mnie życie. Dał mi coś, czego nie miałam.

I nie chcę tego stracić.

Możesz powtórzyć?

Nie możemy się spieszyć.

- Dopiero przyjechałeś i... - Co?

I co? Jedziesz do niego!

- On nie zniknie. - Więc czego chcesz?

Mam go zabić?

Jestem za to odpowiedzialny. Hotel miał wady konstrukcyjne.

Miałam podobny przypadek, ale bez uszczerbków na zdrowiu.

Spotkam się z nim w przyszłym tygodniu.

Będzie pani z nami, czy już na pustyni?

Nie wiem.

- Długo mieszka pani w Dubaju? - Od trzech lat.

Jeżdżę w tę i z powrotem. Coraz rzadziej. Żyję tam.

Podoba mi się to.

Pracujemy. Mieszkamy na 43 piętrze. Sami ekspaci.

Pijemy razem raz w tygodniu.

Miałam dość Paryża.

W dzieciństwie mieszkałam w Abu Zabi. Ojciec był dyplomatą.

Ale głupio tłumaczyć wszystko dzieciństwem.

Przepraszam.

Tak, Liso?

Zaczekaj na zewnątrz.

Muszę panią zostawić.

Gdy wróci pani od Beduinów, zapraszam do siebie na kolację.

Chętnie.

- Jeszcze herbaty? - Odrobinę. Dziękuję.

Jak się nazywa ta potrawa, którą robiłeś na Mauritiusie?

Feroce.

Właśnie.

Mógłbyś przyrządzić ją u mnie.

Mamy gości.

Osiem osób.

Co powiedziałaś?

Leo też będzie. Nie widział cię jeszcze.

Oszalałaś.

Zobaczysz moje życie. Mój dom.

Zobaczymy, co się stanie.

Dzień dobry.

- Jean-Baptiste. - Simon.

To moje przyprawy.

- Ma pani moździerz? - Zaraz przyniosę.

- Wiesz, jak posadzić gości? - Nie.

To ty skończyłaś szkołę hotelarską.

Pocałuj mnie.

- Poprosimy więcej wina. - Dobrze, proszę pani.

- Zaplamiłem koszulę. - Chwileczkę.

Brawo, młodzieńcze. To było wyśmienite.

Dziękuję.

Jaka to ryba? Turbot? Piotrosz?

Labraks.

- Skąd jest to danie? - Z Oceanii.

Musimy to powtórzyć.

- Zapłacę kucharzowi. - Nie. Ja zapłacę.

- Gdzie ty go znalazłaś? - W internecie.

Tak, Roger?

Gdzie jesteś?

To czym pojadę do Zurychu?

Nie. Reinhard jest w Niemczech. Ma tam zlecenie.

Nie wiem, co robić.

Przez ciebie mam kłopoty.

- Ma pan prawo jazdy? - Tak.

Rano muszę być w Zurychu. Powrót w ciągu dnia.

Ma pan czas? Proszę podać cenę.

- Ja chyba... - Tak czy nie?

Tak? Nie?

- Dobrze. - Tak? Świetnie. Pobudka o piątej.

Pokażę panu pokój.

Niech pan nie jedzie przez Neuchatel. Proszę się trzymać tej drogi.

Może cała konstrukcja była przestarzała?

Przecież to budynek z 2009 roku.

Na szczęście minął okres gwarancji. Kto mówi o samobójstwie?

Widzieliście tego faceta? Nie przeszedłby nad barierką.

Wyszedł zapalić, podszedł za blisko i wypadł.

- Nie przechodził nad barierką. - Zabierz to do laboratorium.

- Miło mi cię widzieć. - Mnie również.

Przepraszam. Mogę jeszcze jedną kawę?

- Za niego też. - Dziękuję.

Wysikam się i jedziemy.

Nie proponuję panu.

Jak panu na imię?

Simon.

Pięć lat temu nie znałem się na tym.

Dzięki odpowiednim ludziom sporo się nauczyłem.

Teraz w to inwestuję.

To gra.

Ma pan żonę?

Nie.

Oczywiście.

Samotnik.

Facet, który ma czas.

Wiecznie w podróży.

Nie wierzę, że tylko pan gotuje.

- Jest pan Szwajcarem? - Teraz tak.

A pan jest Francuzem?

Kiedyś byłem.

Gdzie pan pracował?

We Francji.

I trochę w Stanach.

Zabrałem raz żonę tam, wysoko.

Nieźle jeździ na nartach.

Byliśmy szczęśliwi.

Dzień dobry. Tu Lisa.

Zostaw wiadomość.

Pewnie śpi.

Mam piękną żonę, to prawda.

Dostrzegam to każdego ranka.

Kto powiedział, że uczucia zawsze muszą być odwzajemnione?

Jeśli nawet, odwzajemnione nie znaczy takie same.

Jest młoda.

Gra w tę grę, ale...

To nie wystarczy. Pieniądze to nie wszystko.

Nie jest cyniczna.

Ludzie z jej świata nie są cyniczni.

Jeśli dam jej dziecko,

będzie lepiej.

Nie będzie mnie chciała zostawić.

Będziemy mieć czarne dziecko. Czemu nie?

Na to też potrzeba pieniędzy.

Na wszystko.

Proszę.

Przejdę się. Wytrzeźwieję.

Znajdzie mnie pan.

Zmieńmy się, ja poprowadzę.

Nie. Jestem zmęczony. Podjadę pod swój dom.

Mieszka pan w pobliżu?

Gdzie jesteśmy? W Le Lignon?

Niech mnie pan tu wysadzi. Mają otwarte. Napiję się kawy.

Zatrzymajmy się!

Cześć.

Dawno cię nie widziałem.

- Zostajesz w pokoju? - Możemy zapłacić?

Za dwie kawy i sznapsa.

Ja zapłacę.

13.50 franków.

Widziałeś? Wczoraj się pobili.

Przyjechała policja. Widziałeś coś?

Dzięki.

Dobra, proszę oddać kluczyki.

Mieszka pan w pobliżu, tak?

Nathalie, zapraszam.

- To dla rzeczoznawców. - Proszę, przesyłka.

Dziękuję.

Zapraszam.

Proszę usiąść.

Proszę, śmiało.

- Chciała pani porozmawiać? - Tak.

Jak się miewa pańska żona?

Dobrze.

Jest trochę zmęczona.

- Chodzi o nią? - Widziałam ją wcześniej.

Nazwał ją pan Lisą.

Przypomniałam sobie, gdzie ją widziałam. Mieszkała w Paryżu.

Dawniej, tak? Znałyście się?

Miałyśmy wspólnego znajomego. Raz czy dwa jadłyśmy razem kolację.

To było kilka lat temu.

Przed moim wyjazdem do Dubaju.

Ten znajomy nazywał się Pierre-Henri. Byliśmy sobie bliscy.

Zmarł niedługo potem.

Przyjechałam, by zająć się jego matką po pogrzebie.

- Napije się pani czegoś? - Przedawkował.

Było mi bardzo ciężko.

Prawdopodobnie ktoś mu pomógł.

Dwa lata temu śledztwo nadal trwało. Ale nie chciałam nic wiedzieć.

- A co moja żona... - On miał znajomego...

Chłopaka, który sprzedawał mu prochy.

Był blisko z pańską żoną.

Kochanek?

Tak sądzę.

Dlaczego pani mi o tym mówi?

Przykro mi.

Przepraszam.

Wiem, że z kimś była, ale jego imię... Pamięta pani?

- Nie pamiętam. Vincent... Simon... - Simon?

Nie pamiętam. Brunet. Jeśli to ona...

Tak. Chyba.

To było dawno temu.

Nigdy nie był żonaty? Nie ma dzieci?

Wielu rzeczy o nim nie wiem.

Nie ma rodziny?

Człowiek znikąd.

Ma mnie.

Nikt za nim nie zatęskni.

Znam takich jak on.

Mają się za...

ludzi z innej planety. Myślą, że...

I bardzo chcą być kochani.

Dostaliśmy wczoraj maila.

Muszę tam wrócić.

Na Madagaskar.

Co?

Zapomnij.

''Zapomnij''?

- Muszę tam lecieć. - A co ze mną? Mam tu na ciebie czekać?

Nie polecisz.

Kiedy masz ten lot?

- Pod koniec miesiąca. - Do tego czasu on może być już martwy.

Nie życz nikomu śmierci.

To się zdarza.

Przepraszam. Przychodzi tu taki chłopak...

- Ma na imię Simon. - Nie widziałem.

Jeszcze jedną kawę.

Co się stało?

Usiądź. Jest coś, co ci się spodoba.

Dostaliśmy zdjęcia i film. Chcesz zobaczyć?

Tak.

Ma na imię Antso. Ma dwa lata.

Będzie nasz.

Wypełni ci życie.

Wiem, że nie masz wszystkiego, czego byś chciała.

Czegoś jakby ci brakowało.

Z dzieckiem będzie inaczej.

I możemy się stąd wyprowadzić.

Pomyśl, gdzie chciałabyś zamieszkać.

- Jestem w hotelu. - Simona nie ma.

Wszędzie cię szukam.

Przyjedź tu.

Niedobrze mi.

Ukochana...

Będziemy wolni. Daleko.

Kocham cię.

- Umiesz się z tym obchodzić? - Mniej-więcej.

O nic nie pytam, ale uważaj.

Nie wiem, czy się przyda. Proszę.

Dzięki.

- Nie przeliczysz? - Nie, spoko.

Zawieziesz to do domu?

Tak, ale jutro. Pani dała mi wolne popołudnie. Do widzenia.

Nie było za wiele wizyt od wyprowadzki Schroderów.

- Jedna dwa dni temu. Ma pan kupca? - Może.

Klucz proszę zostawić w stróżówce.

Cześć, to ja.

O której będziesz dziś w domu?

Zjemy razem kolację?

Na razie.

Cześć, to ja.

O której będziesz dziś w domu?

Zjemy razem kolację?

Na razie.

Lubiłaś to tutaj robić?

Tak.

O której rano przychodzi ta kobieta?

O ósmej.

Będziesz już daleko.

Te drzwi będą otwarte?

Tak.

- Gdzie był ten dom? - Jaki dom?

Tamtej nocy... Pierre-Henri...

W Meudon?

Gdy mnie zostawiłeś.

W Marly.

Idź już.

Przepraszam.

A pan nadal w pobliżu...

Znam ten hotel.

Był pan tam?

Kiedy?

Pracował pan tam?

Umówił się pan z nią na Mauritiusie?

Nie.

Jasne.

Rozmawiałem z kimś o panu.

Znał pan chłopaka o imieniu Pierre-Henri?

Zmarł po przedawkowaniu.

Nie chcę pana tym obciążać.

Ale słyszałem, że śledztwo trwa.

A pan przypadkiem znalazł się w Genewie.

Nie rozumiem.

O co chodziło z tą kolacją?

Co to było?

Na co pan czeka w tej dziurze? Ma pan jakiś plan?

Proszę wyjść.

Jest pan pewien? Jestem tak jakby u siebie.

Prawdopodobnie to ja płacę za ten apartament.

Da mi pan papierosa?

Może mogę panu pomóc.

Lisa jest zestresowana.

Trochę zagubiona.

Był pan u mnie wczoraj.

Co to było?

Oględziny?

Po co?

Włamanie?

Czemu Lisa miałaby panu w tym pomóc?

To nie ma sensu.

Możemy tego uniknąć.

Nie chodzi o pana.

Tylko o nią.

Próbuję zrozumieć... Zawadzam wam? Któryś z nas zawadza?

Co planowaliście?

- Upozorować włamanie? - Zadzwońmy do Lisy.

Nie. Co jej powiemy?

To zły pomysł.

Nie uda ci się to.

Jest zagubiona. Oboje jesteście.

Nie marnujcie sobie życia.

Chodzi o pieniądze? Dam je panu.

I wyjedzie pan. Tam, skąd pan przybył.

Czego pan chce?

Żeby pan nie istniał.

Kiedy to się miało stać?

Pan Redler jest na spotkaniu. Kazał dać panu...

to.

Dziękuję.

Podać pani obiad?

Nie. Zaczekam.

- Kończyła pani szkołę hotelarstwa w Lozannie? - Nie. Jestem Francuzką.

- Byłam w szkole w Levallois. - Tak? Znam ją.

Jak tam?

W porządku.

Nie widać dziś brzegu.

Gdy byłam mała, tata zabrał mnie na stronę francuską. Do Thonon,

do małego hotelu.

Znaliśmy się już wtedy?

Nie.

A teraz,

jestem tu z tobą.

To nam się nie śniło.

Co jest?

Boisz się?

Nie.

Do zobaczenia wieczorem.

Przed Madagaskarem pojedźmy do Zermatt.

Albo do Annecy. Lubisz Annecy.

Wyjdźmy gdzieś.

- Leo! - Dokąd?

Chodźmy. Proszę.

Musimy wyjść.

On nie przyjdzie.

Uciekł.

Co ty zrobiłeś?

- Nie twoja sprawa. - Co zrobiłeś?

Dałeś mu pieniądze?

- Tak? - Ktoś musiał wybić mu to z głowy.

Myślisz, że trudno kupić takiego typa?

Zaskoczona?

Odchodzę.

- Pozwól mi odejść. - Siadaj!

Siadaj.

To nie byłaś ty.

To była pierwsza miłość.

Wmówiłaś sobie coś.

Zapomnimy o tym.

Rób, co chcesz.

Nic nie mów.

Nie widziałaś go.

Nie wiesz, kto to jest.

Znam go.

Ma na imię Simon.

Minął jakiś czas.

A ja dalej często myślę o tym, co się nam przydarzyło.

Lisa...

Może myślałem, że mam nad nią władzę.

Nie pytam, gdzie ona jest.

Wiem, że nie chce mnie widzieć.

Co u niej?

Nie widziałem jej, odkąd wyszła.

Wiem, że pracuje.

Ma całkiem inne życie.

KOCHANKOWIE

Tłumaczenie: Magdalena Kamińska-Maurugeon

Tekst i napisy: Marek Raczyński

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.