Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
กระผมจะมาสู่ขอคุณทับทิมให้กล้า
[ก้อน] ฮะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[เอี่ยว] ถ้าภายในสามปี ไอ้กล้า
สามารถหาทรัพย์ได้เท่ากับที่ขุนเอกมีอยู่ตอนนี้
ฉันจะยกแม่ทับทิมให้
แต่ถ้าหากว่าไม่ได้
แม่ทับทิมก็จะต้องแต่งงานกับขุนเอกตามเดิม
ฉันว่าตอนนี้นะ
[แพร] พวกเราต้องวางแผน เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นแทน
นางแพร แบบนี้เราก็สู้ขุนเอกได้แล้วสิวะ
ถึงขั้นนี้แล้ว น้องขอพูดด้วยใจ
น้องไม่เคยคิดเกินเลยกับพี่เอกเลยค่ะ
[ทับทิม] เพียงแค่น้องชอบคนมีความสามารถ
ชอบคนที่ยืนได้ด้วยขาของตนเอง
ข้าถามจริงๆ เถอะ
ทำไมเอ็งต้องทำเพื่อพี่กล้าขนาดนี้ด้วยวะ
[ลิ้นจี่] เอ็งตอบข้ามาตามตรง
- เอ็งชอบพี่กล้าใช่ไหม - [ดนตรีจบ]
[เสียงจั๊กจั่น]
- [ผู้ชาย] เฮ้ย - [ชาวบ้านร้องโวยวาย]
[ผู้ชาย] เอาของมีค่ามาให้หมดถ้าไม่อยากตาย
- [ชาวบ้านชาย 1] เฮ้ย โอ๊ย - [ดนตรีลุ้นระทึก]
[ชาวบ้านกรี๊ด โวยวาย]
[มั่น] พี่ชด
ไอ้มั่น ไอ้จัน ไอ้เมฆ
คุณหลวงมีงานสำคัญให้พวกเอ็งทำ
- [ชาวบ้านชาย 1 โอย] - [เสียงคนกรีดร้อง โวยวาย]
- [ชาวบ้านกรี๊ด] - [มั่น] เร็ว
- [มั่น] เร็วสิวะ - [ชาวบ้านกรีดร้อง]
- [มั่น] ไปเว้ย - [ดนตรีจบ]
[ตุ่น] เฮ้ย
- [ลิ้นจี่กรี๊ด] - [ดนตรีระทึก]
[มั่น] มีทรัพย์สิน และของมีค่าเท่าใด ส่งมาให้หมด
[แพร] เฮ้ย ของฉัน
- [มั่น] ปล่อยนะเว้ย - [แพร] ของฉันนะ
- ไม่ - ปล่อยสิวะ
- [แพร] เฮ้ย - [มั่น] ปล่อย
[ทับทิม] ฉันฝันร้ายถึงวันที่ถูกจับตัวไป
ฉันจำรอยสักหลังมือมันได้ติดตา
ฉันเห็นนายชด ทาสรับใช้ของหลวงก่ำอะ
เอาเงินให้กับไอ้คนที่มีรอยสักรูปนี้อยู่บนมือค่ะ
คุณหลวงอะเป็นคนจ้างโจรให้ไปจับตัวคุณทับทิม
[ดนตรีจบ]
รอยสัก
- [แพร] โอ๊ย - [กล้า] เฮ้ย
[มิ่ง] เฮ้ย
[ลิ้นจี่ร้องไห้ต่อเนื่อง]
[มิ่ง] ตามมา
[แพรคราง ถอนหายใจ]
- หยุดนะ เอาเงินฉันคืนมา - [กล้า] อย่าตามไป
มันมีปืน ไปก็มีแต่ตาย
พวกมันเป็นคนของหลวงก่ำ
[ดนตรีจบ]
[เสียงชาวบ้านจอแจ]
[ชาวบ้านชาย 2] ท่านขุนขอรับ
ท่านขุนขอรับ ช่วยพวกเราด้วยขอรับ
มีอะไรกันหรือ
[ชาวบ้านหญิง 2] มีโจรออกอาละวาด ปล้นทรัพย์สินของพวกเราไปหมดเลยเจ้าค่ะ
[แพร] ท่านขุนน่ะช่วยอะไรพวกเราไม่ได้หรอก
- [ดนตรีชวนลุ้น] - เพราะโจรพวกนั้นน่ะเป็นคนของคุณหลวง
[ชาวบ้านฮือฮา]
[แพร] ฉันจำรอยสักบนมือพวกมันได้
[ช้อย] คุณหลวงเจ้าคะ คุณหลวงเจ้าขา
เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ
- มีอะไร - [ช้อย] อีนางแพรเจ้าค่ะ
มันไปประกาศทั่วตลาดเลยว่า โจรที่ปล้นชาวบ้านน่ะเป็นคนของคุณหลวงเจ้าค่ะ
[ช้อยหอบ]
- ไอ้ชด - ขอรับคุณหลวง
ที่ข้าสั่งเอ็ง จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่
อ๋อๆ เรียบร้อยแล้วขอรับ
[เพลง “เธอ”]
♪ เธอคนนี้ ♪
♪ ที่รอมาแสนนาน ♪
♪ เธอคนนี้ ♪
♪ ที่ฉันตามหา ♪
♪ เธอคนนี้เท่านั้น ♪
♪ ทำให้ชีวิตของฉันนั้นมีค่า ♪
♪ และเธอคือรักสุดท้าย ♪
♪ และจะรอจนกว่าฉัน ♪
♪ จะหมดลมหายใจ ♪
[เพลงจบ]
[แพร] รอยสักบนมือพวกนั้นน่ะ เป็นแบบนี้ใช่ไหม
[เสียงกลองรัวเร้าใจ]
พอเห็นภาพ ข้าก็นึกออกว่าโจรมีรอยสักเช่นนี้จริงๆ
[ชาวบ้านหญิง 3] นี่หมายความว่า พวกมันเป็นคนของคุณหลวงจริงๆ หรือ
[ชาวบ้านฮือฮา ซุบซิบ]
[เอกตวาด] ไม่จริง
- พ่อข้าเป็นคุณหลวง - [ดนตรีจบ]
จักเลี้ยงโจรได้อย่างไร
[กล้า] เรื่องนี้ท่านขุนรู้ดีอยู่แก่ใจ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
พวกเอ็งเลิกใส่ร้ายพ่อข้าได้แล้ว
- [ก่ำ] ประเดี๋ยวก่อน - [ดนตรีจบ]
พวกเอ็งทุกคนมาดูตรงนี้
[ดนตรียะเยือก]
[ก่ำ] นี่คือโจรที่ปล้นพวกเอ็งใช่หรือไม่
[ชาวบ้านหญิง 2] ใช่เจ้าค่ะ
[ดนตรีระทึก]
[ก่ำ] รอยสักนี่ใช่หรือไม่
- [ชาวบ้านชาย 2] ใช่ขอรับ - [ชาวบ้านหญิง 2] ใช่เจ้าค่ะ
นี่คุณพ่อปราบพวกโจรแล้วหรือขอรับ
[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]
นี่ถึงขนาดหักหลังลูกน้องตัวเองเลยเหรอ
[ชาวบ้านฮือฮา]
เอ่อ ข้าเป็นพ่อค้าที่กำลังจะขนของไปส่งที่พระนคร
- แต่ก็มาถูกไอ้พวกโจรนี่มันดักปล้น - [ดนตรีไทยบรรเลง]
[หน้าม้า] บังเอิญนะที่คุณหลวงน่ะมาเสียก่อน
ไม่งั้นตัวข้าเองน่ะ อาจจะถูกไอ้โจรพวกนี้มันยิงตายก็ได้
แล้วข้าก็เห็นด้วยตาของข้าเองนะว่า
คุณหลวงน่ะเป็นคนลงมือ ปราบโจรพวกนี้ด้วยตนเอง
- [ชาวบ้านเออออ] - ข้าเป็นพยานให้ได้
ว่าโจรพวกนี้ไม่ใช่คนของคุณหลวง
[ดนตรีจบ]
เข้าใจแจ่มแจ้งหรือยังอีแพร
[ดนตรีชวนลุ้น]
[ก่ำ] ทุกคน เข้าใจแจ่มแจ้งหรือยัง
[ชาวบ้านแย่งกันพูด] เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
ต่อไปนี้
จะไม่มีโจรหน้าไหนมาปล้นชาวบ้างซื่อได้อีกต่อไป
- [เสียงปรบมือ] - [ชาวบ้านฮือฮา]
เอาโจรไปฝัง
ขอรับ ไปเฮ้ย
[ชาวบ้านจอแจ]
พวกเอ็งทุกคน
หมดทุกข์หมดโศกแล้ว แยกย้ายไปทำงานได้
[ดนตรีจบ]
[ก่ำ] ที่ข้าสั่งเอ็ง จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่
[ชด] เรียบร้อยแล้วขอรับคุณหลวง
[ดนตรียะเยือก]
- เฮ้ยๆ เฮ้ย ข้าเอง - [มิ่ง] เฮ้ย
พี่ชด
เก็บปืนซะเถอะ
[ชด] คุณหลวงชมว่าพวกเอ็งทำงานดีมาก
จึงให้ข้านำรางวัลมาให้
[ดนตรีระทึก]
ไอ้มั่น
- [จัน เมฆโวยวาย] - [เสียงปืน]
[หัวเราะ]
พวกมันเป็นคนของคุณพ่อ
เหตุใดถึงต้องทำเช่นนี้ด้วยขอรับ
อะไรที่ตัดทิ้งแล้วได้ประโยชน์
ก็สมควรต้องตัดทิ้ง
จำไว้ด้วยเจ้าเอก
[ดนตรีจบ]
- [เสียงนกร้อง] - [ดนตรียะเยือก]
แต่งตั้งหลวงก่ำขึ้นเป็นคุณพระบำรุงประชาราษฎร์
- [ก้อน] หลวงก่ำเลื่อนเป็นคุณพระ - [ดนตรีจบ]
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เล่าขอรับ
หลวงแจงมาว่าเพราะหลวงก่ำ
เสี่ยงชีวิตปราบโจรที่ออกอาละวาด
จึงปูนบำเหน็จเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้
ต่อไป หลวงก่ำ จะมีอำนาจเทียบเท่ากับฉันทุกประการ
- [ดนตรีชวนลุ้น] - เมื่อไม่กี่วันก่อน
[ก้อน] พระยาสมบัติบริรักษ์
พ่อของคุณเฟื้องได้ไปเยี่ยมคุณหลวงที่เรือน
[ในลำคอ] อ๋อ
คงจะใช้วิธีนี้ผลักดันลูกเขย
คงโกรธคุณพระที่เปิดโอกาสให้ไอ้กล้า
จึงหาทางเลื่อนบรรดาศักดิ์มาตีเสมอน่ะขอรับ
- [ดนตรีเปลี่ยนเป็นยะเยือก] - [เสียงจั๊กจั่น]
[แพร] กิจการทุกอย่างก็พับไปหมดแล้ว
ร้านขายของก็ขายไม่ดี
แถมไอ้โจรยังจะมาปล้นเงินเราไปอีกอะ
[แพรถอนหายใจ]
[แพร] ไอ้พวกหลวงก่ำนี่มัน
จองล้างจองผลาญพวกเราไม่เลิกจริงๆ
- [ดนตรีจบ] - [อ้อแอ้] เฮ้ย
[ตุ่นอ้อแอ้] เดี๋ยวข้าจะไปบุกที่เรือน
- [ตุ่น] ไปฆ่ามันทิ้งให้หมด - เฮ้ย พี่ตุ่น
- [กล้า] พอแล้ว - [ตุ่นฮึ่ม]
- [กล้า] พี่เมามากแล้ว เดี๋ยวข้าพาไปนอน - [ตุ่นพึมพำ]
ข้าไม่นอน ข้าจะนั่งกินเหล้าอยู่ที่นี่
[แค่นหัวเราะ]
ไม่ไปก็ไม่ต้องไป นั่งตากยุงอยู่นี่แหละ
[ลิ้นจี่] พวกข้าไปนอนแล้ว ไปนางแพร
[เสียงฝีเท้า]
- [แพรถอนหายใจ] - [เสียงวางไห]
อย่ากินเยอะนะพี่
เฮ้ย [รัว] ไปๆ ไปๆ ไป
[ตุ่นพ่นลมหายใจ]
[เสียงจั๊กจั่น]
[ตุ่นคราง]
ทำไมต้องรังแกกันด้วยวะไอ้คุณหลวง
ไปไหนก็ไปเลยไป
เราเป็นไทกันแล้ว
[ดนตรีระทึก]
[เสียงไฟปะทุ]
[แพรกับลิ้นจี่ไอ]
[ลิ้นจี่ไอ]
[กล้า] เฮ้ย ไฟไหม้
- [ลิ้นจี่] เฮ้ย - เฮ้ย พี่ตุ่น
- [ลิ้นจี่] พี่ตุ่น - [แพร] เฮ้ย
[ลิ้นจี่] พี่ตุ่น [กรี๊ด]
[ลิ้นจี่ไอ]
[กล้า] เดี๋ยวข้าไปเอาน้ำมาก่อนนะ
- [ลิ้นจี่ไอ] โอ๊ย - [แพร] น้ำ [ร้องคราง]
- [ลิ้นจี่] พี่ตุ่น [กรี๊ด] - [กล้า] เฮ้ย
[ลิ้นจี่ตะโกน] พี่ตุ่น
[ลิ้นจี่] ไฟไหม้ [แค่นเสียง]
- [ตุ่นร้องเสียงหลง] - [ลิ้นจี่ไอ]
[ดนตรีระทึก]
- [ตุ่นคราง] - [ลิ้นจี่หอบ]
- [ลิ้นจี่กรี๊ด] - [แพรหอบคราง]
- [แพรฮึบ] - [เอฟเฟกต์ตกตะลึง]
มือถือ
อย่าเข้าไป
[แพรหอบคราง]
[แพร] นายกล้า
[แพร] นายกล้า
- [กล้าโอย] - [แพรหอบ]
- เอ้า เอาไป - [แพรคราง]
- ไปตักน้ำมาเร็ว - เออ
- [ลิ้นจี่กรี๊ด] - [ตุ่น] สาด เอ๊ย
- [กล้าฮึบ] - [แพรหอบคราง]
- [แพรร้อง] - ไปเอาน้ำมาอีก
- [กล้า] พี่ตุ่นเร็ว - [แพรไอ]
[ดนตรีจบ]
- [แพรไอ] - [เสียงก๊อกแก๊ก]
- [ตุ่นไอ] - [ลิ้นจี่ไอ]
[กล้าถอนหายใจ]
[ดนตรีไทยเศร้า]
เพราะพี่คนเดียว
เรื่องจึงบรรลัยวายวอดเช่นนี้
หากพี่เลิกกินเหล้าแล้วขึ้นไปนอนพร้อมกันน่ะ
เรื่องมันจะไม่เป็นเช่นนี้เลย
ช่างเหอะ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ
ไม่มีใครโดนไฟคลอกตายก็ดีแค่ไหนแล้ว
เอ็งไปนอนเถอะ เดี๋ยวข้าเก็บกวาดเอง
ไฟไหม้ขนาดนี้ ใครจะไปหลับลง
[ถอนหายใจ]
เอ็งจะไปไหน
ฉันจะไปวัด ไปนั่งสงบสติอารมณ์หน่อย
- เดี๋ยว - [ดนตรีจบ]
ข้าไปเป็นเพื่อน
[ดนตรีไทยเล่นอีกรอบจนจบ]
[แพรตะโกนลั่น]
- [พ่นลมหายใจ] - เป็นอะไร
- [ดนตรีพิศวง] - ก็มือถือฉันน่ะสิ อยู่ๆ มันก็ไม่ติดอะ
- [ร้องไห้] ติดดิ ติด ติดเดี๋ยวนี้ - โอ๊ย
แล้วแบบนี้ฉันจะไปสู้กับเขาได้ยังไงอะ
นี่นายกล้า ถึงแม้ว่าเราจะหาเงินมาได้นะ
แต่ถ้าโทรศัพท์เปิดไม่ติดแบบนี้
ฉันก็กลับบ้านไม่ได้อะดิ
[ร้องไห้]
ติดสิ ขอร้องล่ะ
[ดนตรีจบ]
[สะอื้นเบาๆ]
[ร้องไห้]
[ดนตรีเศร้า]
[สะอื้น]
ถ้าข้าเจียมตัวไปรักหญิงอื่น
ที่ไม่ใช่คุณทับทิม
เอ็งคงไม่ต้องมาทนทุกข์แบบนี้
นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง
[ถอนหายใจ]
เอ็งไม่ต้องทำเพื่อข้าแล้วล่ะ
ถ้าฉันไม่ทำน่ะ แล้วฉันจะกลับบ้านได้ยังไง
ก็ไอ้ของวิเศษของเอ็งมันพังไปแล้วไม่ใช่หรือ
ถึงแม้ว่าเราสองคนจะเอาชนะท่านขุนได้
เอ็งก็กลับไปไม่ได้อยู่ดี
ตอนนี้
เอ็งอาจจะต้องตัดใจเรื่องกลับบ้าน
แล้วก็ทำใจยอมรับให้ได้
ว่าจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป
อย่างเอ็งน่ะอยู่ที่นี่ได้สบาย ไม่ลำบากแน่ๆ
ถ้าไม่ต้องมีภาระที่จะต้องมาต่อสู้กับท่านขุน
[สูดจมูก]
เพื่อข้า
ข้าถึงได้บอกเอ็ง
เอ็งไม่ต้องทำเพื่อข้าแล้ว
เอ็งทำเพื่อตัวเองเถิด
[ร้องไห้]
[สูดจมูก ถอนหายใจ]
- [ดนตรีจบ] - โอเค
ฉันต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปจริงๆ สินะ
งั้นก็ไม่เห็นมีไรต้องเสีย
ไม่เห็นมีไรต้องคิดมาก
[สูดจมูก ถอนหายใจ]
และถ้าจะอยู่น่ะ
มันก็ต้องอยู่แบบมีความหมาย
[ดนตรีปลุกใจ]
[เอี่ยว] ถ้าภายในสามปี ไอ้กล้า
สามารถหาทรัพย์ได้เท่ากับที่ขุนเอกมีอยู่ตอนนี้
ฉันจะยกแม่ทับทิมให้
[เอก] คุณแม่กระผมท่านยก ทรัพย์สินเพิ่มให้กระผมขอรับ
[แพร] ก็เท่ากับว่าตอนนี้ ขุนเอกมีเงิน 4,000 ชั่ง
ทองอีกหนึ่งร้อยบาท
[แพร] และสิ่งที่มีความหมายที่สุดของฉัน
ก็คือสิ่งนี้
แต่เอ็งไม่เหลืออะไรแล้วนะ
แม้แต่ไอ้เครื่องวิเศษที่คอยช่วยเหลือเอ็ง
เอ็งจะทำอะไรน่ะ
นางแพร
ก็แค่เปลี่ยน
ยุคฉันน่ะ เขาว่ากันว่า
ถ้าเราเปลี่ยนตัวเอง
โชคชะตาก็จะเปลี่ยน
ถ้าอย่างนั้น
ข้าจะสู้ไปกับเอ็งด้วย
[ดนตรีจบ]
[เสียงนกร้อง]
[ทับทิม] ถึงขั้นนี้แล้ว น้องขอพูดด้วยใจ
- น้องไม่เคยคิดเกินเลยกับพี่เอกเลยค่ะ - [ดนตรีเศร้า]
พี่ทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ
เพียงแค่น้องชอบคนมีความสามารถ
- ชอบคนที่ยืนได้ด้วยขาของตนเอง - [ดนตรีจบ]
[ดนตรีชวนลุ้น]
[เอกพูดภาษาอังกฤษ] ท่านช่างกรุณา
- [เอกพูดภาษาอังกฤษ] - [ฝรั่ง] ขอรับ
- [ฝรั่ง] โอเค - [เอกพูดภาษาอังกฤษ]
- [พูดภาษาอังกฤษ] - [ดนตรีจบ]
[พูดภาษาอังกฤษ]
โรงไฟฟ้าหรือ
ขอรับ
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - มีคนอีกมากที่ต้องการให้เรือนมีไฟฟ้าใช้
แต่เขาไม่มีเงินไปซื้อเครื่องปั่นไฟขอรับคุณแม่
[พูดภาษาอังกฤษ]
- [พูดภาษาอังกฤษ] โอ้ โอเค - [พูดภาษาอังกฤษ]
[เอก] หากลูกขายไฟฟ้า
โดยการโยงสายจากโรงไฟฟ้า
ไปยังเรือนคนที่ยอมจ่ายเงิน
ลูกจะต้องร่ำรวยขึ้นอีกมากแน่ขอรับ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [ดนตรีจบ] - อ้าว แม่ทับทิม
- [ทับทิม] มีอะไรหรือเจ้าค่ะ - เอ้า มานั่งนี่ก่อนสิลูกมา
[เอี่ยว] ท่านขุนเอกเนี่ยมาแจ้งว่า
กำลังจะทำกิจการโรงไฟฟ้า
ผลิตไฟฟ้าขายทั้งบาง
[เอี่ยวกับเอกหัวเราะ]
ต่อไปบางซื่อของเรา จะสว่างไสวทั้งบางเลยนะลูก
[พ่นลมหายใจ]
แต่คุณหลวงก้ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นคุณพระแล้ว
เหตุใดท่านขุนจึงนำหนังสือมาเรียนคุณพระเรือนนี้
- ไม่แจ้งกับคุณพระก่ำเล่าเจ้าคะ - [เอี่ยว] อือ
ถึงคุณพ่อท่านจะเป็นคุณพระแล้ว
แต่ฉันก็ยังนับถือคุณพระเอี่ยวว่าเป็นนายใหญ่อยู่
และที่สำคัญ
ฉันอยากให้น้องทับทิมได้รู้
ว่าฉันไม่ใช่ลูกคนรวยที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
[ดนตรีซึ้ง]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีสนุกสนาน]
ร้านกาแฟก็ขายดีแค่ช่วงแรก
ร้านทุกอย่างหนึ่งอัฐก็เหมือนกัน
ดีแค่ช่วงแรก สักพักก็พัง
[เสียงดนตรีไทยลอยมา]
นายกล้า อะไรอะ
[กล้า] เขาเรียกลิเก
[แพร] อ๋อ ยุคนี้ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต
ยังไม่มีทีวี
คนก็เลยชอบดูลิเกกันสินะ
นี่ถ้าเป็นยุคฉันนะ หาดูยากมาก
ไปดูกันไหม
[เสียงดนตรีลิเกบรรเลง]
ช่างสวยยิ่งนัก เจ้านามใด
โมราจ้ะ
[พระเอกลิเก] โมรา
- [เอฟเฟกต์กลองลุ้นระทึก] - จริงด้วย
ของที่มันได้ผลกับยุคหนึ่ง
[แพร] ก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้ผลกับอีกยุค
แต่เรากลับดันเอาของ ที่ได้ผลยุคเรามาใช้ในยุคนี้
โอ๊ย อีแพร โง่จริงๆ
[เสียงคณะลิเกลอยมา]
แต่แบบนี้แล้วเราจะทำมาหากินอะไร
ให้มันได้ผล ให้มันปังในยุคนี้
[ดนตรีชวนลุ้น]
เมตตาพวกกระผมเถอะขอรับ
- [เมียร้องไห้ คร่ำครวญ] - ก็ให้เวลาสามวัน ไม่ต้องมาต่อรอง
- โธ่ คุณพระ ได้โปรดเถอะครับ - [เมีย] สงสารเถอะเจ้าค่ะ [สะอื้น]
- คุณพระ ทำไงดีพี่อ่ำ แล้วเราจะอยู่ที่ไหน - [คราง]
[กลั้วร้องไห้] ข้าก็ไม่รู้
เกิดอะไรขึ้นหรือ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
คุณพระก่ำมาไล่ที่
[อ่ำ] แถมให้เวลาย้ายออกเพียงสามวันขอรับ
[เมีย] เห็นมาว่าจะทำโรงเหล้า
ร่ำรวยจนเหลือกินเหลือใช้
- [ดนตรีจบ] - ตายไปก็เอาไปไม่หมด
- ไม่รู้จะเอาอะไรกับพวกข้านักหนาอีก - [ดนตรียะเยือก]
[อ่ำร้องไห้] เราจะย้ายออกทันได้ยังไงเล่า
[ทับทิม] อย่าลืมกินยาตามที่ฉันบอกล่ะ
ขอบใจจ้ะ
[แพรถอนหายใจ] คุณทับทิม
พี่แฟง ไหว้จ้ะ
แม่แพร กล้า ฉันกำลังจะไปหา
แม่แพรตัดผมใหม่ งามแปลกตานัก
[หัวเราะ] อ๋อ คือฉันกะจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ก็เลยทำผมใหม่เอาฤกษ์เอาชัยค่ะ อือ
[กล้า] เห็นว่าคุณทับทิมกำลังจะไปหาพวกกระผม
มีธุระอะไรหรือขอรับ
ตอนนี้พี่เอกกำลังจะทำโรงไฟฟ้า
- ฮะ ทำโรงไฟฟ้า - [ดนตรีชวนลุ้น]
แบบนี้ก็กำไรมหาศาลรวยเละเลยล่ะสิ
[แพรถอนหายใจ] นี่
ฉันว่าจะมาปรึกษาว่าจะทำอะไรสู้เขาดี
ได้ยินแบบนี้แล้วท้อเลยค่ะ
[ถอนหายใจ]
ฉันเองก็ไม่มีความรู้ด้านการค้าเสียด้วย
[กระซิบ] เอาไงดีอะ
- [หมอบุญลือ] แม่แพร - [ดนตรีจบ]
[หัวเราะเบาๆ]
แม่แพรลองถามท่านหมอดูดีกว่า ท่านเห็นโลกมามากกว่าฉัน
ท่านหมอคะ คือคนรวยสมัยนี้ เขาทำมาหากินอะไรกันเหรอคะ
คนรวยในสยาม ถ้าไม่ทำสัมปทานกับรัฐ
ก็ค้าขายข้าว
นางแพร เราค้าขายข้าวกันเถิด
โอ้โฮ นี่พอฟังว่าค้าข้าวแล้วรวยนี่เอาเลยเหรอ
ไฟแรงเว่อร์
ก็เมื่อเชื่อว่าค้าขายข้าวเป็นหนทางรวย
เรามุ่งค้าขายข้าวเห็นจะดีกว่าค้าอย่างอื่น
ข้าจะเอาชนะท่านขุนให้ได้
[ดนตรีไทยซึ้ง]
อือ ก็จัดดิ
ถ้าแม่แพรตัดสินใจแน่แล้ว
ประเดี๋ยวฉันจะพาไปพบเพื่อนที่เป็นเจ้าของโรงสี
จะได้เจรจาซื้อขายกัน
ขอบพระคุณขอรับ
ขอบคุณนะคะ
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีจีนบรรเลงช้าๆ]
แม่ทับทิม
ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่
ฉันมีคนมาแนะนำให้รู้จัก
[ทับทิม] แม่แพร กล้า
นี่แม่หยาด
ลูกสาวเจ้าของโรงสีนี้จ้ะ
หญิงหัวทองที่ร่ำลือกันว่าไม่กลัวใคร
จนกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับคุณพระก่ำ
[หัวเราะ]
ส่วนนี่
- คนที่ได้ครองใจเพื่อนฉัน - [ดนตรีจบ]
[ทับทิมหัวเราะเบาๆ]
เธอคงไม่ได้พาสองคนนี้มา เพื่อแค่ทำความรู้จักกับฉันใช่หรือไม่
แม่แพรต้องการค้าขายข้าวสาร
- ฉันจึงพามาเจรจาเพื่อขอซื้อจากโรงสีเธอน่ะ - [ดนตรีลุ้นระทึก]
เตี่ยเป็นคนดูแล ฉันไม่รู้เรื่องหรอก
- ลุงชิน ลุงชินจ๊ะ - [ชิน] ขอรับ
ขอรับ
พวกเขาจะมาขอซื้อข้าวน่ะ
เอ่อ โรงสีของเรามีขาประจำ
ไม่มีข้าวพอจะขายให้ขาจรหรอกขอรับ
หาทางปันให้แม่แพรสักหน่อยเถิด
งั้นกระผมไปปรึกษาเถ้าแก่ดูก่อนนะขอรับ
จ้ะ
[ดนตรีช้าลงจนจบ]
จะค้าขายข้าวหรือ
ใช่ค่ะ โรงสียอมขายข้าวให้ แต่ต้องซื้ออย่างน้อยหนึ่งเกวียน
คือเงินทุนฉันไม่พอก็เลย
กะมาขอกู้จากบอสก่อน
แต่ว่าตอนคืนฉันมีดอกเบี้ยให้ด้วยนะคะ
- [ภาษาอังกฤษ] ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ - [ดนตรีไทยสนุกสนาน]
[แพรแค่นเสียง] ทำไมอะบอส
นะ นะบอส [ภาษาอังกฤษ] ขอร้อง
[แพรภาษาอังกฤษ] ขอร้องค่ะ นะคะ
[ค่อยๆ พูด] ไม่มีดอกเบี้ย
- [แค่นเสียง] บอสอะ - [พอลหัวเราะ]
ให้ยืมโดยไม่ถามว่าคืนเมื่อใด ไม่กลัวพี่แพรโกงหรือขอรับ
ไม่หรอก เราได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมา
แพรไม่โกงฉันหรอก
[เดาะปาก]
งั้นกระผมขอยืมบ้างได้ไหมขอรับ
- ไม่ - ไม่มีดอกเบี้ยเหมือนพี่แพร
ไม่ให้ต่างหาก
[หัวเราะ] ขอบคุณนะคะบอส
- [ดนตรีจบ] - [แพร] นี่ค่ะ ค่าข้าวหนึ่งเกวียน
- [หัวเราะออกจมูก] - [ดนตรีไทยลุ้นระทึก]
ไม่ทันข้ามวัน ได้เงินมาแล้ว
- เงินของเธอหรือ - [หัวเราะเบาๆ]
ฉันช่วยเหลือเงินทองแก่แม่แพรกับกล้าไม่ได้หรอก
คุณพ่อท่านตั้งกติกาไว้
ที่ได้ยินได้ฟังมาว่าแม่แพรเก่งการเจรจาค้าขาย
คงเป็นจริงสินะ
[หัวเราะ]
เอาเรือมาขนข้าวไปได้เลย
[ดนตรีจบ]
[เพลงลิเก]
[เพลงหยุด]
อันตัวข้ามีนามว่าจันทโครพ
พระเจ้าตามอบผอบมาให้ข้า
แล้วสั่งว่าห้ามเปิด แต่ข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าข้างในมีอะไร
- จะเปิด ไม่เปิด - [เสียงระนาดตามจังหวะ]
อุ๊ย เปิดดีกว่า
[ดนตรีเร้าใจ]
[เสียงปรบมือ]
[ดนตรีหยุด]
เฮ้ย
เจ้าเป็นใคร มีนามว่าอันใดกัน
อันตัวเรามีนามว่าโมรา
เจ้าช่างงามยิ่งนัก พี่จะพาเจ้ากลับเมือง
และพี่จะแต่งงานกับเจ้า
[ดนตรีซึ้ง]
เจ้าจะไปกับพี่หรือไม่
[ดนตรีจบ]
ไปเจ้าค่ะ
งั้นไปกันเถิด
[ลิ้นจี่ตะโกน] หยุดนะ
[ดนตรีเร้าใจ]
- ไปกับข้า - เฮ้ย ข้าไม่ให้
- [ดนตรีเล่นตามจังหวะ] - [ลิ้นจี่] ไปกับข้า
ข้ามศพข้าไปก่อนเถิด โมราหลบไป
[ลิ้นจี่เป่าปาก]
[ดนตรีเล่นจังหวะสนุกสนาน]
- [ลิ้นจี่] เฮ้ย [ฮึบ] - [ฮึบ]
- [กล้ากับลิ้นจี่ตะโกน] - [ดนตรีเร้าใจจนจบ]
[กล้า] โมรา หยิบดาบให้พี่เดี๋ยวนี้
- [ลิ้นจี่] ให้ข้า - [กล้า] ให้พี่
- [เสียงระนาดรับมุก] - อ้าว
[ดนตรีเร้าใจ]
- [กล้าโอย] - [ลิ้นจี่ฮึบ]
[หัวเราะ]
[ลิ้นจี่] ไป โมรา
- [ดนตรีเร้าใจ] - [ตุ่นหัวเราะ]
เป็นไงล่ะเจ้าจันทโครพ
พระเจ้าตาบอกเจ้าแล้วว่าห้ามเปิดผอบ
เจ้าก็พบจุดจบแบบนี้ยังไงล่ะ
[หัวเราะ]
[เสียงไก่ขัน]
- ลิเกจบแล้วจ้ะ - [เสียงคนเฮ]
- [ดนตรีสนุกสนาน] - [เสียงปรบมือ]
[ลิ้นจี่หัวเราะ]
อ้าว แสดงจบแล้วหรือ
ใช่จ้ะ เชิญซื้อข้าวได้ตามสบายเลยจ้ะ
เดี๋ยวสิจ๊ะ
ฉันลงทุนเปิดตัวยิ่งใหญ่ขนาดนี้
เสื้อผ้าหน้าผมขนาดนี้
มีดนตรีขนาดนี้
- พวกพี่ๆ ไม่คิดจะอุดหนุนฉันหน่อยเหรอจ๊ะ - [ดนตรีเศร้า]
ทุกคนเขาก็ปลูกข้าวเองกันหมด
เอ็งจะให้ซื้อข้าวร้านเอ็งกินทำไมหรือ
- ไป กลับบ้าน - ไปเถอะ
- [ชาวบ้านบ่นจอแจ] - [แพร] เฮ้ย
[แพรคราง]
ไหนว่าขายข้าวแแล้วจะรวยไง
เงินก็เอาไปซื้อข้าวหมดแล้วด้วย
[ลิ้นจี่] ทำไงดีล่ะ
ใจเย็นๆ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ คิด
- ถ้าขายของไม่ได้ ก็ขายความสะดวกสบายไง - [ดนตรีจบ]
[เสียงระฆัง]
[แพร] ข้าวสวยร้อนๆ จ้ะ ข้าวสวยร้อนๆ จ้ะพี่สาว
- [ดนตรีไทยบรรเลงเนิบๆ] - [ทุกคนตะโกนเรียกลูกค้า]
[ตุ่น] ข้าวสวยไหมจ๊ะ
- [ดนตรีจบ] - เอ่อ
[ช้อยหัวเราะ]
อีแพร
- นี่เอ็งโง่หรือว่าฉลาดวะฮะ - [ดนตรีระทึก]
ขายข้าวสวย ใครเขาจะซื้อ เขาหุงหากินเองกันทั้งนั้น
- ก็ขายคนขี้เกียจหุงไง - [แฟง] อือ
เหรอ
แต่ตั้งแต่เกิดมาเนี่ย ข้าไม่เคยเห็นใครขี้เกียจหุงข้าวกินเลยเว้ย
- [ช้อยแค่นเสียง] - [แค่นเสียง] เอ็งก็อย่ามาปากมากเลยน่า
มันต้องมีบ้างล่ะน่า
ไม่ล่ะ พอดีข้าไม่ใช่คนขี้เกียจ
[ช้อยหัวเราะ]
ชัดไหม
[หัวเราะ]
[พอล] ขายแบบนี้ไม่ได้หรอก
- [แพร] นายช่าง - [ดนตรีจบ]
[พอล] ถ้าแพรจะขายข้าว
จะต้องขายให้คนที่ไม่ปลูกเอง
ขายใครล่ะนายช่าง คนที่นี่เขาก็ปลูกกินเองกันทั้งนั้น
[แฟง] อือ
ฝรั่งไง
[แผ่ว] ฝรั่ง
ขายให้ฝรั่งที่ประเทศเขาไม่ปลูกข้าวแบบที่สยาม
- จริงด้วยค่ะ - [ดนตรีลุ้นระทึก]
ผมมีเพื่อนที่ทำธุรกิจส่งออกข้าว
ผมจะเขียนจดหมายแนะนำตัวแล้วให้คุณไปพบเขา
[หายใจเฮือก] จริงเหรอคะนายช่าง
- จริง - [ดนตรีปลุกใจ]
[คราง] โอ้ ขอบคุณนะคะนายช่าง
นางแพร เอ็งเป็นผู้หญิงนะ จะไปกอดผู้ชายอย่างนั้นได้อย่างไร
[ทับทิม] อย่าตกใจกันไปเลย
มันเป็นธรรมเนียมของฝรั่งน่ะ
- ถูกต้อง - [แพร] ใช่แล้วจ้ะ
[ปอลหัวเราะ]
- [พอลพ่นลมหายใจ] - ขอบคุณนะคะ
[พอล] ยินดีเลยนะ
- นี่ วางดีๆ นะเว้ย อย่าให้หล่นแตก - [ดนตรีจบ]
- [ก่ำ] คุณพระเอี่ยว มาเยี่ยมมาเยือนถึงที่นี่ - [ดนตรีชวนลุ้น]
เชิญนั่งขอรับ
คุณพระไล่คนออกไปลำบากลำบน
เพียงเพื่อจะเปิดโรงเหล้านี่เองหรอกหรือ
ตลาดนี้ก็เป็นตลาดของกระผม
กระผมมีสิทธิ์จะทำอะไร กับทรัพย์สินตัวเองก็ได้ไม่ใช่หรือครับ
[แค่นหัวเราะ]
ทรัพย์สินของคุณพระนั้น ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยว
แต่หากว่าเราเคยคุยกันแล้ว ว่าโรงเหล้าในบางซื่อ
มันเปิดเต็มจำนวนที่หลวงกำหนด
[แค่นเสียง] แล้วเหตุใดล่ะ
[เอี่ยว] คุณพระยังจะฝืนเปิดขึ้นมาอีก
หรือว่าพอได้เลื่อนบรรดาศักดิ์
จึงหมดความเกรงใจต่อกัน
[เสียงตบโต๊ะ]
แล้วที่คุณพระ
ให้เจ้ากล้ามาเทียบชั้นขุนเอก
คุณพระก็ไม่เกรงใจกระผมเลยเช่นกัน
ไม่ต้องโยงไปเรื่องนั้นหรอก
- [ดนตรีจบ] - ปิดโรงเหล้าของคุณพระเสียเดี๋ยวนี้
ปิดโรงเหล้า
[ดนตรีชวนลุ้น]
ปิดทำไม
[หัวเราะ]
เพิ่งจะเปิด จะปิดทำไม
- ไอ้ชด - ขอรับ
[ดนตรีระทึก]
ท่านเจ้าคุณสมบัติบริรักษ์ พ่อตาคุณพระบำรุงประชาราษฎร์
อนุญาตให้คุณพระบำรุงประชาราษฎร์
[ชด] นามเดิมก่ำ เปิดโรงเหล้าแบบค้าส่ง
และค้าปลีกได้เป็นกรณีพิเศษขอรับ
ชัดไหมขอรับ
ว่ากระผมไม่ได้ทำอะไรผิด
- [ดนตรีจบ] - และอีกอย่าง
ณ บัดนี้
- [ดนตรีชวนลุ้น] - คุณพระกับกระผม
เราสองคนบรรดาศักดิ์เท่าๆ กัน
อย่าใช้น้ำเสียง ใช้วาจา
เสมือนกระผมเป็นลูกน้องในอาณัติอีกต่อไป
[ดนตรีจบ]
[แพร] อือ [เดาะลิ้น]
วิถีคนเมืองที่แท้ทรู
[ดนตรีสดใส]
นี่นายกล้า
นายเข้าเมืองทั้งที นายไม่คิด จะมองตึกรามบ้านช่องเขาบ้างเลยหรือไง
มองแต่ชุดตัวเองอยู่นั่นแหละ
คุณทับทิมท่านให้ช่างตัดชุดนี้ให้ข้า
คุณทับทิมเมตตา ข้าปลื้มใจนัก
[แค่นเสียง] อะไรจะปลื้มใจต่อเนื่อง ตั้งแต่บางซื่อยันเจริญกรุง
ฉันไปหาคุณวิลเลียมคนเดียวก็ได้
นี่ คุณทับทิมท่านเอื้อเฟื้อ
ข้าก็ต้องเต็มใจยอมเป็นธรรมดา
เหตุใดเอ็งจึงต้องโกรธข้าด้วย
[แพร] เฮ้ย พี่ชายจ๊ะ
[ถอนหายใจ]
อ้าว นายยืนอยู่ทำไมล่ะ ขึ้นมาดิ
ก็เอ็งบอกจะไปคนเดียว
โอ๊ย ฉันแค่ประชด เข้าใจไหมคำว่าประชดเนี่ย
บทจะซื่อก็ซื่อเกิน ขึ้นมานี่
[ร้องตกใจ]
[ดนตรีจบ]
[วิลเลียมแค่นเสียง]
พอลไม่ค่อยยุ่งเรื่องใคร
[วิลเลียม] แต่ถึงเขียนจดหมายแนะนำด้วยตัวเอง
เขาคงชอบคุณมากนะ
จะให้ผมช่วยอะไร
ฉันต้องการส่งข้าวให้บริษัทคุณ
[เสียงกลองเร้าใจ]
แล้วคุณมีข้าวอยู่เท่าไร
- มีอยู่หนึ่ง… - [เสียงกลองตัดจบ]
มีมากเท่าที่คุณต้องการเลยค่ะ
[เอฟเฟกต์ระทึกขวัญ]
ขั้นต่ำที่ผมรับซื้อคือ…
[ดนตรีลุ้นระทึก]
200 ตัน
200 ตัน
[ดนตรีสะพรึง]
[ดนตรีจบ]
[แพร] ฉันได้ทำสัญญา ส่งข้าว 200 ตันให้กับบริษัทฝรั่งจ้ะ
- [ดนตรีไทยบรรเลง] - [เฟื้อง] การแข่งขัน
[เฟื้อง] นอกจากจะแข่งขันกันขึ้นไปข้างบน
มันยังมีวิธีดึงคู่แข่งให้ลงไปข้างล่างอีกด้วยนะลูก
- ในเมื่อพี่เอกทราบ - [ดนตรีระทึก]
แล้วเหตุใดยังไม่เลิกมาข้องแวะกับน้องอีกล่ะคะ
[เอก] โธ่เว้ย
[ดนตรีระทึก]
ขุนเอก
[เพลง “คำรัก”]
♪ ฉันเคยเอ่ยคำรัก ♪
♪ เมื่อนานเนิ่นนัก ได้เรียนรู้รักครั้งแรกจากเธอ ♪
♪ เริ่มจากวันนั้น ในวันที่เราพบเจอ ♪
♪ กาลผ่านไปหัวใจล้นเอ่อ ♪
♪ เปี่ยมด้วยรักเธอ จึงบอกออกไป ♪
♪ เพราะรักจึงย้ำว่ารัก ♪
♪ เพราะรักจึงพร่ำบอกไป ♪
♪ นับร้อยพันครั้ง เธอฟังอยู่ไหม เธอหน่ายหรือยัง ♪
♪ เพราะรักมันท่วมมันท้น ♪
♪ ย้ำซ้ำได้จนเป็นหมื่นล้านครั้ง ♪
♪ ฉันขอเพียงเธออยู่ฟังนานๆ ♪
♪ ได้ไหม ♪
♪ ฉันจะเอ่ยคำรัก ♪
♪ แด่เธอที่รัก ตราบนานเท่านานถึงวันสิ้นใจ ♪
♪ จะบอกทุกครั้ง หากตัวฉันยังพูดได้ ♪
♪ คำที่มันสำคัญยิ่งใหญ่ ♪
♪ สุขเต็มหัวใจ ♪
♪ เมื่อบอกรักเธอ ♪
[เพลงจบ]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.