All language subtitles for Desperate.Housewives.S05E12.720p.WEB-DL.Rus.Eng

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian Download
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

W poprzednich odcinkach:

Został wykonany telefon.

Skarbie, gdzie jesteś?

Nie chcę ci mówić.

Jeśli Porter nie pokaże się w sądzie, stracimy restaurację!

Facet grozi, że zabije twojego syna, a ty tym się martwisz?

I kiedy jeden romans zakwitł,

inny...

- Byłeś już żonaty? - Ona nie żyje.

Masz się wynieść z mojego domu.

...usechł.

Mike Delfino musi zapłacić za to, że mi was odebrał.

Chcę, żeby stracił to, co ja straciłem.

David Williams przebył długą podróż.

I chociaż zaczęła się ona kilka lat temu,

pamiętał każdy jej krok...

Kiedy wyszedł ze swojego domu,

i spotkał policjanta, który powiedział mu o wypadku samochodowym.

Kiedy wbiegł do szpitala,

gdzie powiedziano mu,

że jego żona i córka zmarły.

Nie! Nie! Puście mnie!

Kiedy zabrano go do ośrodka psychiatrycznego,

po załamaniu nerwowym.

Kiedy wszedł do hotelu, kilka tygodni po tym jak go wypisano,

i wpadł na...

piękną blondynkę.

Kiedy szedł do ołtarza z kobietą, która, jak się okazało,

mieszkała kiedyś na tej samej ulicy, co człowiek...

który zabił jego rodzinę.

Ale jego żona była teraz nieszczęśliwa,

i Dave Williams martwił się,

że jego marzenie o zemście zostało zniszczone.

Na szczęście dla Dave'a,

przeznaczenie miało poczynić własne kroki.

Hej, Dave!

Co się dzieje?

Pokłóciłem się z Edie.

Rozumiem, że dajesz jej czas, żeby ochłonęła?

Nie, raczej szukam miejsca, w którym mógłbym się zatrzymać,

podczas gdy ona szuka adwokata.

O rany...

Chciałbym powiedzieć coś pomocnego, ale przychodzi mi na myśl tylko "do kitu".

Owszem.

Więc, dokąd idziesz?

Jest taka ładna noc, że pomyślałem,

że przejdę się do tego motelu przy drodze międzystanowej.

Mogę popatrzeć sobie w gwiazdy, kiedy moje życie się rozpada.

Robi się późno, więc...

Hej, może zamieszkasz u mnie?

Naprawdę?

Nie chciałbym się narzucać.

Dave, uratowałeś mi życie.

Jestem twoim dłużnikiem.

Teraz, kiedy o tym wspomniałeś,

chyba masz rację.

Wejdź.

I tak po prostu,

marzenie o zemście Dave'a zostało uratowane.

Prowadź, współlokatorze.

I zaczął czuć, że jego długa podróż...

niedługo się skończy.

Tłumaczenie i synchro: ParanojaA

O godzinie 9:02 następnego ranka,

Edie Williams zaczęła dzwonić do przyjaciółek, żeby je powiadomić,

że przydarzyło jej się coś upokarzającego.

Przed 9:06,

jej przyjaciółki przyszły, żeby usłyszeć...

soczyste szczegóły.

Więc był wcześniej żonaty.

Nie wyrzuca się mężczyzny za to.

Nie.

Ale wyrzuca się za to, że nigdy o tym nie wspomniał.

A szczególnie, kiedy ja wyłożyłam mu szczegóły całej mojej przeszłości.

Z naciskiem na słowo "wyłożyć".

Dokładnie. Gaby to rozumie.

Może byli ze sobą krótko,

i nic dla niego nie znaczyła.

Wątpię, skoro snuł się po domu, mamrocząc do jej ducha.

Wiesz, co by ci dobrze zrobiło? Powinnyśmy pojechać na weekend do spa.

Tak! Zróbmy to.

Doceniam ofertę,

ale myślę, że poczuję się lepiej, kiedy zatracę się w pracy.

Może mogłabym ci pomóc.

Mogłabyś wynająć komuś mój dom?

Co?

Jackson dostał pracę nauczyciela w collegu w Riverton, i...

jadę z nim.

Czekaj, przeprowadzasz się?

Wiem, że to nagłe, ale czuję się z tym naprawdę dobrze.

I to tylko dwie godziny drogi stąd,

więc praktycznie, nadal będziemy sąsiadkami.

Bardzo się cieszę z twojego szczęścia, ale będzie nam ciebie brakowało.

Nie przejmuj się nami. Jackson jest wspaniały.

Podjęłaś dobrą decyzję.

Absolutnie.

Chodź tu!

Hej!

Kiedy tu skończysz, chcesz skosić też mój trawnik?

Pomyślałem, że skoro Mike pozwala mi tu mieszkać,

przynajmniej tyle mogę zrobić.

To bardzo miłe.

I odważne.

Mike jest bardzo dumny ze swojego ogródka.

- Tak. - Popatrz na te róże.

Zawsze, kiedy tędy przechodzę, chcę którąś ukraść.

- Zetnę ci jedną. - Nie. Nie mogłabym.

Nie spodobałoby mu się to.

Hej.

Co słychać?

Niewiele.

Dzwoniła Dylan.

Jej mąż ma coraz więcej wyjazdów służbowych,

a ona nie ma nikogo, kto pomógłby jej przy dziecku.

Próbuje mnie namówić na przeprowadzkę do Baltimore.

I co ty na to?

Powiedziałam, że się zastanowię.

A ty uważasz, że powinnam jechać?

Ona potrzebuje twojej pomocy.

Chyba powinnaś jej pomóc.

Nie wiem, czy jej potrzebuje. Szczerze mówiąc...

Myślę, że jest po prostu samotna.

Oczywiście...

byłoby miło być blisko niej.

Ale czy to dobry powód, żeby kończyć całe moje życie tutaj?

Jak uważasz?

Nie jestem pewien. To twoja decyzja.

Wiem. Po prostu...

Pomyślałam, że będziesz miał jakąś opinię.

Cholerka. Czekam na telefon od dostawcy.

Porozmawiamy później.

Z drugiej strony...

Jestem pewna, że nawet nie zauważy, że zniknęła.

Oczywiście, tak ukształtowany teren

będzie wymagał lepszego systemu nawadniającego,

czym chętnie się zajmę.

Bree, kupiłaś nam dom. Nie możemy pozwolić, żebyś robiła też to wszystko.

Nonsens! To mała cena za upiększenie waszego domu.

Nalegam.

Tak!

Będzie tu jutro.

Orson, uspokój się!

Niemożliwe!

Niedługo ja, mistrz grillowania,

ochrzczę całkiem nowy grill.

Bardzo się cieszysz z powodu tego grilla.

To coś więcej niż grill, młody człowieku.

To sprzęt z turbodoładowanem.

To ruszt o mocy 122 tysięcy jednostek BTU.

Uważajcie, krówki!

Myślisz, że ty jesteś podekscytowany?

Wyobraź sobie sprzedawcę, który cię na niego naciągnął.

Bree, dobiłem świetnego targu.

Tylko tak uważa,

bo sprzedawca dorzucił mu tą czapeczkę z napisem "pocałuj kucharza".

I widelec rozpoznający temperaturę.

- Brzmi nieźle. - Tak.

Nie zachęcaj go!

Orson jest okropnym negocjatorem.

Nie spotkał jeszcze ceny, która by mu się nie spodobała.

- Bree, to... - To prawda.

Jest powód, dla którego dilerzy samochodów przysyłają ci kosz z owocami w każde Święta.

A teraz ucisz się.

Bree, mogłabyś tego nie robić?

Czego?

Po prostu...

Kiedy mówisz tak do swojego męża,

to mnie naprawdę irytuje.

Moja mama kiedyś tak robiła, i przez to...

mój tata odszedł.

Myślę, że miał już dość bycia wykastrowanym.

Wspomniałem już, że z tyłu ma rożen?

Co dokładnie mówisz, Alex?

Mówię, że jeśli chcesz być nieuprzejma dla swojego męża,

to mogłabyś tego nie robić w mojej obecności?

Więc, rożen, co?

Tak. Dobry do kurczaków...

rolad wołowych, jagnięciny.

To tak zaawansowana technika, że pewnie mógłbym gotować na nim zupę.

Przykro mi. Tatuś musi pracować.

Carlos, co się dzieje? Spóźnisz się na samolot.

Są zmartwione. Nie są przyzwyczajone do tego, że nie mnie nie ma.

Na miłość boską, dziewczynki.

Przecież nie jedzie na wojnę. Wróci jutro.

Dlaczego tatuś nie może pracować tutaj?

Bo tatuś ma nową pracę, która da nam dużo pieniędzy.

Nie potrzebujemy dużo pieniędzy.

Hej, co mówiłam o używaniu takiego języka?

Słuchajcie, dziewczynki...

Tatuś wróci do domu jutro, w samą porę na obiad.

Możecie do mnie dzwonić, kiedy tylko chcecie.

Dobrze?

A najlepsze jest to,

że możecie spędzić cały dzień tylko z mamusią!

Witam, panie Fishman.

Wchodzę. Uwaga na kółka.

Rany, musieliście położyć tu ten dywanik, co?

Wszystko w porządku?

Chodzi o pani cholernego syna.

- Portera? - A skąd mam wiedzieć, do cholery?

Ma rude włosy,

i twarz, którą chce się trzepnąć,

i doprowadza moją siostrę do szału!

- O czym pan mówi? - O domu opieki.

Pani syn mieszka w pokoju pani matki.

Co?!

Muriel myślała, że przyjechał w odwiedziny,

ale jest tam już od tygodnia.

A zasady są jasne.

Żadnych odwiedzin po zmroku.

Tom, wiem gdzie jest Porter. Ukrywa się u mojej matki.

Akurat. Nie ukrywa się. On tam mieszka.

I nawet ukradł mojej siostrze sok pomarańczowy.

Zajmę się tym. Dziękuję.

Zadzwoń do Boba. Powiedz mu, że możemy przyjść jutro na przesłuchanie.

Nikt nie może spać, bo jego telewizor wydziera się przez całą noc.

Słuchaj, Tom, nie mogę teraz rozmawiać. Po prostu zadzwoń do Boba.

Jadę tam teraz. Dobrze. Pa.

Parker, wrócę za godzinę.

Panie Fishman, bardzo panu dziękuję.

Nie stój tak.

Zrób mi kanapkę!

Jeszcze jedna rzecz.

Mogłabyś sprawdzić, czy posprzątali piwnicę?

Tak, kiedy ostatnio tam zeszliśmy, była wypełniona zapleśniałymi pudłami.

Zajmę się tym.

Nie ma nic gorszego od przebywania wśród starych rupieci.

Edie!

Trafny przykład.

Edie?

Edie!

Nie słyszysz mnie?

Tak, słyszałam cię. Myślisz, że dlaczego nie stanęłam?

Wygląda na to, że listonosz znowu zamienił naszą pocztę.

Masz moją?

Tak. Leży w moich śmieciach.

Przyjdź i wyciągnij ją sobie, kiedy tylko chcesz.

Co z tobą?

Zaprosiłam was do siebie dzisiaj rano,

bo chciałam się podzielić ważną sprawą, że wyrzuciłam męża z domu,

a ty wtrąciłaś się z tym swoim:

"Ja i Jackson przeprowadzamy się do bajkowego pałacu".

Przepraszam.

Myślałam, że dałyśmy twojemu rozstaniu 3 sekundy szoku, na jaki zasługiwało.

- Wynoś się stąd. - Chętnie.

Co zrobiłaś?

Nic. Są zamknięte.

Masz klucz?

W torebce.

Którą zostawiłam w kuchni.

Czy ktoś wie, że tu jesteś?

Nie.

Hej!

- Pomocy! - Niech mi ktoś pomoże!

Zabierzcie mnie stąd!

Juanita, czas na kąpiel.

Oglądam film.

Widziałaś go sto razy.

Ona zgubi buta, książę go znajdzie, i koniec historii. Idziemy.

Pójdę, kiedy będę gotowa.

- Hej, jeszcze się nie skończyło! - Dla ciebie się skończyło. Wstawaj!

Juanita Solis, nie żartuję.

Dobra. Dość tego.

Juanita.

Jeśli myślisz, że nie zaciągnę cię do łazienki, to jesteś w błędzie!

- Nie dasz rady. - Owszem, dam.

Mój gniew napędza mnie w sposób, jakiego nie jesteś w stanie sobie wyobrazić.

Co się stało?

Mój gniew musi złapać oddech.

W porządku.

W porządku.

Jestem gotowa zapomnieć o tym całym incydencie,

jeśli w tej chwili pójdziesz i wskoczysz do wanny.

Co ty na to?

Zetrę ci tą zadowoloną minę z twarzy.

Moje plecy!

Gdzie on jest?

Przepraszam, czy my się znamy?

Zaraz...

Jesteś tą dziewczyną, która mnie tu wsadziła 3 lata temu.

Wpadasz w każde Święta, i patrzysz na zegarek,

kiedy ja odpakowuję skarpetki, które kupujesz mi po drodze.

Wiesz, co się działo z Porterem? Wiesz o pożarze? O aresztowaniu?

Tak. Czytam gazety.

Wszyscy mu bardzo współczują.

Nie, nie. Mamy świetnego prawnika.

Uważa, że może doprowadzić do umorzenia sprawy.

Naprawdę? Nie wiedziałam o tym.

Porter! Wyłaź spod łóżka!

Mama przyszła się tobą zająć!

Tak jak zajęła się mną.

W porządku. Wiem, że jesteś wściekła.

Wiem, że mamy wiele do wyjaśnienia między nami.

Ale nie przenoś nienawiści do mnie na swojego wnuka.

A teraz mów, gdzie on jest?

Jest bezpieczny.

Słyszałam, że Muriel Fishman podkablowała mnie do swojego brata,

więc dopilnowałam, żeby Porter się zmył.

Mamo...

To jest niewłaściwe.

Proszę.

Do kitu jest czuć się bezsilną, prawda, Lynette?

Proszę, pomocy!

Proszę!

O rany.

Zaczynam widzieć bardzo nieprzyjemny obraz tego jaka jesteś w sypialni.

Spójrz prawdzie w oczy, Mayer. Utknęłyśmy.

Muszę stąd wyjść.

Miałam się spotkać z firmą od przeprowadzek.

Co?

Mów dalej o tym jak wyjedziesz i będziesz z Jacksonem.

Słyszałam, że dzięki głupocie czas leci szybciej.

Więc teraz, to, że chcę być z mężczyzną, którego kocham, jest głupie?

I słabe, i żałosne, i...

dość zabawne.

Ale jednej rzeczy nie można o tym powiedzieć, Mayer.

Jest nią "nieoczekiwane".

Do czego zmierzasz?

Czy kiedykolwiek w życiu byłaś bez mężczyzny?

Oczywiście, że tak.

- Kiedy? - Nie wiem. Nie jestem pewna.

Co robisz?

Robię kalendarz.

Edie.

Daj spokój. Mamy mnóstwo czasu,

a zakładam, że nie chcesz się migdalić, więc...

Pierwszy chłopak?

Todd Shaffer. Miałam 14 lat.

I dlaczego ty i seksowny Toddy zerwaliście?

Rzucił mnie na lekcji matematyki.

I ile czasu minęło zanim zaczęłaś spotykać się z kimś innym?

To głupie ćwiczenie. Odmawiam...

Kiedy to było?

Lunch. Podczas lunchu.

Wiesz, jestem dzisiaj dość podniecony.

Może się trochę pokochamy?

Mamy 15 minut przed wiadomościami. Dlaczego nie?

Nadal nie mogę zapomnieć o tym, jak zachował się Alex dziś rano.

"Wykastrowany". Nigdy nie słyszałam takiej bzdury.

Nie uważasz?

Uważam, że sposób, w jaki Alex to ujął, był niestosowny.

Ale?

Ale nie powiedziałbym, że to bzdura.

Czasem potrafisz być trudna.

"Trudna"?

Nie takiego słowa bym użyła, żeby się opisać.

Nikt cię nie wini, Bree.

Prowadzisz firmę. Musisz wzbudzać respekt.

Czasami to nic dziwnego, że przenosisz to do życia osobistego.

Nie uważam, że tak robię.

Wiem o tym.

Nie warto się o to złościć.

Andrew i ja przywykliśmy do tego,

i jestem pewien, że z czasem Alex też do tego przywyknie.

A teraz...

Przejdźmy do przyjemniejszych rzeczy.

Chociaż to moja kolej,

nie mam nic przeciwko, jeśli będziesz na górze.

Chyba zapomniałyśmy o jednym.

Nie spotykałaś się z kimś, po tym jak ukradłaś mi Karla?

Z Ronem. Z doktorem Ronem.

Skończyłyśmy?

Tak.

Oto historia twojego życia miłosnego.

Dowód na to, że nie potrafisz być szczęśliwa bez faceta.

To nie jest dowód na nic.

Siedmiu chłopaków w liceum i na studiach,

tylko...

41 samotnych dni.

Co ci to mówi?

Że miałam kiepskie oceny?

To wołanie o pomoc, Mayer.

I nie robi się o wiele lepiej przez długi czas twojej dorosłości.

Hej, byłam sama przez kilka miesięcy po Karlu,

i po Mike'u.

Ale nie z wyboru.

Rzucili cię.

Wiem.

Trudno jest spojrzeć w lustro.

A ty kiedyś spojrzałaś w swoje lustro, Edie?

Jesteś znana z liczby facetów, których zdobyłaś.

Dziękuję.

To nie jest komplement, ty szmato!

Dobra, nie będę słuchała rad w sprawach związków

od kobiety, która była z...

Ile to było? Z ponad tysiącem mężczyzn?

Dobrze, to prawda. Dobrze się bawiłam w latach 80-tych.

Ale różnica jest taka,

że ja zdobywam mężczyzn, bo ich pragnę.

Ty za nimi ganiasz, bo ich potrzebujesz.

To nie jest duża różnica.

Owszem, jest.

Masz pustkę w sercu,

którą może wypełnić tylko para spodni.

Spójrz prawdzie w oczy, Mayer.

Jesteś słaba.

Portera tam nie było.

A ona nie chce mi powiedzieć gdzie jest.

Powiedziałaś jej, że on może trafić do więzienia?

Oczywiście, że tak.

Lynette, jesteś zdenerwowana. Rozłącz się i przyjedź do domu.

Jest na mnie taka zła.

Nigdy nam nie powie gdzie on jest.

Szukamy Lynette Scavo.

Już sprawdzam.

To wszystko moja wina.

Była taka zdenerwowana, kiedy ode mnie wyszła.

Nie znalazłam Lynette Scavo.

O mój Boże. Czy to znaczy, że ona nie żyje?

Nie.

Nie.

To znaczy, że przechytrzyła swoją mamę.

Mój Boże, Porter, tak bardzo za tobą tęskniliśmy.

Nie rozumiem. Myślałem, że miałaś wypadek.

Nie, skarbie.

Jechałam do domu zeszłej nocy, rozmawiając z twoim tatą przez telefon,

i dwa samochody przede mną miały wypadek.

I pomyślałam: "Cholera, to mogłam być ja."

A potem pomyślałam:

"To mogłabym być ja."

Bardzo mnie przestraszyłaś.

Przykro nam, ale musieliśmy cię odzyskać. Musisz być w sądzie przed piątą.

Nie! Nie chcę iść do więzienia.

Porter, posłuchaj mnie. Bob rozmawiał z sędzią.

Uważa, że może ich skłonić do wycofania oskarżenia.

Nie wiem, czy powinienem ci wierzyć.

Będziesz musiał.

W porządku.

Świetnie. Chodź. Idziemy.

To, co zrobiłaś było straszne, Lynette.

Myślałam, że nie żyjesz.

Tak, cóż mogę ci powiedzieć?

Uczyłam się od najlepszych.

Celia! Juanita!

Nie będę was znowu prosiła, żebyście pozbierały te ubrania!

Macie to zrobić zanim doliczę do trzech!

Jeden...

Dwa...

Trzy!

Słyszycie mnie, prawda?

Tak!

Dobra, wystarczy tego! Dzwonię do waszego ojca!

Teraz wam się dostanie!

On się z wami policzy! Poleje się krew!

Hej, skarbie. Co jest?

Chodzi o twoje dzieci. Nie mogę nad nimi zapanować.

Co?

Teraz, kiedy wróciłeś do pracy, one mnie nie słuchają.

Wiedzą, że nie ma cię w pokoju obok, i się z nimi nie rozprawisz. Pomóż mi!

Jak? Jestem na spotkaniu.

W porządku.

Przełączę cię na głośnik, i masz na nie nawrzeszczeć.

Jestem z klientami. Nie mam na to czasu.

- Ale... - Muszę kończyć!

Carlos?

Carlos!

Chyba się rozłączył, mamusiu.

Przyniesiesz nam lemoniadę?

- Cześć, Mike. - Hej, przepraszam za spóźnienie.

Gdzie jest Katherine?

Boli ją głowa. Żałuje, że nie mogła przyjść.

- Mogę wziąć sobie piwo? - Tak. Jest w kuchni.

Piwo to niezły pomysł. Chyba też sobie wezmę.

Przepraszam.

Więc...

Katherine nie czuje się dobrze, co?

Tak.

Tak, i myślę, że może też być trochę na mnie obrażona.

Przez tą sprawę z Baltimore?

Nie chodzi o to, że chcę, żeby jechała,

bo nie chcę.

To dlaczego jej tego nie powiesz?

Nie chcę wchodzić pomiędzy nią, a jej córkę.

Nie wspominając o wnuku.

Myślałem, że to dlatego...

Nie wiem.

Może nadal myślisz o swojej byłej żonie.

Susan?

Nie.

Nie, to już skończone.

Jesteś pewien?

Większość facetów, z którymi rozmawiam, mówi, że tak naprawdę zakochują się tylko raz.

I nawet, jeśli to nie wyjdzie,

przez resztę swojego życia myślą o tej, którą stracili.

Zawsze się zastanawiałem, czy tak się czujesz w związku z Susan.

Dlaczego miałbyś się nad tym zastanawiać?

Nie wiem.

Jesteś moim przyjacielem.

Troszczę się o ciebie.

Nie.

W zasadzie, Dave,

myślę, że chyba zakochuję się w Katherine.

Użyłeś słowa na "k"?

Nieźle! Nie wiedziałem, że to aż tak poważne.

Mówiąc szczerze,

nie czułem tego, dopóki nie powiedziała, że może wyjechać.

Gdzie są nasi goście?

Jedzenie wystygnie.

Pójdę ich poszukać.

I przynieś sos do steków.

Nie będziesz potrzebowała żadnego sosu do tych pyszności.

Są idealnie doprawione.

Przynieś go.

Nie ma sensu czekać. Jedzcie.

Ojej.

Są przypalone?

Nie, są dobrze przypieczone. Takie jak lubię.

Bree, jak uważasz?

Naprawdę nie mogę powiedzieć.

Nie możesz powiedzieć czy twoje mięso jest przypalone?

Nie. Nie chciałabym nikogo denerwować.

Nie martw się. Nie zdenerwujesz mnie.

Chyba nie mówiła o tobie.

Po prostu grillowanie to takie męskie zajęcie.

Jeśli zasugeruję, że Orsonowi nie udało się zrobić idealnego steku,

możesz to uznać za kolejny przykład kastracji.

Rozumiem. Nie odpuścisz, co?

Z tego, co wiem, powiedzenie Orsonowi, że jego stek smakuje jak węgiel,

mogłoby pozbawić go jąder.

Wiesz, Bree, możesz dowieść swojej racji będąc miłą.

Wiesz, co jeszcze byłoby miłe, Alex?

Okazanie wdzięczności, kiedy ludzie byli hojni wobec ciebie.

Nie słuchaj jej, Alex. Nie jest na ciebie zła.

Jest zła na mnie. I na mięso.

Wdzięczność? Co masz przez to na myśli?

Kupiłam ci dom.

Mógłbyś okazać mi trochę szacunku.

Poważnie? Mówisz teraz o domu?

Dlaczego nie? To był wielki gest z mojej strony.

Tak, i najwyraźniej razem z nim pojawiają się zobowiązania.

Jeśli przez "zobowiązania"

masz na myśli, że nie pozwolę, żebyś był dla mnie nieuprzejmy w moim własnym domu,

to tak.

Wiesz co?

Chyba będę musiał umniejszyć twój wielki gest.

Zatrzymaj dom.

Co się stało?

Orson przypalił steki.

Susan, po czym można poznać, że pikle są zepsute?

A co tam? Wystrzelę sobie tym w czoło.

Zapomnij.

Wolałabym głodować przez dzień lub dwa.

Po tym czasie byłabyś już martwa,

i mogłabym wykorzystać twoje szczątki jako źródło protein.

Daj spokój. To było śmieszne.

Wiesz...

Może naprawdę czuję się niekompletna bez mężczyzny.

Ale...

nie zamieniłabym się z tobą za nic. Chcesz wiedzieć dlaczego?

Nie, ale jestem uwięziona, więc ulżyj sobie.

Przez to jak ich traktujesz.

Są jak chusteczki.

Użyjesz jednego, a potem go wyrzucasz,

i przechodzisz do następnego.

Ja przynajmniej szukam czegoś prawdziwego.

Więc uważasz, że te bzdury o szczęśliwym zakończeniu,

w które wierzysz, są prawdziwe?

Proszę.

Wiem, jacy naprawdę są faceci.

Naprawdę?

Kiedy miałam 16 lat, mój tata miał romans

z kobietą, która miała 10-letnią córkę.

I pewnego dnia, powiedział mi i mojej mamie,

że zostawia nas dla nich.

O mój Boże.

Nie przerywaj.

Tydzień później przyszedł do domu po swoje rzeczy,

i moja mama nie chciała go widzieć, więc poszłyśmy do kina.

Miałam wtedy kolekcję figurek koni.

Plastikowe, szklane, ceramiczne. Setki figurek.

W każdym razie,

wróciłyśmy z kina,

i mój tata zabrał już swoje rzeczy, więc...

poszłam do swojej sypialni,

i coś było tam inaczej.

I zdałam sobie sprawę,

że zniknęły wszystkie moje koniki.

Moja mama zadzwoniła do taty i zrobiła mu awanturę,

a on powiedział tylko, że byłam już na nie za duża,

i że córka jego dziewczyny

bardziej je doceni.

Uwierzysz w to? Co za palant.

O Boże. Płaczesz?

Po prostu...

Teraz rozumiem.

Co rozumiesz?

Przez te wszystkie lata osądzałam cię,

a to nie jest twoja wina.

Chodź tu.

Jesteś taka przez swojego ojca.

Edie, co jest, do cholery?!

Nie rób mi psychoanalizy, głupia!

Próbowałam ci tylko powiedzieć, jak samolubni są mężczyźni.

A ja próbowałam być miła,

i wybaczyć ci to, że jesteś taką zdzirą!

Edie!

Dobrze, dziewczynki. Pozbierajcie zabawki i włóżcie je do kosza przed obiadem.

Obiad będzie za dwie godziny.

Hej!

Mam już dość waszych fochów. Pozbierajcie te zabawki!

Nie!

W porządku, Juanita. Co tu się dzieje?

Dlaczego jesteś taka trudna?

Kiedy tatuś prosi cię, żebyś coś zrobiła, po prostu to robisz.

To dlatego, że tatusia kocham bardziej.

W porządku.

Wszystko dobrze, pani Solis?

Tak.

Chodzi o moje dzieci.

Naprawdę wiedzą, jak mnie wkurzyć.

Tak.

Też mam w domu takie potwory.

Kluczem jest to, że musi pani być większym potworem.

Niestety,

one się mnie nie boją.

To niedobrze.

Strach jest podstawą dobrego rodzicielstwa.

Musi pani poćwiczyć głos.

Dokończ te brokuły!

Widzi pani jak to działa?

Tak. Jest bardzo efektywne.

Hej, masz wolne 15 minut?

No już! Szybciej! Szybciej! Szybciej!

Chcę zobaczyć, że to miejsce lśni!

Mamusiu!

Nic nie poradzę, dziewczynki.

Wydało się, że jesteście nieposłuszne, i przysłali nam Reggiego.

Kto przysłał Reggiego?

Wiem, jak bardzo go kochacie, ale...

zrobił to wasz tatuś.

Koniec pogawędek. Ruchy! Ruchy!

Kiedy skończą, mam je zagonić do odkurzania?

- Jeśli nie masz nic przeciwko. - Nie.

Zgadnij.

Daj spokój, Edie. Przecież cię przeprosiłam.

Zgadnij!

Lipiec?

Źle. Marzec!

Jesteś w tym kiepska.

Zgadnij.

Hej, pani Williams. Nie wiedziałem, że pani tu jest.

Dzięki Bogu! Byłyśmy tu zamknięte przez całą noc.

Naprawdę?

Więc dobrze, że przyszedłem sprawdzić pułapki na szczury.

Cieszę się, że przypomniałam sobie o nich dopiero teraz.

Mayer?

Byłabym ci wdzięczna,

gdybyś nie rozpowiadała o czym tu rozmawiałyśmy.

Nie miałam takiego zamiaru.

To dobrze, bo wszystkiemu zaprzeczę, jeśli komuś powiesz.

Nie powiem.

I zabiję cię.

Do widzenia, Edie.

Przyniosę ci pocztę, kiedy przyjdę do domu.

Dzięki.

Cześć, mamo.

Przyszłam, żeby ci powiedzieć, że sędzia umorzył sprawę Portera z braku dowodów.

Czyż to nie wspaniale?

Mamo...

Nie umieściłam cię tu, żeby cię ukarać.

Nie miałam wyboru.

- Miałaś wybór. - Nie, nie miałam.

Od śmierci Glena, nie dało się nad tobą zapanować.

To prawda. Przepuściłaś wszystkie pieniądze w Vegas.

Zaczęłaś znowu pić.

Ile razy przychodziłam do twojego mieszkania,

i znajdowałam cię śpiącą na sofie z papierosem w ustach?

Nie, nie będę przepraszała za umieszczenie cię tutaj.

Zrobiłam to, bo cię kocham.

To dlaczego mnie nie odwiedzasz?

To nie jest zbyt przyjemne.

Wiem, trochę krzyczę.

Rzucę kilka przekleństw w twoją stronę.

Wielkie rzeczy!

Ostatnim razem, kiedy tu byłam, rzuciłaś we mnie puddingiem.

Jestem rozzłoszczoną starą kobietą, Lynette!

Czego się spodziewałaś?

Mam pewien pomysł. Przestań się złościć.

Jak?

Nie mogę się tu z nikim zaprzyjaźnić, żeby 5 minut później nie padł po wylewie.

Czuję się okropnie.

Za każdym razem, kiedy spojrzę w lustro, chce mi się krzyczeć.

Moja złość jest jedynym, co mi zostało, dziecko.

Jeśli ją sobie odpuszczę, to będzie koniec.

Wiem o tym.

Mecz się skończy.

Mecz się skończy, czy ci się to podoba czy nie.

Chciałabym być tu z tobą, nieważne ile czasu ci pozostało.

Ale żeby tak było, coś musi się zmienić.

Odwiedzałabyś mnie częściej?

Przynajmniej dwa razy w tygodniu.

I czasami przywoziłabym dzieci.

Chciałabym.

Wiesz, wyrosły na dobrych ludzi.

Od kogo się nauczyłaś jak być taką dobrą mamą?

Nie mam pojęcia.

Więc skoro już tu jesteś,

to może zostaniesz, i trochę porozmawiamy?

I wyjmij moją piersiówkę z szuflady.

Hej, nie mogę być miła, wyrozumiała i trzeźwa w tym samym czasie.

Hej.

Tatuś!

Tatuś!

Tęskniłem za wami.

Naprawdę pomagacie mamusi, co? To świetnie.

Ten przerażający facet powiedział nam, że musimy.

Nawet go nie znamy.

Zostawił ulotkę w skrzynce pocztowej,

a ty pozwalasz mu wychowywać swoje dzieci?

Hej, to ty mi powiedziałeś, żebym była kreatywna.

Nie to miałem na myśli!

Łatwo ci mówić.

Powiedziały mi, że kochają cię bardziej niż mnie.

A kiedy ja się nimi zajmowałem, mówiły, że ciebie kochają bardziej.

Naprawdę?

Więc nie czuj się zraniona,

i przestań prosić nieznajomych, żeby dyscyplinowali nasze dzieci.

Nie musiałabym, gdybyś ty to robił.

Więc chcesz, żebym pracował przez cały dzień,

wyjeżdżał w podróże służbowe,

a ten krótki czas z dziewczynkami, który mi zostanie,

mam spędzać krzycząc na nie?

Tylko przez pierwsze 15 minut, po tym jak wejdziesz do domu.

A potem będzie czas Carlosa.

Zapomnij! Właśnie tego chciałaś.

Zmusiłaś mnie, żebym przyjął tą pracę.

Po prostu chciałam, żebyśmy mieli normalne życie.

I wiesz co, skarbie?

Tata jest nieszczęśliwy w pracy.

Mama jest w domu z wrzeszczącymi dziećmi.

Masz normalne życie.

Jak dobrze. Wróciłeś.

Możemy porozmawiać?

Jeśli chodzi o pracę, to tak.

Jeśli chodzi o to, co stało się na grillu,

to nie.

W porządku. Więc, jako twój pracodawca, zarządzam 5-minutową przerwę,

podczas której będziemy mogli porozmawiać o chłopaku mojego syna,

i jego absurdalnej, przesadnej reakcji z dzisiejszego popołudnia.

Dość tego. Wychodzę.

Andrew, proszę. Byłeś tam. Alex to wszystko zaczął.

Musisz mu powiedzieć, żeby przestał mnie krytykować.

Nie będę się w to mieszał.

Jeśli masz problem z Alexem, to sama mu to powiedz.

Próbowałam. Nie chce mnie słuchać.

Nie miałaś na myśli, że nie chce być ci posłuszny?

Nie jest twoim synem.

Nie jest twoim mężem. Nie jest twoim pracownikiem.

Nie wszyscy muszą się ciebie słuchać.

Zrobię to jutro.

"Nie jedź".

Dostałam kwiaty.

Były od ciebie, tak?

Tak.

Mam tylko chwilę, i nie chcę wdawać się z tobą w żadną dyskusję.

To nie zajmie długo.

Nie chcę już się kłócić. Proszę, po prostu weź dom.

Nie wiem jak inaczej mam to powiedzieć...

To, co stało się wczoraj, znowu się powtórzy.

To nie będzie ostatni raz, kiedy się kłócimy, bo tacy jesteśmy.

Nie pogarszajmy tego, mieszkając obok siebie.

Alex...

Powiem ci coś, czego nie mówiłam nikomu.

Nie mówiłam tego Orsonowi ani Andrew,

ale powiem tobie.

Wiem, że się zmieniłam,

odkąd zaczęłam prowadzić firmę,

ale nie chciałam tego przyznać.

Patrzyłam jak staję się samolubna,

niecierpliwa i nieuprzejma.

Nigdy nie byłam typem człowieka, który toleruje głupców,

ale teraz wydaje się, że widzę głupców wszędzie.

I nie chcę być taka.

Potrzebuję kogoś, kto nie boi się odezwać.

Kto przywoła mnie do porządku, kiedy przekroczę granicę.

I bardzo bym chciała, żebyś był tą osobą.

Czy moja teściowa właśnie dała mi pozwolenie na krytykowanie jej?

Tak, dałam.

Szczęściarz ze mnie.

Edie.

Posłuchaj...

Nie podoba mi się to, że mnie okłamałeś.

Ale uważam, że to, co mamy, jest prawdziwe, i...

nie jestem gotowa, by to odrzucić.

Naprawdę?

I nie mów nikomu,

ale jestem w takim punkcie swojego życia, w którym...

przydałoby mi się szczęśliwe zakończenie.

Wezmę swoje rzeczy.

Halo?

Jackson, cześć. Masz chwilkę?

Jasne. Coś się stało?

Nie, nic się nie stało. Po prostu...

Musimy porozmawiać o tej przeprowadzce.

O godzinie 5:15 tego popołudnia,

Edie Williams zaczęła dzwonić do przyjaciółek,

żeby poinformować je, że jej mąż wrócił do domu.

Niestety, nie dodzwoniła się do żadnej z nich.

Gabrielle nie odebrała.

Była zbyt zajęta, patrząc jak jej mąż mówi ich dzieciom, że muszą słuchać się mamy.

I starając się nie uśmiechać.

Lynette nie była w domu, kiedy Edie dzwoniła.

Była ze swoją matką.

Śmiejąc się i opowiadając historie o dawnych czasach.

I ciesząc się każdą minutą tego spotkania.

Bree była przed domem,

pokazując swojemu przyszłemu zięciowi próbki kolorów

dla domu, który mu kupiła.

I uśmiechając się grzecznie, kiedy się nie zgadzali.

A Susan...

Cóż, ona nie odebrała,

bo siedziała w swoim ulubionym krześle, z kubkiem herbaty,

po raz pierwszy w życiu ucząc się czerpania radości

z bycia samą.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.