All language subtitles for Royal Doctor_S01E22_Episode 22.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

ข้าอยากขออาสาสมัครหมอจำนวนหนึ่ง

[เจ้าคุณทหาร] ไปรักษาทหารที่หน้าทัพ

[เสียงทหารร้องโอดโอยและเสียงระเบิด]

[บุญ] พ่อและพี่น้องของข้า

ท่านจะไม่ให้ข้าช่วยได้เยี่ยงไร

พ่อ พ่อ

[บุญ] ปล่อยข้า ปล่อยข้า

พ่อ

ทองอ้น

[ดนตรีโรแมนติก]

[ทองอ้น] เช่นนั้นถ้าเอ็งกลับบ้านไป

แล้วเอ็งคิดถึงข้า

[ทองอ้น] ให้เอ็งมองดวงจันทร์ก็แล้วกัน

สอบวันไหนขอรับครู

ในวันพรุ่ง

- วันพรุ่ง - วันพรุ่ง

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ผู้ไข้ที่ใช้สอบมีทั้งหมดสามคน

ต่อไป โจทย์คนสุดท้าย

[ดนตรีตื่นเต้น]

ยายจ๊ะ

ยาย

ยายจ๊ะ

ครูขอรับ

คุณยายไม่ตื่น แล้วกระผมจะตรวจได้เยี่ยงไรขอรับ

[ภาษาเหนือ] เอ็งก็ลองปลุกดูสิ

ยายจ๊ะ ยาย

[เอฟเฟกต์น่าหวาดระแวง]

นี่ศพนี่ขอรับ

[ภาษาเหนือ] ใช่แล้ว

[หมอจัน] เอ็งจะต้องวินิจฉัยศพ

[ดนตรีระทึก]

กระผมตรวจแล้ว

ไม่พบรอยโรคหรือสิ่งผิดปกติอันใด

เห็นเพียงแต่ธาตุลมดับ ธาตุไฟดับ

แสดงถึงการสิ้นอายุขัยของธาตุดินและน้ำ

[ทองอ้น] ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป

ไม่มีตัวยาหรือหัตถการใด จะยื้อกฎไตรลักษณ์เอาไว้ได้

นี่คือสัจธรรมแห่งทุกชีวิตขอรับ

เป็นไปตามคัมภีร์มรณญาณสูตร

ไฟชิรณัคคี

ไฟแห่งชีวิตได้ดับลงแล้วขอรับ

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ไอ้ทองอ้น ข้าไม่มั่นใจเลยว่ะ

ไม่รู้แหละ ถ้าข้าสอบตก พวกเอ็งต้องตกเป็นเพื่อนข้า

[พุ่ม] หูย

ทำไมการสอบยากแบบนี้

ครูไม่เห็นเคยสอน

[ดนตรีเบาสมอง]

เมื่อกี้ เด็กฉี่ใส่ข้าด้วย

[เพื่อนๆ ทำเสียงรังเกียจ]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ทีแรก ข้าก็ไม่กล้าตรวจยาย

แต่พอโดนดุ

ข้าก็เลยกล้า

ยายดุเหรอ

ยายตายแล้วจะดุได้ไง ไอ้ยอด

เอ็งตอบอะไรไปบ้างวะ บอกข้าบ้างสิ

[หมอเปรื่อง] เงียบได้แล้ว

การสอบได้ผ่านไปแล้ว

กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

อันที่จริง

โจทย์ผู้ไข้ทั้งสามคนนี้

ไม่ได้มีคำตอบที่แน่นอนตายตัว

[หมอชิด] แต่พวกข้าแค่อยากทดสอบ ว่าพวกเอ็งจะนำความรู้ที่ร่ำเรียน

มาอธิบายได้อย่างมีหลักการแค่ไหน

ซึ่งก็ถือว่า

ทำกันได้…

ค่อนข้างดีทีเดียว

- [สุข] เฮ้ย - [เจิด] เฮ้ย

- เฮ้ย - ข้าต้องผ่านแน่ๆ เลย

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] พวกข้าขอชื่นชมพวกเอ็งทุกคน

ไม่เสียแรงที่พร่ำสอนกันมา

ในการสอบรอบนี้

ถือว่า…

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ผ่านกันทุกคน

[เสียงนักเรียนร้องดีใจ]

- [เจิด] ข้าผ่านเว้ย - [สุข] ดีใจด้วย ไอ้เจิด

[สุข] ไอ้ยอด สุดยอดเลย

[หมอเปรื่อง] ยกเว้น…

[ดนตรีระทึก]

มีไม่ผ่านอยู่หนึ่งคน

[เสียงอุทานตกใจ]

[สุข] ไอ้เจิด เอ็งตก เอ็งตกไม่ได้นะ

- ถ้าเอ็งตกทุกคนตกหมดเลยนะ - [เจิด] ต้องไม่ใช่ข้า

[เสียงพุ่มครางกังวล]

[หมอเปรื่อง] ทองอ้น

[ดนตรีตึงเครียด]

ทองอ้น เอ็งตอบไปว่าอะไร

เออ เอ็งเก่งกว่าพวกข้าอีกนะเว้ย

ครูประกาศผิดเปล่าวะ

เออ

[ทองคำ] ทองแท้

เอ็งเป็นกังวลสิ่งใด

[เสียงทองแท้ถอนหายใจ]

ถ้าทองอ้นมันได้เป็นหมอหลวง

ฉันอยากจะขอ…

[ทองอ้น] ฉันไม่ได้เป็นหมอหลวงแล้วจ้ะพี่ทองแท้

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ฉันสอบไม่ผ่าน

[ทองคำ] อ้าว

[พิกุล] ทองอ้น จริงรึลูก

จริงจ้ะแม่

เอ็งเนี่ยนะ สอบไม่ผ่าน

ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเอ็งสอบตก

เอ็งจะไม่มีความรู้เรื่องหมอได้อย่างไร

เอ็งทั้งเรียนปลูกฝี

ทั้งช่วยทหารในสนามรบ

ช่วยชีวิตพี่เอ็งก็หลายครา

[เทียบ] คุณพี่เจ้าคะ

พวกหมอหลวงในวังเนี่ย หูตาฝ้าฟางหรือเจ้าคะ

เบาๆ หน่อย แม่เทียบ

ชื่นใจหน่อย

อย่างน้อยก็มีป้าเทียบที่เห็นว่าฉันเก่ง

ใช่ เอ็งเก่ง

มากด้วย

[เทียบพ่นลมหงุดหงิด]

คุณพี่เจ้าคะ

ก่อนอิฉันตายเนี่ย

ต้องได้เห็นเจ้าทองอ้นเป็นหมอหลวง

[ดนตรีเบาสมอง]

ในบ้านไม่ทะเลาะกันก็ดี

แต่กลายเป็นว่าข้าต้องมาฟังคำสั่งรึ แม่เทียบ

[เอฟเฟกต์ตลก]

ข้าไม่ได้เป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้

อิฉันไม่ได้สั่ง

อิฉันแค่บอก

[เอฟเฟกต์ตลก]

เอ้า ทองอ้น

เอ็งเล่ามา ครูเขาให้เหตุผลว่ากระไร

ไม่รู้จ้ะ

ครูบอกแต่ว่าให้ฉันมาสอบแก้ตัวใหม่ในวันพรุ่ง

ฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ว่าฉันตอบผิดอันใด

[ดนตรีอึดอัด]

[เสียงบัวจิ๊ปาก]

จะอ่านเล่มไหนก็หยิบมาสักเล่มเถอะ

นั่งจ้องแบบนี้

มันไม่ออสโมซิสเข้าสู่ซีรีบรัมของเธอหรอกนะ

ออสโมซิสคือการซึมซับ

ซีรีบรัมคือสมองส่วนการรับรู้ข้อมูล

ความจำดีนะเนี่ย

สอนแค่ครั้งเดียวก็จำได้แล้ว

ก็ใช่น่ะสิ

ข้าอ่านตำราพวกนี้จนจำได้หมดทุกตัวอักษรแล้ว

ข้าไม่รู้ว่าจะอ่านซ้ำไปซ้ำมาทำไมให้เสียเวลา

อ้าว แล้วจะมานั่งเครียดอยู่ทำไมเล่า

[ดนตรีตึงเครียด]

ข้ายังฉงนใจไม่หายน่ะสิ

ว่าข้าทำอะไรพลาด ทำไมข้าถึงสอบไม่ผ่าน

ข้าก็ตอบตามหลักการ และความรู้ที่ข้าได้จากตำรานี้ทั้งหมด

ข้าไม่ได้มั่วเอาเองสักนิด

[เสียงจิ๊ปาก]

เธอแน่ใจนะ

ว่าเธอไม่ได้ตอบอะไรผิดพลาด

หรือว่าแสดงทัศนคติอะไรที่ขัดกับความเป็นหมอ

จนครูไม่ให้ผ่านน่ะ

ไม่

ข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าพลาดตรงไหน

งั้นก็ไปสอบใหม่

ทำให้สุดความสามารถของเธอเลยนะ

[บัว] แล้วผลจะออกมายังไง ก็แล้วแต่ครูแล้วล่ะ

ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ต้องเสียใจ

[บัว] เพราะไม่ว่าเธอจะเป็นหมอหลวง หรือไม่ได้เป็น

เธอก็คือทองอ้นที่น่ารักของฉันอยู่ดี

[ดนตรีเศร้าหมอง]

นี่เป็นการสอบแก้ตัวของเอ็ง

จะมีผู้ไข้มาเป็นโจทย์เพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น

[หมอชิด] เอ็งต้องวินิจฉัย

และตอบให้ดี

เอ็งพร้อมจะทำการทดสอบแล้วรึยัง

พร้อมแล้วขอรับ

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ค่อยๆ เดิน ขึ้นมาๆ

ค่อยๆ นะ

[ส่งเสียงเจ็บเบาๆ ]

นั่งลง ค่อยๆ

[เสียงผู้ไข้ร้องอึดอัด]

[เสียงผู้ไข้พ่นลมหายใจ]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองอ้นคิดในใจ] กลิ่นอะไร

แต่มิใช่กลิ่นจากโรคใดโรคหนึ่ง

เวจลุงอยู่ที่ใดขอรับ

อยู่ติดข้างบ้านข้าแหละ

อยู่ข้างบ้านเหรอจ๊ะ

ใช่จ้ะ

แล้วลุงได้ฝังกลบ แล้วขุดหลุมใหม่บ้างหรือไม่

หลุมมันใหญ่

มิต้องขุดใหม่ดอก

[เสียงผู้ไข้ไอเบาๆ ]

แล้วลุงได้กินอาหารได้ดีรึไม่

ข้าเบื่ออาหาร กินอะไรไม่ลงหรอก

[ดนตรีระทึก]

ผู้ไข้มีกลิ่นตัวสาบมาก

แต่มิใช่กลิ่นจากโรคใดโรคหนึ่ง

[ทองอ้น] หน้าตาผู้ไข้หมองคล้ำ ไม่สดใส

มีส่าแดงตามคอ

ชีพจรผู้ไข้ ดินน้ำลมไฟมาประชุมพร้อมกัน

[ทองอ้น] เกิดเป็นอาการได้ต่างๆ นานา

ณ ตอนนี้ยังไม่ผุดโรคใดโรคหนึ่งออกมา

นอกจากอาการอ่อนเพลียและเบื่ออาหาร

[ทองอ้น] สาเหตุมาจาก อายพิศม์ในบ้านผู้ไข้เอง ที่เป็นแหล่งรังโรค

ณ ตอนนี้ ผู้ไข้เป็นเพียงอชิณโรคขอรับ

[เสียงกระทุ้งไม้เท้า] เลอะเทอะ

โรคนี้เป็นโรคประหลาด

แม้กระทั่งพวกข้าเอง ยังไม่มีใครวินิจฉัยได้

[พระยาบำเรอราช] ตำรับยาก็ไม่ได้มีบันทึกไว้ที่ใด

แล้วเอ็งมาตอบเยี่ยงนี้ได้อย่างไรเป็นตุเป็นตะ

เหลวไหลสิ้นดี

[พระยาบำเรอราช] การสอบครั้งนี้

ข้าไม่ให้ผ่าน

[ทุกคน] เฮ้ย

[ดนตรีตึงเครียด]

ไอ้ทองอ้นมันสอบไม่ผ่านอีกแล้วเหรอวะ

สองรอบแล้วนะเว้ย

ข้าสงสารไอ้ทองอ้นมันว่ะ

[ดนตรีระทึก]

คำตอบของทองอ้นมันผิดอย่างไรรึขอรับ

ทำไมสอบสองทีถึงยังไม่ผ่าน

มิมีอันใดผิดดอก

แต่ที่ข้าให้สอบซ้ำเนี่ย

เพราะว่าข้าต้องการจะลองภูมิรู้ของมัน

ข้าสงสัยมานานแล้วนะ

ว่ามันไปเอาวิชาความรู้มาจากที่ใด

บางอย่าง ก็ไม่มีในตำรา

[พระยาบำเรอราช] บางอย่าง พวกข้าก็ไม่เคยสอน

แต่มันก็สามารถแสดงออกมาได้ อย่างน่าสนใจยิ่งนัก

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

อย่างผู้ไข้โจทย์ล่าสุดเนี่ย

[หมอนพ] เป็นโรคประหลาด

พวกเรายังวินิจฉัยไม่ออกเลย

แต่ทองอ้นมันตอบออกมาอย่างง่าย

ท่านเป็นคนสอนมันอย่างนั้นหรือ

มิใช่ขอรับ

กระผมเองก็ยังไม่รู้

นั่นปะไร

กระผมว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล ซ่อนอยู่เป็นแน่ขอรับ

อย่างนั้นก็ต้องไปพาตัวมาสอบสวนให้รู้ความ

[พระยาบำเรอราช] ทองอ้น

เอ็งลองตอบมาซิ

ว่าใครเป็นคนสอนเอ็งในเรื่องที่เอ็งทำข้อสอบ

[ดนตรีตึงเครียด]

อ้าว ทำไมเงียบไปเสียล่ะ

กระผมกำลังนึกอยู่ขอรับว่าครูคนใดเป็นคนสอน

หรืออาจจะเป็นความรู้ของหลายคนผสมกันขอรับ

ครูของเอ็งก็มีอยู่แค่ห้าคน

[หมอชิด] ทำไมต้องนึกให้นานนัก

ไม่ใช่แค่ห้าคนขอรับ

แต่เป็น…

[หมอตำแย] ฉันเจอหัวเด็กแล้ว

- ขอฉันลองหน่อยนะจ๊ะ - [หมอตำแย] ได้จ้ะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

- ฉันเจอแล้วจ้ะ - จ้ะ

- อยู่ตรงนี้จ้ะ - จ้ะๆ

ไว้เดือนหน้า ฉันจะมากล่อมเด็กให้ใหม่

- อย่าเกร็งนะ - [ผู้ไข้] จ้ะ

[เสียงผู้ไข้ร้องเบาๆ ]

- ค้างไว้เหรอจ๊ะพ่อ - ใช่จ้ะ

เจ็บมากไหมจ๊ะ

เอ้า

นี่ยังนับไม่ถ้วนอีกรึ

ทำไมถึงนานแท้

สิบเจ็ดคนขอรับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ความจำดีนะเนี่ย

สอนแค่ครั้งเดียวก็จำได้แล้ว

อ้อ

สิบแปดคนขอรับ

ครูของเอ็งมีถึง 18 คนอย่างนั้นรึ

นี่ยังไม่ได้นับรวมพวกท่านด้วยนะขอรับ

[เสียงหมอทุกคนอุทานตกใจ]

เอ็งเรียนมาตั้งมากตั้งมาย ทำไมเอ็งถึงไม่บอกข้า

เอ็งคิดว่าข้าจะห้ามงั้นรึ

[ทองคำ] ข้าจะช่วยดูด้วยว่าใครดีใครร้าย

นี่ ฉวยเอ็งไปเจอพวกแม่มดหมอผีขึ้นมา จะเป็นเยี่ยงไร

โธ่ พ่อ

มาถึงวันนี้ได้ ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรไปเสียหน่อย

พ่อจะบ่นทำไมจ๊ะ

แล้วทำไมเอ็งต้องไปแอบเรียน ตอบข้ามาประเดี๋ยวนี้

แล้วทำไมจะต้องบอก

ไม่เห็นจะมีอะไร

พ่อถามไม่เข้าเรื่อง

ฉันไปล่ะ

นี่ ไอ้ทองอ้น

นี่ ไอ้ทองอ้น

กลับมาพูดจาให้รู้ความก่อน เอ๊ะ

[ดนตรีทะเล้น]

เป็นเพราะฉันเองจ้ะพ่อ

เอ็งว่าอะไรของเอ็ง ทองแท้

พ่อจำได้ไหมจ๊ะ ตอนสมัยฉันกับทองอ้นเด็กๆ

พ่อเคยจับให้เราสองคนนั่งท่องตำราด้วยกัน

ทองอ้นมันท่องรอบเดียวมันก็ท่องได้

แต่ฉันท่องอยู่ทั้งวัน

ฉันยังท่องไม่ได้เลย

[ทองแท้] สุดท้ายฉันก็โดนพ่อดุ จนฉันร้องไห้

แล้วฉันยังโดนแม่ดุซ้ำอีก

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทองอ้นมันก็ไม่เอาเรื่องการเรียนอีกเลย

[ดนตรีหม่นหมอง]

พอเอ็งพูดขึ้นมาพ่อก็พอจะจำได้เลาๆ

ว่าตอนเล็กๆ มันเป็นเด็กหัวดีมาก

แต่อยู่ๆ มันก็กลายเป็นคนไม่เอาถ่าน

เอ็งยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร

ที่ทองอ้นมันทำแบบนั้น

เพราะว่ามันไม่อยากแข่งดีกับฉัน

[ทองแท้] มันไม่อยากเห็นน้าพิกุล ต้องมีปัญหากับแม่

มันยอมเห็นฉันเก่งแต่คนเดียว

ส่วนตัวมันเองก็เก็บงำความรู้เอาไว้

[ทองแท้] แล้วที่มันต้อง แอบไปเรียนกับครูหลายคน

ก็คงเป็นเพราะเหตุนี้แหละจ้ะ

[ดนตรีเศร้า]

เป็นไปได้อย่างไร ที่คนอย่างไอ้ทองอ้นจะสอบไม่ผ่าน

อือ นั่นน่ะสิ

อือ ข้าก็สงสัย

[เจิด] อิมพัดสิเบิ้น

[ทองอ้น] หือ เอ็งจะเอาพัดไปทำอะไร

- อิมพัดสิเบิ้น เป็นไปไม่ได้ - [ทองอ้น] อ้อ

อ้าว พี่ กำลังจะทำอะไรรึ

เขาให้นำศิลาจารึกยาตำรับใหม่มาติดตั้งวันนี้

จารึกใหม่รึ ขอฉันดูที ฉันอยากเห็นเป็นคนแรก

[ดนตรียิ่งใหญ่]

นั่นมันตำรับยาของข้านี่

ใครขโมยมา

[หมอชิด] พวกข้าเอง

[นักเรียนทุกคน] ครู

ไหว้จ้ะ

ก็เพราะว่าเอ็งเนี่ย ได้พิสูจน์แล้วไง

ว่ายาของเอ็งเนี่ย มันได้ผลดีจริง ทองอ้น

อย่างนั้นก็หมายความว่า…

ยาของเอ็ง

ได้อยู่ในศิลาจารึก ณ วัดเชตุพนแห่งนี้แล้ว

แล้วก็จะยังคงอยู่ชั่วลูกชั่วหลานสืบไป

เฮ้ย

เช่นนั้นก็หมายความว่า

กระผม สอบผ่านแล้วใช่ไหมขอรับ

บ๊ะ ก็ต้องผ่านสิวะ

- เฮ้ย - เฮ้ย

แปลว่า กระผมได้เป็นหมอหลวงแล้ว ใช่หรือไม่ขอรับ

ก็ได้เป็นสิวะ ทองอ้น [เสียงกระทุ้งไม้เท้า]

- เฮ้ย ทองอ้น ข้ายินดีด้วย - เฮ้ย ดีใจด้วย

ยาเอ็ง ได้อยู่ในจารึกวัดโพธิ์

น่าชื่นใจมาก

เอ็งเก่งมาก ไอ้ทองอ้น

ขอบใจไอ้อ่ำ

ไอ้เจิด

เอ่อ แล้วเช่นนั้น…

พวกกระผมจะได้เป็นหมอกันหรือไม่ขอรับ

ในเมื่อพวกเอ็งเนี่ย สอบผ่านกันทุกคน

พวกเอ็งก็ต้องได้เป็นสิวะ

[เสียงนักเรียนทุกคนร้องดีใจ]

[พระยาบำเรอราช] เฮ้ย

เงียบ

นี่ข้าบอกให้เงียบไง

[พระยาบำเรอราช] เงียบ

พวกเอ็งทุกคนเนี่ย

จะต้องหมั่นฝึกฝน เพิ่มพูนวิชาความรู้

[พระยาบำเรอราช] เพื่อที่วันหนึ่งข้างหน้า

จะได้เป็นหมอที่เก่งถึงขั้นตั้งยาเองได้

แล้วยาของพวกเอ็ง

ก็จะได้รับการจารึก ณ ที่แห่งนี้

เฉกเช่นเดียวกัน

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

- [สุข] เจิด - [เจิด] เฮ้ย

ไอ้เจิด เอ็งร้องไห้เลยเหรอ

[ทองอ้น] ไม่ต้องร้อง ไอ้เจิด

[เสียงเจิดสะอื้น]

เณรรู้ไหม ศิลาจารึกตำรายา

แกะสลักไปได้หนึ่งพันแผ่นแล้วนะเณร

โห เยอะมากๆ เลย

- ใช่ - แกะมานานแค่ไหนแล้วนะ

ตั้งแต่ก่อนเราสองคนเกิดแล้วแหละ

จริงรึ

พ่อฉันบอกมา

แล้วเขาจะทำไปถึงเมื่อไหร่

ไม่รู้สิ แต่อยากให้รอฉันโตก่อน

ทำไมล่ะ

ฉันอยากมีตำรับยาของฉันอยู่ในศิลา

แล้วทำไมไม่ทำเสียเลยล่ะ

มันยากมากนะเณร

เพราะยานั้นต้องพิสูจน์แล้วว่าใช้ได้ผลและดีจริง

ทำอย่างไร เล่าให้ฉันฟังหน่อย

เขานะ ทำตัวหนังสือใช่ไหม

เขาจะเอาค้อน

แล้วก็ตะปูมาตอกๆ ให้มันเป็นตัวหนังสือ

[เจิด] เฮ้ย ไหนวะ ของไอ้ทองอ้นอยู่ตรงไหนวะ

[แก้ว] ของไอ้ทองอ้น

- [สุข] ไม่ใช่เว้ย - [เจิด] ไหนวะ

- ของเอ็งอยู่ตรงไหน - [ทองอ้น] ไม่ใช่ ไอ้เจิด

- [พุ่ม] ทองอ้น ทองอ้น - [ยอด] อยู่นี่ ไอ้ทองอ้น

[ศร] เฮ้ย เฮ้ย ดูสิ

[เสียงเพื่อนๆ อุทานตื่นเต้น]

ไม่รู้แหละ นี่ ข้าจองตรงนี้ นี่

ข้างไอ้ทองอ้นต้องเป็นของข้าสิวะ

หึ ไม่ได้ ข้าเป็นเพื่อนรักมัน ตรงนี้ต้องเป็นของข้า

แต่ตอนนี้ มันเป็นเพื่อนรักข้า

[สุข] โว้ย

นี่พวกเอ็งสองคนเป็นหมอจริงรึ

ข้างๆ เนี่ย ต้องเป็นของข้า

[สุข] ใช่ไหม ทองอ้น [เจิดส่งเสียงหมั่นไส้]

[เสียงทองอ้นหัวเราะ] ได้

ไอ้พุ่ม หลบ

เดี๋ยวศิลาข้าตกลงมาแตก

[เจิด] ข้าตีเลย

[ดนตรียิ่งใหญ่]

กราบ

ต่อไปนี้

พวกท่านไม่ใช่นักเรียนอีกต่อไปแล้ว

หากแต่เป็นหมอหลวง

ผู้ซึ่งมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการรักษาผู้ไข้

ขอพวกท่านจงหมั่นศึกษาหาความรู้

ให้เพิ่มพูนอยู่อย่างเสมอ

[พระยาบำเรอราช] เห็นประโยชน์ของผู้ไข้มาก่อนตน

จงเป็นผู้ที่มีจิตใจเมตตากรุณา

แลถ่อมตนอยู่เป็นนิตย์

เราเป็นผู้ที่มีความรู้มากกว่าผู้อื่นก็จริง

เราเป็นที่พึ่งของผู้อื่นก็จริง

แต่เรามิได้เป็นมนุษย์ที่มีความสูงส่งกว่าผู้อื่นเลย

[พระยาบำเรอราช] จงอย่าทำตัวโอ่อ่า

สำคัญตนกว่าผู้อื่น

จงเห็นผู้ไข้เสมอตน

แลดูแลรักษาพวกเขา

ดุจเป็นญาติมิตรของเราเถิด

กราบ

[ดนตรียิ่งใหญ่]

นายทองอ้น

ขอรับ

เข้ามานี่

กระบองแดงนี้

พระเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้แก่นายทองอ้น

[พระยาบำเรอราช] เพื่อสำแดงถึง

การเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในวิชาแพทย์

แลจดจารให้เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลสืบไป

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

พิธีกราบครู

กราบ

พวกครู กราบพวกกระผมทำไมรึขอรับ

เพราะเรามีศักดิ์เสมอกัน

เราต่างเป็นหมอของแผ่นดิน

[ดนตรีสดใส]

[ดนตรีหยุด]

คุณพระคุณเจ้า

ลูกชายใคร ทำไมถึงได้หล่อเยี่ยงนี้

ไหน มาให้แม่ดูใกล้ๆ ทีซิ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ไม่คิดเลยว่าไอ้ทองอ้นจะมีวันนี้

วันที่ได้เป็นหมอหลวง เดินตามข้าเข้าไปทำงานอยู่ในกรม

ใครจะคิด ว่าเด็กเกเรอย่างเอ็งน่ะ

จะตั้งยารักษาข้า

จนนิ่วหายได้

[ทองอ้น] ยังไม่เก่งเท่าไรดอก

ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะจ้ะ ป้าเทียบ

[เสียงเทียบขำเบาๆ ]

อ้าว แล้ว พ่อทองแท้ล่ะ

หรือว่า ยังแต่งตัวไม่เสร็จ

ข้านี่อยากจะเห็นหมอหลวงสามคนยืนเรียงกัน

[เสียงพิกุลหัวเราะ] เจ้าค่ะ คุณพี่

พี่ทองแท้…

[ดนตรีหม่นหมอง]

พี่ทองแท้

[ทองแท้] ทองอ้น

ฉันกำลังเห่อชุดใหม่อยู่พอดีเลย

เมื่อตอนที่พี่ได้เป็นหมอหลวงวันแรก

พี่ตื่นเต้นเหมือนฉันไหม

ฉันว่าคืนนี้ ฉันต้องนอนไม่หลับเป็นแน่

ตื่นเต้นสิ

แล้วก็นอนไม่หลับด้วย

แต่วันที่จะเลิกเป็นหมอหลวง

[ทองแท้] ก็คงจะทำให้นอนไม่หลับเช่นกัน

วันนี้ข้ากับเอ็งคงได้อยู่คุยกันจนเช้าเลยล่ะ

พี่พูดอะไรของพี่

ทำไมพี่ต้องมานอนไม่หลับไปกับฉันด้วย

ทองอ้น

[ดนตรีเศร้า]

ข้าขอบใจเอ็งมากนะ

ที่ผ่านมาข้ารู้หมดทุกอย่าง

ที่เอ็งพยายามทำตัวไม่เอาไหน

ก็เพื่อให้ข้าได้เป็นคนเก่ง

เป็นคนดีที่สุดในสายตาของทุกคนในบ้าน

พี่พูดอะไร

ทองอ้น

ถึงข้าจะมิได้เก่งแบบเอ็ง

แต่ข้าก็มิได้โง่เขลา ที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรดอก

[ทองแท้] ตอนนี้เอ็งเป็นหมอหลวง

เอ็งจะได้เข้าไปทำงานในกรม

ข้าก็เกรงเหลือเกิน

เกรงว่าเอ็งจะออมฝีมือ เพื่อไม่ให้เกินหน้าเกินตาพี่ชายอย่างข้า

ข้าเลยตัดสินใจแล้ว

ข้าจะออกจากกรม

[ทองแท้] เพื่อให้เอ็ง ได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่

พี่ทองแท้

พี่อย่าทำเช่นนั้นเชียวนะ

เอ็งมิต้องพูดเลย

ข้าตัดสินใจมาแล้ว

ข้าจะออกเดินทาง

แล้วพี่จะไปไหน

[ดนตรีหม่นหมอง]

ตอนนี้ข้าเห็นว่าในพระนครเนี่ย มีหมอหลวงมากเพียงพอแล้ว

[ทองแท้] แต่ชาวบ้านร้านตลาด ยังรักษากันอย่างตามมีตามเกิด

ข้าจะออกพเนจร

รักษาผู้ไข้ตามบ้านในพื้นที่ห่างไกล

แล้วเจ้าทองอินล่ะพี่

มันยังต้องการพ่อนะ

ข้าจะพามันไปด้วย

ข้าจะสอนให้มันเป็นหมอ

ช่วยเหลือผู้คน

แล้วถ้าวันหนึ่งมันมีลูก

ข้าก็จะสอนมันให้มันสอนลูกสอนหลาน

ให้ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากต่อไป

ถ้าพี่ตั้งใจจะทำเช่นนั้น

ฉันก็ขออนุโมทนา

[ทองอ้น] สาธุด้วยจ้ะ

แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงคนทางนี้นะ

ฉันจะดูแลทุกคนอย่างดีเอง

แล้วนี่พี่ว่า พี่จะไปเมื่อไหร่ล่ะ

ก่อนไก่โห่

ข้าจะออกเดินทาง

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ข้าฝากจดหมายนี้ให้พ่อกับแม่ด้วย

ข้าจะไม่บอกท่านทั้งสองด้วยตัวข้าเอง

เพราะข้ารู้ว่าถ้าข้าบอก

ข้าคงไม่ได้ไป

จ้ะพี่

[เสียงเทียบสะอื้น]

[เทียบพูดเสียงสั่นเครือ] พ่อทองแท้

ทำไมทำกับแม่แบบนี้

แม่อุตส่าห์ขอแล้วว่าอย่าทิ้งแม่ไป

อย่าเสียใจไปเลยแม่เทียบ

[ดนตรีเศร้า]

ถ้าลูกมันต้องการแบบนั้น

ก็ปล่อยมันไปเถิด

แล้วสิ่งที่ลูกทำน่ะ ก็เป็นเรื่องดีงาม

ใช่ชั่วช้าเสียเมื่อไหร่กัน

[เสียงเทียบสะอื้นต่อเนื่อง]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เป็นอย่างไร ทองอิน

ทีนี้เราก็เที่ยวสมใจแล้ว

ชอบจ้ะพ่อ แล้วเราจะเที่ยวไปถึงไหนจ๊ะ

ไปเรื่อยๆ

ยังไม่มีจุดหมาย

[ทองอิน] นี่ฉันจะได้เที่ยว ตลอดชีวิตเลยหรือจ๊ะพ่อ

มิใช่เที่ยวอย่างเดียวนะจ๊ะ

หากเราเจอผู้ไข้

เราก็ต้องเร่งเข้ารักษา เข้าใจรึไม่

เข้าใจจ้ะ

[เสียงถอนใจแรง]

[น้ำเสียงเมา] ทำไมชีวิตข้า

มันบัดซบอะไรเยี่ยงนี้

เดี๋ยวแวะหน่อย [เสียงผู้ชายครวญคราง]

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงครางเมามาย]

น้าจ๊ะ น้า

[ผู้ชาย] หือ

น้าดื่มเหล้ามากถึงเพียงนี้

ระวังตับพิการเอานะจ๊ะ

[เสียงหัวเราะ]

โลกนี้นะเว้ย

มันก็พิกลพิการอยู่แล้ว

แล้วถ้าตับข้ามันจะพิการ ก็ไม่แปลก

- ฉันเป็นหมอจ้ะน้า - [ผู้ชาย] อือ

ขอฉันตรวจดูอาการน้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ

เผื่อน้าเป็นโรคอันใด ฉันจะได้แก้ไขได้ทัน

เอาสิ

อยากจะทำก็เชิญเลยพ่อ

จ้ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[ผู้ชาย] โอ๊ย

[เสียงร้องครางเบาๆ ]

ลุกขึ้นนะจ๊ะน้า

[เสียงพ่นลมหายใจ] ค่อยๆ จ้ะ

[เสียงร้องเจ็บ]

น้าเอายากล่อมนางนอนไปกินนะจ๊ะ

แล้วก็ลดการดื่มลงบ้าง

ขอบใจเอ็งมากนะ พ่อหนุ่ม

[เสียงโอดโอย]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

พ่อจ๊ะ ลุงเขากินเหล้าเอง แล้วก็ป่วยเอง

เขาทำร้ายตัวเองแท้ๆ

ทำไมเราต้องช่วยเขาด้วยล่ะจ๊ะ

คิดอย่างนั้นไม่ได้นะลูก

เราเป็นหมอ

เรามีหน้าที่รักษาผู้ไข้ไม่ว่ากรณีใด

และเราก็มีหน้าที่ตักเตือน

ในสิ่งที่ถูกที่ควร

แต่เราจะปฏิเสธการรักษาผู้ไข้ผู้ใดไม่ได้

จำไว้นะลูก

จ้ะพ่อ

[ดนตรีฮึกเหิม]

บุษบาบาน คลี่คล้อย

สร้อยแลสร้อย ซ้อนสร้อย

เสียดสร้อย สระศรี

ภุมรี คลึงคู่เคล้า

กลางกมล ยรรเย้า

ยั่วร้อง ขานกัน

[ดนตรีอ่อนหวาน]

คุณแม้นอยู่นี่เอง

ฝ่าบาทจะรับสั่งอะไร เชิญเลยพระพุทธเจ้าข้า

ฉันอยากคุยกับแม้นแค่สองคนน่ะ พี่ผล

[เอฟเฟกต์ตลก]

พระพุทธเจ้าข้า

[ดนตรีซึ้ง]

ร้อยดอกรักได้สวยจริง

ขอบพระทัยเพคะ

ก่อนที่แม้นจะพูดได้

ฉันว่าฉันเข้าใจแม้นดีในทุกสิ่ง

แล้วพอแม้นพูดได้แล้ว

ฉันกลับฟังแม้นน้อยลง

ฉันนี่แย่เสียจริง

ต่อไปนี้

ฉันสัญญาว่าก่อนที่ฉันจะทำอะไร

จะถามแม้นก่อนเสมอ

หม่อมฉัน

มีอันใดก็จะทูลให้พระองค์

ไม่เก็บงำไว้อีกเพคะ

อือ ดีเสียจริง

คนเราจะอยู่ด้วยกัน ก็ต้องพูดกันและฟังกัน

จะได้เข้าใจกันดี

เช่นนั้น

แม้นพูดให้ฉันฟังชัดๆ ได้รึไม่

ว่าในใจแม้นนั้น

ชอบพอใครอยู่

[ดนตรีโรแมนติก]

หม่อมฉันเป็นหญิง

จะเผยความนัยได้เยี่ยงไรเพคะ

อ้าว

ไหนบอกว่าจะพูด

พระองค์…

รับสั่งก่อนสิเพคะ

ฉันรึ

[พระองค์ชาย] ฉัน…

ชอบ…

พระองค์ชาย หลวงวิทยาขอเข้าเฝ้าด่วนพระพุทธเจ้าข้า

[เอฟเฟกต์ตลก]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงพ่นลมขำ]

นี่ หน่อไม้เนี่ย ต้องต้มให้สุกๆ เลยนะ

เพราะถ้าดิบเนี่ย มันจะมีสารไซยาไนด์

กินเข้าไปจะเป็นพิษได้

- จริงรึ - [บัว] อื้อ

ข้าไม่เคยรู้

นี่ แล้วถ้าเกิดเอ็งกลับบ้านไป

แล้วใครจะเป็นคนคอยบอกนู่นบอกนี่ให้ข้าล่ะ

ฉันจะพยายามบอกให้มากที่สุดแล้วกัน

แต่คงอีกนานแหละกว่าจะได้กลับ

เออ ไอ้น้ำเสียง "คงจะอีกนาน" ของเอ็งเนี่ย

มันฟังดูระรื่นพิลึก

เอ็งชอบที่นี่แล้วล่ะสิ

บ้า

อ้าว คุณลุง

หลวงวิทยาท่านกราบทูลรายงาน รวมทั้งแจ้งหมอหลวงมาว่าพรุ่งนี้…

จะเกิดลมเพชรหึง

ให้ชาวบ้านชาวเรือนเตรียมตัวเอาไว้

ลมเพชรหึง คืออะไรเหรอคะ

คือพายุใหญ่

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

ให้ปิดประตูหน้าต่างกันเอาไว้ให้ดีล่ะ

คราวนี้

เอ็งได้กลับสมใจแน่

[ดนตรีเศร้า]

[บัว] นี่เป็นภาพที่สวยที่สุด ตั้งแต่ฉันเคยเจอมาเลย

ฉันจะจดจำไปจนวันตายเลยล่ะ

ข้าดีใจ

ที่เอ็งชอบ

ทองอ้น

ถ้าวันหนึ่งฉันต้องกลับบ้าน

เธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม

ทุกวัน

ไม่มีลืม

[ดนตรีหดหู่]

[ดนตรีหยุด]

[ทองอ้น] ผาด

แม่บัวล่ะ

[เสียงผาดถอนหายใจ]

คงไปนั่งทำใจอยู่กระมัง

ทำใจกระไร

[เสียงถอนหายใจ] ก็ ทำใจเรื่องที่ต้องกลับบ้านน่ะสิ

แม่บัวยังอยากกลับบ้านอยู่อีกรึ

บ้านน่ะ ใครๆ เขาก็อยากกลับ

ข้าเองยังอยากกลับบ้านเลย

นี่ พวกข้าก็เตรียมตัวที่จะกลับบ้านแล้วนะ

ตอนที่เอ็งไปรบน่ะ

ก็มีพายุเข้า

นางบัวก็ไม่ยอมกลับไปแล้วรอบหนึ่ง

[ผาด] เพราะว่า

อยากจะอยู่รอร่ำลาเอ็งน่ะสิ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

อยู่รอร่ำลาข้า

[เสียงลมพัดใบไม้ไหว]

บัวขอบคุณมากๆ นะคะ

[บัว] ที่เมตตา แล้วก็เอ็นดูบัวมาตลอด

บัวยังไม่ทันได้ตอบแทนบุญคุณอะไรเลย

บัวก็ต้องกลับซะแล้ว

[ดนตรีซึ้ง]

ไม่เป็นไรเลยจ้ะ แม่บัว

แม่บัวคอยช่วยหยิบจับเล็กๆ น้อยๆ ในครัว

แล้วก็ ชอบทำพวกอาหารแปลกๆ ให้พวกฉันกิน

คอยเล่าเรื่องแปลกๆ ให้พวกฉันฟัง

แค่นี้ ฉันก็พอใจแล้วล่ะจ้ะ

ที่เอ็งเอาวิทยาความรู้ จากวันเวลาของเอ็งมาบอกกล่าวกับข้า

[ทองคำ] ก็ถือว่าเป็นคุณไม่ใช่น้อย

เอ็งกลับบ้านไปอย่างสบายใจเถิด แม่บัว

ไม่ต้องรู้สึกว่าติดค้างอันใดพวกข้าดอก

[เทียบ] น่าจะดีใจนะ

จะได้ไม่ต้องฟังข้าบ่นอีกต่อไป

[เสียงพิกุลและเทียบขำเบาๆ ]

ไปดีมาดีเถิดนะ

เดินทางปลอดภัย

คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง

โชคดีมีชัยนะ แม่บัว

[บัว] ขอบคุณมากๆ นะคะ

แล้วเอ็งแน่ใจแล้วรึ ว่าจะไปคนเดียว

ไม่ให้ใครตามไปส่งน่ะ

แน่ใจค่ะ

บัวไปเองดีกว่าค่ะ

ถ้ามีคนอื่นไปส่ง

บัวกลัวว่าจะเศร้าค่ะ

[ดนตรีเศร้า]

แล้วนี่ไอ้ทองอ้นมันหายไปไหน

[เสียงหายใจติดขัด]

วันนี้ข้าจะพาเอ็ง

ไปเที่ยวในโลกของข้า

[ดนตรีซึ้ง]

ข้าพาหญิงแปลกหน้าคนหนึ่งมาที่บ้านข้า

[ทองอ้น] ตัวเขาหนักมาก

ข้าแบกแทบไม่ไหว

ข้าบ่นไปแบกไป

จนพาหญิงแปลกหน้าคนนั้นไปที่ห้องข้า

แม่ข้าเข้าใจผิดว่าเป็นเมียข้า

ตอนนั้น

ข้าไม่ได้อยากได้เขาเป็นเมียข้าเลย

แต่มาตอนนี้

ข้าอยากให้เขาเป็นเมียข้า

ใจแทบขาด

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[เสียงบัวสะอื้นเบาๆ ]

ข้าไม่อยากเห็นเอ็งร้องไห้

[ทองอ้น] ข้าอยากเห็นเอ็งมีความสุข

ไม่ว่าเอ็งจะอยู่หรือไป

ข้าก็อยากให้เอ็งยิ้มให้ข้า

[เสียงบัวสะอื้น]

ตอนนั้นเอ็งชอบอ่านหนังสือมาก

ข้าคิดว่าเอ็งจะมาขโมยตำรายาของข้า

แต่กลายเป็นว่า

เอ็งเป็นหมอที่เก่งคนหนึ่งเลยทีเดียว

[ทองอ้น] บัว

ข้าถือว่าเอ็งเป็นครูคนหนึ่งของข้า

เอ็งเก่งมากนะบัว

[ทองอ้น] ข้าอยากให้เอ็งมั่นใจในตัวเอง

และทำตำราอาหารเป็นยาของเอ็ง

มันจะมีประโยชน์กับคนในยุคของเอ็ง

ข้าเชื่อ

ขอบใจนะ ทองอ้น

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

[ทองอ้น] นับตั้งแต่นั้นมา

ทุกๆ ที่ในบ้านหลังนี้ ก็มีแต่เอ็ง

เอ็งทำให้โลกของข้าสดใสขึ้นทุกวัน

เอ็งจะคอยอยู่ข้างๆ ข้า

ไม่ว่าจะสุข

[ทองอ้น] เศร้า เหงา

หรือว่าเมา

มันจะมีเอ็งอยู่ในนั้นด้วยตลอด

ข้ามีความสุขเหลือเกิน บัว

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ฉันจำได้ว่าแม่บัวชอบกินอะไร

ก็เลยจัดเตรียมของโปรดไว้ให้ทั้งหมด

ประเดี๋ยว เรากินด้วยกันนะ

เอ่อ เธอน่ะ

ชอบเย็บผ้า

[เทียบ] ฉันก็…

มีผ้าพวกนี้

ฉันให้เธอกลับไปเย็บที่บ้านเธอเนอะ

จำได้ด้วยเหรอคะ ว่าบัวชอบสีอะไร

แล้วก็ชอบกินอะไร

ส่วนข้าก็…

ไม่มีอะไรจะให้

แต่เห็นเอ็งชอบแอบไปดูสิ่งนี้

ข้าเลยอยากจะขอมอบให้

จดหมายตีพิมพ์ฉบับแรก

มันมีค่ามากเลยนะคะ

การได้พบเจอกันน่ะ เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดแล้ว

รับไว้เถอะ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[เสียงหายใจหอบ] [ผาด] อือ

[เสียงผาดสูดจมูกและกระแอม]

รับไปสิ

ให้ฉันทำไม

ก็…

เผื่อเอ็งเจอข้าศึกกลางทาง

เอ็งจะได้เอาไว้สู้กับพวกมันไง

[เสียงผาดกระแอม]

แต่ว่า…

ดาบนี้ผาดรักมากเลยนะ

แต่ข้ารักเอ็งมากกว่า

นี่ [เสียงสูดจมูก]

อะไรล่ะ

ก็ วางมือไง

[พูดเบาๆ ] อ๋อ

หนึ่ง สอง สาม เย่

[ดนตรีเหงา]

เอ็งคงดีใจที่จะได้กลับบ้านแล้วสินะบัว

[พิกุล] เอาไว้ห่ม

เผื่อว่าตอนเดินทางอากาศจะเย็น

หนูอยากให้คุณน้า

เป็นแม่ของหนูจังเลยค่ะ

งั้นก็คิดซะว่า

ฉันเป็นแม่ของหนูแล้วกันนะ

[บัวคิดในใจ] โลกของฉัน

มันน่ากลับไปจริงๆ เหรอ

โลกของฉัน

ที่ต้องกินคนเดียว

นอนคนเดียว

โลกที่มันอ้างว้างแบบนั้น

คือโลกที่ฉันอยากกลับไปเหรอ

[เสียงถอนหายใจ]

[บัว] ที่นี่ฉันมีเพื่อน

มีครู

ทุกคนยอมรับในความสามารถของฉัน

โลกของฉัน

มันคือโลกที่มีพวกเขา

และมีเธอต่างหาก

นั่นคือโลกที่ฉันอยากอยู่

เอ็งเป็นอะไรรึบัว

[ดนตรีซึ้ง]

[ดนตรีตื้นตันใจ]

ขอโทษนะ ทองอ้น

ให้ฉันอยู่ที่นี่กับเธอนะ

ขอให้ฉันอยู่ที่นี่กับเธอนะ

ได้สิ

ที่ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อไม่อยากให้เอ็งไป

เอ็งจะไม่ไปแล้วใช่ไหมบัว

เอ็งจะอยู่ที่นี่กับข้าแล้วใช่ไหม

[เสียงบัวสะอื้น]

เธอไม่ต้องร้องไห้อีกแล้ว

ขอแค่มีเธอ

ฉันก็มีความสุขแล้ว

เอ็งรู้ไหม

ใจข้าตกไปอยู่ตาตุ่มแล้วบัว

[ทองอ้น] ตอนที่เอ็งบอกว่าเอ็งจะไป

ขาข้าแทบจะก้าวไม่ออก

ข้าไปไหนไม่ถูกเลย

[ทองอ้น] ข้าแค่อยากเห็นเอ็งมีความสุข

ข้าไม่อยากเห็นเอ็งเป็นทุกข์

เอ็งรู้ไหม

[เสียงสั่นเครือ] ใจข้าเกือบหยุดเต้นแล้วบัว

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

หยุดพูดได้แล้ว

ฉันไม่ไปไหนแล้ว

ถ้าข้าพูดอีก

เอ็งจะทำแบบเมื่อกี้รึไม่

บัว ข้าหยุดพูดไม่ได้แล้ว

บัว ช่วยข้าด้วย

[เสียงบัวขำ]

พอแล้ว

ข้ารักเอ็งนะ บัว

ข้ารักเอ็ง

ฉันก็รักเธอนะ

ทองอ้นของฉัน

[ดนตรีโรแมนติก]

[เสียงหัวเราะปนสะอื้น]

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เรียบร้อยแล้วค่ะ

คุณณัฐพงศ์คะ

ได้ยินที่หมอพูดหรือเปล่าคะ

อุ๊ย สงสัยผม ผมจะหูดับน่ะครับคุณหมอ

ต้องเช็กหูผมเพิ่มแล้วล่ะครับคุณหมอ

[เอฟเฟกต์ตลก]

คุณหมอไม่ใช่เพื่อนเล่นนะคะ

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

เชิญค่ะ ได้เวลาพักกลางวันของหมอแล้วค่ะ

[ดนตรีทะเล้น]

[เสียงถอนใจ] ไม่เป็นไรค่ะ

หมอไปเอง

อ้าว

เดี๋ยวก่อนครับ คุณหมอ

ให้ผมเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ คุณหมอ

หมูจุ่มก็ได้ครับ คุณหมอ

เอ่อ คุณหมอแพทคะ มีพัสดุส่งมาหาค่ะ

- ขอกรรไกรด้วยจ้ะ - [แก้ว] นี่ค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ดนตรีซึ้ง]

อู้หู

เก่าขนาดนี้นี่ หนังสือตั้งแต่สมัยไหนครับเนี่ย

สมัยรัชกาลที่สามค่ะ

ตีพิมพ์ในโรงพิมพ์ของคุณหมอบรัดเลย์

โอ้โห นี่ คุณหมอเล่นของเก่าด้วยเหรอครับเนี่ย

นี่โบราณจัดเลยนะครับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

บัว

[เสียงแพทหายใจถี่]

- เอ่อ พี่แก้วคะ - [แก้ว] คะ

- ฝากหน่อยนะคะ - [แก้ว] ได้ค่ะ

บัว บัว

อ้าว

บัว

เธอคงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่งใช่ไหม

ฉันขอให้เธอมีความสุขแบบนี้ตลอดไปนะ

[ดนตรีซาบซึ้ง]

- บัว - [บัว] หือ

เหมือนช่อดอกไม้เลย

ตัวยาทั้งนั้น

หา

ช่อสมุนไพร

หูย น่ารักจังเลย

[เสียงบัวหัวเราะ]

มีบอระเพ็ดด้วย

มีมะลิด้วย

หอม

[เสียงบัวหัวเราะชอบใจ]

เอ็งชอบไหม

ชอบ

[บัว] ไป

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[เสียงบัวหัวเราะ]

สวย

นี่

[ทองอ้น] หือ

บ๊ายบาย

[เสียงบัวหัวเราะ]

อะไรวะเนี่ย

[เสียงบัวร้องตกใจ]

[เสียงทุกคนร้องดีใจ]

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.