Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W poprzednich odcinkach:
Romans Portera...
Twój syn mnie kocha.
A ja kocham jego.
...wzrósł do przemocy.
- Hej, Warren. - Tak?
Nie żyjesz. Postaram się o to.
Ale pełen rozmiar gniewu Dave'a wypłynął...
Pożar!
...podczas Bitwy Kapel.
Mike!
I z tragedii...
wyłonił się bohater.
Trzymaj się.
Jeszcze z tobą nie skończyłem.
Coś strasznego przytrafiło się Gabrielle Solis.
I przypominała sobie o tym
za każdym razem, kiedy popatrzyła w lustro...
za każdym razem, kiedy zerknęła na stare zdjęcie...
i za każdym razem, kiedy przechodziła obok mężczyzny.
Tak, Gabrielle wiedziała, że straciła swój ładny wygląd.
Ale robiła, co mogła, by patrzeć na jasną stronę.
W końcu,
jaka kobieta musi być piękna...
kiedy jej mąż jest ślepy?
Cześć, skarbie.
Jak tam nasz pacjent?
Zaliczył paskudny upadek we wczorajszym pożarze.
Tomografia nie wykazała krwawienia ani opuchlizny.
To wszystko? Nie ma wstrząsu mózgu?
Właściwie, coś jest.
Proszę mi powiedzieć, że nie chodzi o mój słuch. I tak mam już tylko cztery zmysły.
Tomografia wykazała mały fragment kości, który może naciskać na nerwy wzrokowe.
I obawiacie się, że przez to pogorszy mu się wzrok?
Przepraszam. Co pan mówił?
Ten fragment kości może być pozostałością po pańskich obrażeniach sprzed pięciu lat.
Z powodu jego małego rozmiaru, mogliśmy go wtedy przeoczyć.
Pięć lat. Nie można go tam zostawić?
Właściwie, istnieje szansa, że jeśli go usuniemy,
może pan odzyskać wzrok.
- Mówi pan poważnie? - To fantastycznie!
Nie obiecuję niczego pewnego.
Mówię tylko, że to możliwe.
Doktorze, dwa dni temu nałożyłem piankę do golenia na krakersa.
Zabiłbym za "możliwe".
Rozmawiałem z Tedem Danielsem.
Jest najlepszym chirurgiem oka w tym stanie.
Mówi, że może zapisać pana na operację za około miesiąc.
Mój Boże.
Jeśli to się uda, w końcu będę mógł zobaczyć moje córeczki i piękną żonę.
To niewiarygodne! Dziękuję.
Doktorze, bardzo dziękuję.
Tak, Gabrielle Solis wiedziała, że straciła swą urodę.
Wiedziała też, że nadszedł czas...
by ją odzyskać.
Tłumaczenie: ParanojaA Synchro: mrcake47
"Tragedia w nocnym klubie".
Zdarzył się pożar w mieście Fairview.
I ci, którzy zostali ranni,
udali się na leczenie do szpitala Fairview Memorial.
Przed porankiem, ich poparzenia zostały zabandażowane...
ich połamane kości zostały nastawione...
a ich rany zaczęły się goić.
Tak,
wszyscy byli na najlepszej drodze do wyzdrowienia...
oprócz człowieka, który podłożył ogień.
Widzicie, jego cierpienie...
dopiero się zaczynało.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Pan Dave Williams? - Tak.
Jestem detektyw Collins. To jest detektyw Lyons.
Ma pan chwilę?
Dlaczego?
Chcieliśmy z panem porozmawiać o pożarze w barze "Biały Koń".
Przesłuchujemy wszystkich, którzy tam wczoraj byli.
Powiedział nam...
Orson Hodge,
że był pan na scenie z kapelą, kiedy wybuchł pożar.
Tak.
Właśnie zaczęliśmy grać, kiedy...
nagle zasłony zaczęły się palić.
Potem wszystko działo się bardzo szybko.
W porządku. Wiemy, jakie to musi być trudne.
Więc...
Ustalili już jak doszło do pożaru?
Wiemy, że to było podpalenie.
Naprawdę?
Wygląda na to, że najpierw zaczął się palić magazyn w korytarzu z tyłu.
I leżało tam też ciało.
I myślicie, że ta osoba podłożyła ogień?
Nie, raczej nie.
Ale ten facet był dość mocno spalony, więc zidentyfikowanie go trochę nam zajmie.
W każdym razie,
gdyby przypomniał pan sobie coś, co według pana powinniśmy wiedzieć,
proszę zadzwonić pod ten numer. Dobrze?
Dave Williams...
Czy to nie pan wrócił i uratował tego Delfino?
Tak.
Jest pan prawdziwym bohaterem.
Powinien pan być z siebie dumny.
Skoro pan tak mówi.
Przyszłabym wcześniej, ale spaliłam pierwszą partię,
i nie byłam pewna czy docenisz ironię.
Jestem taki głodny, że nawet bym nie zauważył.
Hej, mogę dostać buziaka od mojej kuchareczki?
Mike!
A jeśli ktoś nas zobaczy?
To co?
Jeszcze nie powiedziałaś Susan, że się spotykamy.
Czekam na właściwy moment.
Jej przyjaźń jest dla mnie bardzo ważna,
i chcę jej to przekazać łagodnie.
W porządku. Rozumiem.
Do zobaczenia.
Tylko wyjdź powoli.
Daj mi coś, dla czego warto żyć.
Susan.
- Hej. - Cześć.
Jak tam Jackson?
W porządku, założyli mu tylko kilka szwów.
A jak...
Czekaj, u kogo byłaś?
No wiesz...
U wszystkich.
Tak wielu sąsiadów ucierpiało w pożarze.
Pomyślałam po prostu, że byłoby miło przynieść im...
podarunki.
Cholera! A ja nic nikomu nie przyniosłam.
Ale oddałam krew,
więc przypomnę wszystkim, że to zrobiłam.
Jak się czujesz? Właśnie oddałam krew.
W porządku, tylko nawdychałem się dymu.
Co z Jacksonem?
W porządku. Musieli tylko założyć mu kilka szwów.
Te ciasteczka wyglądają przepysznie. Skąd je masz?
Od przyjaciela. Poczęstuj się.
Nie powinnam. Są twoje.
Przecież chcesz.
Właśnie oddałam krew.
Atrakcyjne.
Nie znoszę orzechów macadamia.
Myślisz, że to białe czekoladki, a potem jest za późno. Głupie Hawaje.
Kto je zrobił?
Tak jak powiedziałem, przyjaciel.
Tak. Ale jaki przyjaciel?
Czekaj. Ten przyjaciel jest kobietą?
Nie chcesz wyrzucić tych orzechów?
Kiedy skończę. Nie zmieniaj tematu.
Spotykasz się z kimś?
A co ci do tego?
To, że wiele dla mnie znaczysz,
i dobrze się czuję, wiedząc, że dwoje ludzi odnalazło miłość i szczęście.
Więc, jak ona ma na imię? Z czyjego powodu się cieszę?
Susan, nie powiem ci.
Dlaczego nie?
Bo ona chce ci powiedzieć osobiście.
Więc...
Znam ją?
Chyba lekarstwa zaczęły działać.
Nie wiem co mówię.
Spotykasz się z moją przyjaciółką?
Nie złość się.
Nie złoszczę się, ale teraz musisz mi powiedzieć kim ona jest.
W porządku.
Rób jak chcesz.
Jeśli kiedyś będzie potrzebował transfuzji, nie wolno ci dawać mu mojej krwi.
Witam, doktorze Cominis. Co z moim mężem?
Prześwietlenie wykazało, że nie było wstrząsu mózgu,
więc chyba go dzisiaj wypiszemy.
Wspaniale. W domu było za cicho bez niego.
Będzie pani musiała trochę poczekać.
Odczuwał silny ból, więc daliśmy mu coś na sen.
W porządku. Mogę poczekać.
Wygląda tak spokojnie.
Mój Boże. Jestem pewna, że gdyby Orson nie spał, przeprosiłby za to.
Zawsze chrapał?
Czasami, ale nigdy tak...
solidnie.
Uraz przegrody nosowej mógł to pogorszyć.
Ale można to poprawić prostym zabiegiem chirurgicznym.
Skoro to takie proste, to na co czekamy?
Możemy go umówić dopiero za kilka tygodni.
Więc, jak tylko się obudzi, może pani zabrać go do domu.
Przynajmniej nie będzie już tam cicho.
Hej.
Wpadłem na Katherine.
Powiedziała, że masz do mnie jakąś sprawę.
Racja. Co ja chciałem?
A, tak. Dzięki za uratowanie mi życia.
Tak, cóż...
Wszyscy zrobiliśmy, co musieliśmy, prawda?
Ty wróciłeś po Jacksona.
Tak, ale ja padłem nieprzytomny na podłogę,
co, technicznie rzecz biorąc, czyni ze mnie idiotę,
a z ciebie bohatera.
Tak, ludzie ciągle to mówią.
Ja nie czuję się jak bohater.
Nie żyłbym, gdyby nie ty.
Więc...
Co powiesz na darmowe naprawy hydrauliczne do końca życia?
Brzmi sprawiedliwie.
Serio...
Musisz mi pozwolić zrobić coś, żebym mógł ci się odwdzięczyć.
Odkąd umarł mój brat, nie miałem...
prawdziwego przyjaciela.
Myślisz, że dałbyś radę nim być?
Myślę, że tak.
Szwy założone. Muszę pana zobaczyć za kilka dni.
Chce pan jakieś tabletki na ból?
Nie, szwy nigdy mi nie przeszkadzały. Nic mi nie będzie.
Świetnie. Przyniosę jeszcze jeden bandaż i skończyliśmy.
Dziękuję.
Państwo Scavo?
Możemy zadać państwu kilka kolejnych pytań na temat pożaru?
Powiedzieliśmy wam już wszystko, co pamiętamy.
To zajmie tylko chwilę.
Doszło do naszej wiadomości,
że właściciel klubu i państwa syn pobili się,
chwilę przed tym jak wybuchł pożar.
Widziała to pani?
Widziałam dorosłego mężczyznę, bijącego nastoletniego chłopca.
Co jeszcze chcecie wiedzieć?
Podczas tej sprzeczki, czy państwa syn groził, że zabije pana Schillinga?
Nie.
Naprawdę?
Cóż...
Byłam tam, detektywie.
Mój syn nie powiedział niczego takiego.
Jest pani pewna?
Absolutnie.
Dziękujemy za państwa czas.
Może trochę przesadzam,
ale miałem wrażenie, że okłamałaś policję.
Lynette, proszę, powiedz mi, że Porter nie groził, że zabije pana Schillinga.
Mam bandaż.
Może jednak da mu pan te tabletki na ból, doktorze.
Będzie ich potrzebował.
Nie rozumiem.
Carlos może odzyskać wzrok. Powinnaś być zachwycona.
Wiem. Tylko, że...
Tak wiele przeszedł przez ostatnie 5 lat,
i nigdy nie narzekał.
Myślę po prostu, że zasługuje, by otworzyć oczy,
i zobaczyć żonę, która nie chowa cycków w spodnie.
Gaby, proszę. Większość kobiet zabiłaby, żeby wyglądać tak jak ty.
Ale ja nie jestem większością kobiet. Byłam międzynarodową modelką.
I tak Carlos mnie pamięta.
Nadal jesteś piękna.
Przybrałaś trochę na wadze. A kto nie?
Nie sugeruj się mną. Mam dziwną przemianę materii.
Cześć wam!
Właśnie usłyszałam dobre wieści o Carlosie!
Co się stało?
Gaby uważa, że nie będzie się podobała Carlosowi, kiedy on odzyska wzrok.
Tak, moja pierwsza myśl była taka sama.
- Edie! - W porządku. Niech mówi.
Przynajmniej jest szczera.
Właśnie takiego wsparcia i przyjaźni teraz potrzebuję.
W porządku.
Jesteś świnią.
Dziękuję.
Boże, co ja zrobię?
Po pierwsze, przestaniesz jęczeć. Masz miesiąc, nie?
To dużo czasu, żeby przejść na dietę i zacząć ćwiczyć.
Zanim Carlos odzyska wzrok, będziesz wyglądała seksownie.
Albo prawie.
Naprawdę? To znaczy, myślisz, że dam radę?
Oczywiście.
Chociaż ja i tak nadal uważam, że jesteś tak piękna jak byłaś.
Znowu zaczynasz z tymi bzdurami?
Nie wierzę.
Tom, stałam pół metra od niego.
Porter popatrzył Warrenowi Schillingowi w oczy i powiedział:
"Nie żyjesz. Postaram się o to. Nie żyjesz."
To niczego nie dowodzi.
I na pewno nie mówił poważnie.
Może nie.
Ale 10 minut później, ten klub się palił.
Nie.
Nie!
Znam Portera. Nie podłożyłby ognia tylko po to, żeby się na kimś odegrać.
A co z restauracją Ricka? Porter i jego brat spalili ją.
To było 5 lat temu.
Próbowali nas chronić.
Nikt nie ucierpiał.
Budynek był pusty.
Tak, wtedy budynek był pusty.
To szaleństwo.
Lynette, czy ty naprawdę mówisz mi, że nasz syn jest mordercą?
Mówię ci, że słyszałam jak groził Warrenowi Schillingowi.
Nie wiem co stało się później.
A jeśli ktoś go widział?
A jeśli zostawił jakieś dowody?
Co zrobimy?
Będziemy chronić naszego syna.
Nawet, jeśli zabił sześcioro ludzi?
Będziemy chronić naszego syna.
Dobrze.
O rany!
Kto by pomyślał, że zdrowe jedzenie może wyglądać tak smacznie?
Dobra, wsuwajcie.
Co się stało?
Pachnie jak plaża, wtedy, kiedy nie pozwolili nam pływać.
To przepis z gazety dla odchudzających się.
Ryba z brokułami.
Ryba?
Tak. Nie każda ryba jest w kształcie paluszka.
Wiem, że nie jesteście do tego przyzwyczajone,
ale spróbujcie.
Posmakuje wam.
Pyszne.
Jeszcze nie połknęłaś.
Widzicie? Wyśmienite!
Chcę makaron.
Hej, nie jestem ekspresową kucharką.
Nie mam czasu, żeby robić inne posiłki dla każdego.
Jest w pudełku. To nie takie trudne.
Dobra, słuchajcie.
Mamusia musi zrzucić kilka kilogramów,
a nie jest łatwo jeść zdrowo,
z wami przed nosem, wcinającymi same dobre rzeczy.
Więc, co wy na to? Chcecie pomóc mamusi stać się znowu piękną?
Nie.
Macie tupet.
Jestem na tej diecie po części dlatego,
że przytyłam przez noszenie was przez 18 miesięcy, bachory!
A ty z tą głową, zrujnowałaś mnie!
Więc będzie tak: Będziecie jadły rybę z mamusią, i będzie wam smakowała.
Załapałyście?
Dziękuję.
Przedstawiciel szpitala Fairview Memorial
mówi, że ta ostatnia śmierć podniosła ogólną liczbę do siedmiu.
Daj spokój. Znowu to oglądasz?
Przepraszam.
Hej...
Dobrze się czujesz?
Po prostu...
Nadal nie mogę uwierzyć, że ten pożar naprawdę się zdarzył.
Właśnie powiedzieli, że dziś po południu zmarła kolejna osoba. To już...
siedem.
Jeśli dzięki temu poczujesz się lepiej,
chyba wiedzą kto to zrobił.
Kto?
To tylko plotka,
ale słyszałam, że podejrzewają Portera Scavo.
Portera?
Dlaczego mieliby myśleć, że to on?
Nie wiem. Chyba pobił się z właścicielem klubu.
Znam tego dzieciaka odkąd miał 6 lat, i zawsze uważałam, że oznacza kłopoty.
A wierz mi, bardzo dobrze znam się na ludziach.
Spałaś na kanapie?
Dlaczego? Jest taka niewygodna.
Owszem, jest.
Usiądź. Musimy porozmawiać.
Co się stało?
Orson, skarbie,
z powodu sposobu w jaki twój nos został złamany podczas pożaru,
teraz chrapiesz.
A wcześniej nie chrapałem?
Celna uwaga. "Chrapanie" to zbyt łagodne określenie na to, co robisz.
Wyobraź sobie przerażonego słonia wzywającego swoje stado.
Wiesz, Bree, nie podoba mi się twój sarkastyczny ton.
Nie mam wpływu na chrapanie.
To nie do końca prawda.
Lekarz powiedział, że istnieje bardzo prosty zabieg...
Zabieg?
Rutynowy i praktycznie ambulatoryjny.
Masz na myśli operację?
Nie ma mowy.
Miałem wujka, który zmarł podczas "ambulatoryjnego zabiegu".
Miał złamany nadgarstek. Uśpili go i nigdy się nie obudził.
Ty nie masz wujka!
Dobra, był raczej przyjacielem rodziny.
Nie, chodzi o to, że on nadal nie żyje,
a ja nie poddam się niekoniecznej operacji.
Jest bardzo konieczna.
Przechodzę przez bardzo stresujący okres.
Mam wywiady, ten pokaz gotowania w centrum handlowym.
Jeśli nie będę wypoczęta, to może wpłynąć na sprzedaż mojej książki.
To bardzo rozsądne.
Ty będziesz najlepiej sprzedającą się autorką.
A ja mam być dawcą organów.
Orson, jeśli nie będziemy mogli spać w jednym łóżku,
ucierpi intymna strona naszego małżeństwa.
Moja śmierć wywoła to samo.
Orson...
Nie podoba mi się twój sarkastyczny ton.
Słyszałam, że dzisiaj cię wypisują.
Wracasz do domu?
Do domu?
Zobaczmy...
Dwa złamane żebra, podbite oczy...
Nie, niczego więcej stamtąd nie potrzebuję.
Na pewno słyszałaś, że klub się spalił.
Tak, słyszałam.
Twój mąż obwinia Portera.
Co?
Porter nigdy nie zrobiłby niczego takiego.
Co to jest?
Pomagam ci pomóc mi.
W ten sposób ty będziesz mogła zacząć nowe życie,
a ja będę mogła nie mieć cię w pobliżu,
kiedy mój syn będzie przez to wszystko przechodził.
A jeśli nie jestem gotowa, żeby wyjechać?
Wtedy będziesz mogła stawić czoła zarzutom o gwałt na nieletnim bez pieniędzy.
Wybieraj.
Przyjadę po ciebie jutro wieczorem.
Podwiozę cię na przystanek.
Wtedy będziesz mogła przeliczyć.
Hej, chcesz się przejść?
Potrzebuję chwili z przyjaciółką.
Mam coś w piekarniku, ale możesz wejść, jeśli chcesz.
Więc...
Co cię gryzie?
Cóż...
Chodzi o Mike'a.
- O Mike'a? - Tak.
Możesz sobie wyobrazić, jaka byłam zła,
kiedy się dowiedziałam, że spotyka się z moją przyjaciółką?
Susan, jestem tak...
To musi być Lisa Wallace.
Tak zszokowana! Jak ona śmiała?
Wiesz, ona chciała złapać Mike'a w swoje szpony od lat.
Zawsze, kiedy zapraszała nas na grilla, zakładała coś wydekoltowanego.
Na obronę Lisy,
może ona myśli, że już zapomniałaś o Mike'u,
co ja sama słyszałam od ciebie więcej niż raz.
To nie ma znaczenia.
Jest moją przyjaciółką.
Powinna była najpierw do mnie przyjść i o tym porozmawiać.
Nie zawsze jesteś osiągalna.
A poza tym, może...
Lisa chciała poczekać i zobaczyć, czy ten związek ma przyszłość.
I o tym wszystkim mogłybyśmy porozmawiać, kiedy wybijałabym jej zęby kijem bilardowym.
Wiesz, to smutne, kiedy nie można ufać przyjaciółce.
A może trzeba z tego wyciągnąć wniosek, że wcale nie była przyjaciółką.
Co się stało?
Susan, przysięgam, że chciałam ci powiedzieć.
W porządku. Nic się nie stało.
Pomyślałam po prostu, że to nic wielkiego. Przecież teraz spotykasz się z Jacksonem.
Tak, spotykam się. Masz całkowitą rację.
A ja ostatnio byłam taka samotna.
Teraz już nie jesteś.
Wiem, że jesteś na mnie wściekła, ale mogłabyś przynajmniej na mnie nakrzyczeć czy coś?
Niech to szlag. Powinnam była posłuchać Bree.
Bree?
Tak. Powiedziała mi kilka tygodni temu, że powinnam ci powiedzieć.
- Więc Bree wiedziała? - Tak.
W porządku. Miłego dnia.
Więc...
między nami wszystko dobrze?
Wiedziałaś o Katherine i Mike'u?
Boże, Susan. Czy to nie może poczekać aż skończę drzemkę?
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Nie chciałam się mieszać.
Pomyślałam, że Katherine powinna ci powiedzieć.
Nie powiedziała.
Przykro mi.
To za mało.
Miałaś milion szans, żeby coś powiedzieć, i nie zrobiłaś tego.
To tak samo, jakbyś kłamała mi prosto w oczy.
Wiesz, zawsze myślałam, że mogę liczyć na twoją szczerość.
Co się z tym stało?
Chcesz szczerości? W porządku.
Nie chciałaś rozwieść się z Mikem.
Popsuło się między wami po tamtym wypadku, ale nigdy nie przestałaś go kochać.
Bo niby dlaczego?
Wasz związek nie miał naturalnego końca,
więc spójrz prawdzie w oczy, nie jesteś zła na mnie, Mike'a, czy Katherine.
Jesteś zła na siebie, bo pozwoliłaś, żeby twoje małżeństwo się rozpadło.
Co mam zrobić?
Albo powiedz Mike'owi co czujesz,
albo zacznij żyć swoim życiem, bo on właśnie to próbuje robić,
i to nie w porządku, żebyś mu przeszkadzała.
Musisz podjąć decyzję, Susan.
A ja muszę wrócić do drzemki.
Wiem, że lekarz powiedział, żebyśmy nie robili sobie większych nadziei...
ale nic na to nie poradzę. Mam większe nadzieje. Będę znowu widział!
Wiedziałem. Też jesteś podekscytowana. Słyszę to w twoim głosie.
Witam, doktorze Bach! Jak się pan miewa?
Witam, pani Solis.
Hej, doktorze! Nadal omawiamy dobre wieści.
Mam nawet lepsze.
Właśnie zwolnił się termin u doktora Danielsa.
Możemy pana zapisać na następny piątek.
Piątek?
Ale powiedział pan, że to będzie najwcześniej za miesiąc.
To znaczy, to tak wcześnie.
I co? W piątek będzie świetnie.
Dobrze, nie chciałam tego mówić,
ale nie powinno się przechodzić operacji w piątek.
Chirurdzy myślą o weekendzie. Są całkiem rozkojarzeni.
I zanim się zorientujesz, wychodzisz z sali operacyjnej
nadal ślepy i bez prawej nogi.
Dlaczego tak mówisz?
A do tego, ta operacja jest bardzo droga.
Potrzebujemy czasu, żeby wymyślić, jak za nią zapłacimy.
Może z ubezpieczenia?
Ubezpieczenie pokrywa tylko 85%.
A my jesteśmy spłukani.
Wiecie co? W szpitalu jest fundacja, która pomaga ludziom w takich sytuacjach.
Nie. Nie przyjmujemy jałmużny.
Co? Zawsze przyjmujemy jałmużnę!
Właśnie ustanowiłam nową zasadę.
Przykro mi, że właśnie teraz, Carlos, ale jest jak jest.
Gaby, robimy to w piątek. I przestań już.
Więc mówi pan, że ten facet jest dobry?
Doktor Daniels jest jednym z najlepszych lekarzy w kraju.
I to mi się podoba.
Bree...
Proszę, pozwól mi spać w łóżku.
Nie.
Obiecuję, że nie będę chrapał.
A jeśli będę, to pójdę na dół na kanapę, i zostanę tam tak długo jak mi każesz.
A jak dokładnie masz zamiar przestać chrapać?
Przeczytałem gdzieś, że herbata rumiankowa pomaga temu zapobiegać.
- Jakoś nie chce mi się w to wierzyć. - Ale warto spróbować, nie?
Tobie też zaparzę.
Jak chcesz.
Proszę bardzo. Wypij do dna.
Dobrze, ale chyba będę zbyt zmęczona, żeby dokończyć.
Tabletka, którą wzięłam zadziałała naprawdę szybko.
Wzięłaś tabletkę? Kiedy?
Kiedy byłeś na dole.
Więc nie powinnaś tego pić,
bo rumianek neutralizuje efekt tabletek nasennych.
Odkąd jesteś takim ekspertem od rumianku?
Chodzi o to, że nie powinniśmy ryzykować.
W porządku. Dzisiaj muszę się wyspać.
Właśnie tak.
Dokończymy jutro.
Przypuszczam, że nie przekażesz Porterowi wiadomości ode mnie, co?
Wiem, że to pewnie ostatnia rzecz, jaką chcesz usłyszeć, ale...
naprawdę kocham twojego syna.
Był dla mnie bardzo miły.
Życzliwość zawsze...
była moją słabością.
Powodzenia.
Anne?
Kiedy urodzi się dziecko, nie skontaktujesz się z Porterem.
Możesz skontaktować się z Tomem albo ze mną,
a my zrobimy dla ciebie co będziemy mogli, na odległość.
Zrozumiałaś?
Nie ma żadnego dziecka.
Nigdy nie było.
Halo?
Właśnie dzwoniła do mnie kobieta z centrum handlowego.
Powiedziała, że mama się spóźnia.
Na co?
Na pokaz gotowania.
To dzisiaj?
Tak. Miał się zacząć 10 minut temu.
Słuchaj, jestem teraz w Mount Pleasant i kupuję szafki nocne,
więc będziesz musiał ją tam zawieźć.
Orson?
Bree, kochanie? Obudź się. Jest 9:15.
9:15?
9:15. Powinnam być w centrum handlowym.
Zapomniałam nastawić budzik?
Musimy się ubrać. Przyniosę ci jakieś ciuchy.
Ale mi się chce pić.
Przyniosę ci soku.
Nie trzeba. Wypiję tą herbatę.
Bree.
Co?
Po zastanowieniu, potrzebujesz kawy.
Prawie jesteśmy.
Czas na kawę.
Wystarczy już kawy. I tak nie działa. Pewnie jest bezkofeinowa.
Nie, to potrójne espresso.
Nie rozumiem, dlaczego czuję się taka zakręcona.
Bardzo tajemnicze.
Posłuchaj, Bree, musisz tylko zrobić kilka naleśników,
rozdać kilka egzemplarzy twojej książki, i zmywamy się stąd.
- Poradzisz sobie? - Oczywiście.
Straszny z ciebie nerwus, Rex.
A oto kobieta, która nauczy nas jak zrobić jej tradycyjne naleśniki gryczane.
Bree Van De Kamp.
Dziękuję za przybycie.
Dziękuję za przyjęcie mnie w twoim uroczym domu.
Bree, w twojej książce chodzi o coś więcej niż tylko przepisy, prawda?
Tak, moja książka jest o jedzeniu i rodzinach,
i o tym jak jedzenie łączy rodziny, kiedy robią jedzenie.
To matki, uczące córki gotowania.
Więc zrobię naleśniki z moją córką.
Tylko, że jej tu nie ma, bo dorosła i ukradła moje dziecko.
Więc...
Kto chce być moją córką?
Halo?
To ja.
Chciałam ci tylko powiedzieć...
że myślałam o tym, i...
nie przeszkadza mi, że spotykasz się z Mikem.
Naprawdę? Nie nienawidzisz mnie?
Nie.
I uważam, że to wspaniale.
Susan, dziękuję. Tak się martwiłam. Po prostu...
Nie wiedziałam, co bym zrobiła, gdybym straciła twoją przyjaźń.
Nie straciłaś.
Tylko...
Traktuj go dobrze. To naprawdę dobry facet.
Będę.
Hej, właśnie miałam zrobić sobie cappuccino.
Chcesz przyjść?
Nie, dzięki. Jestem bardzo zajęta.
Mam dzisiaj dużo do zrobienia.
Może innym razem, dobrze?
Pa.
Oddzwoń do mnie, dobrze?
Naprawdę muszę z tobą porozmawiać.
Kto to był?
Nikt.
Kolega ze szkoły. Pożyczyłem mu bilet autobusowy.
Słuchaj, musimy porozmawiać.
Co jest?
Muszę cię o coś zapytać.
I to bardzo ważne, żebyś powiedział mi prawdę.
Dobrze.
Czy to ty podłożyłeś ogień w klubie?
Zanim odpowiesz, pozwól mi powiedzieć,
że jeśli to zrobiłeś,
obiecuję, że twój ojciec i ja będziemy stali za tobą
i spróbujemy znaleźć jakieś wyjście z tego koszmaru.
Ale jeśli mnie okłamiesz, i dowiem się później, że...
zabiłeś...
tych ludzi...
Będę cię kochać, to się nigdy nie zmieni,
ale nie będę już w ciebie wierzyć.
A jeśli...
nie będę w ciebie wierzyć, to nie będę mogła ci pomóc.
Musimy mówić sobie prawdę.
Od tego momentu.
Mamo...
Nie wiem kto podłożył ogień, ale to nie byłem ja.
Oczywiście, że nie. Oczywiście.
Więc między nami będzie dobrze.
Tak długo, jak będziesz mówił prawdę.
Wszystko będzie w porządku.
Mamo?
Skłamałem w jednej sprawie.
Jakiej?
Kiedy weszłaś, zostawiałem wiadomość dla Anne.
Nie odpowiada na moje telefony, a w szpitalu powiedzieli, że się wypisała.
Nie wiesz może gdzie ona jest?
Nie.
Nie wiem, skarbie.
Wiesz, na myśl o czym naprawdę się cieszę?
Świątecznych lampkach.
Możliwe, że znowu zobaczę świąteczne lampki i dekoracje.
Bardzo mi tego brakowało.
Tak, trzymajmy kciuki.
Dobrze się czujesz?
Tak. Mam zakwasy. Ćwiczyłam.
Wymasować?
Nie, odpoczywaj.
Będziesz miał operację za kilka dni.
Wiem. Nie mogę się doczekać.
Carlos, wiem, że bardzo się cieszysz,
że znowu zobaczysz świąteczne dekoracje, ale...
chcę po prostu, żebyś był przygotowany, bo...
niektóre z nich mogły stracić blask.
Więc, powinniśmy kupić nowe dekoracje?
Nie, mówię o sobie. Ja mogłam stracić swój blask.
Daj spokój.
Dla mnie zawsze będziesz piękna. Powiedziałem ci to.
Tak, kiedy myślałeś, że już zawsze będziesz ślepy.
Ale jeśli ta operacja się uda, to nie chcę, żebyś się rozczarował.
Chodź tu.
Mówiłem ci kiedyś, od jakiej chwili wiedziałem, że cię poślubię?
Odkąd pierwszy raz zobaczyłeś mnie na wybiegu.
Nie, wtedy wiedziałem, że się z tobą prześpię.
Nie, wiedziałem, że cię poślubię
od tej nocy, kiedy poszliśmy do restauracji na Trzeciej Ulicy.
Pamiętam ją.
Miałaś na sobie białą, lnianą sukienkę.
I zamówiłaś ogromny talerz żeberek.
I jadłaś je z takim zapałem, że łokcie miałaś w sosie barbecue,
mięso zwisało ci z zębów, a we włosach miałaś tłuszcz.
A kiedy skończyłaś, powiedziałem ci jak się ubrudziłaś.
Wyciągnęłaś lusterko, spojrzałaś na siebie,
i wybuchnęłaś wielkim, szczęśliwym, całkowicie niepohamowanym śmiechem.
Cała sala się nim wypełniła.
I pomyślałem sobie, że to jest dźwięk, którego chcę słuchać do końca życia.
Dlatego ci się oświadczyłem.
I nie miało to nic wspólnego z twoim wyglądem.
A wiesz, kiedy ja zdecydowałam, że chcę być z tobą już zawsze?
Nie. Kiedy?
Jakieś dwie sekundy temu.
Do tego czasu, było to raczej niepewne.
Więc, co mogę dla państwa zrobić?
Mój mąż zgodził się na zabieg, który pan zasugerował.
Ten, który ma zmniejszyć chrapanie?
Tak, ten.
Więc, kiedy tylko będzie pan chciał dostać się tam i zacząć kroić, on jest gotowy.
Prawda, kochanie?
Tak, skarbie.
Może być piątek za dwa tygodnie?
W piątki Orson gra w golfa.
Więc piątek będzie idealny. Prawda, Orson?
Prawda, skarbie.
Przepraszam, panie Hodge. Wyczuwam, że trochę się pan obawia tej operacji.
Nie obawia się. Jest przerażony.
A mnie to nie obchodzi, bo jest mi winien przysługę.
I to dużą.
Prawda, kochanie?
Pewnie, że tak.
Przepraszam. Co tu się dzieje?
Jest pan żonaty, doktorze Cominis?
Nie, ale właśnie z kimś zamieszkałem.
Po jakimś czasie, nauczy się pan, że w związku istnieje równowaga władzy,
i jeśli pańska ukochana wywinie panu kiedyś jakiś paskudny numer,
jak na przykład, odurzy pana lekami,
wtedy szala władzy przesunie się na pańską stronę,
i wtedy może pan wymagać, żeby udowodniła swoją miłość,
na przykład, poddając się operacji.
Rozumie pan?
Nie bardzo.
Zrozumie pan.
Chodźmy, Orson.
Hej, kochanie, słuchaj, możesz mi coś obiecać?
Powiedz mi, że nigdy nie staniemy się jedną z tych stukniętych par,
które żyją tylko po to, żeby doprowadzać się do szału.
Nie martw się o to. Już doprowadzasz mnie do szału.
Hej, wiesz co? Odebrałem dzisiaj nasze nowe szafki nocne.
Tak, wracaj szybko. Chcę, żebyś je zobaczył.
Jeśli przejdziecie się po szpitalu Fairview Memorial,
spotkacie wielu różnych ludzi, robiących co się da, by wyzdrowieć.
Może to być mąż,
liżący rany po małżeńskiej potyczce...
albo dwoje rodziców,
dochodzących do siebie po ataku wątpliwości.
Może to być żona,
która została wyleczona z niskiej samooceny...
albo para kochanków,
którzy odkryli, że szczerość jest najlepszym lekarstwem.
Niestety,
znajdziecie tam też biedne duszyczki, dotknięte chorobą,
z której nigdy nie wyzdrowieją.
Detektywi.
Słyszałem, że nadal tu jesteście i przesłuchujecie ludzi, i mam...
Mam wam coś do powiedzenia.
W porządku.
W noc pożaru...
byłem przy tym magazynie.
Tak?
I widziałem jak ktoś stamtąd wychodzi.
Dzieciak, który mieszka w mojej dzielnicy. Nazywa się Porter Scavo.
Prosiliście, żebym się zgłosił, gdybym sobie coś przypomniał, i...
przypomniałem sobie to.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.