Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]
รวมทั้งลูกชายข้าด้วย
[ทองคำ] ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด
[หมอทัด] รับรองภายในสามวันเจ็ดวัน
จะลุกขึ้นมาเดินปร๋อเลยทีเดียวล่ะ
ข้ารู้สึกมีกำลังขึ้นมากโข
ทำไมท่านถึงยึดติดกับยาครอบจักรวาลของท่าน
[ทองอ้น] ทั้งที่ยานั้น ส่งผลเสียหายตามมา
ถ้าใช้มันเป็น
มันก็ช่วยชีวิตคนได้
กระผมจะไปหาทางพิสูจน์เอาเอง ว่ามันดีจริงหรือไม่
เอ็งรอข้าก่อนนะ
[ทองอ้น] รอข้ากลับมา
[ดนตรีผ่อนคลาย]
สำเร็จ
[เสียงผาดกระแอม]
[เสียงพ่นลมเขินๆ ]
ข้าแกะสลักสำเร็จแล้ว
แม่บัวดูสิ
ทอดเนตรสิเพคะองค์ชาย
[เสียงพ่นลมหัวเราะ] แกะได้ประณีตมากจ้ะ พี่ผาด
[บัว] แหม
ฝึกมาตั้งสามเดือน ไม่สวยก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
นี่…
นี่ผ่านมานานถึงเพียงนั้นแล้วรึ
ใช่แล้วเพคะ
สามเดือนแล้ว
แต่ว่าสงครามก็ยังไม่จบสักที
ไม่รู้ว่าจะยืดเยื้อไปถึงไหน
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[ผล] อุ๊ย
เป็นกระไรรึ พี่ผล
มดกัดขอรับ
เอ๊ะ น่าแปลก
ทุกทีแถวนี้มันไม่เคยมีรังมดนี่
มดอพยพลงจากต้นไม้ ไปทำรังที่ใต้ดิน
เป็นสัญญาณว่า อีกไม่กี่วันนี้จะเกิดพายุใหญ่
[ดนตรีระทึก]
พายุใหญ่เหรอเพคะ
บัว
เอ็งอย่าไปนะ
เอ็งกลับมาก่อน
[เสียงสุขถอนหายใจ]
นี่ ไอ้ทองอ้น เอ็งคลั่งรักขนาดนี้เชียวเหรอวะ
[เสียงหัวเราะคิกคัก]
มันคงจะนอนเฝ้าผู้ไข้ทั้งคืน
สงสัยจะเหนื่อยจนอยากได้ที่พักหัวใจ
[เสียงหัวเราะชอบใจ]
เอาเสียหน่อยเว้ย เอาเสียหน่อย [เพื่อนๆ ส่งเสียงสนับสนุน]
- นี่ - โอ๊ย
[เสียงเพื่อนๆ หัวเราะสะใจ]
[เจิด] โอ๊ย
อุ๊ย เหลอหลา หน้าเหลอหลา
[เสียงโห่หยอกล้อ]
- พวกเอ็งมาทำอะไรเนี่ย - อ้าว
ที่แท้ แม่บัวก็เป็นคนรักของเอ็งนี่เอง
[พุ่ม] ทำมาปิดว่าไม่ใช่
[เสียงหัวเราะคิกคัก]
เอ็งกับแม่บัว มิใช่บ่าวกับนายจริงแท้ทีเดียว
[เสียงครางหยอกล้อ]
พวกเอ็งไม่ต้องมายุ่งเรื่องของข้า
ไปๆ กลับไปพักไป
[เสียงครางในลำคอ]
[เจิด] นี่
[เสียงครางหยอกล้อ]
นี่ [เอฟเฟกต์ขำขัน]
นี่ แล้วเอ็งบอกรักแม่บัวแล้วหรือยัง
[เจิดส่งเสียงแซว]
[เสียงถีบและเสียงร้องโวยวาย]
[ทองอ้น] เอาไหม เอาอีกไหม [เสียงร้องโวยวาย]
- ไปเว้ย โอ๊ยๆ - ทำรุนแรงกับเพื่อนด้วยทำไม
- ไอ้สุขๆ - [สุข] โอ๊ย โอ๊ย ไปเถอะ
[ดนตรีเศร้า]
[บัว] แน่พระทัยนะเพคะ ว่าพายุจะมาวันนี้จริงๆ
ค่อนข้างแน่จ้ะ พี่บัว
เมื่อรุ่งสาง ท้องฟ้าเป็นสีแสดแดง
เป็นสัญญาณว่าจะเกิดพายุใหญ่
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
ฉันยังไม่ได้ทำใจเลย
[เสียงผาดจิ๊ปาก]
จะลังเลกระไรล่ะ นางบัว
จะกลับช้าหรือกลับเร็ว
อย่างไรเอ็งก็ต้องกลับ
ส่วนเรื่องทองอ้น
เอ็งไม่ต้องห่วง
ถ้าทองอ้นกลับมาเมื่อใด
ข้าจะบอกเขาเอง
[เสียงลมพัดแรง]
ลมเริ่มมาแล้ว
นั่นไง
[เสียงฟ้าร้องดังแว่ว]
พายุเริ่มก่อตัวแล้วค่ะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ถ้ากลับไปถึงแล้ว
อย่าลืมเล่าเรื่องของพวกฉันให้คนที่นั่นฟังด้วยนะ
ถ้ากลับมาได้ พี่บัวกลับมาอีกนะคะ
ข้าว่า…
คงได้เวลาแล้วกระมัง
ไป นางบัว
พระองค์ชาย
คุณแม้น
ผาด
บัวไปก่อนนะ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงฟ้าร้องดังแว่ว]
นางบัว
[เสียงฟ้าร้องดังต่อเนื่อง]
เอ็งอย่าลืมข้านะ
พี่บัว
ขอให้ปลอดภัยนะจ๊ะ
ลาก่อนนะทองอ้น
เอ็งรอข้าก่อนนะ
รอข้ากลับมา
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]
[บัว] พายุกำลังจะมาแล้วนะ
ยังไงข้าก็ต้องไป
ดูแลตัวเองดีๆ นะ
ฉันจะรอจนกว่าเธอจะกลับมา
[ผาด] เอ๊ย
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
นางบัว
พี่บัว
เป็นกระไรของเอ็ง
เอ้า
สถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นไร
ผู้ที่ติดโรค ส่วนมากได้รับการรักษาจนหายดี
ส่วนที่เหลือก็ทุเลาเบาบางลงมากแล้วขอรับ
แปลว่าการปลูกฝีของหมอปลัดเล
และตัวยาของหมอทัดได้ผล
[เจ้าคุณทหาร] ถ้าเช่นนั้น
ไปเชิญหมอทัดมาหาข้า
ข้าจะตกรางวัลให้สักหน่อย
และให้เสด็จเจ้ากรมหมอ รับกลับเข้ากรมด้วย
[ดนตรีอึดอัด]
เห็นทีจะไม่ได้แล้วขอรับ
อ้าว ทำไมล่ะ
เอ่อ…
อย่างที่กระผมเคยบอก
ว่าหมอทัดเป็นคนชอบกล
เขาได้ให้ตำรับยาเราไว้ สอนวิธีเราทำ
แต่หลังจากนั้น
เขาก็หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าวใครเลยขอรับ
ถือว่าเป็นคนมิอยากได้หน้าได้ตา
มิเอายศถาบรรดาศักดิ์ มิเอาเงินทอง
คนเยี่ยงนี้หาได้ยากยิ่ง
ถ้ากระผมเจอเขาครั้งหน้า
กระผมจะเชิญตัวมาพบท่านให้ได้ขอรับ
บัดนี้ค่ายของเรา
กลับเข้ามาสู่สภาวะปกติแล้ว
ต่อไป จักได้เตรียมสรรพกำลังสู้รบได้เต็มที่
เออ มีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่ข้าอยากขอความช่วยเหลือจากหมอ
เรื่องอันใดขอรับ
ทหารที่บาดเจ็บ
กว่าจะมาถึงโรงยา
ไม่สาหัส ก็ขาดใจตาย
หรือไม่รักษาได้อย่างยากเย็น
ท่านเจ้าคุณหมายความสิ่งใดขอรับ
ข้าอยากขออาสาสมัครหมอจำนวนหนึ่ง
ไปรักษาทหาร ที่หน้าทัพ
[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]
แล้วแต่ความสมัครใจเลย
กระผมขออาสาขอรับ
เอ็งนี่ช่างกล้าหาญ สมเป็นชายชาตรียิ่งนัก
[เจ้าคุณทหาร] หลังวันพรุ่ง จักมีการปะทะใหญ่
ข้าจักเป็นคนนำทัพเอง
ฝากหมอเป็นธุระการครั้งนี้ด้วย
ขอรับ
ข้าจะไม่บังคับ
ให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพวกเอ็ง
[ดนตรีตึงเครียดปนระทึก]
- ไอ้แก้ว - ไอ้พุ่ม
เอ็งออกมาทำไม กลับเข้าไป
ข้าจะไปด้วย
แม่เอ็งมีลูกชายคนเดียวนะเว้ย ไอ้พุ่ม
กลับเข้าไปไอ้พุ่ม
ข้าไม่กลับ ข้าจะไปด้วย
อือ เอาวะ ตายเป็นตาย
ข้าจะไปกับเอ็ง
[ดนตรีตื่นเต้น]
พวกเอ็งหลบดาบยังไม่เก่ง จะออกมากันทำไมวะ
ขอบใจมาก
[ทองคำ] เหตุที่ต้องเป็นพวกนักเรียนหมอ
เป็นเพราะคนหนุ่ม ว่องไว
ตัดสินใจได้รวดเร็วกว่า
[ทองคำ] คนที่กล้าหาญ
จะได้อยู่กลางสมรภูมิ
คนที่ยังไม่เก่งมวย เก่งดาบ
จะถูกแยกห่างออกมา
[ทองแท้] กระผมขอไปด้วยขอรับ
เอ็งเพิ่งฟื้นไข้
ยังไม่ใคร่จะหายดี ไม่ต้องไป
ฉันหายดีแล้วจ้ะพ่อ
พ่ออย่าห้ามฉันเลยนะจ๊ะ
มิเช่นนั้นผู้อื่นจะว่าพ่อได้ว่าพ่อลำเอียง
มิยอมส่งลูกตัวเองไป
แต่กลับส่งผู้อื่นไปแทน
[ดนตรีตื่นเต้น]
เออ ไปกันให้หมดเลย
เอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ล่ะ
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ขอโทษขอรับ
ถึงกระผมจะไม่หนุ่ม
แต่ก็มีความว่องไวพอตัว
กระผมขออาสา ไปดูแลลูกศิษย์ของกระผมด้วยขอรับ
[เสียงหัวเราะดีใจ]
- [ภาษาเหนือ] ครูไปด้วย - [ภาษาเหนือ] ครูด้วยเหรอ
เออ ไปๆ [เสียงพุ่มหัวเราะดีใจ]
[เสียงบ่นพึมพำ]
อ้าว จะไปด้วยรึ
เอ่อ คือว่า
พวกกระผม…
เอ่อ…
เพียงแค่มาส่งขอรับ
[เอฟเฟกต์ตบมุก]
[ดนตรีตื่นเต้น]
เอาล่ะ
ไปเก็บข้าวของ
เตรียมออกเดินทางกันได้
[พร้อมกัน] ขอรับ
- [นักเรียนหมอ] ไป ไป - [หมอจัน] ไป
[ภาษาเหนือ] รีบไปเร็วๆ พวกเรา
พวกเด็กๆ ว่องไวจริงด้วยขอรับ
[ดนตรีระทึกฮึกเหิม]
[เสียงโห่ร้องเป็นจังหวะ]
[เสียงโห่ร้องดังยาว]
[เสียงม้าร้องและเสียงเคลื่อนพล]
[เสียงระเบิด]
[เสียงยิงปืนใหญ่]
[เสียงโห่ร้องและเสียงระเบิด]
[เสียงต่อสู้และฟันดาบ]
[ดนตรีเร้าใจ]
[เสียงวิ่งและร้องตามจังหวะ]
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
ไปเว้ย
[เสียงร้องและวิ่งต่อเนื่อง]
ไอ้อ่ำ ไอ้ยอด ไป
[เสียงต่อสู้]
[เสียงระเบิด]
[เสียงระเบิด]
[ดนตรีตื่นเต้น]
- เฮ้ย ไปเร็วเว้ย - [ดำ] ไปๆ เร็ว
[พุ่ม] ไปเร็วเว้ย
เฮ้ย ระวัง
[เสียงต่อสู้ดังต่อเนื่อง]
[เจิด] ระวังเว้ย
[เสียงร้องตกใจ]
[อ่ำ] ไอ้พุ่ม
[เจิด] วางดาบลง
[เสียงร้องชุลมุน]
[เสียงเงียบสงบ]
- [ทหาร 1] ข้าศึกมา ข้างหลัง - [ทหาร 2] เฮ้ยๆ
[เสียงทหารตะโกน]
[เสียงต่อสู้และทหารร้องโอดโอย]
[ทองแท้] คนนั้นจ้ะ คนนั้น
[เสียงร้องตะโกน]
- [เทิ้ม] ไปๆ ช่วยคนเจ็บ - ทางนี้จ้ะ
เร่งพาคนเจ็บออกไป เร็ว
[หมอจัน] ไวๆ
- ไวๆ - [ทองแท้] ไหวไหมจ๊ะ ไหวนะ
[เสียงระเบิด]
[เสียงร้องครางตกใจ]
[พุ่ม] ไอ้ทองอ้น ข้าดูเอง
เอ็งไปดูทางนู้น
[ยอด] นี่ นี่จ้ะ นี่ๆ
ค่อยๆ นะ
[ดนตรีตึงเครียด]
เฮ้ย ไอ้ทองอ้น
มันเป็นพวกศัตรู เอ็งจะไปช่วยมันทำไม
มันยังไม่โตเป็นหนุ่มดีเสียด้วยซ้ำ ข้าทนไม่ได้
ข้าก็มีน้องชาย ยังไงก็ต้องช่วย
[สุข] มา
[เสียงระเบิดและร้องตกใจ]
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
- ไอ้พุ่ม - เฮ้ย
ไอ้พุ่ม
[ยอด] ไอ้พุ่ม
ไอ้ยอด พามันไปหลบทางนู้นก่อน
[ทองอ้น] ไอ้พุ่ม
[ศร] ยังไหวอยู่
[สุข] มานี่ๆ ไอ้ศรมานี่
มาจ้ะ
เร็วไอ้อ่ำ เร็ว
เร็วจ้ะ
ค่อยๆ จ้ะ
[เสียงสั่น] นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว
เมื่อไหร่สงครามมันจะจบวะ
[สุข] พวกเรายังมีทางรอดกันอยู่ใช่ไหม
กูไม่น่าอาสามาร่วมรบด้วยเลย
อดทนกันไว้
สงครามมันไม่อยู่ตลอดไปดอก ยังไงมันก็ต้องมีวันจบ
แล้วเมื่อไหร่มันจะจบวะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
หรือพวกเราจะเอาชีวิตมาทิ้งกันไว้ที่นี่วะ
เฮ้ย
มีทหารเจ็บ
ใครจะไปกับข้าบ้าง
ข้าไปด้วย
[เสียงระเบิดและเสียงร้องตกใจ]
[เสียงครางหวาดกลัว]
[ดนตรีตึงเครียด]
[พุ่ม] เฮ้ย เดี๋ยวมีอีก
[เสียงครางหวาดกลัว]
[เสียงเจิดครางในลำคอ]
ไอ้เจิด
ข้าพอแล้วทองอ้น ข้าไม่เอาแล้ว ข้าพอแล้ว
ไอ้เจิด ทำใจดีๆ
- [เจิด] ข้าพอแล้ว - ไอ้เจิด
ข้าพอแล้ว
ข้าไม่เอาแล้ว
ข้ายอมแล้ว
[เสียงเจิดครางร้องไห้]
หลังจากศึกครานี้
กลับไป
พวกเราก็จะได้สอบเป็นหมอหลวงกันทุกคนแล้ว
[ทองอ้น] ถึงคราที่พวกเอ็ง จะต้องถามตัวเองแล้วว่า
เราจะทิ้งทหารพวกนี้ไปลงรึไม่
[ดนตรียิ่งใหญ่]
เราสู้เพื่อปกป้องชีวิตพวกเขา
และเขาจับดาบออกรบ เพื่อปกป้องบ้านเมืองของเรา
อันตรายของพวกเขายิ่งใหญ่กว่าเราเยอะ
[ทองอ้น] จรรยาบรรณของหมอคือไม่ทอดทิ้งผู้ไข้
ถ้าเราทิ้งพวกเขาไปครานี้
มันก็จะเป็นแผลในใจเราไปตลอดชีวิต
ข้าทิ้งพวกเขาไปไม่ลงว่ะ
[ดำ] เอาวะ
ตายเป็นตาย
อย่างมากก็แค่ตาย
หรืออย่างน้อย ก็แค่พิการ
หรือ อาจจะได้กลับไปอย่างปลอดภัย
หรือได้กลับไปอย่างมีเกียรติ และศักดิ์ศรี
[ทองอ้น] ไป พวกเรา
- ไป - ไป
ไปเว้ย
[ดำ] ไป
[เสียงต่อสู้และเสียงระเบิด]
[เสียงร้องโล่งใจ]
[เสียงเจิดถอนใจ] [สุข] ไอ้เจิด เดินรอด้วยสิ
- [เจิด] หา - [สุข] เดินรอพวกข้าด้วย
ข้าอยากกลับบ้านแล้วไง
นี่แค่ได้กลับค่าย
นี่ข้าก็ดีใจมากแล้วนะเนี่ย
แล้วถ้าได้กลับบ้าน จะดีใจขนาดไหนวะ
[เสียงครางเห็นพ้อง]
เขาจะให้เรากลับบ้านเมื่อไหร่วะ ข้าคิดถึงแม่ใจจะขาดแล้ว
[เจิด] โอ๊ย ลูกแหง่เหรอวะ
โอ๊ย ข้ายอมเป็นลูกแหง่เว้ย ข้าคิดถึงแม่จริงๆ
[เสียงหัวเราะพร้อมกัน]
เฮ้ย พวกเราจะได้กลับบ้านแล้วเว้ย
[เสียงเฮดีใจ]
มันไม่ง่ายถึงเพียงนั้นดอก
[เจิด] อ้าว
พวกเอ็งแค่ได้กลับมาพัก
วันนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่
พรุ่งนี้พวกเอ็งต้องดูแลทหารเจ็บต่อ
ไปพักกันได้แล้ว
โอ้โห ได้พักแค่คืนเดียวเองเหรอวะ
งั้นขอพักสามคืนได้หรือเปล่าขอรับ
เลิกบ่น
ไปพักกันได้แล้ว
[ดนตรีหม่นหมอง]
- ไป - เมื่อไหร่สงครามจะจบสักทีวะ
ข้าเบื่อเต็มทน
[ทองอ้น] เอาน่าไอ้พุ่ม
[พุ่ม] ได้พักแป๊บเดียวเองนี่นา ทองอ้น
พ่อเอ็งอีกแล้วเหรอ
[ทองอ้น] ทนหน่อยเว้ย
[เสียงพูดคุยกัน]
- สวัสดีจ้ะ ครูหาญ - อ้าว
- สวัสดีจ้ะ พี่เนียง สักห่อไหมจ๊ะ - [เนียง] อ้าว
- ข้าวเหรอ - ยาเส้นจ้ะ
[เสียงร้องชอบใจและเสียงเจิดหัวเราะ]
เอามาให้อีกบ้องหนึ่งดีกว่า
อือ ข้าวหลามเขาเรียกเป็นกระบอกจ้ะ ไม่ใช่บ้อง
- อ๋อ - เดี๋ยวไปหาให้สักบ้องนะจ๊ะ
[ทำเสียงสะดุ้ง] หยอกเล่นจ้ะ
[เจิด] แหม อารมณ์ดีจริงๆ
[ดนตรีเบาสมอง]
เอ้า พวกเรา ข้าเอาข้าวมาให้พวกเอ็งแล้ว
- นี่ ไอ้ยอดเอ็งก่อนเลยนี่ ข้ารู้ว่า - ไอ้เจิด
เอ็งกินเยอะ เอ็งเอาไปสองเลย
- จ้ะ - หนึ่ง สอง
- สาม - อือ ไม่ต้องสามสิ
อือ ไอ้พุ่ม [เสียงพุ่มหัวเราะเล็กน้อย]
เอ็งเรียกไอ้สุขมาให้ข้าหน่อยสิ
ไอ้สุข
- [เจิด] นี่ของเอ็ง - ขอบคุณจ้ะ เจิด
- เดี๋ยวนะ ได้นะ - ของข้า ไอ้เจิด
- หา เอ็งอย่าใจร้อน ให้เพื่อนคนอื่นก่อน - ของข้าล่ะ
- ได้ๆ - [เจิด] เอ้อ เอ็งนี่แย่งเพื่อนกินอยู่เรื่อย
นี่ นี่ของเอ็ง นี่ ไอ้แก้ว
นี่ของเอ็ง ไอ้ศร
นี่ ไอ้เล็ก
- ไอ้อ่ำ - [อ่ำ] ขอบใจจ้ะ
- [เจิด] นี่ของเอ็ง ไอ้ดำนะ - ขอบใจจ้ะ
- เอ้อ - ไอ้เจิด
เออ ข้าขาดใครอีกนะ
ข้าไง
ข้ารู้แล้ว อือ ครูไงล่ะ [เสียงหัวเราะ]
ครูจ๋า ครู ครูได้ข้าวหรือยังจ๊ะ
- ฉันเอามาฝากนะจ๊ะ - [พุ่ม] เจิด
- [เจิด] เหลืออีกสามห่อ - ของข้า
อือ ของเอ็งเอาตรงนี้เอาสิ
- ไม่ร้อนแล้ว - ข้าหยอกเล่นๆ เอ้า เอ็งเอาไปๆ
- ขอบใจจ้ะ - นี่มานั่งข้างข้าตรงนี้มา
[เจิด] โอ้ หยอกล้อนิดหน่อย
- ข้าก็คิดว่าเอ็งจะไม่ให้ข้าแล้ว - ได้จ้ะครู
- [หมอชิด] ยังมีงานอีกเยอะนะ - จ้ะครู
[ดนตรีหยุด]
ข้าให้พักกันวันหนึ่ง
จะเร่งมาทำงานอีกทำไมกัน
ฉันไหวจ้ะพ่อ
ฉันก็อยากช่วยพ่อจ้ะ
ขอบใจนะ
ข้าศึกล้อมบุกไปทางทิศเหนือ
ตอนนี้พวกมัน ประชิดค่ายทหารรักษาแห่งนี้แล้วขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ข้าศึกมาถึงที่นี่
[ทองคำ] เก็บของ เก็บยา เตรียมย้ายคนเจ็บ
ทองอ้น ทองแท้ ไปกับพ่อ
ข้าศึกบุก
นักเรียนทุกคน อพยพคนเจ็บลงไปทางใต้
เครื่องมือกับตัวยาเอาไปเท่าที่จำเป็น
เร่งเร็วเข้า
ตามข้าไปขนย้ายคนเจ็บ เร็ว
- [ทองแท้] ไป - ขอรับ
[ทองอ้น] พี่ๆ ทหารจ๊ะ
เตรียมคนเตรียมเกวียนไว้ด้วยนะจ๊ะ เราจะไปขนคนเจ็บออกมาจ้ะ
ทุกคน คุ้มกันหมอกับผู้บาดเจ็บ
อย่าให้มีใครเป็นอะไรไปเป็นอันขาด เร็ว
[เสียงแข็ง] ไป
[หาญ] เร็ว
[เนียง] ไป
[ผู้ชาย] ไปเร็วๆ เข้า เร็ว
[ทองคำ] เร่งเข้า
- คันนี้ ขึ้น - [ดำ] ค่อยๆ เดินจ้ะ
[ทองคำ] เตียงนี้ นี้เลย
[ทองอ้น] ส่งมา
- [ทองคำ] ไปเอามา - [เจิด] หลบนะจ๊ะๆ
- [ทองคำ] เร่งเร็ว เร่งเข้า - [เจิด] หลบนะจ๊ะๆ
ฉันฝากด้วยนะจ๊ะ
เอาให้หมด
[ทองคำ] เอานี่ไปด้วย
[เสียงทหารร้องโอดโอย] [ผู้ชาย] เร่งมือ เร็ว
- [เจิด] เฮ้ย เฮ้ย กูเอง - [ทองคำ] เร่งเข้า
ทหารทุกคน จับดาบ
และไปสกัดข้าศึกพร้อมกับข้า
[ดนตรีเร้าใจ]
ไป
[เสียงม้าร้องและเสียงโห่ร้อง]
[เสียงโห่ร้องฮึกเหิม]
อย่าให้พวกมันผ่านไปได้
[ทหาร] เฮ้ย ลุยมัน
[เสียงโห่ร้องและเสียงวิ่งย่ำน้ำ]
[เสียงดาบปะทะกัน]
- [ทหาร] ระวังนะ - [พุ่ม] ระวังนะพี่
[เสียงลากเกวียน]
- [ทองอ้น] ระวังตอพี่ - [หาญ] เร่งฝีเท้าเข้า
[ทองแท้] ตรงนี้มีตอ
หมอทองคำ ไหวนะ
[ทองอ้น] ไหวไหมพี่ ขึ้นเกวียนดีกว่าไหม
[ทองแท้] ข้าไหว
[หาญ] ไป เร็ว
[เสียงโห่ร้องดังแว่ว]
ทุกคนหยุดก่อน
[ดนตรีตึงเครียด]
มีกระไร ไอ้บุญ
เสียงพวกมันมาแล้ว
[เสียงหาญหายใจแรง]
[หาญ] ทุกคน รีบไปให้พ้นป่าใหญ่ข้างหน้า
เร่งฝีเท้าเข้า
- ไอ้บุญ ไอ้เนียง ไอ้เทิ้ม ไปดูแลพวกหมอ - ขอรับ
ส่วนทหารที่เหลือ ตามข้ามา
- [หาญ] ไปเร็ว ไป เร็ว - [บุญ] ไป
[หาญ] เร็ว ไป
ช่วยกันเร็ว
[ทองคำ] เร็วเข้า
[เจิด] ไปเลย เร็วๆ ไอ้สุขเร็ว
[ทองอ้น] เร่งเข้า
[เสียงเกวียนตกหล่มและทุกคนร้องตกใจ]
[ยอด] เฮ้ย หยุดก่อน
เกวียนนู้นก่อน
[เสียงออกแรง] [พุ่ม] ช่วยกันๆ
[เสียงออกแรงดึง]
[ทหาร] พอเถอะหมอ
พวกหมอหนีไปเถิด
ทิ้งพวกข้าไว้ที่นี่แหละ
[เสียงไอและเสียงหอบหายใจ]
ไม่ได้ เป็นหมอจะทิ้งผู้ไข้ได้เยี่ยงไร
ถ้าพวกท่านไม่ไป
พวกท่านก็จะตายกันหมด
[ทหาร 1] พวกข้าเป็นนักรบ
เกิดมาเพื่อตายในสนามรบอยู่แล้ว
จงรักษาชีวิตของพวกท่านไว้เถิด
[ทหาร 2] ไปเถิดหมอ
- รีบไปเถิด - [ทหาร 3] รีบไปเถอะ
รีบไปเถอะหมอ
ทิ้งพวกเราไว้ที่นี่
หมอรีบไปเถิด
เอาคนเจ็บไปซ่อนไว้ในดงไม้ก่อน เร็ว
พ่อ เราจะทิ้งพวกเขารึ
เราจำเป็นต้องเลือก
ถ้าเราไม่เลือกทางนี้เราจะตายกันทั้งหมด
[เสียงทหารร้องคราง]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ทองคำ] เร่งเข้า
[ทหาร] เอ้า เร็ว เร็วเข้า รีบไป
[เสียงพูดคุย]
พวกเอ็งรออยู่ที่นี่ แล้วพวกข้าจะกลับมา
[ทองคำ] ไป
[เนียง] ไปนะ
[เสียงโห่ร้อง]
[เสียงดาบปะทะกัน]
ไอ้ด้วง ไอ้แย้ ไอ้ไว ลวงมันมาทางนี้ เร็ว
- [ทหาร 1] ไป - [ทหาร 2] ไป
เฮ้ย
เฮ้ย
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
เดี๋ยวก่อน พวกมันไม่หลงกลเรา
ตามมันไป
[หาญ] เร็วๆ เร็ว
- [ทหาร] ข้าศึกจู่โจมแล้วรึ - ใช่
เตรียมเรือ
- พี่เนียง พี่เทิ้ม พาหมอขึ้นเรือก่อน เร็ว - [เนียง] หา
- ไป ตามมา - [บุญ] ไป เร็ว เร็วๆ
[ทองคำ] ไป
ไปเร็ว
[เทิ้ม] จับเรือไว้ จับเรือไว้
[เสียงเดินและเสียงก้าวลงเรือ]
- [เทิ้ม] เร็วๆ เร็วมา เร็วกันหน่อย - เร็วๆ เร็ว
[เสียงก้าวลงเรือ]
[เนียง] เร็วๆ เร็ว
[เจิด] อย่าเหยียบข้าง อย่าเหยียบข้างจ้ะ
[เสียงร้องตวาดและเสียงคมดาบ]
[เสียงคมดาบ]
ไอ้บุญระวัง
[เสียงคมดาบ]
เฮ้ย [เสียงเหวี่ยงดาบฟัน]
[เสียงบุญหอบหายใจ]
ไอ้บุญ ขึ้นเรือ
[เทิ้ม] เร็ว [เสียงบุญหายใจแรง]
เร็วสิวะ
พี่เนียง ข้าเป็นห่วงพ่อ
เอ็งไม่ต้องห่วง พ่อครูจะล่อมันไปติดกับดักทางด้านนู้น
- แต่ข้าอยากไปช่วยพ่อ - [เทิ้ม] ไอ้บุญ
หน้าที่เอ็งต้องดูแลหมอ
[เทิ้ม] เร็ว ขึ้นมาสิ
- กูบอกให้ขึ้น - เร็วสิวะ
[เสียงบุญหอบหายใจ]
[บุญ] พ่อ
- พ่อ - [เทิ้ม] ครู
พ่อเป็นอย่างไรบ้าง
ไอ้บุญ เอ็งลงเรือไป
คุ้มครองพวกหมอ เร็วเข้า ข้าจะไปอีกลำ
พ่อ ไม่ พ่อต้องไปกับข้า
ไปสิ
- พ่อ - ไป ไอ้บุญ
[หาญ] อย่าลังเล
- เร็วเข้า - [เทิ้ม] เร็วๆ
[เสียงก้าวลงเรือและเสียงร้องตกใจ] [เทิ้ม] ไอ้บุญ
[เสียงบุญหอบหายใจแรง] [หมอเปรื่อง] ไป
[เทิ้ม] อ้าว เฮ้ยๆ ครู ครู
เฮ้ย
- [บุญ] พ่อ - [เนียง] ครู
[เสียงร้องตวาด]
[เสียงคมดาบและออกแรงต่อสู้]
[บุญ] พ่อ
[เสียงดาบฟัน]
[เสียงตกน้ำและเสียงโห่ร้อง]
[เสียงดาบปะทะกัน]
[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]
[เสียงหอบหายใจแรง]
พ่อ
กลับเรือ ไปช่วยพวกเราก่อน
[เสียงหอบหายใจแรง]
[เสียงครางเจ็บปวด]
โอย [เสียงครางในลำคอ]
[เสียงข้าศึกร้องตวาด]
ไม่ต้อง
[ทองคำ] มุ่งหน้าต่อไป
[เสียงตวาดและเสียงดาบฟัน]
[เสียงหาญและข้าศึกร้องคราง]
[เสียงร้องครางออกแรง]
กูบอกให้กลับเรือ
มุ่งหน้าต่อไป
ท่านหมอ
นั่นพ่อและพี่น้องของข้า
ท่านจะไม่ให้ข้าช่วยได้เยี่ยงไร
[เสียงถอนดาบจากร่าง]
[เสียงดาบฟันซ้ำ]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[เสียงดาบฟัน]
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
พ่อ
- พ่อ - [ทองคำ] จะทำอะไร
- [บุญ] พ่อ ปล่อยข้า - [ทองคำ] จับมันเอาไว้
- ปล่อยข้า - [หมอชิด] บุญ
ปล่อยข้า [เสียงดิ้นรน]
[ตะโกน] พ่อ
[บุญ] พ่อ ปล่อยข้าสิวะ
[เสียงบุญสะอื้น] [บุญ] พ่อ
พ่อ
[เสียงสะอื้น] พ่อ
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงโยนดาบลงพื้น]
[ดนตรีตึงเครียด]
มาสู้กับข้า
ข้าไม่จับดาบ
ข้าไม่สู้กับใคร
งั้นก็เรื่องของท่าน
[เนียง] ไอ้บุญ
เอ็งเป็นบ้าอะไรวะ จะไปสู้กับหมอทำไม
มันปล่อยให้พ่อข้า และพี่น้องของเราตาย
พี่ไม่แค้นใจบ้างเหรอ
หมอไม่ได้ทำให้ใครตาย
ไอ้พวกศัตรูต่างหากล่ะ
[เทิ้ม] และหมอเนี่ย
เป็นผู้ที่ทำให้พวกเรารอดไง
ไม่ ข้าไม่อยากรอดในขณะที่คนอื่นตาย
ข้าอยากกลับไปช่วย
แต่หมอคนนี้มันห้ามข้า
[เสียงชักดาบ] ข้าจะฆ่ามัน
[เนียง] ไอ้บุญ ไอ้บุญ เอ็งฟังข้า
เรามีหน้าที่ปกป้องหมอ
เราไม่ได้มีหน้าที่ทำร้ายหมอ
[เนียง] แล้วเรื่องที่พวกเราตายในวันนี้
มันไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก
- เอ็งทำใจไว้ เชื่อข้า - ไม่
เราเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องมัน
[บุญ] แต่พอถึงคราวที่มันต้องปกป้องเราบ้าง
มันกลับปล่อยให้พวกเราตาย
มันปล่อยให้พ่อข้าตาย
[เทิ้ม] เอ็งลืมไปแล้วเหรอ
ว่าเขามีบุญคุณกับเรา
เขาให้ที่อยู่ที่กิน
เอ็งจะเนรคุณเขาหรือไง
คุณก็ส่วนคุณ แค้นก็ส่วนแค้น
ข้าจะล้างแค้นให้พ่อ [เสียงสะบัดหลุด]
[เสียงร้องตกใจ]
ไม่มีเรื่องแค้นจะต้องล้างเสียหน่อย
[ทองอ้น] ที่เราไม่ย้อนกลับไปช่วย
ก็เพราะเป็นคำของครูหาญท่านสั่งไว้
[ดนตรีเศร้า]
[ทองคำ] เร่งเข้า
[หาญ] หมอทองคำ
ไม่ว่าจะเกิดกระไรขึ้น ขอให้พวกหมอเอาชีวิตรอดเป็นสำคัญ
ไม่ต้องเป็นห่วงพวกกระผม
รีบไปสิหมอ
- เร่งเข้า - [ทองอ้น] ไป พวกเรา
ไปแล้วจ้ะ
พายเรือไป แล้วห้ามย้อนกลับมาเด็ดขาด
อย่าให้ความตั้งใจของพวกกระผมสูญเปล่า รับปากสิหมอ
[ดนตรีตึงเครียด]
[เทิ้ม] อ้าว เฮ้ยๆ ครู ครู
ถ้าเอ็งเชื่อฟังคำของพ่อเอ็ง
เรื่องนี้
เอ็งก็ไม่จำเป็นต้องโกรธแค้นใครเลย
[เสียงสะอื้น]
[เสียงบุญร้องไห้]
[เสียงร้องไห้สะอื้น]
[เสียงสะอื้น] กระผมขอโทษ
[เสียงสะอื้น]
ไม่เป็นไร
แค่เอ็งเข้าใจก็พอ
[เสียงบุญสะอื้น]
[ดนตรีเศร้า]
ข้าเสียใจด้วยเรื่องพ่อของเอ็ง
[ทองแท้] เราจะไม่ยอมให้เขาต้องตายเปล่า
พวกเขาทุกคนที่ยังอยู่
[ทองแท้] จะทำคุณประโยชน์
ให้คุ้มค่ากับชีวิตที่ต้องสูญเสียไป เพื่อปกป้องพวกเรา
[เสียงร้องไห้และเสียงสะอื้น]
[เนียง] ไอ้บุญ
[เสียงบุญร้องไห้ดังต่อเนื่อง]
[เสียงผาดถอนหายใจ]
นางบัว
เอ็งตอบข้ามาตามจริงเถิด
เหตุใดเอ็งถึงไม่ยอมกลับบ้าน
หรือว่าเอ็งเปลี่ยนใจ
จะตั้งรกรากที่นี่รึ
[ดนตรีหม่นหมอง]
[เสียงบัวอึกอัก]
นี่
เอ็งรอพายุนี้มานานเหลือเกิน
แต่พอมาถึง
เหตุใดเอ็งถึงไม่ยอมกลับไป
เอ็งมีห่วงอันใดที่นี่มากกว่าที่จะกลับไปรึ
[เสียงถอนหายใจ]
ฉันสัญญากับทองอ้นไว้
ว่าฉันจะรอจนกว่าเขาจะกลับมา
[เสียงจิ๊ปาก] โถ แม่บัว
[เสียงผาดถอนหายใจ]
เอ็งกำลังรู้สึกผูกพัน
ข้าเข้าใจเอ็งนะ
ข้าเองก็รู้สึกเหมือนเอ็งนั่นแหละ
[ผาด] คนบ้านนี้
ท่านใจดี
อยู่แล้วก็มีความสุข
อบอุ่น
จริงหรือไม่
แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของเรา
[ผาด] เราต้องกลับบ้าน
จริงหรือไม่
[เสียงผาดถอนหายใจ] [ผาด] นี่
ถ้าเป็นเยี่ยงนี้ เอ็งคงต้องเลือกแล้วล่ะ
ว่าเอ็งจะตัดใจไป
[ผาด] หรือว่าเอ็งจะอยู่
จนเกิดความผูกพัน
แล้วก็กลับไปไม่ได้
ซึ่งนั่นหมายความว่า
เอ็งจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปนะ
[ดนตรีเศร้า]
แล้วถ้าเป็นผาดล่ะ ผาดจะเลือกอะไร
ข้าอยากกลับบ้าน
เพราะถึงอย่างไร
ที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของข้า
แม้น
เพคะ
ถ้าแม้นรู้สึกรักใคร
แล้วแม้นอยากจะบอก
อยากจะอยู่กับเขาตลอดไปหรือไม่
[ดนตรีโรแมนติก]
คือ…
ฝ่าบาทตรัสถามตรงๆ เยี่ยงนี้
ก็อายกันหมดสิพระพุทธเจ้าข้า
[ผล] ความรักน่ะอาจจะเกิดขึ้นง่าย
แต่จะพูดออกมามันยากนะพระพุทธเจ้าข้า
ตัวฝ่าบาทเองน่ะ เคยกล่าวรักใครหรือยังพระพุทธเจ้าข้า
[บัว] ลุงอ้าปากหน่อยนะคะ
หือ คอแดงนิดหน่อยค่ะ แต่ว่าไม่เป็นไรมาก
ลุงกินมะขามป้อม ลูกตะลิงปิง
แล้วก็ลูกโทงเทง จิ้มเกลือแล้วก็อมไว้บ่อยๆ นะคะ
แล้วก็ช่วงนี้ เวลาขายของก็อย่าเพิ่งตะโกนมาก นะ
จ้ะ ขอบใจจ้ะ
จ้ะ
[ดนตรีซึ้ง]
พ่อ
พ่อจ๋า
[เสียงร้องไห้] [ชาวบ้านหญิง] พ่อ
[ทหาร] พ่ออยู่นี่แล้ว
[ชาวบ้านหญิง] พ่อเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ
[เสียงสะอื้น]
[ชาวบ้านหญิง] พ่อ หนูคิดถึงพ่อนะ
[เสียงร้องไห้]
พี่
แล้ว พวกหมอล่ะคะ
สงครามจบแล้ว แล้วพวกหมอได้กลับมาด้วยไหมคะ
[ดนตรีซึ้ง]
[ชาวบ้านหญิง] กลับบ้านนะจ๊ะ [เสียงร้องไห้]
[เสียงพูดคุยปนสะอื้น]
- หือ ดูด้านนู้นดีกว่า - เฮ้ย ไปๆ เร็ว
ทองอ้น
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
[เสียงปรบมือ]
[เสียงโห่ร้องดีใจ]
- [สุข] เอ็งเป็นอะไร - ข้าอิจฉามันว่ะ
[เพลงหยุด]
มากันแล้วรึ
[ดนตรีตึงเครียด]
ขอประทานอภัยที่ให้ทรงรอ
ไอ้นี่รึ
คนที่หมอทองคำบอก
ทองคำ
เอ็งหลอกข้ามาทำอันใด
ใช่แล้วกระหม่อม
หากมันเพ็ดทูลอันใดที่ใส่ร้ายกระหม่อม
มัน มันไม่เป็นเรื่องจริงเลย พระพุทธเจ้าข้า
หมอทองคำบอกว่า
ท่านหมอเป็นคนคิดค้นตัวยา
[เจ้ากรมหมอหลวง] ที่ช่วยรักษาเหล่าทหารที่ติดฝีดาษ
จนมีอาการดีขึ้น
ทำให้สามารถร่วมรบต่อได้
ใช่หรือไม่
[เจ้ากรมหมอหลวง] หือ
เอ่อ…
ใช่พระพุทธเจ้าข้า
ข้าขอขอบใจ
แทนเหล่าทหารทุกคน
ถ้าข้าจะขอให้ตำรับยาที่ท่านค้นคว้า
ขึ้นสลักบนแผ่นศิลา
ไว้ที่วัดโพธิ์
เจ้าจะยินยอมหรือไม่
ว่าอย่างไร
จะยินยอมหรือไม่
เป็นบุญของกระหม่อม อย่างหาที่สุดไม่ได้พระพุทธเจ้าข้า
ข้าขอประกาศ
ให้รู้ทั่วกันว่า
ตำรับยาของหมอทัด
[เจ้ากรมหมอหลวง] จะเป็นหนึ่งในตำรับยา
ที่สืบต่อไป
จนชั่วลูกชั่วหลานของเรา
ชาวสยาม
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[ดนตรีหยุด]
[จำปา] คุณพิกุลเจ้าขา คุณพิกุลเจ้าขา
[เสียงหายใจหอบ] [จำปา] คุณพิกุล
- จำปา หยุดเลยนะ - เจ้าคะ
ใครสั่งสอนให้เอ็งมีกิริยาเยี่ยงนี้
โอ๊ย ขอลืมคำสอนไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ
ตอนนี้บ่าวมีข่าวดีมาบอกเจ้าค่ะ
การศึกจบแล้ว ผู้ชายกำลังกลับมากันแล้วเจ้าค่ะ
หา นี่เอ็งพูดจริงรึนี่
- เจ้าค่ะ - ลูกข้า ผัวข้า
จะกลับมาแล้วรึ นี่จำปา
- [จำปา] เจ้าค่ะ - เอ็งไม่ได้มาหลอกหยอกข้าเล่นใช่ไหม
ไม่เจ้าค่ะ เดินกันให้ควั่กทั่วตลาดเลยเจ้าค่ะ
- จริงรึ คุณพี่ - [จำปา] เจ้าค่ะ
โอ๊ย เสียงดังอะไรกันเนี่ย
[พิกุล] คุณพี่เจ้าขา คุณพี่
การศึกเลิกแล้ว
คุณพี่กับลูกๆ ของเรา กำลังจะกลับมาแล้วนะเจ้าคะ
[ดนตรีตื่นเต้น]
[พิกุล] คุณพี่
แม่พิกุล
บ้านเรา…
จะกลับมากันครบคนใช่ไหม
ครบสิเจ้าคะ
ต้องครบสิเจ้าคะคุณพี่
คุณพี่ทำใจดีๆ ไว้ก่อนนะเจ้าคะ
- นี่ จำปา เผือก - เจ้าคะ
รีบไปหุงหาอาหาร
จัดสำรับเตรียมข้าวของประเดี๋ยวนี้
- เจ้าค่ะๆ ไปเร็ว - เจ้าค่ะ
คุณพี่เจ้าคะ ทำใจดีๆ ก่อนนะเจ้าคะ
สูดหายใจลึกๆ เจ้าค่ะ
คุณพี่กับลูกๆ ของเรา
กำลังจะกลับมาแล้วนะเจ้าคะ
จ้ะ
[ดนตรีซึ้ง]
ทองอ้น
ทองอ้น
[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]
[เสียงพิกุลสะอื้น]
ต่อไปนี้ อย่าจากแม่ไปไหนอีกนะลูกนะ
[เสียงเทียบสูดหายใจ] [เทียบ] ลูกไม่อยู่
แม่ใจจะขาดเสียให้ได้
แม่จะไม่ให้ลูกไปไหนอีกแล้วนะลูกนะ
ฉันขอโทษจ้ะแม่
ที่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วง
[ทองอิน] พ่อ
ไชโย พ่อกลับมาแล้ว
[เสียงเทียบหัวเราะ]
เป็นไงบ้างลูก
อยู่กับย่า ดื้อกับย่าหรือไม่
ไม่จ้ะ ฉันเป็นเด็กดี
[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ดีมากลูก
ทองอ้น เป็นอย่างไรบ้างลูก
สบายดีใช่ไหม
จ้ะแม่
แขนขาลูกตาก็ยังอยู่ครบจ้ะ
[เสียงสะอื้น] แต่ดู…
ทั้งสองคนผอมไปนะ
ก็กับข้าวกับปลาที่นู่นมันไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่นี่จ๊ะ
[เสียงพิกุลหัวเราะเบาๆ ]
แม่ให้บ่าวลงไปหุงหาอาหารให้แล้ว
เดี๋ยวแม่จะลงไปทำกับข้าวให้เลย
จ้ะแม่
[เสียงพิกุลสะอื้น]
แล้วนี่จะไม่มีใครไยดีข้าสักคนเลยรึ
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
คุณพี่
[พิกุล] นั่งพักก่อนนะเจ้าคะ
ทางนี้เจ้าค่ะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงพิกุลสะอื้น]
[บัว] ผาด
ฉันกลับมาแล้ว
อื้อหือ ไปเสียนานเชียวนางบัว
นี่ ข้าต้องมานั่งทำงานคนเดียวเนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
ฉันพาคนมาช่วยเธอแล้ว
ใครรึ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
ไอ้บุญ ไอ้เนียง น้าเทิ้ม
กลับมากันแล้วรึ
[เสียงผาดร้องดีใจ]
[ผาด] โห
แต่งตัวกระไรเนี่ย
งามเหลือเกิน
ไปเอามาจากไหน
ท่านเจ้าคุณทหารติดยศให้กับพวกเรา
และก็ให้พวกเราเนี่ย รับราชการอยู่ในกรม
เป็นไง ชุดงามไหม
[เสียงพ่นลมหายใจ] งามเหลือเกิน
อ้าว นี่
พ่อครูและคนอื่นๆ ล่ะ
[ผาด] ยังไม่กลับกันมาอีกรึ
[ดนตรีเศร้า]
อ้าว
ตอบข้าสิ ว่าพ่อครูกับคนอื่นๆ ล่ะ
อยู่ที่ไหน
เขา…
ไปเป็นเทวดาบนสวรรค์แล้ว
[เสียงผาดสะอื้น]
นางผาด
อย่าเสียใจไปเลย
[บุญ] ทุกคนตายในหน้าที่อย่างกล้าหาญ
ป่านนี้ทุกคนที่สละชีวิตไป
คงได้เป็นเทวดาอารักษ์แผ่นดิน
ข้าเองถ้าตายไป ก็อยากเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
[เนียง] ข้าเองก็เช่นกัน
เพียงแต่พ่อครูกับคนอื่นๆ ล่วงหน้าไปก่อนพวกเราเท่านั้นเอง
[เสียงร้องไห้]
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เสียงสะอื้นและร้องไห้]
อย่าร้องไห้เลยผาด
เธอควรจะภูมิใจในตัวทุกคนนะ
[เสียงกลั้นสะอื้น]
[เสียงร้องไห้ต่อเนื่อง]
- บัว - [บัว] หือ
ทองอ้น
[ดนตรีอ่อนหวาน]
เมื่อเช้าเอ็งคิดอะไรรึ ถึงกล้ากอดข้ากลางตลาดเยี่ยงนั้น
ก็…
ไม่ได้คิดน่ะสิ
ตอนเห็นหน้าเธอว่ายังไม่ตาย
ขามันก็วิ่งไปหาเลย
รู้ตัวอีกทีก็กอดไปแล้ว
คนมารุมดูกันทั้งตลาด
ข้าคงไม่กล้าเดินตลาดไปอีกนาน
แต่ก็ดีเหมือนกัน
มันทำให้ข้ารู้ว่า
เอ็งคิดถึงข้าแค่ไหน
[ดนตรีโรแมนติก]
ตอนที่เราห่างกัน
มันทำให้ฉันรู้ตัวว่า
เธอสำคัญกับฉันมากแค่ไหน
ข้าสำคัญกับเอ็ง
เช่นนั้น ถ้าครั้งหน้ามีพายุมาอีก
เอ็งคงเปลี่ยนใจไม่กลับบ้านแล้วกระมัง
แต่ถ้าเอ็งอยากกลับ
ข้าก็เข้าใจได้
เอ็งอย่ากังวลไปเลย
ไม่ว่าเอ็งจะตัดสินใจอยู่ที่ไหน
ข้าก็ขอให้เอ็งมีความสุข
แค่นี้ข้าก็สุขใจแล้ว
[ทองอ้น] ข้าไม่อยากเห็นเอ็งมีทุกข์
เพราะข้าจะทุกข์ใจยิ่งกว่า
[ดนตรีซึ้ง]
ในวันเวลาของเอ็ง
ดวงจันทร์หน้าตาเป็นเยี่ยงไรกัน
[บัว] อย่างนี้แหละ
เหมือนกันทุกอย่างเลย
ผ่านไปเกือบสองร้อยปี
ดวงจันทร์ก็ยังเหมือนเดิมรึ
[บัว] อือ
เช่นนั้นถ้าเอ็งกลับบ้านไป
และเอ็งคิดถึงข้า
ให้เอ็งมองดวงจันทร์ก็แล้วกัน
ทำไมล่ะ
ข้าขอใช้ดวงจันทร์
แทนดวงใจของข้า
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
[เพลงหยุด]
ข้าดีใจ
[หมอชิด] ที่มาถึงวันนี้
พวกเรายังอยู่ครบกันทุกคน
ไม่มีใครขาดตกไปไหน
ซึ่งเราก็ได้ผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย
ทั้งเรื่องดี
เรื่องร้าย
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[หมอชิด] และก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง
ที่นักเรียนหมอทุกคนจะต้องเจอ
นั่นก็คือการสอบคัดเลือกเข้าเป็นหมอหลวง
[เสียงอุทานตื่นเต้น]
กระผมดีใจยิ่งนัก ที่ใกล้จะถึงวันสอบแล้ว
เช่นนั้น สอบวันไหนขอรับครู
จัดมาเร็วไว อย่าได้ช้า
ไวทันใจแน่
เพราะเราจะสอบกัน
ในวันพรุ่ง
[พร้อมกัน] วันพรุ่ง
[เสียงถอนหายใจ]
[อ่ำ] ว่าแล้ว
[ภาษาเหนือ] ดีใจกันอย่างพร้อมเพรียงเชียวนะ
เปล่าดีใจนะครู
พวกเราอ่านหนังสือไม่ทันน่ะขอรับครู
แต่เราเพิ่งผ่านสงครามมานะครู
ถูกต้อง
[ภาษาเหนือ] ไม่มีอะไรยากไปกว่าสงครามแล้ว
จริงหรือไม่
[พร้อมกัน] ไม่จริง
เงียบ พอแล้ว
ไม่ต้องบ่น
จงเตรียมตัวสอบกันให้ดีเถิด
ตายแน่ๆ ทองอ้น
- [ยอด] ตกแน่ๆ เลยไอ้สุข - [อ่ำ] เพราะเอ็งแหละไอ้เจิด
[พุ่ม] ข้าตกแน่
[หมอชิด] การสอบ
ครูจะให้ตรวจอาการผู้ไข้ ด้วยการจับชีพจร
[หมอชิด] และถามผู้ไข้ได้สามคำถาม
[ดนตรีตื่นเต้น]
จากนั้นให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคใด
ต้องจ่ายยาใด
พร้อมทั้งบอกวิธีปรุงยา
และบอกวิธีทำหัตถการด้วย
โอ้โห
[พุ่มกระซิบ] อะไรวะ
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ผู้ไข้ที่ใช้สอบ
ทั้งหมดสามคน
ใครที่สอบรอบนี้ผ่าน
ก็จะได้สอบในรอบต่อไป
[หมอจัน] ใครที่สอบไม่ผ่าน
จะต้องสอบใหม่จนกว่าจะผ่าน
ถ้าทุกคนเข้าใจแล้ว
เราขอเชิญพระยาบำเรอราช
และครูอีกสามคน มาคุมการสอบ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
เราจะทำการทดสอบ
บัดเดี๋ยวนี้
ไอ้ทองอ้น นี่ผู้ไข้หรือวะ ดูแข็งแรงกว่าพวกเราเสียอีก
นั่นสิวะ
ใครจะทดสอบเป็นคนแรก
ข้าไม่พร้อม ข้าไม่พร้อมหรอก
ใครจะไปพร้อมวะ
ข้าไม่พร้อม เอ็งจะไปพร้อมได้ยังไง
กระผมขอรับ
[เจิดกระซิบ] ทองอ้น ทองอ้น
[ดนตรีตึงเครียด]
ทองอ้น
เอ็งออกมาวินิจฉัยผู้ไข้
ขอรับ
[หมอเปรื่อง] ส่วนคนอื่น
ออกไปรอข้างนอก
ขอรับ
ขอรับ
[เสียงพูดคุยกัน]
เฮ้ย พวกเอ็งมาเร็ว
มาเร็ว
[ทำเสียงชู่]
[ดนตรีตึงเครียด]
ขอวันเดือนปีเกิด และเวลาตกฟากหน่อยจ้ะ
แรมสิบค่ำ เดือนเก้า ปีมะเมีย
[ผู้ไข้] แม่ฉันบอก ก่อนตะวันขึ้นจ้ะ
- ขอฉันดูท้องหน่อยนะจ๊ะ - [ผู้ไข้] จ้ะ
ยืดตัวขึ้นหน่อยนะจ๊ะ
จ้ะๆ
- ขอบใจจ้ะ - จ้ะ
อุจจาระมีสีเหลืองซีดใช่ไหมจ๊ะ
เออ จ้ะๆ
เอ็งเห็นไหมวะไอ้เจิด
ข้าเห็น แต่ข้าไม่ได้ยิน
[ดนตรีเบาสมอง]
แต่ข้าไม่เห็นว่ะ
[เสียงถอนใจ]
ไอ้อ่ำ เอ็งจะเห็นได้เยี่ยงไร เอ็งอยู่ท้ายแถวเชียว
[เสียงทุกคนถอนใจพร้อมกัน]
ทำไมไอ้ทองอ้นมันสอบนานจังวะ
ครบสามคำถามแล้ว
[ดนตรีตื่นเต้น]
ได้ความว่าอย่างไรบ้าง ทองอ้น
ผู้ไข้ปฏิสนธิธาตุลม
[ทองอ้น] ท้องของผู้ไข้มีลักษณะแหลม เรียกท้องลิง
เกิดแต่ลมสมุนาวาตะ
อุจจาระผู้ไข้มีสีเหลืองซีด
พระคัมภีร์ธาตุบรรจบ ท่านว่าเกิดแต่ธาตุลมเป็นเหตุ
คลำชีพจรแล้ววาตะก็พัดแรงมาก
หมายความว่าผู้ไข้อาจเกิดลมปัจจุบันเมื่อใดก็ได้
และอาจจะอันตรายถึงชีวิต แม้ร่างกายจะแข็งแรงมากก็ตาม
[ทองอ้น] ลมปัจจุบันหรือลมเงียบ
พรากชีวิตผู้ไข้ทุกเพศทุกวัยมานานมากแล้ว
ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่อยู่ในครรภ์มารดา
วิธีการรักษา
ให้ใช้หัตถการ นึ่งยาหม้อเกลือ กล่อมท้องขอรับ
โจทย์ต่อไป
[ดนตรีตึงเครียด]
ครูขอรับ
กระผมจะคุยกับเด็กรู้เรื่องได้เยี่ยงไร
[ทองอ้น] ขอไปตามแม่เด็กมาได้ไหมขอรับ
ไม่ได้
เพราะในการเป็นหมอ
[หมอชิด] เอ็งต้องเจอผู้ไข้เด็กที่พูดจาไม่ได้
ไม่รู้ประสีประสา
แต่เอ็งต้องวินิจฉัยโรคให้ได้
ขอรับ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงร้องไห้] เก่งมากลูก
[ดนตรีกดดัน]
[เสียงเด็กร้องไห้]
[เสียงเด็กร้องไห้ดังต่อเนื่อง]
ว่าอย่างไร
เด็กคนนี้เป็นโรคอะไร
จากการตรวจและสังเกตแล้ว
เด็กผู้นี้แสลงน้ำนมแม่ขอรับ
น้ำนมแม่เป็นน้ำนมชั่วขอรับ
เอ็งรู้ได้อย่างไร
[ทองอ้น] ที่ท้องเด็ก มีอาการแน่นเฟ้อเป็นกำลัง
ซึ่งเด็กยังเล็กนักที่จะกินอาหารอื่น
[ทองอ้น] จึงเกิดแต่น้ำนมแม่เป็นน้ำนมชั่วขอรับ
สามารถตั้งยาตามคัมภีร์ปฐมจินดา
ให้แม่เด็กเป็นผู้กินยา
หรือจะตั้งยามหานิลแท่งทองทาที่ท้องเด็ก
อาการเหล่านี้ก็จะหายไปขอรับ
[หมอชิด] อือ
ต่อไป
โจทย์คนสุดท้าย
[ดนตรีเร้าใจ]
[ทองอ้น] กลิ่นอะไร แต่มิใช่กลิ่นจากโรคใดโรคหนึ่ง
โรคนี้เป็นโรคประหลาด
แล้วเอ็งมาตอบเยี่ยงนี้ได้อย่างไรเป็นตุเป็นตะ
[พระยาบำเรอราช] เหลวไหลสิ้นดี
ข้าไม่ให้ผ่าน
[พร้อมกัน] เฮ้ย
[ทองคำ] พรุ่งนี้
จะเกิดลมเพชรหึง
คือพายุใหญ่
ข้าตัดสินใจมาแล้ว
[ทองแท้] ข้าจะออกเดินทาง
เอาไว้ห่มตอนเดินทาง อากาศจะเย็น
[ทองอ้น] กราบ
กราบพวกกระผมทำไมรึขอรับ
เพราะเรามีศักดิ์เสมอกัน
เราต่างเป็นหมอของแผ่นดิน
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.