Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- [ดนตรียะเยือก] - ทุกคนไม่สงสัยกันหรือไง
[แพร] ว่าป้าแว่นน่ะแกตายเพราะอะไรกันแน่
[ทับทิม] หนังสือรับรองจากท่านหมอค่ะ
ท่านตรวจศพแม่แว่นแล้ว
แม่แว่นโดนทำร้ายจนตกบันไดตาย
ไม่ได้เป็นลมแล้วตกลงมาตาย อย่างที่คุณหลวงอ้างค่ะ
[กล้า] นี่เป็นใบคำร้องยื่นฟ้องคุณเฟื้องขอรับ
[ดนตรีชวนลุ้น]
[แพร] ฉันเห็นขุนเอก เอาเงินไปติดสินบนลูกขุน แต่ถึงจะไม่สำเร็จ
ขุนเอกก็ขู่ว่าจะเปลี่ยนตัวลูกขุน
ข้าไม่มีทางเลือกอะไรเลยใช่หรือไม่
มีสิ
[แพร] ถ้าท่านขุนน่ะ ไม่อยากให้แม่ของท่านขุนติดคุก
คุณหลวงจะต้องปล่อยให้นายกล้าเป็นไท
โดยไม่ต้องไถ่ตัวแม้แต่แดงเดียว
- มึงว่าอะไรนะ - พี่ตุ่นด้วยอีกคนหนึ่ง
กระผมขอถอนฟ้องขอรับ
[ชาวบ้านฮือฮา]
[กล้า] กระผมไม่ติดใจเอาความใดๆ คุณเฟื้องกับคุณหลวงอีกแล้วขอรับ
- [ก้อน] เฮ้ย - [ชาวบ้านจอแจ]
[ดนตรีจบ]
แด่อิสรภาพ
[ทุกคน] เย่
[ลิ้นจี่คิกคัก]
- [เสียงดูดน้ำ] - [ลิ้นจี่แค่นเสียง]
เสียดาย นายช่างไปทำธุระที่พระนครเสียหลายวัน
- ไม่อย่างนั้นคงได้ฉลองกันที่เรือนด้วยเหล้าฝรั่ง - [ดนตรีสดใส]
- [สูดปาก] - [แพร] ใช่ไหม
ไม่เป็นไร พอนายช่างกลับมา
เราก็จัดเลี้ยงฉลองใหม่อีกครั้ง ตั้งแต่เกิดมา
ข้ายังไม่เคยลองเหล้าฝรั่งเสียที [หัวเราะ]
[ตุ่นหัวเราะ]
เออ นางแพร เอ็งพาพวกเราออกมาเป็นไท
[ตุ่น] จากทาสมาเป็นไพร่ แล้วต่อไป
พวกเราจะเป็นไพร่สมในสังกัดมูลนายคนใดหรือ
หรือจะให้พวกเราไปเป็นไพร่หลวง
เข้าเวรเดือนหนึ่งออกเวรสามเดือน สลับกันไปมาอย่างนั้นหรือนางแพร
ฮึ ไม่ต้องห่วงหรอก
เพราะว่าฉันน่ะหาข้อมูลเรื่องนี้มาแล้ว
พวกเราต้องทำงานหาเงินไปจ่ายส่วย
แล้วพวกเราน่ะก็เป็นไพร่หลวงส่วย
[แพร] ก็คือไม่ต้องเข้าเวรไปทำงานให้หลวง
ส่วนพี่กับนายกล้าน่ะต้องช่วยฉันทำงานขายของนะ
[แพร] เพราะว่าฉันจะเปิดร้านทุกอย่างหนึ่งอัฐ
- อีกสาขาหนึ่ง - [แค่นเสียง]
ขอบพระคุณขอรับคุณนาย
[ตุ่น] กระผมยินดีรับใช้คุณนายทุกอย่าง
เพื่อเป็นการตอบแทน ที่คุณนายช่วยกระผมออกมาขอรับ
- [ตุ่นหัวเราะ] - เป็นเกียรติมากค่ะคุณตุ่น [หัวเราะ]
ข้าจะตั้งใจทำงานให้สมกับที่เอ็งช่วยเหลือข้า
[ดนตรีสดใส]
- [ดนตรีจบ] - [เสียงชาวบ้านจอแจ]
- [ดนตรีระทึก] - [แพรเดาะลิ้น]
- นี่ - [ดนตรีจบ]
[ดนตรีเร้าใจ]
[เดาะลิ้น] นี่นายกล้า นายอะเป็นไทแล้วนะ อย่าลืมตัวสิ
เชิดไว้
[ไม่มีเสียงพูด]
- [ในลำคอ] อือ นี่ ถอยไป - [ดนตรีจบ]
- [แพร] น่ะ ถอยไปไกลๆ เลย เอาแนบหู - ไป เอ็งถอยไปสิ
เดี๋ยวฉันใช้ให้ดูนะ
- [แพร] ฮัลโหล - [กล้า] เฮ้ย
- [แพร] เป็นไง - [ลิ้นจี่] เอ้า
- [อู้อี้] ฮัลโหล - เฮ้ย
เสียงชัดเหมือนเอ็งมาพูดอยู่ข้างหูข้าเลย
- [หายใจเฮือก] - [แพร] นี่ๆ ลองดู
[ดนตรีสนุกสนาน]
เอ็งว่าข้าแต่งตัวแบบนี้ ดูหล่อเหลาขึ้นไหม
[ลากเสียง] มาก
หล่อขึ้นมาก
เหมือนเดิมมาก ไม่ได้ดูดีขึ้นเลย
[แพรหัวเราะ]
- [ทุกคนหัวเราะ] - [แพร] นั่น
- สวัสดีค่ะคุณลูกค้า วัน… - [โจรฮึบ]
[ดนตรีสะพรึง]
- เฮ้ย - [กรี๊ด]
- [แพร] โอ๊ย - [ลิ้นจี่กรี๊ด]
[ทุกคนโวยวาย]
[ลิ้นจี่กรี๊ดรัวๆ]
[โจรฮึบ]
[โอย]
- [โจร] ไป - [ลิ้นจี่หวีด]
- [แพรโอย] - [ลิ้นจี่] นางแพร
[กล้า] นางแพร
- [ลิ้นจี่] นางแพร เลือด - [กล้า] นางแพร
- [แพรคราง] - [ลิ้นจี่] เลือด [คราง] นางแพร
นางแพร
[เสียงกลองรัวลุ้นระทึก]
[เพลง “เธอ” ]
♪ เธอคนนี้ ♪
♪ ที่รอมาแสนนาน ♪
♪ เธอคนนี้ ♪
♪ ที่ฉันตามหา ♪
♪ เธอคนนี้ ♪
♪ เท่านั้น ♪
♪ ทำให้ชีวิตของฉันนั้นมีค่า ♪
♪ และเธอคือรักสุดท้าย ♪
♪ และจะรอจนกว่าฉัน ♪
♪ จะหมดลมหายใจ ♪
[เพลงจบ]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[กล้า] เป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ
โชคดีนะที่ตอนถูกแทง มือของโจรมันน่าจะสะบัด
มีดมันก็เลยแฉลบ แผลเลยไม่ลึก
[หมอบุญลือ] แต่ยังไงเสีย คืนนี้ก็ให้นอนพักซะที่นี่ก่อนนะ
พวกเอ็งอยู่กันตั้งหลายคน
[แฟง] พวกมันก็ปรี่มาทำร้ายนางแพรแค่คนเดียว
แบบนี้ ไอ้พวกโจรมันตั้งใจทำร้ายนางแพรแน่ๆ
[แฟง] อยากรู้นักว่าใคร
ตอนนี้ ผู้ที่มีความแค้นกับนางแพรมากที่สุด
มีเพียงผู้เดียว
[แค่นหัวเราะ] มันเกือบ จะทำให้พ่อกับแม่ต้องเข้าตาราง
- [ดนตรีจบ] - ไม่สั่งสอนมันเสียบ้าง มันจะเหลิง
[เฟื้อง] ยังเป็นบุญ
ที่คุณพี่น่ะเพียงแค่สั่งสอน
หากแก้แค้นมันจริงๆ นะ พวกมันคงได้ตายกันหมด
ลูกเองก็โกรธเกลียดพวกมัน
แต่อย่าถึงขั้นต้องเอาชีวิตกันเลยขอรับ
แล้วมันตายไหมเล่า
- [ดนตรีชวนลุ้น] - ก็เป็นเช่นนี้พ่อเอก
ไอ้กล้ามันถึงได้เหิมเกริม
[ก่ำ] เลิกใจอ่อนได้แล้ว
[ดนตรีระทึก]
[เสียงนกร้อง]
- [ดนตรีจบ] - ส่งคนมาทำร้ายนางแพรหรือ
ค่ะคุณพ่อ โชคดีที่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น
[ก้อน] เอ่อๆ มีหลักฐานแน่ชัด หรือขอรับว่าเป็นฝีมือคุณหลวง
[ถอนหายใจ]
แม่แพรเป็นตัวตั้งตัวตีให้กล้าไปฟ้องร้องคุณเฟื้อง
เหตุจูงใจชัดเจนจ้ะ
[สูดลมหายใจ]
คดีก็สิ้นสุดไปแล้ว แทนที่จะจบ กลับเล่นตลบหลัง
คุณหลวงเนี่ยเชื่อใจไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ
[ก้อน] เป็นเช่นนี้แล้ว คุณพระยังจะให้คุณหนูเนี่ย
ไปดองกับตระกูลที่ คดในข้องอในกระดูกเช่นนี้อีกเหรอขอรับ
[ดนตรีสะพรึง]
[เสียงนกร้อง]
[เสียงจอแจ]
[ดนตรีจบ]
[คราง] นางแพร เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง
โอ๊ย หลบทางให้พากันเข้าไปนั่งก่อน
- อ๋อ จ้ะ จ้ะๆ ทางนี้จ้ะ - ช้าๆ นะจ๊ะ
[แพร] ขอบใจนะ
[แพรถอนหายใจ]
[แพรพ่นลมหายใจ]
แม่แพรอาการดีขึ้นแล้ว ท่านหมอเลยให้กลับมาพักที่เรือนจ้ะ
[ร้องไห้] ข้าน่ะนึกว่าเอ็งตายแล้วซะอีก
เลือดเอ็งเต็มเลย
ลิ้นจี่ ฉันหนังเหนียวจะตาย ไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า
[ครางในลำคอ]
ท่านหมอบอกว่านางแพรมันดวงดี
เลยโดนแทงเฉี่ยวๆ ไม่เป็นอะไรมาก ไม่สาหัสมาก
เออ แล้วนี่เอ็ง จะแจ้งความเอาเรื่องหลวงก่ำหรือไม่
เฮอะ ครั้งที่แล้วมีหลักฐานตั้งเยอะ
ยังทำอะไรหลวงก่ำไม่ได้เลย แจ้งไปก็เสียเวลาจ้ะ
- [แฟงในลำคอ] อือ - [แพรถอนหายใจ]
- [ดนตรีเศร้า] - [แฟงถอนหายใจ]
ฉันว่าแม่แพรไปกินยาแล้วนอนพักในห้องก่อนเถอะ
[ลิ้นจี่] เออ ไปๆ เดี๋ยวข้าพาไป
- มา - [แฟง] เอ้า ระวังๆ
- ไหวไหม - [แฟง] ค่อยๆ นะ
ขอบคุณนะคะคุณทับทิม
- [พ่นลมหายใจ] - [ลิ้นจี่หัวเราะแห้งๆ]
- [แฟง] เอ้านี่ยาจ้ะ - อ๋อจ้ะ ขอบใจจ้ะ มา
- [ลิ้นจี่] ค่อยๆ นะ - [แพร] ลิ้นจี่ ไม่เป็นไรเลย
เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะข้าเลย
[ลิ้นจี่ถอนหายใจ] มา ค่อยๆ นะ
[ลิ้นจี่] อือ
[ลิ้นจี่หัวเราะเบาๆ]
เอ็งพักเสียหน่อยเถิด อยากได้อะไรก็เรียกข้า
- [ดนตรีจบ] - ขอบใจนะ
[ถอนหายใจ]
[แพร] อุ๊ย [เดาะลิ้น สูดปาก พ่นลมหายใจ]
เจ้าพ่อนะเจ้าพ่อ แค่ส่งหนูมาผิดยุค กลัวหนูทุกข์ไม่พอหรือไง
เลยทำให้มีแต่เรื่องเนี่ย [แค่นเสียง]
โกรธแค้นจนพาลถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลยหรือ
[กล้า] ถ้าท่านไม่เมตตาเอ็ง
คงไม่ส่งของวิเศษนี้มาช่วยชีวิตเอ็งไว้หรอก
เฮ้ย มันไปอยู่กับนายได้ไงอะ
- [เสียงคนโวยวาย] - [ลิ้นจี่กรี๊ดรัวๆ]
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [แพรหอบ]
[กล้า] มีดโดนของวิเศษนี้เสียก่อน
ไม่อย่างงั้นเอ็งได้กลายเป็นผีไปเสียแล้ว
- [ดนตรีจบ] - [หอบ]
[เสียงเปิดโทรศัพท์]
[ถอนหายใจ เดาะลิ้น] โชคดีที่ยังไม่พัง
[แพรถอนหายใจ]
เฮ้ย นายกล้า แล้วมีใครเห็นมือถือฉันหรือเปล่าอะ
ตอนนั้นทุกคนกำลังเป็นห่วงเอ็ง ไม่มีใครเห็นหรอก
[ถอนหายใจ เดาะลิ้น สูดปาก]
ขอบใจนะ
[กล้าถอนหายใจ]
เป็นเพราะข้า เอ็งจึงเกือบตายเช่นนี้
[กล้า] ข้ายอมแล้ว
ข้าจะยอมทำทุกทางเพื่อให้เอ็งได้กลับบ้าน
[ดนตรีเร้าใจ]
นี่นายจะสู้เรื่องคุณทับทิมแล้วใช่ไหม
[ดนตรีเปลี่ยนเป็นดนตรีซึ้ง]
ให้มันได้งี้ดิ
งั้นไปกัน
- เฮ้ย - [แพร] โอ๊ย
นางแพร
แผลเอ็งยังไม่หายดี อย่าลุกพรวดพราดแบบนี้สิ
[พอล] เสร็จหรือยังมิ่ง ฉันอยากจะไปหาแพรแล้ว
[มิ่ง] รอสักประเดี๋ยวขอรับนายช่าง
ไม่ต้องไปหรอกค่ะบอส
- แพร บาดเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ มาทำไม - [แพรหัวเราะเบาๆ]
- [ดนตรีจบ] - เจ็บขนาดนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานก็ได้
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาทำงานหรอกค่ะ
คือฉันมีเรื่องจะอยากขอให้นายช่างช่วยหน่อยค่ะ
[ดนตรีระทึก]
- [ดนตรีจบ] - กระผมเกรงว่าเรื่องของเจ้าเอกกับหนูทับทิม
[ก่ำ] มันจะล่าช้าเสียเวลากันไปเสียเปล่า
ก็เลยคิดกันว่าเราอยากจะเจรจา
เป็นเรื่องเป็นราวกันสักทีน่ะขอรับ
[ก้อน] เอ่อ ขอประทานโทษที่ขัดจังหวะนะขอรับ
นายช่างฝรั่งมาขอพบคุณพระ บอกมีเรื่องธุระด่วนขอรับ
อือ
นายช่างพอลไม่เคยมาขอพบฉันเลย
แสดงว่าเป็นธุระสำคัญจริงๆ
[เอี่ยว] อ้าว หลวงก่ำ
ฉันคงต้องเสียมารยาท เชิญให้ นายช่างพอลมาคุยธุระพร้อมๆ กับคุณหลวงเลย
คงจะไม่เป็นไรนะ
ก็สุดแท้แต่ความสะดวกของคุณพระเถอะขอรับ
อือ ขอบใจ
ไปตามนายช่างพอลมาเลยไป
- ขอรับ - [ดนตรีไทยลุ้นระทึก]
[ก้อน] เชิญขอรับ
[เอี่ยว] โอ้
[ดนตรีระทึก]
[เอกพ่นลมหายใจ]
- นางแพร ได้ข่าวว่าเอ็งถูกทำร้าย - [แพร] เจ้าค่ะ
[เอี่ยว] เอ็งมาพบข้าด้วยเรื่องนี้หรือ
[ดนตรียะเยือก]
ไม่ใช่เจ้าค่ะ
[เอี่ยว] อือ
งั้นก็แล้วไป
[ถอนหายใจ]
แล้วนายช่างพอลล่ะ
- [ดนตรีจบ] - มีธุระสำคัญอะไรที่จะมาคุยกับฉันวันนี้
กระผมในฐานะเถ้าแก่ฝ่ายชาย
กระผมจะมาสู่ขอคุณทับทิมให้กล้า
[เอี่ยว] ฮะ
[ดนตรีชวนลุ้น]
ไอ้กล้า
นี่เอ็งริจะเทียบชั้นกับข้าเชียวหรือ
มิได้ขอรับ
กระผมเพียงต้องการ แสดงความจริงใจที่มีต่อคุณทับทิม
จึงให้ผู้ใหญ่มาเจรจากับคุณพระ
[กล้า] เพื่อให้เป็นไปตามธรรมเนียมขอรับ
ไอ้ทาส เป็นไทได้ไม่กี่วัน
[แค่นหัวเราะ] ริอ่านใฝ่สูง
[ก่ำ] คิดจะปองรักลูกสาวคุณพระงั้นหรือ
เอ็งนี่ไม่เจียมกะลาหัวเลยนะ
[ดนตรีระทึก]
[ก่ำ] ความคิดผิดเพี้ยนเช่นนี้
คงมาจากเอ็งสินะ
ตอนนี้นายกล้ากำลังตั้งใจทำงาน
[แพร] สร้างเนื้อสร้างตัว เพื่อให้ได้คู่ควรกับคุณทับทิมอยู่เจ้าค่ะ
[แค่นเสียง]
- คู่ควรอย่างงั้นหรือ - [ดนตรีจบ]
ข้าไม่เคยเห็นทาสคนไหนที่จะได้ครองคู่ กับลูกสาวขุนน้ำขุนนางเลยจนคนเดียว
[ดนตรียะเยือก]
คนที่จะคู่ควรและก็เหมาะสม
ก็มีเพียงแค่ลูกเอกเท่านั้นนะเจ้าคะ
[เฟื้อง] งั้นเรารีบมากำหนดวันแต่งงาน ของหนูทับทิมกับพ่อเอกกันเลยดีกว่าไหมคะ
- [ดนตรีระทึก] - เรื่องนั้นไว้ปรึกษาหารือกันครั้งหน้าเถิด
ครั้งนี้ฉันขอตัวก่อน
[ก่ำอึกอัก] คุณๆ… คุณพระ
[เสียงกระแทกไม้ตะพด]
เป็นเพราะพวกเอ็งแท้ๆ
บัดซบ
[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]
พวกเอ็งคงเห็นแล้ว
ว่าคุณพระท่านมีความคิดเช่นใด
[เสียงนกร้อง]
ทีหน้าทีหลัง
อย่าทำอะไรหน้าด้านแบบนี้อีก
[ดนตรีเร้าใจ]
[แพรถอนหายใจ]
- [ดนตรีจบ] - [เสียงฝีเท้า]
[ถอนหายใจ]
คุณพระไม่เกรงใจช่างพอล ต่อไปเอาใครดีเนี่ย
- [แพรถอนหายใจ เดาะลิ้น] - คุณพระโกรธขนาดนี้
เอ็งยังกล้าไปสู้หน้าท่านอีกหรือ
[แค่นเสียง] นี่
[เดาะลิ้น] นายจะให้ฉันถอดใจ จนไม่ได้กลับบ้านเลยหรือไง
ยังไงฉันก็จะทำให้คุณพระยกคุณทับทิมให้นายให้ได้
[แพร] นายกล้า นี่ถ้านายไม่คิดจะช่วยคิดนะ ไปช่วยพี่ตุ่นกับลิ้นจี่ขายของเลยไป
ไปเลย [ถอนหายใจ เดาะลิ้น]
- [เอฟเฟกต์ตลก] - [เสียงกรน]
ช่วยอะไร มีคนที่ไหน
[แพรถอนหายใจ]
ยอดขายตกลงมาเยอะเลย
เราต้องพักเรื่องคุณพระ แล้วมาคิดหาวิธีเรียกลูกค้าก่อนที่ร้านจะเจ๊งดีกว่า
[ดนตรีปริศนา]
[หายใจเฮือก] ถึงเวลาโปรโมชั่น
- [ดนตรีจบ] - [เพลงกลองยาวสนุกสนาน]
[เสียงปรบมือตามจังหวะ]
เร่เข้ามาจ้ะ เร่เข้ามา
วันนี้วันพิเศษ แม่ค้าอารมณ์ดีมากอยากขายของ
ซื้อไปเลย ซื้อหนึ่งแถมอีกหนึ่งไปเลยจ้ะ
- [ลิ้นจี้เป่าปาก] - [เสียงเครื่องดนตรี]
[ชาวบ้านชาย] โอ้โฮ ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเลยหรือ
ใช่แล้วจ้ะ บอกเลยว่าสินค้ามีจำนวนจำกัด
หมดแล้วหมดเลยนะคะคุณลูกค้า
- [แพร] ไปค่ะลุย เข้าไปดูข้างในได้เลยนะจ๊ะ - [ตุ่นกับลิ้นจี่ตะโกนเชียร์]
[เสียงเพลงกลองยาวสนุกสนาน]
[กล้า] ช้าหมด ของก็หมดเหมือนกันจ้ะ
- [ลิ้นจี่หัวเราะ] - [กล้า] เร่เข้ามา
- [แพร] เข้ามาดูได้นะจ๊ะ - ไอ้ก้อน
- [ก้อน] ครับ ใช่แล้วขอรับ - [เอี่ยว] นี่มันไอ้กล้านี่ใช่ไหม
[ก้อน] ปกติมันขี้อายมากนะขอรับ
แต่วันนี้มันยอมเต้นแร้งเต้นกาเนี่ยเพื่อเงิน
[เสียงจอแจที่ร้านลอยมา]
นี่แสดงว่ามันตั้งใจทำเพื่อคุณหนูจริงๆ นะขอรับ
- [ลิ้นจี่] ค่ะ - [แพรตามจังหวะกลอง] ซื้อหนึ่งแถมอีกหนึ่งๆ
- [แพรร้องเพลง] แถมอีกหนึ่ง - [กล้า] ช้าหมด…
ขอรับ [หัวเราะเขินๆ]
[เสียงแพรกับกล้าลอยมา]
[ดนตรีซึ้ง]
- อ้าว คุณพระเอี่ยว - [เอี่ยว] อ้าว ท่านหมอ
- [ดนตรีจบ] - วันนี้คุณทับทิมไม่ได้มาที่โรงหมอหรอกขอรับ
อ๋อ ฉันไม่ได้มาตามหาลูกสาวฉันหรอก
เพียงแค่แวะเวียนมาดูที่นี่
แล้วก็มีธุระจะมาปรึกษาหารือ ท่านหมอเล็กน้อยเท่านั้นแหละ
อ๋อ ถ้าอย่างนั้น เรียนเชิญคุณพระด้านในดีกว่านะครับ
[ชาวบ้านชาย 2] อ้าว ไอ้กล้า ขยันจริงนะเอ็งเนี่ย
[ดนตรีซึ้ง]
เอ๊ะๆ ท่านหมอ
[เอี่ยว] นั่นมันไอ้กล้าใช่หรือไม่
ใช่ขอรับ
[หมอบุญลือ] มันเอาเมล็ดข้าวแฟ่มาส่ง นั่นก็ร้านนางแพรมัน
ทีแรกก็ตั้งใจว่า จะเปิดช่วยกระผมชักชวนคนไข้มารักษา
แต่ทำไปทำมากลับเป็นที่นิยมน่ะขอรับ
นอกจากนั้นนะขอรับ
ตั้งแต่ได้พวกไอ้กล้ามาช่วย
และกระผมได้ยินว่า มันไปเปิดเพิ่มที่อื่นอีกด้วยนะขอรับ
[ดนตรีซึ้ง]
- ไอ้ก้อน - ขอรับ
พรุ่งนี้ไปเรียกขุนเอกกับไอ้กล้าไปพบฉันที่วัด
[เสียงเอฟเฟกต์วิ๊งๆ]
[เสียงนกร้อง]
เอ่ยชื่อตนเองเสร็จแล้วกล่าวตามข้า
[ดนตรีปลุกใจ]
ข้าพเจ้าขุนผดุงกิจประชา
กระผม ไอ้กล้าลูกชายแม่แว่น
ขอสาบานว่า
[กล้ากับเอก] ขอสาบานว่า
หากได้ครองเรือนกับแม่ทับทิมแล้ว
[กล้ากับเอก] หากได้ครองเรือนกับแม่ทับทิมแล้ว
จะดูแลแม่ทับทิมด้วยชีวิต
[กล้ากับเอก] จะดูแลแม่ทับทิมด้วยชีวิต
หากผิดคำสาบานยามใด
จะขอยอมตายด้วยคมหอกคมดาบ
ภายในสามวันเจ็ดวัน
[กล้ากับเอก] หากผิดคำสาบานยามใด
ขอให้ตายด้วยคมหอกคมดาบภายในสามวันเจ็ดวัน
[ดนตรีเร้าใจ]
- [ดนตรีจบ] - ให้มาสาบานต่อหน้าพระ
หรือว่าคุณพระจะให้โอกาสนายกล้า
[ดนตรีเร้าใจ]
- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]
ทั้งขุนเอกและไอ้กล้า
ได้แสดงความจริงใจ ที่มีต่อทับทิมจนฉันได้ประจักษ์แล้ว
ทั้งสองคนรักแล้วก็จริงใจ กับแม่ทับทิมลูกสาวฉันทั้งคู่
[เอฟเฟกต์เร้าใจ]
[สูดลมหายใจ]
แต่ว่ามีอยู่ฝ่ายหนึ่งที่ได้เปรียบ
เพราะว่าเป็นลูกของคุณหลวง
- [ดนตรีชวนลุ้น] - [เอี่ยว] ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งเสียเปรียบ
[เอี่ยว] ด้วยเหตุที่เพิ่งพ้นจากการเป็นทาส
ฉันต้องการให้ทั้งสองฝ่าย ได้ต่อสู้และแข่งขันกันอย่างยุติธรรม
จึงอยากจะให้โอกาสกับไอ้กล้า
[เอี่ยว] ขุนเอก
ตอนนี้มีทรัพย์ส่วนตัวอยู่ที่เท่าใด
มีเงินอยู่ 90 ชั่งขอรับ
ส่วนทองคำก็ราวๆ 60 บาทขอรับ
[เอี่ยว] เอ้า
ถ้าภายในสามปี
ไอ้กล้าสามารถหาทรัพย์ ได้เท่ากับที่ขุนเอกมีอยู่ตอนนี้
ฉันจะยกแม่ทับทิมให้
[เอี่ยว] แต่ถ้าหากว่าไม่ได้ แม่ทับทิม
ก็จะต้องแต่งงานกับขุนเอกตามเดิม
[ดนตรีระทึก]
[ถอนหายใจ]
- เรื่องนี้มันเงื่อนไขอะไรกัน [แค่นหัวเราะ] - [ดนตรีจบ]
เราต้องรอตั้งสามปี
[แค่นหัวเราะ]
แล้วทำไมกระผมต้องรับเงื่อนไขนี่ด้วยขอรับ
กระผมยอมรับเงื่อนไขขอรับ
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - เอก
ดี
ไอ้กล้าล่ะ แล้วเอ็งคิดว่าจะทำได้หรือไม่
- [สูดลมหายใจ] ทำได้แน่นอนเจ้าค่ะ - [ดนตรีจบ]
ว่ายังไง
[เสียงนกร้อง]
[พ่นลมหายใจ]
ทำได้ขอรับ
[ดนตรีไทยเร้าใจ]
[ดนตรีจบ]
[เสียงนกร้อง]
[หายใจเฮือก]
ขุนเอกมีเงินทั้งหมด 8,250 บาท
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
โอ้โฮ นี่ถ้าเป็นยุคฉันนะ
มีมากกว่า 16 ล้านอีก
ยุคของพี่งั้นหรือ
หมายถึงแถวบ้านฉันน่ะ
- [ดนตรีปลุกใจ] - รายได้จากการขายของ
รวมรายได้จากการขายข้าวแฟ่
คูณ 36 เดือน
ถ้าขยายข้าวแฟ่ไปอีกห้าสาขา
[ครางในลำคอ] ก็น่าจะพอสู้ได้อยู่นะ
[เสียงเครื่องคิดเงินรัวๆ]
[ทำเสียงครุ่นคิด]
จากนี้ไปงานของคุณคงหนักขึ้นมาก
[พอล] ไม่ต้องมาทำงานให้ผม
- แล้วทำภารกิจนี้ให้สำเร็จให้ได้ - [ดนตรีจบ]
งานทางนี้ไม่ต้องห่วง
ขอบคุณที่เข้าใจนะคะบอส [เดาะลิ้น]
[ภาษาอังกฤษ] ตีมือ
[ถอนหายใจ]
ในเมื่อคุณพระไม่เห็นหัวเราเช่นนี้
ตั้งกฎกติกาบ้าๆ ขึ้นมา
เราก็ไม่จำเป็นจะให้ เจ้าเอกไปแข่งขันไอ้พวกทาสนั่น
[ก่ำ] มีหญิงอื่นอีกมากมาย พร้อมจะออกเรือนกับเจ้านะ
ตัดใจจากหนูทับทิมซะ
แต่ลูกรักน้องทับทิมเพียงคนเดียวขอรับ
- เจ้าเอก - [เสียงเคาะไม้ตะพด]
พอเถอะเจ้าค่ะ
- เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดต้องโทษคุณพี่นั่นแหละค่ะ - อ้าว
จะโทษพี่เช่นไรเล่า
ก็ถ้าคุณพี่หาช่องทาง ให้ตัวเองมีบรรดาศักดิ์ใหญ่โตกว่านี้ได้
เราก็ไม่ต้องเป็นเบี้ยล่างยอมทำตามคุณพระเช่นนี้
- [ดนตรีไทยชวนลุ้น] - อย่าหวั่นใจไปเลยลูกเอก
ว่ามีแพรมันจะหาเงินมาชนะลูกได้
แม่นี่แหละจะช่วยลูกเอง
[เอก] หนังสือแสดงทรัพย์สินของกระผมขอรับ
- [ดนตรีจบ] - อ้าว แต่ว่าขุนเอกเคยแจ้งฉันแล้วนะ
ว่ามีทรัพย์สินส่วนตัวอยู่ที่เท่าใด
แล้วทำไมถึงต้องทำหนังสือชี้แจงมาอีกล่ะ
คุณแม่กระผมท่านยกทรัพย์สินเพิ่มให้กระผมขอรับ
- [ดนตรีไทยชวนลุ้น] - [เอก] กระผมจึงมีทรัพย์เพิ่มขึ้น
เกรงว่าไอ้กล้าจะหาเงินมาสู้ได้
[ก้อน] จนถึงขั้นยกมรดกให้กันเชียวหรือขอรับ
[อึกอัก ครางในลำคอ]
กระผมไม่ได้ทำผิดกฎไม่ใช่หรือขอรับ
ได้ทรัพย์สินมาเพิ่ม
[แพรหายใจเฮือก] นี่ถ้าเทียบกับแถวบ้านฉันนะ
- [ดนตรีจบ] - ขุนเอกก็จะมีเงินประมาณ 30 ล้าน
จ้ะ
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
แล้วแม่แพรคิดอย่างไรบ้าง พอจะสู้เขาได้ไหม
คุณทับทิมคะ คุณทับทิมดูร้านสิ
เงียบฉี่เป็นป่าช้าขนาดนี้
อย่าว่าแต่ไปสู้กับเขาเลยค่ะ
เอาตัวเองให้รอดเนี่ยยังยากเลย
- [แพรถอนหายใจ] - [ดนตรีสนุกสนาน]
[แพร] คือบางซื่อน่ะเป็นแค่อำเภอเล็กๆ ดีมานด์มันน้อยกว่าซัพพลาย
ฉันลืมคิดเรื่องนี้ไป
ไอ้มานๆ พลายๆ ที่เอ็งว่ามันคืออะไรหรือ
- [ดนตรีจบ] - อ๋อ คือฉันหมายถึงว่า
สินค้าน่ะมันมีมากกว่าคนซื้อจ้ะ
- อ๋อ - [เอฟเฟกต์ตลก]
ถ้าอย่างนั้น เราเร่งขยายสาขาร้านข้าวแฟ่กันเถิด
- [แพร] คือตอนนี้ ขุนเอกรวยมาก - [ดนตรีไทยบรรเลง]
ถึงเราขยายข้าวแฟ่ไปอีกกว่าสิบสาขานะ ก็ยังทำเงินด้วยไม่ทันเลย
[แพรถอนหายใจ]
ฉันว่าตอนนี้นะ พวกเราต้องวางแผนเปลี่ยนมาทำอย่างอื่นแทน
- แล้วแม่แพรคิดจะทำกิจการใดหรือ - [ดนตรีสนุกสนาน]
ยังคิดไม่ออกเลยค่ะ
ฉันขอไปตั้งสติค่อยๆ คิดก่อน
เฮ้ย
หรือว่าเปิดร้านขายไอติม
[พึมพำ] ไข่…
เออ อย่าว่าแต่ขายไอติมเลย
ขนาดน้ำแข็งในยุคนี้ยังหายากเลย
[ถอนหายใจ]
[ชาวบ้านหญิง] เอ้าเร็ว จะบนบานอะไรก็ให้ไวๆ เลยนะ
ข้าต้องรีบกลับไปทำกับข้าวให้ไอ้แก้วมันอีก
- [ดนตรีจบ] - [แค่นเสียง] ตลาดก็ไกลซะเหลือเกิน
กว่าจะไปจะกลับแต่ละที ปาไปครึ่งค่อนวัน
[ถอนหายใจ] ถ้ามีคน ไปขายของแถวบ้านก็คงจะดี
- [เอฟเฟกต์ตบมุก] - [ดนตรีไทยบรรเลง]
มีคนไปขายของแถวบ้าน
[หายใจเฮือก]
ย้ายตลาดไปอยู่หน้าบ้าน
[สูดลมหายใจ]
ขอบคุณนะคะเจ้าพ่อ
- สวัสดีค่ะคุณลูกค้า - [ดนตรีจบ]
- [ไม่ออกเสียงพูด] - [แพรแค่นเสียง ถอนหายใจ]
[ดนตรีครึกครื้น]
- [กล้า] กับข้าวจ้ะ กับข้าว - [เสียงกระดิ่ง]
[กล้า] กับข้าวจ้ะ กับข้าวจากตลาดมาถึงบ้านแล้วจ้ะ
กับข้าวจากตลาดมาถึงบ้านแล้วจ้ะ
เฮ้ย มีของจากตลาดมาขายถึงบ้านเราเลยเว้ย
เรียกว่าเกวียนพุ่มพวงจ้ะ
พุ่มพวง ทำไมต้องพุ่มพวงหรือ
[กล้า] ก็เอาข้าวของ มาแขวนเป็นพุ่มเป็นพวงไงจ๊ะ
เชิญเลือกซื้อได้ตามสบายเลยจ้ะพี่
[ชาวบ้านหญิง 2] อ๋อ เออ ดีๆ
ไอ้ทิว เอ็งไปเรียกแม่เอ็งมาดูซิ ว่าอยากได้อะไรหรือไม่
- [ทิว] จ้ะ - [ตุ่น] กับข้าวจ้ะกับข้าว
กับข้าวมาแล้วจ้ะ
นี่จ้ะ
ขอบใจนะจ๊ะ
[ไม่มีเสียงพูด]
- [กล้า] มาแล้วจ้ะ กับข้าวจ้ะ - [เสียงกระดิ่ง]
กับข้าวจากตลาดมาถึงหน้าบ้านเลยนะจ๊ะ
[เสียงกระดิ่งรัว]
- นี่จ้ะ หยิบใส่ถุงเลยนะจ๊ะ หนึ่งอัฐจ้ะ - [ชาวบ้านจอแจ]
หยิบไปแล้วเอาอัฐมาจ้ะ
- [ชาวบ้านหญิง 3] เท่าไรจ๊ะ - [กล้า] สองอัฐจ้ะ
- [ชาวบ้านหญิง 3] ขอบใจจ้ะ - ขอบใจนะจ๊ะ
สามอัฐจ้ะ
ขอบใจจ้ะ
ของข้าขายได้หมดเกวียนเลย
[เสียงเทเงิน]
ของข้าก็เช่นกัน
[แค่นเสียง]
- นางแพร แบบนี้เราก็สู้ขุนเอกได้แล้วสิวะ - [ดนตรีจบ]
ยังหรอก
[แพร] ขุนเอกอะรวยมาก
แค่กำไรพวกนี้ยังเอาชนะขุนเอกไม่ได้หรอก
อ้าว สู้ไม่ได้แล้วให้ไปขายทำไม
ก็หนทางมันยังอีกยาวไกล
เราก็ทำไปก่อนแล้วค่อยๆ มานั่งคิดว่าเราจะทำอะไรเพิ่มกันต่อ
เอ็งเป็นคนเฉลียวฉลาด เดี๋ยวเอ็งก็คิดได้
[หัวเราะเบาๆ]
พอเอ็งได้เป็นเขยคุณพระ อย่าลืมข้านะเว้ยเฮ้ย
[กล้าหัวเราะเขินๆ] พี่
[ดนตรีเศร้า]
เอ่อ พี่กล้าพี่ตุ่นจ๊ะ
ไปอาบน้ำเถอะจ้ะ ประเดี๋ยวข้าทำกับข้าวกับปลาให้กิน
แล้วเอ็งไม่ไปถูหลังให้ข้าหรือ
- [ลิ้นจี่แค่นเสียง] - [ตุ่น] ชะอุ๊ย อุ๊ย [หัวเราะ]
[ดนตรีจบ]
นี่ ข้าถามจริงๆ เถอะ
ทำไมเอ็งต้องทำเพื่อพี่กล้าขนาดนี้ด้วยวะ
ฉันก็แค่อยากช่วย
- เหรอ - [แพร] อือ
ข้าว่าไม่ใช่หรอก
เอ็งตอบข้ามาตามตรง
เอ็งชอบพี่กล้าใช่ไหม
ใช่ไหม
[เพลงซึ้ง]
[กล้า] ข้าจะกินยานี้
ไม่ให้ขาดสักมื้อ สักวันเลย
ทีพอเป็นคุณทับทิมนี่เชื่อฟังจังเลยนะ
พูดความจริง เอ็งจะพื้นเสียไปไยเล่า
[แพร] อาการรู้สึกหงุดหงิดง่าย
บางทีก็เผลอไปคิดถึง
[แพร] ยิ้มแบบไม่มีเหตุผล
- [ดนตรีจบ] - เอ๊ย รักเริกบ้าอะไรคะ
[ลิ้นจี่] ใช่ไหม
ฮึ่ย มาชงมาชอบอะไรล่ะ
ถ้าฉันชอบนายกล้านะ
ฉันจะไปช่วยให้เขาแต่งงานกับคุณทับทิมทำไมล่ะ
[แค่นเสียง] สาบาน
บ้า มาสาบงสาบานอะไร
[แค่นเสียง พึมพำ] พูดจาอะไรก็ไม่รู้
[แพรพึมพำ] ประสาท
[ดนตรีไทยซึ้ง]
[แพร] อ้าว
[กล้าพ่นลมหายใจ] มีอะไรกินบ้าง
วันนี้กับข้าวมีปลา มีน้ำพริก แล้วเดี๋ยวรอลิ้นจี่ทำ
[แพร] อ้าว คุณทับทิม
[กล้า] คุณทับทิม
[ทับทิมหัวเราะเบาๆ]
คุณทับทิมกินข้าวด้วยกันสิคะ
ไม่เป็นไรจ้ะ
- ฉันเห็นกล้าทำงานหนักเลยแวะเอายาบำรุงมาให้ - [ดนตรีจบ]
นี่เจ้าค่ะ
[ทับทิมหัวเราะเขินๆ] นี่จ้ะ
[กล้า] ขอบพระคุณขอรับ
[ทับทิมหัวเราะเขินๆ]
[ดนตรีเศร้า]
ส่วนนี่ฉันตั้งใจทำมาให้ ไว้ให้กล้าซับเหงื่อ
งามเหลือเกินขอรับ
แต่ว่า
[กล้า] ตรงนี้อ่านว่าอะไรหรือขอรับ
[หัวเราะเบาๆ]
ชื่อฉันเองน่ะ
[ทับทิม] ทับทิม
[ตุ่น] โอ้โฮ [แค่นเสียง] นี่นางแพร เอ็งต้องสอนไอ้กล้ามันเขียนหนังสือ
มันจะได้เขียนถึงคุณทับทิม โดยเฉพาะคำว่าคิดถึง
[ตุ่นหัวเราะ]
- [ตุ่นหัวเราะ] - พี่ตุ่น
มัวแต่ปากแจ๋วอยู่นั่นแหละ ไปเอากับข้าวมาได้แล้ว หิว
- เออจ้ะ - ไป
ฉันมาด้วยธุระเท่านี้ ฉันกลับก่อนนะ
- ให้กระผมเดินไปส่งได้หรือไม่ขอรับ - [ทับทิมพ่นลมหายใจ]
[ทับทิม] ไม่เป็นไร กล้าทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน
กินข้าวแล้วก็พักเถิด
[ทับทิม] อย่างนั้น ไว้เจอกันนะ
- ขอรับ - [ทับทิมหัวเราะเบาๆ]
- แม่แพร - คะ
[ทับทิม] ฉันไปก่อนนะ
ค่ะ [หัวเราะแห้งๆ]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีซึ้ง]
ทับทิม
สวยดีนะ
[ดนตรีจบ]
นานเหลือเกินแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณหนูมีรอยยิ้มเช่นนี้
ถ้าไอ้กล้าทำคุณหนูของแฟงเสียน้ำตา
แฟงจะเอาให้ตายเลยเชียว
ดูพูดเข้าสิ พี่แฟงเนี่ย
[แฟงหัวเราะ]
[เอก] น้องทับทิม
พี่ไปพระนครมา
จึงซื้อผ้ามาฝาก
น้องไม่อยากได้ของฝาก หากอยากได้คำขอโทษมากกว่า
ขอโทษ
น้องจะให้พี่ขอโทษเรื่องอะไรหรือ
ก็ที่เรือนของท่านขุน ส่งคนไปทำร้ายนางแพรไงเจ้าคะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
เลิกใส่ความครอบครัวข้าเสียที
[เอก] นางแพรมันมีเรื่องไปทั่ว
อาจจะเป็นคนอื่นที่ต้องการแก้แค้นก็ได้
[เอก] น้องทับทิม
คุณพ่อพี่ไม่ได้ทำร้ายนางแพรจริงๆ นะจ๊ะ
น้องรับของจากพี่เถิด
อย่าให้พี่ต้องเสียน้ำใจเลย
ถึงขั้นนี้แล้ว น้องขอพูดด้วยใจ
น้องไม่เคยคิดเกินเลยกับพี่เอกเลยค่ะ
[ดนตรีเร่งจังหวะ]
งั้นพี่ขอถามจากใจจริง
พี่ทำอะไรผิดอย่างงั้นหรือ
พี่เอกไม่ได้ทำอะไรผิด
เพียงแค่น้องชอบคนมีความสามารถ
ชอบคนที่ยืนได้ด้วยขาของตนเอง
- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]
[ดนตรีไทยชวนลุ้น]
[เฟื้อง] เจ้าคุณพ่อมาเยือนถึงเรือนลูก
เอ่อ เชิญคุณพ่อด้านในก่อนเจ้าค่ะ
ขอบใจ
[ดนตรีชวนสงสัย]
หลานต้องขอประทานโทษนะขอรับเจ้าคุณตา
ที่การงานยุ่งเหยิง จนไม่มีเวลาไปเยี่ยมเจ้าคุณตาเลย
[หัวเราะเบาๆ] ไม่เป็นไร
ได้ข่าวว่าดึงดันจะแต่งกับ ลูกพระเอี่ยวให้ได้กระงั้นหรือ หือ
หลานตัดใจจากน้องทับทิมไม่ได้จริงๆ ขอรับ
[หัวเราะเบาๆ]
ตาเข้าใจ
ที่ส่งจดหมายเชิญฉันมาเยี่ยมหลาน
[สมบัติบริรักษ์] หรือมีการอื่นให้ฉันช่วยกันแน่ หือ
[หัวเราะเบาๆ]
ท่านช่างรู้เท่าทันกระผมซะทุกเรื่องนะขอรับ
นี่คุณพี่ส่งจดหมายเชิญเจ้าคุณพ่อ โดยที่ไม่บอกให้อิฉันทราบเลยหรือเจ้าคะ
[หัวเราะในลำคอ] บอกหรือไม่บอก แม่เฟื้อง
แม่เฟื้องก็เห็นดีเห็นงามกับพี่ทุกเรื่องนั่นแหละ
- [ก่ำหัวเราะ] - [ดนตรีจบ]
ไม่ทราบว่าเจ้าคุณพ่อจะพอมีหนทางให้กระผม
ได้เลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์
ข้ามหัวคุณพระเอี่ยวไปได้บ้างหรือไม่ขอรับ
[ดนตรีระทึก]
[หัวเราะ]
นึกว่าเรื่องอะไร
- [กล้า] กับข้าวจ้ะ กับข้าว - [เสียงกระดิ่ง]
- [ดนตรีจบ] - [กล้า] กับข้าวมาแล้วจ้ะ
[เสียงกระดิ่ง]
- [พ่อค้า] เอ้า หยิบได้เลยจ้ะ - [ชาวบ้านชาย 3] มะขามเปียกๆ
- [ชาวบ้านหญิง 4] จ้ะ - [พ่อค้า] เอ้าจ้ะ มะขามเปียกนะจ๊ะ
[ดนตรีชวนลุ้น]
[พ่อค้า] เอ้า อัฐเดียวจ้ะ อัฐเดียว จ้ะ
- [พ่อค้า] หยิบได้เลยนะ - เฮ้ย มาแล้วนู่น
[ชาวบ้านหญิง 2] ไอ้กล้า เสียแรงที่อุดหนุน
หากเจ้านี้ไม่มา พวกข้าก็ไม่รู้ว่าเอ็งขายโก่งราคาเกินจริง
เจ้านี่เขาขายถูกกว่าเอ็งตั้งเยอะเลย
แต่ข้าขายราคาเท่าตลาดเลยนะ
ถ้าอย่างนั้นน่ะก็แสดงว่าเอ็งขายแพงตั้งแต่แรก
เพราะเจ้านี้เขาขายถูกกว่าเอ็งเยอะ
เอ็งจะไปขายที่ไหนก็ไปขายเลยไป
[ชาวบ้านหญิง 2] ไปเลย ออกไปจากหมู่บ้านนี้เลย
- [ชาวบ้านชาย 3] ไป - [ชาวบ้านหญิง 2] ไป ซื้อของต่อ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
นี่คุณเฟื้องจะให้ย้ายร้านไปขายที่อื่นเหรอ
ก็ใช่น่ะสิจ๊ะ
ไม่อย่างนั้นจะขึ้นค่าเช่าโรงหมอ
เป็นห้าเท่า
[ถอนหายใจ] แบบนี้
บีบให้เลิกกิจการชัดๆ
เลิกก็เลิก ไม่ต้องขายแล้ว
พี่จะขาดรายได้ไปโขเลยนะ
ทำไงได้ล่ะ ไม่งั้นท่านหมอก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย
เลิกขายก็เลิกขายอะ
[พ่นลมหายใจ] ตัดแขนตัดขาทุกทาง
คนบ้านนี้มันเลวยันเล็บจริงๆ
[ถอนหายใจ]
ทั้งส่งคนไปขายแข่ง
ทั้งบีบให้ย้ายร้านข้าวแฟ่
[ช้อยแค่นเสียง] คุณเฟื้องนี่ หลักแหลมจริงๆ เจ้าค่ะ
- [คิกคัก] - แหมเอ็ง
ลืมไปแล้วหรือว่าตระกูลของข้าน่ะเป็นใคร
[แค่นเสียง] สมแล้วเจ้าค่ะ
ที่ตระกูลคุณเฟื้องทำการค้า จนเป็นมหาเศรษฐีพรรค์นี้
[ช้อยกับเฟื้องหัวเราะ]
น้องจะไม่ให้ลูกพ่ายแพ้เด็ดขาดเจ้าค่ะ
แม่เฟื้องจะช่วยพ่อเอกอย่างไรก็ช่วยไปเถิด
ส่วนพี่เนี่ยจะทำตามคำสั่งของเจ้าคุณพ่อ
อย่างเคร่งครัด
[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]
[เอี่ยว] แต่งตั้งหลวงก่ำ
- [เอี่ยว] ขึ้นเป็นคุณพระบำรุงประชาราษฏร์ - [ดนตรีระทึก]
[เอี่ยว] ต่อไป
หลวงก่ำจะมีอำนาจเทียบเท่ากับฉันทุกประการ
- [ลิ้นจี่กรี๊ด] - [โจร] เฮ้ย
- โอ๊ย - [กล้า] เฮ้ย ไฟไหม้
[กล้าฮึบ]
เอ็งอาจจะต้องตัดใจเรื่องกลับบ้าน
แล้วก็ทำใจยอมรับให้ได้
ว่าจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป
- นางแพร - [ดนตรีจบ]
[เพลง “คำรัก”]
♪ ฉันเคยเอ่ยคำรัก ♪
♪ เมื่อนานเนิ่นนัก ได้เรียนรู้รักครั้งแรกจากเธอ ♪
♪ เริ่มจากวันนั้น ในวันที่เราพบเจอ ♪
♪ กาลผ่านไปหัวใจล้นเอ่อ ♪
♪ เปี่ยมด้วยรักเธอ จึงบอกออกไป ♪
♪ เพราะรักจึงย้ำว่ารัก ♪
♪ เพราะรักจึงพร่ำบอกไป ♪
♪ นับร้อยพันครั้ง เธอฟังอยู่ไหม เธอหน่ายหรือยัง ♪
♪ เพราะรักมันท่วมมันท้น ♪
♪ ย้ำซ้ำได้จนเป็นหมื่นล้านครั้ง ♪
♪ ฉันขอเพียงเธออยู่ฟังนานๆ ♪
♪ ได้ไหม ♪
♪ ฉันจะเอ่ยคำรัก ♪
♪ แด่เธอที่รัก ตราบนานเท่านานถึงวันสิ้นใจ ♪
♪ จะบอกทุกครั้ง หากตัวฉันยังพูดได้ ♪
♪ คำที่มันสำคัญยิ่งใหญ่ ♪
♪ สุขเต็มหัวใจ ♪
♪ เมื่อบอกรักเธอ ♪
[เพลงจบ]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.