Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
«مرد سیاهپوش»
قویتر از همیشه باشید به امید ایرانی آزاد
ارائه شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
«مترجم: «تارخ علیخانی
نه، نه، فکر نکن.
در سال 1949 سیزده ساله بودم...
سال آخر تحصیلم در گانسو...
در مدرسه کاتولیک پینگلیانگ بود.
جبهه آزادی بخش مردمی به شهر ما اومده بود.
ما فقیر بودیم، واسه همین من ثبتنام کردم.
که یه نونخور از خانه کم بشه.
پس در هجدهم سپتامبر سال 1949...
من عضو جبهه آزادیبخش مردمی شدم.
گروه فرهنگی شماره یازده، ارتش صحرایی اول.
از سال 1949 تا 1957 در صف بودم.
مجموعا هشت سال...
که دو سالش در پکن بود.
کمیسیون مرکزی نظامی جدید یه مدرسه...
برای رهبران موسیقی نظامی افتتاح کرده بود.
هجده ماه اونجا بودم و نمرات خوبی کسب کردم...
برای تربیت معلمی به شانگهای فرستاده شدم...
تا رهبران دیگری رو آموزش بدم.
شش ماه اونجا بودم.
اونجا بود که با پروفسورهای هنرستان شانگهای آشنا شدم...
از جمله استاد آینده خودم...
رهبر ارکستر و پیانیستی که بعدها بهش شلیک شد...
پروفسور لو هونگ ان.
اون بهم پیانو نواختن رو یاد داد.
ارتش خیلی زود مدرسه رو تعطیل کرد...
و من به جای برگشتن به پکن...
درخواست تدریس در هنرستان شانگهای رو دادم.
استانداردهای بالایی داشتن.
ولی به لطف کار جدیدم فورا قبول شدم...
راهپیمایی سربازان جوان، قطعه اول.
پنج سال اونجا بودم. از 1957 تا 1962.
به مدت سه سال از لحاظ سیاسی پیشرفت کردم.
به عنوان کادر جوان در لیگ جوانان...
فعالانه برای تحقق سوسیالیسم تلاش کردم.
ولی اوضاع به کل تغییر کرد.
میخواستم که روی تکنیک کار کنم.
از نظرم خیلی حیاتی بود.
از حزب دور شدم...
سخنرانیهاشون برام حوصلهسربر شده بود.
پس از اون لحظه بود که...
تفکراتمون عوض شد.
میگن که برای ساخت موسیقی...
اول از همه نیازه که افکار درستی داشته باشی.
و دانشی از مارکسیسم لنینیسم.
بعد میتونی به جهان عرضه بشی...
بخوری و مثل بقیه زندگی کنی.
تکنیک بعدا وارد کار میشه.
از نظر من بدون تکنیک...
نمیتونی شروع کنی.
پس از حزب جدا شدم...
و دیگه عضوش نشده.
امکان نداشت که بتونم دیپلم بگیرم.
کل کلاس بابت اعتقاداتم سرزنشم کردن.
روی میز میکوبیدن و میگفتن که راستگرا میشم.
فاجعه بود!
پس در اون سال به کل تغییر کرده بودم.
اون مال وقتی بود که اولین سمفونیم رو نوشتم...
اولین جنبش.
من شاگرد پروفسور کو وی بودم...
که خیلی چیزها بهم یاد داد. همیشه مدیونش هستم.
از صمیم قلب میگم.
بعد از اتمام اولین جنبش...
به گروه ارکستر رادیو سمفونی پیوستم.
جای خلاقانهای نبود و خیلی زود پشیمان شدم.
ولی باید میموندم، پس روی تکنیکم کار کردم.
سال 1963 بود.
اون سال رو مشغول تولید...
دومین و سومین جنبش سمفمونیم...
و شعر یوننان تن بودم. مجموعا شش جنبش بود.
دو کار بزرگ.
بعدها فهمیدم که من تنها فارغالتحصیل چین هستم...
که دو تا اثر بزرگ ارائه کرده.
تا جایی که خودم خبر دارم.
ولی هنوز مطمئن نبودم که بااستعدادم.
در اکتبر 1963 حزب از ما نظر خواست.
گفتند که حرف بزنیم. پس من موظف شدم...
که یه سخنرانی دو ساعته ارائه بدم.
گفتم که کار شما سیاسیه، هنر نیست.
خب، برداشتشون خوب نبود. گفتند که من مخالف حزب هستم.
عده زیادی با من موافق بودن...
ولی حزب من رو از همه راند.
طی مدت شش ماه...
ده جلسه انتقادی برگزار شد...
که همه به من حمله کنن.
از لیگ جوانان اخراج شدم...
از ارکستر رادیو و بالاخره از پکن هم اخراج شدم.
آوریل 1964 شهر رو ترک کردم.
انقلاب فرهنگی در 1966 شروع شد.
در یک آسایشگاه در داتونگ بودم.
دچار نوعی فروپاشی شده بودم.
کابوس میدیدم...
شبها فریاد میزدم.
توهم داشتم.
من رو فرستادن اونجا و شش ماه بعد...
انقلاب فرهنگی شروع شد.
پس من رو فرستادن بیرون که ازم انتقاد بشه.
وقتی برگشتم ولی پوستر دیدم که نوشته بود...
«مرگ بر وانگ شیلین!»
وحشتناک بود.
وحشت کرده بودم.
مسخره میشدم. روی گردنم شعار نوشته بودن...
حتی جلسات تمسخر. هر چیزی که فکرش رو بکنید.
سال 1966 بود.
اوضاع به نظر آروم شده بود... پس عضو نگهبانان سرخ شدم...
و تنهام گذاشتن.
بعد در سال 1968...
گروههای افکار پروپاگاندای مائو تسهتونگ...
برگشتن سر کار.
اون سال خشم به اوجش رسید.
بازجوییها وحشیانه بود.
اون سال دندونهام...
و شنواییم رو از دست دادم.
شبانه اومدن...
ما رو از روستا به روستا کشیدن...
بین هر بار کتک زدن مجبورمون کردن کیلومترها راه بریم.
خودشون سوار اسب و کالسکه بودن...
ما رو هم پشتشون میکشیدن...
درحالی که دستهامون رو با طناب بسته بودن.
گاهی اوقات تمام روز...
علامتی رو حمل میکردیم که روش نوشته بود «ضدانقلابی».
حین قدم زدن فکر میکردم...
که مجرمم. زندانی سیاسی هستم.
و احساس غرور میکردم.
مثل یک شورشی. یک دسامبریست.
و با خودم گفتم که یک روز...
این داستان رو در یک سمفونی نقل میکنم.
اینطور بود که سمفونی سوم به ذهنم رسید...
به عنوان یه مجرم که شکنجه میشد و ازش بازجوشش میشد.
خاستگاه شخصیت زندانی...
در اولین جنبش این بود.
سال 1968 و 1969 در داتونگ بودم.
جنایات تا سال 1969 ادامه داشت.
همه دندانهام رو خرد کردن.
بعد از سال 1970...
گروههای پروپاگاندا کنار رفتن...
و ارتش اوضاع رو به دست گرفت.
فهمیدن که من کهنهسرباز هستم...
و ولم کردن.
مشخصا باید زود داتونگ رو ترک میکردم...
امکان نداشت یه دور دیگه شکنجه رو دوام بیارم.
یه گروه تئاتر در جنوب شرغی شانشی...
من رو دعوت کردن و من به تائییوان رفتم...
و یک اپرا نوشتم...
اپرای شانجیبانگ برای استان شاشی.
گروه اپرای پکن.
وقتی که متوجه شدن من رهبری بلدم...
مخفیانه صحبت کردیم.
ازشون خواستم که من رو منتقل کنن.
حاضر بودم هر جایی بودن!
گفتن که نگران نباشم و بهش رسیدگی میکنن.
اینطوری بود که فرار کردم.
به مدت یک سال مثل یک ولگرد اطراف شانشی بودن...
مثل یک سگ...
توی کلبه باربرها میخوابیدم...
در خانه اپرا.
گروه رقص و تئاتر از تواناییهای من خبر داشتن...
ولی هیچکدوم استخدامم نکردن.
باید مثل یک سگ با ترس زندگی میکردم!
ترس از رنگ قرمز پیدا کردم.
توی خوابم حرف میزدم.
اگر عکسی از رهبری از حزب میدیدم...
بدنم شروع به لرزیدن میکرد.
گاهیاوقات با دیدن هرکس...
هر انسانی...
بعد اون به مدت دههها توی خواب حرف میزدم.
تا الان، این دو سال اخیر...
با همسرم در کنارم.
من 86 سال سن دارم.
اون درمانی که توی دهه سوم زندگی تجربه کردم...
تا ابد باعث شد کابوس ببیسنم.
و خواهر بزرگترم.
اون.
عقلش رو از دست داد.
سال 1957 بهش اتهام راستگرا بودن زدن...
و به سه سال کار سخت در سینکیانگ محکوم شد...
بعد هم آزاد شد. ولی تحت مراقبت دائمی.
تا هنگام مرگش همچنان روح میدید.
برادرم سال 1961 از گرسنگی مرد...
در سه سال «بلای طبیعی».
من تنها کسی هستم که زنده موند.
پس اون تجربه زندانی بودن در سال 1968...
باعث الهام...
اولین جنبش سومین سمفونیم در 1989 شد.
مردم چین رو به چشم صفهایی طولانی از زندانیها دیدم...
که پایان نداشتند.
بعد کشتارگاه و نغمه دیوانه آمد.
روانی شده بودم!
مثل خیلیهای دیگه روانی شدم...
یه سری خودکشی کردن.
وحشت از اعترافات اجباری.
کابوس بود.
دائما خودت رو انکار میکردی...
التماس میکردی، ولی امکان بخشش وجود نداشت.
کلی دفتر قطور...
از اعتراف برای بازرسی پر میکردی.
واسه همین اسم سومین جنبش رو گذاشتم «نغمهی دیوانه».
آثار من مملو از دیوانههاست.
ذهنهایی که به فروپاشی نزدیک هستن.
در پنجمین اثر...
مضمون دیوانگیه.
سومین اثر چهار جنبش داره.
اولی بیانگر اسارته.
من مردم چین رو به صورت صفی از متهمان دیدم...
راهپیماییای به سمت وحشیگری...
بدون سر و صدا...
غل و زنجیر شده با چهرههایی تار و خاکستری...
که بی سر و صدا در منظره متروک قدم میزنن.
اون تصاویر هرگز از ذهنم بیرون نرفت.
مثل متهم در اولین جنبش.
برای دومین جنبش...
صحنهای از کشتارگاه رو انتخاب کردم.
اقدامی بزرگ به شکل سرکوبی مسلحانه.
اون روز من در میدان بودم.
حدود ساعت یازده، بلندگوها با صدایی بلند هشدار دادن.
دوچرخهام رو برداشتم و به خونه رفتم.
یعنی اونجا نبودم که شاهد باشم.
ولی صحنه رو تصور کردم...
و توی موسیقیم بیانش کردم.
ارتش پیشروی میکرد و تصرف میکرد...
و جلوی تانکهاشون...
مردم متفرق میشدن و میدویدن.
به وضوحی که انگار خودم شاهد این صحنه بودم.
بعدها در اشعار لی روئی خوندم...
که اون قتلعام رو...
درست مثل تصوراتم تشریح کرده.
دومین جنبشم بیانگر یک حمام خونه.
سومیش یک آداجیوست.
مردمی که روانی شدن.
سکوتی مرگبار.
و سپس نغمهی وحشتناک دیوانه.
چه صدایی داشته باشه؟ دیوانه که نغمه نداره.
عقلش رو از دست داده.
در سکوت اشک و خون میریزه.
برف بدون صدا از آسمان میباره.
خون بیصدا روی زمین جاریه.
همهچیز بدون صدا حرکت میکنه. برف و خون.
صحنه به این شکله.
انگار که میخوای گریه کنی، ولی اشکی نمیاد.
دیوانه شروع میکنه به آواز خواندن.
صدایی یکنواخت و ثابت.
جنبش سوم اینطوره.
و بعد جنبش چهارم.
یک خروش بزرگ و معروف.
جمعیتی گسترده و جوشان...
موجی باشکوه و تپنده.
دو بار با جمعیت میدان حرف زدم.
من رو بلند کردن و روی کالسکه گذاشتن...
بهم یه بطری دادن که خالی بود.
فریاد زدن که به سلامتی پیروزی خطبهای بگم!
چقدر ناگهان نبض و تنفس ملت رو احساس کردم!
پس جنبش چهارم صحنهای از جمعیتی عظیمه.
ولی در آخر به زندانی برمیگرده.
چون آیندهای نمیبینم.
به عنوان یه نویسنده نمیتونم به ملت امید واهی بدم!
آیندهای درخشان رو نقاشی کنم؟
من که آینده درخشانی نمیبینم!
به ملت قصه خیالی بفروشم؟
هرگز!
در سال 1991 شوروی سقوط کرد. حزب از بین رفت!
رویدادی تاریخی بود!
خبری محشر!
در چین حق نظر دادن نداشتیم.
گفتم قبوله. با زبان موسیقی سخن میگم.
من دید خودم از تاریخ قرن بیستم رو داشتم.
دیدم با دولت متفاوت بود.
میتونم بهتون بگم.
کمونیسم در قرن بیستم...
به عنوان عقیدهای مشتاقانه و محبوب شروع میشه...
و با خیانتی بیرحمانه به پایان میرسه.
از دید من اینه.
پس وقتی که شروع کردم به کار کردن روی سمفونی چهارمم...
خودم هم نمیدونستم که راجع به چی هستش.
امکان نداشت.
میشد که اسمش رو بذارم «بیعنوان»؟
قبول کردن.
برای اولین بار رها بودم.
عنوان و محدودیتی وجود نداشت.
میتونستم چیزی که دوست دارم رو خلق کنم.
با ضربی آهسته شروع شد.
آهسته و موقر.
درست مثل سمفونی سوم. اما با لحنی متفاوت.
خیلی جالب بود!
اولش فاجعه بزرگی بود!
همراه با فروپاشی کامل.
طرح کلی سمفونی چهارمم این بود.
مشکلاتش از اول نمایش شروع شد.
یک کمیسیون...
با کمی پشتیبانی دولتی بود.
زیاد نبود. هفتاد هزار یوآن.
پس کارم رو شروع کردم.
حین تمرین...
گفتم که عنوانی نداره. ولی...
در مورد موضوعش پرسیدن.
نباید جواب میدادم. گفتم که...
قرن بیستم رو پشت سر گذاشتیم.
وقایع تاریخیای رخ دادن.
دو جنگ جهانی.
میلیونها نفر مُردن.
اما همچنان پیشرفتهای بزرگی در علم و فناوری داشتیم.
هرچند برای من...
عظیمترین اتفاق قرن بیستم...
آرمان پرشور کمونیسم...
و خیانت بیرحمانهاش بود.
اشتیاقی پرشور و سپس طردی بیرحمانه.
همه شروع کردن به دست زدن!
مشخصا بیانات من گزارش شد.
و فورا ممنونالکار شدم.
مدیریت من رو فراخواند...
و توبیخم کرد.
بهم گفتند که...
آثار من چهار هدف اصلی رو نادیده میگیره!
پروژه لغو شد!
پیروی کنم و یا دستگیر بشم!
چرا کنسرتو پیانو بنویسم؟
از خشم محض!
به کنسرتو رود زرد اعتراض کردم.
اثری از «گروه چهارگانه» بود.
که برگرفته از کانتات شیان شینگهای بود. البته بهتره بگیم تغییر یافته بود...
و ادای احترامی به مقاومت ضد ژاپنی بود.
اثری زیبا.
بادهایی که زوزه میکشیدن... قشنگ بود.
اون رو تبدیل به سرودی برای مائو کردن!
جنبش چهارم ادغام شد. مشرق قرمز است...
و راهپیماییای بزرگ و بینالمللی.
همه برای بزرگی و جلال مائو تسهتونگ!
هیچ چیز دیگه اصلی نبود.
اون کنسرتو سرتاسر جهان...
توسط پیانو نوازهای متفاوتی اجرا شده.
باید باهال مخالفت میکردم.
اولین هدفم همین بود.
هدف دومم زنده کردن یاد لو هونگ ان بود...
معلم پیانوی سابقم که سال 1968 حزب بهش شلیک کرد.
قبل ورود به هنرستان در شانگهای باهاش درس میخوندم.
حدودا 19 یا 20 ساله بودم.
دائم با هم درس میخوندیم...
به کنسرتهاش میرفتم.
سال 1968 کشتنش.
اعدام با جوخه آتش...
بعد از یک محاکمه علنی بزرگ در میدان خلق.
ولی خبرهای وحشتناکش هرگز به گوش من نرسید.
در سال 1968 هنوز بازداشت بودم.
دههها بعد جزئیاتش رو فهمیدم.
میخواستم یک کنسرتو به افتخارش بنویسم.
حدود سالهای 1971 خبر داشتم، ولی میترسیدم چیزی بنویسم.
جزئیاتش سال 2004 به گوشم رسید.
پس تصمیمم...
بخاطر اون و قطعه رودخانه زرد تحریک شد.
دو هدف داشتم.
چطور میتونستم لو هونگ ان رو تشریح کنم؟
اون محکم و استوار بود.
توی زندان کتکش زدن...
فکش در رفت.
وقتی بهش شلیک کردن 49 سالش بود.
یک رهبر ارکستر...
و نمونه بارزی از روشنفکران شانگهای...
که بهشون شلیک شد.
یکی دیگر از دلایلم اون سالها...
این بود که 16 پروفسور هنرستان خودکشی کردن.
گو شنگین، پیانیست معروف...
همراه خانوادهاش با گاز خودکشی کرد.
لی کویژن هم با گاز خودکشی کرد.
خانواده یانگ. والدین ژائو ژئوسن.
همه خودکشی کردن.
خیلیهاشون رو شخصا میشناختم.
شکنجه چی؟
از همه بدتر علامتگذاری با آهن داغ و سرخ بود.
دودی که از گوشت سوخته بلند میشد!
از صدای زیر لرزش ویولن برای تولید صدای خسخس...
و زیلوفون برای...
تولید دود استفاده کردم.
با یک شیپور بزرگ. چوب و برنج...
که ابری مواج درست کنم.
شش ماه زمان برد...
که چیزهای مختلف رو امتحان کنم...
که سوختن گوشت رو در موسیقی شبیهسازی کنم.
بخش فاجعه سمفونی چهارمم این بود.
باید شکنجههای دیگه رو هم شبیهسازی میکردم.
کتک خوردن لو هونگ این.
چه چیزی میتونست این رو توضیح بده؟
تجربه کتک خوردن؟
به جنگل گراز وحشی از اپرای پکن فکر کردم...
یک شخصیتی توش هست، لین چونگ...
که توی سلول زندانش شلاق میخوره.
از جلوههای کوبهای اپرای پکن استفاده کردم...
کاملا بهش میاومد!
تونستم شکلی مدرن از صدا خلق کنم...
که رنج لو در زندان رو شبیهسازی کنه.
میخواستم میلههای زندان رو نشون بدم.
قفس آهنی!
از همون قالبها استفاده کردم...
برای زنجیرها...
نوتهای بم پیانو.
همه اینها...
برای شبیهسازی وحشت زنجیر شدن در زندان.
♪ من رو از کجا میشناسی؟ ♪
♪ پدرم رو هم میشناختی؟ ♪
♪ بله، پدرت رو میشناختم. ♪
♪ همونطور که همیشه تو رو میشناختم. ♪
♪ ولی انتقامی که به دنبالش هستم... ♪
♪ دلایل دیگری نیز دارد. ♪
♪ روحم همچنان زخمهای... ♪
♪ ضربات باستانی را حمل میکند... ♪
♪ ضرباتی به دست بقیه... ♪
♪ و یا به دست خودم. ♪
♪ ای انتقامجو... ♪
♪ درد یتیم و بیوه را احساس میکنی؟ ♪
♪ اشتیاق... ♪
♪ عدالت... ♪
♪ همهی این آرمانها... ♪
♪ که ما را از گذشته راهنمایی میکنند... ♪
♪ اکنون چیزی جز پایه نیستند... ♪
♪ سکههایی که الان بیارزش شدند. ♪
♪ انتقامی که به دنبالش هستم... ♪
♪ دلایل دیگری نیز دارد. ♪
♪ روحم همچنان زخمهای... ♪
♪ ضربات باستانی را حمل میکند... ♪
♪ ضرباتی به دست بقیه... ♪
♪ و یا به دست خودم. ♪
♪ برای عشق، برای عشق... ♪
♪ برای عشق، برای عشق! آها! ♪
♪ شمشیر کبود بر انقامجو و دشمنانش فرود آمد! ♪
♪ ظالم از ظالم پیروی میکند... ♪
♪ چند نفر را بر عرش خواهیم دید؟ ♪
♪ یکی عاشق شمشیر بود... ♪
♪ و تنها نیز نبود. ♪
♪ بر دو نفر ظلم شد. ♪ ♪ جزای دو نفر برای یک نفر... ♪
♪ ظالم خونخوار دیگری را به پایین کشیدند! ♪
«مترجم: «تارخ علیخانی
ارائه شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.