All language subtitles for Royal Doctor_S01E20_Episode 20.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[เจ้าหน้าที่วัง] ให้นักเรียนหมอทุกคน ไปช่วยงานที่สนามรบ

[ทองอ้น] ข้าจะรีบกลับมา

[บัว] ฉันจะรอจนกว่าเธอจะกลับมา

- [สุข] พี่เอ็ง… - [พุ่ม] ถูกข้าศึกจับตัวไปงั้นรึ

[ทองแท้] ข้าขอไปชดใช้หนี้ชีวิตนี้ ให้เอ็งในชาติหน้านะ

[ทองอ้น] แล้วชีวิตพี่กระผม

ไม่มีค่าพอ สมควรจะได้รับการช่วยเหลือเลยหรือขอรับ

ต้องได้โดนรับโทษ ถูกขังคนละเจ็ดวัน

[บัว] คุณแม่ไม่ว่าเหรอคะ

ไม่ว่าดอก

ไฉนเลยต้องทรงงานแบบนั้น

[พระองค์ชาย] ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ที่ได้ทำประโยชน์เพื่อราษฎรกับคนอื่นเขาบ้าง

[หมอชิด] ตรงนี้ๆ ตรงนี้ เร็วๆ

[เสียงทหารร้องโอดโอย]

[แก้ว] พวกเอ็ง กะละมังน้ำหน่อยเร็ว

- [ทองคำ] ข้างนอกยังมีอีกเยอะเรอะ - [ทองแท้] ใช่จ้ะ

[บัว] สวัสดีจ้ะ

ขอบใจนะจ๊ะ ขอบใจนะจ๊ะ ขอบใจจ้ะ

- แข็งแรงๆ นะจ๊ะ - [ชาวบ้าน] จ้ะ ไปล่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ไม่น่าเชื่อเลย ว่าจากที่คนไข้เต็ม

เราจะดูแลเขาจนได้กลับบ้านกันหมดแล้ว

ใจหาย ทุกวันต้องมาดูแลผู้ไข้ที่นี่

ต่อไปนี้ก็คงไม่ได้มาอีกแล้วแหละ

[พระองค์ชาย] เหตุใดถึงพูดอย่างนั้นเล่าแม้น

การที่ผู้ไข้หายดี และได้กลับบ้านกันทุกคนเนี่ย

ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากกว่าเศร้าใจสิ

ขอโทษเพคะ

หม่อมฉันเพียงรู้สึกเสียดาย

ที่ไม่ได้เจอพี่บัวกับพี่ผาดแล้วเท่านั้น

[บัว] อื้อหือ

เอ่อ ฉันเอง

ก็คงจะไม่ได้เจอคุณแม้นวาด กับ…

พระองค์ชายแล้วใช่ไหมเพคะ

ได้เจอสิ

จะให้ฉันไปหาที่บ้านหมอทองคำ

หรือว่าจะมาหาฉันที่วังก็ได้

เอ๊ะ หรือว่า…

[ผาด] อาจจะเกิดเหตุเภทภัย

ทำให้พวกเราเนี่ย ได้มารวมตัวช่วยเหลือคนอื่นในวันข้างหน้า

วันข้างหน้า…

แต่ฉันเชื่อว่า

ถ้ามีพี่บัว พี่ผาด

พี่ทองแท้ และพี่ทองอ้นอยู่ด้วย

เหตุการณ์ทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปแน่จ้ะ

งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม เรามารวมพลังกันดีไหม

[บัว] อือ

กระไรของเอ็งวะ นางบัว

[บัว] ก็ทำมืออย่างนี้

แล้วก็ต่อๆ ต่อกัน

แล้วเดี๋ยวบัวจะนับหนึ่ง สอง สาม

แล้วก็ร้องพร้อมกันว่า "เฮ่"

[บัว] อือ

เออๆ

- [บัว] ทับไปเลย - [ผาด] อือ

อะ หนึ่ง สอง สาม

[น้ำเสียงสดใส] เฮ่

- [น้ำเสียงงง] เฮ่ - [น้ำเสียงงง] เฮ่

[ทองอ้น] เอาให้ข้าหน่อยเว้ย

ขอบใจเว้ย

[ดนตรีระทึก]

[ทหาร] เอ้า พอๆ

ทองอ้น

- [ทหาร] ทองอ้น - ฉันจ้ะ

มารับของ

[เจิด] เฮ้ย อะไรวะ

มีของข้าหรือไม่

ขอบใจจ้ะ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[พุ่ม] อะไรวะ ทองอ้น

[เสียงทุกคนร้องแซว]

[เจิด] เฮ้ย อะไรวะ เฮ้ย มาดูบ้างซิ

- เฮ้ย ไม่ได้เว้ย ข้าจะไปดูคนเดียว - เฮ้ย อะไร ให้ข้าดูบ้างซิ

เฮ้ย แน่ะ เอ็ง เดี๋ยวนี้เอ็งมีความลับกับข้าเหรอ

- ไอ้ทองอ้น - [สุข] โธ่ หวงไปได้

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[เพลงหยุด]

[เนียง] ไอ้เทิ้ม

[ดนตรีตึงเครียด]

พ่อครู

พ่อครูไม่รู้สึกกระไรบ้างเลยรึ

[เนียง] ที่ไอ้บุญมันโดนจับเยี่ยงนี้

ทั้งๆ ที่มันออกไปช่วยคนอื่นแท้ๆ

[เสียงถอนหายใจ]

ข้าก็เป็นคนเหมือนกับเอ็ง

มีหัวจิตหัวใจเหมือนกับเอ็ง

มีรึจะไม่รู้สึก

แต่ไอ้บุญมันทำผิดต่อหน้าที่

หน้าที่ของทหารต้องฟังคำสั่ง

และทำตามอย่างเคร่งครัด

แต่นี่มันตัดสินใจขัดคำสั่ง โดยเอาชีวิตของผู้อื่นไปเสี่ยง

แต่ไอ้บุญก็เอาชีวิตตัวมันเองไปเสี่ยงเหมือนกันน่ะ

ไม่เป็นห่วงมันบ้างเลยรึ

ใช่

ฉันเห็นด้วยกับไอ้เนียงมันนะ

[ดนตรีอึดอัด]

[เทิ้ม] ฉันน่ะ เห็นไอ้บุญมาตั้งแต่เด็ก

ตัวมันใหญ่ก็จริงน่ะนะ

มันก็แสร้งทำเป็นแข็งแรงไปงั้นเองแหละ

แต่ใจมันน่ะ เล็กนิดเดียว

[บุญ] พ่อ

เอ็งเป็นเยี่ยงไรบ้าง

ฉันสบายดีจ้ะพ่อ

[ดนตรีเศร้า]

ฉันขอโทษที่ทำให้พ่อต้องเดือดร้อนใจ

ฉันขัดคำสั่ง

- จนทำให้คนอื่น… - [หาญ] ข้ามาดูเอ็ง

ไม่ได้มาสอบสวนหาความ

ข้ามาเพราะห่วงเอ็ง

วันที่ข้าสาบานตัวเป็นทหาร

ข้าเลือกแล้วว่าจะสละชีวิตเพื่อรักษาแผ่นดิน

มันเป็นหน้าที่ของชาวสยามทุกคน

และหน้าที่ของพ่อก็คือ

อยากเห็นเอ็งปลอดภัยด้วย

ข้าอยากให้เอ็งรู้ว่า นอกเหนือจากหน้าที่

[หาญ] เอ็งคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า…

ชาติบ้านเมืองเลย

[น้ำเสียงสั่นเครือ] พ่อ

[เจิด] ทำใจดีๆ นะจ๊ะ ทำใจดีๆ ไว้นะจ๊ะพี่

[เสียงเจิดหายใจแรง]

[เจิด] เฮ้ย

เฮ้ย ไอ้ทองอ้น

เขาเป็นอะไรวะ

[ดนตรีตึงเครียด]

ไอ้ทองอ้น

ทำไมผู้ไข้นิ่งไปวะ

[เจิด] อย่าบอกนะว่า…

[ดนตรีระทึก]

ตายแล้ว

ใครพาทหารเจ็บหนักมาอยู่ฝั่งนี้

เร่งพาออกไปก่อน

มิเช่นนั้นทหารจะเสียขวัญกันหมด

แยกคนเจ็บมากเจ็บน้อยออกจากกัน

[ทองคำ] ให้อยู่กันคนละโรงรักษา

ห้ามนำมาปะปนกันเป็นอันขาด

[ดนตรีระทึก]

[ทองอ้นตะโกน] ขอเปลให้คนนี้หน่อยจ้ะ

[เนียง] หมอทองคำ

หมอทองคำ

หมอทองคำ

ไปดูทหารที่โรงรักษาฝั่งฉันหน่อยจ้ะ

สาหัสมาอีกแล้วรึ

ไม่ใช่จ้ะ เหมือนว่าจะเป็น…

[เนียง] เป็น…

เป็นอะไรรึ

ไปดูเองดีกว่าจ้ะ

[เทิ้ม] นี่ๆ นี่ๆ นี่ เร็วๆ

[ดนตรีชวนสะพรึง]

[เสียงเทิ้มร้องกลัว]

เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่

ไปติดมาจากไหน

ไปตรวจดูผู้ไข้กัน

- [ทองแท้] ยังเจ็บอยู่ไหมจ๊ะ - ค่อยยังชั่วแล้วจ้ะ

ไม่เห็นมีใครเป็น

ทุกคน ถอยออกมาก่อน

- นี่อาจเป็นโรคระบาด - หา ว้าย

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

หมอเปรื่อง เร่งไปแจ้งท่านเจ้าคุณ

ขอให้ปลูกโรงรักษาเพิ่มอีกโรง สำหรับผู้มีไข้

ขอรับ

หมอจัน

ใครใกล้ชิดทหารผู้นี้ ให้สังเกตอาการตัวเองให้ดี

หากมีไข้ ให้รีบแยกตัวออกมา

ขอรับ

ทองอ้น

ทองอ้น

พี่ทองแท้

พี่ไปรักษาผู้ไข้ที่แคร่นั้นใช่หรือไม่

[ดนตรีระทึกกดดัน]

พี่

พี่ติดโรค

[น้ำเสียงอ่อนแรง] ทองอ้น

เอ็งถอยไปให้ห่างข้า

[ทองคำ] ทองอ้น

เอ็งพาพวกนักเรียนหมอไปแยกผู้ไข้ในโรงรักษา

- พ่อ - ไป

พ่อ

ตอนนี้เอ็งรู้สึกเยี่ยงไรบ้าง

หมอทองแท้ติดโรคหรือวะ

ถ้าเป็นโรคระบาดจริง ข้าก็ไม่ได้เตรียมอะไรเพื่อป้องกันตัวเองเลย

แบบนี้จะตายไหมเนี่ย

ตายเป็นตายสิวะ

พวกเราเป็นหมอนะเว้ย

ใช่ ไอ้อ่ำพูดถูก

อย่ามัวเสียเวลา รีบไปแยกผู้ไข้กันเร็ว

เร็วสิวะ

- [อ่ำ] ไป ไอ้พุ่ม - ไป ไอ้ยอด ไอ้สุข

- [ทองอ้น] ไปเว้ย - ไป

[ดนตรีตื่นเต้น]

[สุข] คนนี้เป็นไข้

[ศร] คนนี้ขึ้นตุ่มแล้ว

ไอ้ทองอ้น ระบาดแน่เลยว่ะ

รีบไปเอาเปลมาแยกคนไข้ออก

ไอ้สุข ไอ้ยอด ไอ้อ่ำ ไอ้พุ่ม

เอ็งไปเอาเปลกับข้า

- [ทองอ้น] เร็ว - [สุข] ไป

กระผมวินิจฉัยโดยละเอียด

ทุกคนล้วนเป็นโรคเดียวกันทั้งสิ้น

คือฝีดาษ หรือไข้ทรพิษขอรับ

ไข้ฝีดาษ

เป็นแล้วยากที่จะรักษามิใช่รึ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

โดยส่วนมากแล้ว ตายครึ่งหายครึ่งขอรับ

มิได้การ

ข้าจักเสียกำลังพลไปมากกว่านี้มิได้

[เจ้าคุณทหาร] หยูกยาท่านมิดีไปกว่านี้แล้วรึ

ทรพิษเป็นไข้ร้ายแรง

อาการและความหนักเบาของแต่ละคนไม่เท่ากัน

และยิ่งตอนนี้ เราอยู่ต่างถิ่น

ยาที่เคยใช้ อาจหาไม่ได้

กว่าจะหาตัวยาใหม่มาแทน ต้องใช้เวลาทดลอง

แต่ถึงกระนั้น

กระผมก็จะหาวิธีรักษาให้เร็วและดีที่สุดขอรับ

แล้วระหว่างที่รอรักษาคนป่วย

ท่านมีวิธีการใดมิให้เชื้อแพร่ไปคนอื่น

ตามตำราหมอไทย

ไข้ทรพิษรักษาต่อเมื่อพบอาการ

ยังไม่พบวิธีป้องกันไม่ให้ติดขอรับ

ถ้าเป็นเยี่ยงนั้น

กองทัพข้าไม่ฉิบหายไปทั้งกองรึ

[ทองอ้น] ท่านเจ้าคุณขอรับ

กระผมรู้วิธีไม่ให้คนติดไข้ทรพิษแล้วขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

พวกเอ็งเร่งมือกันหน่อยเร็ว

- [เจิด] เร็วสิ ไอ้สุข - [สุข] เออๆ ได้ ไอ้เจิด

เฮ้ย ท่านเจ้าคุณทหารมา

พวกเอ็งจงเตรียมตัว

ข้าจักส่งพวกเอ็งไปพระนคร

แต่ที่นี่ยังมีผู้ไข้อีกมาก

มีหมอไม่เพียงพอขอรับ

เอ็งกล้าขัดคำสั่งข้ารึ

มิใช่ขอรับ

กระผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเราต้องกลับไป

ข้ามีภารกิจให้พวกเอ็งทำ

[ดนตรีฮึกเหิม]

หมอปลัดเลครับ

หมอปลัดเลขอรับ

มีอะไรหรือครับ

มีพระราชสาส์นจากในวังมาขอรับ

[ดนตรีตึงเครียด]

แอนนา

พรุ่งนี้จะมีกลุ่มนักเรียนหมอมาถึงค่ะ

[ดนตรีซึ้ง]

[ทองอ้น] แม่จ๋า

แม่จ๊ะ

อะไรกันนี่

ข้าคิดถึงลูกมาก

จนหูฝาดไปเลยรึนี่

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

แม่จ๊ะ

ฉันกลับมาแล้วจ้ะ

[พิกุล] ทองอ้น

นี่ทองอ้นจริงๆ เหรอลูก

แม่ไม่ได้คิดถึงลูกจนตาฝาดไปใช่ไหม

จริงจ้ะแม่

[พิกุล] ทองอ้น

นี่ลูกจริงๆ ด้วย ลูกกลับมาแล้ว

เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม

สบายดีจ้ะแม่

แล้ว แล้วพ่อเอ็งล่ะ

พ่อกับพี่ทองแท้ไม่ได้กลับมาด้วยรึ

นั่งก่อนเถอะจ้ะแม่

ฉันกลับมากับพวกเพื่อนนักเรียนน่ะจ้ะ

มีนักดาบคอยตามมาอารักขาให้

[ทองอ้น] เกิดโรคระบาดขึ้นที่ฐานทัพ

ท่านเจ้าคุณเลยส่งพวกเรา มาเรียนวิชากับหมอปลัดเลจ้ะแม่

เกิดโรคระบาด

โรคอะไร ร้ายแรงมากไหม

ไข้ทั่วไปจ้ะแม่

ไม่ร้ายแรงจ้ะ

ทองอ้น

[น้ำเสียงสั่นเครือ] แม่ดีใจเหลือเกินที่ลูกกลับมา

แล้วก็ปลอดภัย ไม่เป็นอะไรนะ

บุญรักษา พระคุ้มครองลูกจริงๆ ด้วย

จ้ะแม่

ทองอ้น

กลับมาก็ดีแล้ว

ช่วยไปดูคุณป้าเทียบหน่อยสิ

ป้าเทียบเป็นอะไรหรือจ๊ะ

[เสียงปลดกลอนประตู]

[เสียงเปิดประตู]

[ดนตรีเศร้า]

บ่นปวดเอวปวดหลังมาหลายวันแล้ว

[พิกุล] ฉี่ก็กะปริบกะปรอย

บางทีก็สีขุ่น บางทีก็สีปนเลือด

ถึงจะกินยาที่พ่อทองแท้จัดไว้ให้ อาการก็ไม่ดีขึ้น

ฉันขอตรวจดูก่อนนะจ๊ะแม่

[ทองอ้น] ฉันเจอแล้วจ้ะ

เม็ดเท่าถั่วเขียว

ฉันจะจัดยาครอบนิ่วให้นะจ๊ะ

จ้ะ

ใครน่ะ

ทองแท้รึ

ฉันทองอ้นเองจ้ะ ป้าเทียบ

ทองอ้น

[เทียบ] กลับมาแล้วรึ

แล้ว…

ทองแท้ล่ะ

พี่ทองแท้ยังอยู่ที่ฐานทัพจ้ะ

ฉันกลับมาเรียนวิชากับหมอปลัดเล

[เทียบ] อย่างนั้นหรอกรึ

แล้ว พ่อทองแท้

เป็นอย่างไรบ้าง

อยู่ดีมีสุขอยู่ใช่ไหม

[ดนตรีหดหู่]

พี่ทองแท้อยู่ดีจ้ะ

พี่ทองแท้เขาทรหดจะตาย

วันๆ รักษาผู้ไข้ได้เป็นร้อยคนแน่ะจ้ะ

จริงนะ

อย่าปดข้านะ

พักนี้ข้าฝันไม่ค่อยดี

เห็นพ่อทองแท้ตัวเป็นตะปุ่มตะป่ำ

อย่างกับท้าวแสนปมอย่างไงอย่างนั้น

คุณพี่

คุณพี่คิดมากเจ้าค่ะ

ผสมกับคำทำนายของหมอดูจีน

ก็เลยเก็บไปฝันเท่านั้นเองเจ้าค่ะ

ขอให้เป็นอย่างนั้น

ได้ยินจากปากทองอ้น

[เทียบ] ว่ายังอยู่ดีมีสุข

ข้าก็สบายใจได้หน่อย

หมอรออยู่ตรงนี้

ประเดี๋ยวกระผมจะเอายาเข้าไปส่งเอง

- แต่ว่าท่านอาจจะเสี่ยงต่อ… - กระผมเป็นหมอใหญ่

นี่เป็นความรับผิดชอบของกระผม

ถ้าจะติด ก็ให้ติดแต่เพียงผู้เดียว

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ถ้าลุกไหว ก็ลุกมากินยา

ถ้าไม่ไหว ประเดี๋ยวข้ามาป้อนยาให้

ทองแท้

กินยากระทุ้งไข้เสียหน่อย

จ้ะพ่อ

[ดนตรีหม่นหมอง]

อาการเป็นเยี่ยงไรบ้าง

ไข้ขึ้นสูงเหลือเกิน

เมื่อเช้าอาการยังไม่หนักขนาดนี้

มีปวดเมื่อยเนื้อไปทั้งตัว

แล้วก็ปวดหัวมากจ้ะพ่อ

ตามตำราแล้ว

ช่วงนี้เป็นช่วงแสดงอาการระยะเริ่มต้น

[ทองคำ] จากนี้สองถึงสี่วัน

ตุ่มหนองจะใหญ่ขึ้น

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

และจะมีตุ่มขึ้นทั้งตัว

เป็นช่วงที่อันตรายยิ่งนัก

[ดนตรีหยุด]

ทองอ้น

[ทองอ้น] บัว [เสียงบัวดีใจ]

[ดนตรีโรแมนติก]

[ดนตรีหยุดกะทันหัน]

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[บัว] เอ่อ

ทำอย่างนี้ไม่ได้เนอะ

ไม่เป็นไร

ข้าชอบ

[ดนตรีเบาสมอง]

เอ่อ แล้วนี่เขารบกันเสร็จแล้วเหรอ ถึงได้กลับมาได้เนี่ย

ยัง

เกิดไข้ทรพิษขึ้นที่ฐานทัพ

หา ตายจริง แล้วทำไงล่ะ

พวกข้าเลยถูกส่งกลับมาเรียนปลูกฝี กับหมอปลัดเล

หมอบรัดเลย์ช่วยได้แน่นอน

ช่วยได้จริงรึ

จริงสิ

โรคฝีดาษจะหายสาบสูญไป

เพราะว่าเราช่วยกันปลูกฝีตั้งแต่ตอนนี้แหละ

ปลูกฝีจนฝีดาษหายไปเลยรึ

แปลว่าการปลูกฝีได้ผลจริงๆ

ได้ผลสิ

ฉันก็อยากเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ ที่ทำให้โรคฝีดาษหายไป

ฉันขอไปเรียนด้วยได้ไหม

แล้วฉันจะช่วยปลูกฝีให้คนทั่วไป

ได้สิ

พรุ่งนี้เช้าเอ็งไปเรียนพร้อมข้า

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เอฟเฟกต์เทปยาน]

ไม่ได้แล้วรึ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงพ่นลมขำเบาๆ ]

[ดนตรีเร้าใจ]

[ดนตรีหยุด]

หมอบรัดเลย์ขอรับ

หมอบรัดเลย์

[หมอบรัดเลย์] ครับ

มีอะไรรึ

พวกนักเรียนแพทย์มากันแล้วขอรับ

ไหนว่าจะมาสองโมงเช้า

หมอไปดูเองดีกว่าขอรับ

บอกให้พวกเขา

รอประเดี๋ยว ผมจะใส่ชุดก่อน

ขอรับ

[ดนตรีหนักแน่น]

- ข้าแต่อาจารย์ - ข้าแต่อาจารย์

- ข้าพเจ้าทั้งหลาย - ข้าพเจ้าทั้งหลาย

- ขอมอบกายและใจ - ขอมอบกายและใจ

[ทุกคน] เป็นศิษย์ที่ดี

ข้าพเจ้าทั้งหลาย

- จะตั้งใจศึกษา - จะตั้งใจศึกษา

- เชื่อฟังคำสั่งสอน - เชื่อฟังคำสั่งสอน

- ด้วยความเคารพ - ด้วยความเคารพ

- ด้วยสัจจวาจานี้ - ด้วยสัจจวาจานี้

- ขอให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย - ขอให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย

[ทุกคน] จงสำเร็จสรรพวิชา

- ดั่งใจปรารถนาเทอญ - ดั่งใจปรารถนาเทอญ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[หมอบรัดเลย์][ภาษาอังกฤษ] อย่างแรกที่เราจะทำ

เราจะทำความสะอาด

จุดที่จะปลูกฝี

ด้วยแอลกอฮอล์

[หมอบรัดเลย์][ภาษาไทย] นี่คือการปลูกฝีโค กันไข้ทรพิษ

เชื้อนี้มาจากการรีดหนองฝีจากวัวที่เป็นโรค

แล้วเอาเชื้อมาปลูกถ่ายสู่คน

เมื่อนั้นคนที่ปลูกแล้ว

ก็จะไม่ติดโรคทรพิษ

หรือติด ก็จะมีอาการน้อยมาก

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[เจิด] มา เดี๋ยวข้าช่วย

เอ็งอยู่เฉยๆ เถอะ

[เจิด] เอ็งน่ะ ปิดขวดก่อน เดี๋ยวมะลงแมลงเข้าทำเยี่ยงไร

เอ็ง วนรอบๆ หรือเปล่า

อุ๊ย

อุ๊ย อื้อหือ

[ภาษาอังกฤษ] โอเค เอาล่ะ ทุกคน สลับกับเพื่อน

[หมอบรัดเลย์] คนที่ยังไม่ได้ทำ

ให้รับการปลูกฝีต่อ

[เอฟเฟกต์ชวนสงสัย] หา

[ภาษาอังกฤษ] สลับกับเพื่อน

สลับกับเพื่อน

[เสียงพึมพำ]

เอ่อ สลับกับเพื่อนค่ะ

[ทุกคนทำเสียงเข้าใจ]

- ไม่ต้องรีบ - สลับ

ข้าเอง

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[เสียงพูดคุยกัน]

เอาเลยนะ

[เสียงพูดคุยกันดังต่อเนื่อง]

[ดนตรีหยุด]

[เสียงฝีเท้าเดินเข้ามา]

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงบัวถอนหายใจ]

พรุ่งนี้จะต้องกลับไปแล้วเหรอ

ข้าต้องรีบกลับไป

ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี

มีทหารบาดเจ็บล้มตายกันจำนวนมาก

[ทองอ้น] และพี่ทองแท้

ติดไข้ทรพิษด้วย

หา

พี่ทองแท้ติดโรค

เอ็งห้ามให้ป้าเทียบกับแม่ข้ารู้ทีเดียว

พี่ทองแท้จะต้องหาย

ข้าก็เชื่อเยี่ยงนั้น

แล้วเอ็งอยู่ทางนี้

เอ็งทำอันใดบ้าง

เหงารึไม่

ก็ นิดหน่อย

เรารักษาคนเป็นไข้ป่วงจนหายหมดแล้วนะ

เอ็งเก่งมาก

เออ แล้วฉันก็ทำอาหารส่งไปที่กองทัพด้วย

มีส่งไปให้เธอด้วยนะ ได้รับไหม

ข้าได้รับแล้ว

แล้วข้าก็ดีใจมากด้วย

ข้ากินอย่างมีความสุขทีเดียวล่ะ

ไว้เอ็งทำไปให้ข้าอีกนะ

ได้สิ

ข้าจะรอ

[ดนตรีหม่นเศร้า]

ไม่รู้ว่าสงครามครานี้จะนานเพียงไหน

และข้าก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ข้าจะได้กลับมา

ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ

ข้ากลัวว่าสงครามครานี้จะกินเวลานาน

[เสียงจิ๊ปาก]

ฉันก็จำเรื่องประวัติศาสตร์ ของสงครามนี้ไม่ได้ด้วยสิ

ช่างมันเถิด

เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น

[ทองอ้น] ข้ากลัวแต่เพียงว่า

ข้ากลับมาแล้วจะไม่ได้เห็นเอ็ง

แล้วเอ็ง…

ยังหาทางกลับบ้านอยู่อีกรึไม่

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีโรแมนติก]

เอ็งรอข้าก่อนนะ

รอข้ากลับมา

[ดนตรีหม่นหมอง]

- [ทหาร 1] เอาเลย - [ทหาร 2] ไป

[ทองแท้] ข้า…

ข้าต้องไปแล้ว

ข้าต้องรีบไป

ไปไหนลูก ลูกจะไปไหน

ไปหาแม่

[ดนตรีหดหู่]

ไปหาทองอิน

ทองอิน

[ทองแท้] พ่อกลับมาแล้วลูก

แม่

ประเดี๋ยวเอ็งจะได้กลับ

[ทองแท้] แม่

กินยาเสียก่อนลูก

ทองอิน

กลับมาแล้วลูก

กินยาเสียก่อน

ทองอิน

ทองอิน

หมอจัน ยังพอจะมีหัตถการอะไรอีกบ้าง ที่จะช่วยให้อาการทุเลาลงได้

[ภาษาเหนือ] ยาแปรฝี แก้พิษฝี ก็กินแล้ว

[หมอจัน] สระยาที่หัวก็แล้ว

กำยาที่มือที่เท้าก็แล้ว

มากกว่านี้เห็นว่าจะไม่มีแล้วขอรับ

ตัวยาที่พอจะหามากระทุ้งพิษได้ตอนนี้

ก็มีเพียงเท่านี้

พวกกระผมจนปัญญาแล้วจริงๆ ขอรับ

ใช่

พวกเราจนปัญญาแล้ว

[ทองคำ] แต่บนแผ่นดินนี้

ยังมีคนที่มีปัญญาอยู่

ใครหรือขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ดนตรีหยุด]

ฉันไปนะจ๊ะแม่

ไปดีมาดีนะลูก

ขอบุญรักษาให้เอ็งปลอดภัย

จ้ะ

[จำปา] นี่เจ้าค่ะ

ขอบใจจ้ะ พี่จำปา

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงกระแอม]

เอ่อ จะคุยอะไรก็…

คุยกันเสียเลยสิ

จะมายืนมองหน้ากันทำกระไร

[ดนตรีซึ้ง]

อ้อ

ข้ารู้แล้ว

เดินทางปลอดภัยนะ พ่อทองอ้น

ขอบใจนะ แม่ผาด

งั้น ข้าไปล่ะ

ขอให้ทุกคนปลอดภัยนะ

เธอก็ต้องปลอดภัยด้วย

ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดเลยนะ

ฝากเอ็งดูแลแม่ๆ กับหลานข้าด้วย

ไม่ต้องห่วง

ฉันจะดูแลให้อย่างดีเลย

ขอบใจเอ็งมาก

รอข้านะ

รอข้ากลับมา

ข้าจะรีบกลับมา

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[ดนตรีเศร้า]

เป็นกระไร

ไม่ได้เป็นอะไร

แล้ว เอ็งคุยกระไรกับพ่อทองอ้น

ไม่ได้คุยอะไร

[เสียงถอนใจ]

[เสียงบัวสะอื้น]

พ่อ พ่อจ๊ะ ฉันกลับมาแล้วจ้ะ

กลับบ้าน

[ดนตรีตึงเครียด]

อยากกลับบ้าน

พี่ทองแท้ ฉันกลับมาแล้วจ้ะ

พี่ได้ยินฉันไหม

ทองอ้น อยู่ห่างไว้ ประเดี๋ยวติดโรค

ไม่เป็นไรจ้ะครู ฉันปลูกฝีมาแล้วจ้ะ

ครู

ทำไมอาการพี่ทองแท้ถึงเป็นเยี่ยงนี้

[หมอเปรื่อง] พวกข้าช่วย อย่างสุดความสามารถแล้ว

แต่อาการไม่กระเตื้องขึ้นเลย

มีแต่จะทรุดลง

[หมอเปรื่อง] นี่ถึงขั้นละเมอเพ้อพก ไร้สติ

เอ็งทำใจไว้หน่อยก็ดี

แล้วพ่อล่ะ พ่อไปไหน

[ภาษาเหนือ] หมอทองคำ ออกไปตามหาคนมาช่วย

ท่านสั่งว่า พวกเราอยู่ทางนี้ ดูแลผู้ไข้ให้ดี

แล้วถ้าพวกเอ็งกลับมาแล้ว

ก็ให้เร่งปลูกฝีให้ทุกคนเป็นการด่วน

ขอรับครู

[ดนตรีระทึก]

[เสียงทองคำร้องเจ็บ]

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

[ดนตรียิ่งใหญ่]

เช็ดทำความสะอาดก่อนจ้ะ

ไอ้ยอด

นี่จ้ะ ฝีหนองวัวจ้ะ

นิดเดียวพอจ้ะครู

[เสียงร้องเจ็บเล็กน้อย]

เยี่ยงนี้จ้ะ

[หมอจัน] อ้อ

[ภาษาเหนือ] อ๋อ มันจะเจ็บเหมือนมดกัดเนอะ

จ้ะครู

นี่ ทางนี้

- [ทองอ้น] ชิดมาจ้ะ - ต่อสี่จ้ะ

สุดท้ายเลยจ้ะ

[เสียงเทิ้มร้องกลัว]

ขอบน้ำใจหมอ

[เสียงเทิ้มร้องครางเบาๆ ]

ตาเอ็งแล้ว ไอ้เทิ้ม

- มา น้าเทิ้ม มา - หา หา

[ภาษาเหนือ] มานี่ มานั่งนี่ เร็วๆ [เสียงเทิ้มครางกลัว]

อูย

- [ภาษาเหนือ] เร็วๆ สิ เอ้อ - กลัว

กลัวอะไรเล่า มา

[หมอจัน] นั่งๆ นั่งๆ

ต้องให้ข้าจับไหมเนี่ย

[เสียงเทิ้มร้องกลัว]

[ภาษาเหนือ] อะไร

กลัวๆ กลัวๆ

[ภาษาเหนือ] ดาบไม่กลัว มากลัวอะไรอันเล็กๆ

วุ้ย ให้กูไปรบซะยังดีกว่า

[เสียงเทิ้มร้องกลัว]

ข้าต้องจับเอ็งแล้วล่ะ ตาเทิ้ม [เสียงร้อง]

โอ๊ย ครู

นิดเดียวน่า

[เสียงเทิ้มหายใจหอบ]

[เสียงเทิ้มร้องโวยวาย]

- ฮึบๆ - [หาญ] ยัง

ยังๆ ยังเหรอ ยังเหรอ

[หมอจัน] เงียบ

[เสียงเทิ้มร้องโวยวาย]

- [ภาษาเหนือ] เสร็จแล้ว - หา

- เสร็จแล้ว - โอ้โห

นิดหน่อยเท่านั้นเอง ตาเทิ้มเอ๊ย

- เลือดไหลเลย - อ้าว

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[หมอทัด] ไอ้ทองคำ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[บัว] มันได้เวลาแล้วผาด

ครั้งนี้เธอหนีฉันไม่พ้นแน่

[เสียงพ่นลมหายใจ]

เว้นข้าไว้สักคนเถอะนะ แม่บัว

ข้าสัญญาเลยว่าข้าจะทำตัวดีๆ

ทำตัวดีๆ ก็อยู่นิ่งๆ

[เสียงผาดร้องกลัว]

ข้าขอเวลาทำใจสักวันสองวันได้หรือไม่

ไม่ได้ เธอผัดฉันมาหลายรอบแล้วนะ

ครั้งนี้ฉันไม่ยอมจริงๆ ด้วย

โธ่ แม่บัว

- [บัว] อยู่นิ่งๆ - [ผาด] บัว

ผาด มา…

มานี่ [เสียงผาดร้องโวยวาย]

[บัว] อย่าหนีสิ ผาด

- [ผาด] ไอ้ทรัพย์ - นี่ แม่ผาด

ใครจะฆ่าเอ็งรึ

ไอ้ทรัพย์ เอ็งหายไปไหนมา ข้าคิดถึงเอ็งเหลือเกิน

[ทรัพย์ทำเสียงปลื้มใจ] [ผาด] เอ็ง ช่วยข้าด้วยนะ

- [บัว] ทรัพย์ จับไว้ - อุ๊ย

- เดี๋ยวๆ ทรัพย์ๆ - [ทรัพย์] อุ๊ย

นี่ๆ เอ็ง เอ็งช่วยข้าด้วยนะ

นางบัวน่ะสิ จะเอามีดมากรีดแขนข้า

โอ๊ย ฉันแค่จะปลูกฝีให้ ไม่ได้จะฆ่าจะแกงกันสักหน่อย

[บัว] ทรัพย์

เธอก็เหมือนกันนะ ผัดฉันมาหลายรอบแล้ว

ครั้งนี้ฉันไม่ยอม

[ผาด] หา เอ็งก็กลัวเหมือนกันรึ

เอ็งก็กลัวใช่หรือไม่

[น้ำเสียงตะกุกตะกัก] เปล่าจ้ะ ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่ยังไม่ว่าง

ปัดโธ่ แม่ผาด

มีดเล่มเท่านี้ จะไปกลัวอะไร

ข้าจะเล่าให้ฟัง

[ทรัพย์] สมัยก่อน ข้าตีรันฟันแทง

ดาบยาวเท่านี้ เฉาะเข้ากลางหลัง

เอ็งเป็นกระไรหรือไม่

- [ทรัพย์] ไม่เป็นอะไร - [ผาด] โหย เก่งจังวะ

เขาไม่ได้ฟันข้า เขาฟันคนข้างๆ

[ผาด] โธ่เอ๊ย

หลบได้ด้วยแหละ

เลิกเล่นตลกกันได้แล้ว

- ผาด - หา

[บัว] เธออย่าหนี

- ทรัพย์ จับไว้ - จ้ะ

[เสียงผาดร้องขัดขืน] มาเร็ว

[เสียงทรัพย์ออกแรง] [บัว] โอ๊ย

[เสียงทรัพย์ร้องจุก] [บัว] ผาด

[เสียงทรัพย์ร้องเจ็บปวด]

[บัว] ทรัพย์ จับไว้สิ

อาฮะ อือ

[เสียงร้องเจ็บ] [บัว] อุ๊ย เดี๋ยว

หา

- [บัว] ฉันลืมหยิบยา - อะไร

โอ๊ย ต้องรอไหมจ๊ะ

[บัว] อ้าว ตามไปสิ

[ทรัพย์] อาฮะ โอ๊ย

ไอ้ทองคำ

เอ็งมาที่นี่ได้ยังไง

ข้าลองเสี่ยงมา

ไม่นึกเช่นกันว่าเอ็งยังอยู่ที่เดิม

ก็นี่มันบ้านของข้า

เอ็งต่างหาก มาทำไม

[ดนตรีตึงเครียด]

ข้ามีเรื่องอยากขอร้อง

[เสียงแค่นหัวเราะ]

นี่ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม

[หมอทัด] ที่ไอ้ทองคำมาขอร้องข้า

เป็นบุญของข้าจริงๆ เลยเว้ย

ที่มีหมอหลวงใหญ่

ดั้นด้นบุกป่าฝ่าดงมาหาข้าถึงที่นี่ [เสียงหัวเราะหยัน]

ข้าไม่ได้พูดเล่น

ตอนนี้ไข้ทรพิษกำลังระบาดในกองทัพ

[ทองคำ] พวกข้าพยายามรักษาแล้ว

บางคนหาย บางคนไม่หาย

ข้ารู้ว่าเอ็งคิดยารักษาฝีดาษจนสำเร็จ

[ทองคำ] และรักษาตัวเองจนหาย

ข้าเลยต้องการความช่วยเหลือจากเอ็ง

ข้ามันก็แค่ไอ้หมอนอกรีตนอกรอย

มิสมควรเอาวิชาชั้นต่ำ ไปช่วยหมอหลวงอย่างพวกเอ็งหรอก

เก่งกันนักก็ไปรักษากันเองสิวะ

ข้ารู้ว่าพวกข้าเคยทำอะไรกับเอ็งเอาไว้บ้าง

แต่ครั้งนี้ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเอ็งจริงๆ

[ทองคำ] มันเป็นเรื่องเร่งด่วน

มันเป็นเรื่องของชีวิตคนจำนวนมาก

ไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเอ็งกับข้า

ในยามสงบ พวกเอ็งก็ผลักไสไล่ข้าอย่างกับหมูกับหมา

[หมอทัด] พอในยามคับขัน เอ็งกลับมาง้อข้า

เอ็งคิดว่าข้าจะช่วยเอ็งรึ

ชาติหน้าเถอะ

[ทองคำ] นี่ ได้โปรดช่วยข้าเถิด ไอ้ทัด

ครั้งนี้ข้าอับจนปัญญาจริงๆ

ถือว่าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราเถิด

นี่เอ็งเห็นข้าเป็นเพื่อน

ก็เฉพาะตอนที่เอ็งจะใช้ประโยชน์จากข้าเท่านั้นรึ

[เสียงหัวเราะหยัน] ข้าไม่ช่วยโว้ย

เฮ้ย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ถ้าเอ็งไม่ช่วย

ทหารจะต้องล้มตายอีกนับร้อยนับพัน

รวมทั้งลูกชายข้าด้วย

และการศึกครานี้

สยามจะต้องพ่ายแพ้แก่ศัตรู

ข้า ไอ้ทองคำ

ที่ครั้งหนึ่งเคยดูถูกเอ็ง

วันนี้ข้าขอร้องเอ็ง

ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีทั้งหมดของข้า

[ทองคำ] หมอทัด

ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ท่านเจ้าคุณขอรับ

ทองอ้น ปลูกฝีให้ทุกคนครบแล้วรึ

ใช่ขอรับ

ตอนนี้ทุกคนในกองทัพได้รับการปลูกฝีแล้ว

ต่อไปทุกคนก็จะปลอดภัย

ไม่มีใครติดไข้ทรพิษอีกแล้วขอรับ

ดีมาก

ตอนนี้

ก็เหลือแต่ท่านขอรับ

ข้าพร้อมแล้ว

[ดนตรีหนักแน่น]

เห็นว่าคนที่เป็นฝีดาษอาการหนักหลายคน

พ่อเอ็งว่าเยี่ยงไรบ้าง

พ่อกระผมกำลังไปตามคนมาช่วย

แต่ก็ไม่แน่ใจว่า เขาจะยอมมาหรือไม่ขอรับ

อุบ๊ะ มันเป็นใครกันวะ

งานราชการแผ่นดิน กล้าปฏิเสธรึ

คนคนนี้เป็นบุคคลแปลกประหลาด

[ทองอ้น] คาดเดาความคิดได้ยาก

และเคยมีเรื่องบาดหมาง กับพ่อกระผมมาก่อนขอรับ

- เสร็จหรือยัง - อีกนิดเดียว

- เสร็จหรือยัง - [บัว] ใกล้แล้ว

เสร็จได้แล้วมั้ง

เออ เสร็จแล้ว

[เสียงบัวถอนหายใจ]

แค่นี้เอง ร้องอย่างกับฉันจะเชือดเธองั้นแหละ

[ดนตรีเบาสมอง]

ทรัพย์ ต่อไปตาเธอแล้ว มา

อุ๊ย

เอ่อ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้น่ะจ้ะ ว่าฉันต้องไปช่วยท่านพ่อขนข้าวลงเรือ

ฉันไปก่อนนะ

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

อุ๊ยๆ ทำไมเดินไม่ไป

- อุ๊ย ทำไม… - [บัว] ทรัพย์

นี่จะเบี้ยวฉันอีกแล้วเหรอ

ผาด จับไว้แน่นๆ

อุ๊ย ไม่เอานะจ๊ะ

ไม่เอา แม่ผาด

เมื่อกี้ เอ็งเกาะข้าซะแน่น

- [ทรัพย์] หือ - [ผาด] ครั้งนี้

[พูดเน้นเสียง] ข้าจะเกาะเอ็ง เยี่ยงเห็บหมาเลย ไอ้ทรัพย์

[ทรัพย์] โอ๊ย แม่ผาดๆ

ปล่อยฉันนะจ๊ะ ฉันแข็งแรง ฉันไม่เป็นหรอกจ้ะ

- ฝีด่งฝีดาษอะไรนั่นน่ะ - อยู่นิ่งๆ สิวะ

- ปล่อยฉันนะจ๊ะ - จะแข็งแรงหรือไม่แข็งแรงเนี่ย

มันก็มีสิทธิ์ติดกันได้

[เสียงร้องกลัว]

มา มาให้ปลูกฝีซะดีๆ

ไม่เอาจ้ะ แม่บัว

- ไม่เอาจ้ะ แม่บัว ไม่เอาจ้ะ - [ผาด] ข้าบอกให้เอ็งอยู่นิ่งๆ ไอ้ทรัพย์

[บัว] อย่าให้หล่นนะ

โอ๊ย โอ๊ย ปล่อยข้า

[เสียงผาดออกแรงกด]

โอ๊ย โอ๊ย ปล่อยข้าจ้ะ แม่ผาด

[ผาด] อยู่นิ่งๆ

ผาด ถอดเสื้อ

ได้

[ทรัพย์ร้องเสียงหลง] โอ๊ย แม่ผาด

[เสียงออกแรงโยน]

[เสียงทรัพย์ร้องอิดออดและผาดออกแรง]

[เสียงหายใจหอบแรง]

[เสียงออกแรงโยนและเสียงหายใจหอบ]

[เสียงทรัพย์ร้องกลัว]

โอ้โห โอ้

แรงเยอะจังเลยจ้ะ แม่ผาด

โอ๊ย แม่บัว แม่บัว

ฉันรีบจริงๆ จ้ะ แม่บัว

โอ๊ยๆ คอ คอขยับไม่ได้เลย

[ทรัพย์ร้องเสียงหลง]

ฉีดแขน ทำไมคอตึง

[เสียงทรัพย์ร้องกลัว] เริ่มแล้วนะ

จับไว้

[ร้องเสียงหลง] ไม่ ไม่

[ดนตรีเศร้า]

ครั้งหนึ่ง ตอนที่เรายังเด็ก

พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน

[ทองอ้น] ฉันจับไข้หนัก

พี่ก็รักษาฉันทุกวิถีทาง

ทั้งต้มยา พอกยา

ถึงจะรักษายังไม่เป็น

[ทองอ้น] พี่ก็ใช้วิธีอย่างเด็กๆ จำจากพ่อมา

ทำไปทำมา ไข้ฉันก็ลดลงได้

มาครานี้

ฉันร่ำเรียนวิชามาตั้งมากมาย

ฉันยังหาวิธีทำให้ไข้พี่ลดลงไม่ได้เลย

ทองอ้น

[หมอชิด] เอ็งปล่อยวางเถอะ

โรคภัยบางอย่าง

[หมอชิด] มันก็เกินกว่าปัญญามนุษย์ จะเอาชนะมันได้

ถ้าวันนี้ยังชนะไม่ได้

วันหน้ามันก็ต้องได้ขอรับครู

ที่เอ็งว่ามามันก็ถูก

[หมอเปรื่อง] ที่เรายังเอาชนะมันไม่ได้ในวันนี้

เพราะความรู้มันยังมาไม่ถึง

ถ้าความรู้มันมาถึงเมื่อใด

เราก็คงเอาชนะมันได้เมื่อนั้น

กระผมหวังว่า

ความรู้ที่จะรักษาไข้ทรพิษให้หายชะงัด

จะมาถึงโดยเร็ววันนี้

[ทองคำ] ทางนี้

[หมอจัน] ไอ้ทัด

[ดนตรีตึงเครียด]

หมอทัด

ไหน คนไหนที่กำลังใกล้จะตาย ให้ข้าดูหน่อย

พี่ข้าเอง

[ภาษาเหนือ] อย่าจับตัวผู้ไข้

ไม่กลัวติดโรครึ

เป็นอย่างไร พอมีหวังหรือไม่

ก็พวกเอ็งมันด้อยปัญญา

อาการแค่นี้ทำเป็นใหญ่โต

ไป เดี๋ยวพวกเอ็งไปจัดที่ทาง

ข้าจะตั้งยา

รับรองภายในสามวันเจ็ดวัน

ไอ้อาการพะงาบๆ ทั้งหมดนี่

จะลุกขึ้นมาเดินปร๋อเลยทีเดียวล่ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[หมอทัด] อันนี้คือยาแปรไข้ฝีดาษ

ส่วนอันนี้เป็นยาจุด

[หมอทัด] ยาจุดฝีผุด

ส่วนไอ้นี่เป็นยาทา

สำหรับผู้ที่มีอาการหนัก

[หมอทัด] ยาทาฝีแตก

ส่วนอันสุดท้าย ยาแปรฝีร้ายเป็นดี

[หมอทัด] วิธีการทำ

ก็เอาฝาละมี

แล้วก็นำเหล้าเข้ามาใส่ในฝาละมี

นำยาที่เราบดมาเป็นแท่ง

นำมาฝนไปในเหล้าจนสียาออก

เอาไปให้ผู้ไข้กิน

ไป ลงมือทำยา

[พวกนักเรียน] ขอรับ

[หมอทัด] เออ

นั่นล่ะ

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

[เสียงตำยา]

พวกเอ็งตำเบาๆ

[หมอทัด] ได้ไหม

[เจิด] กินยาหน่อยนะ

[ดนตรีเร้าใจ]

เดี๋ยวก็ดีขึ้น

อาการพี่ดีขึ้นแล้ว พี่น่าจะปลอดภัย

ข้ารู้สึกมีกำลังขึ้นมากโข

จ้ะพี่

[ดนตรีหยุด]

ดื่มดูสิขอรับ

อุ่นดีทีเดียว

[ดนตรีผ่อนคลาย]

คุมโรคอยู่แล้ว

หมอสบายใจแล้วนะขอรับ

ก็สบายใจขึ้นบ้าง

แต่จะสบายใจที่สุด

ต่อเมื่อสงครามสิ้นสุดลง

ท่านเคยรบทัพหน้าหรือไม่

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

เป็นประจำขอรับ

อันตรายมากน้อยเพียงใด

ก่อนที่เราจะออกไปในทุกวัน

เราพร้อมตายทุกเมื่อ

[ดนตรีเศร้า]

ท่านช่างกล้าหาญเหลือทน

ยังดี แถวนี้ยังปลอดภัย

ท่ามกลางสงคราม

ไม่มีที่ใดปลอดภัยดอกขอรับ

อย่าให้เกิดอะไรขึ้นอีกเลย

ข้าเหนื่อยใจเหลือทนแล้ว

กระผมจะดูแลปกป้องพวกหมออย่างดี

หมอไม่ต้องเป็นกังวล

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ขอบใจมาก ครูหาญ

ขอเพียงอย่างเดียว

กระไรจะเกิดขึ้น

ไม่ว่ากระผมจะบอกกระไร

พวกหมอมีหน้าที่ทำตาม

[หาญ] ห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด

มิฉะนั้น

กระผมจะดูแลพวกท่านไม่ได้

ได้สิ

ต่อไปจะสั่งให้ไปบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็จะทำ

[เสียงหาญหัวเราะ]

[เสียงหาญถอนใจ]

[ดนตรีเศร้าปนซึ้ง]

หมอทัด

ขอบคุณขอรับ

ที่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้

ไม่ต้องมาขอบคงขอบคุณอะไรข้าดอก

ข้าก็แค่กลัวว่าถ้าเกิดพวกเอ็งตายไป

มันจะไม่มีใครไปสู้กับพวกข้าศึก

ข้าก็จับดาบไม่เป็นเสียด้วย

กระผมมีเรื่องสงสัย

ทำไมท่านถึงยึดติดกับยาครอบจักรวาลของท่าน

[ดนตรีตึงเครียด]

ทั้งที่ยานั้นส่งผลเสียหายตามมา

ท่านเป็นคนมีฝีมือ

แต่น่าเสียดาย ที่ต้องมาเสียชื่อเสียง

เพียงเพราะยึดติดกับความสำเร็จเพียงชั่วยาม

[แค่นเสียง]

เอ็งอย่าทำเป็นรู้ดี

ยาของข้า

มันไม่ใช่ได้ผลแค่เพียงชั่วยาม

[หมอทัด] แต่มันช่วยชีวิตคนมานักต่อนัก

ผลเสียของมัน

ก็แค่หยุดใช้ยาไม่ได้

[หมอทัด] กับไม่ได้ใช้ยานี้ แล้วต้องตาย

เป็นเอ็ง เอ็งจะเลือกอันไหน

แต่ผลเสียของมัน ทำให้เกิดอาการข้างเคียง

โมโหร้าย เท่ากับมันส่งผลเสียต่อร่างกายไปหมด

แล้วยาอะไรของเอ็งวะ ที่มันไม่มีผลข้างเคียง

ยาที่ใช้รักษาพี่เอ็ง มันก็มีผลข้างเคียง

ยาที่เอ็งใช้รักษา มันก็มีผลข้างเคียง

[หมอทัด] จะมากจะน้อยก็แตกต่างกันไป

ถ้าใช้มันเป็น มันก็ช่วยชีวิตคนได้

[หมอทัด] แต่ถ้าใช้ไม่เป็น

ก็จะไปโทษว่ายาไม่ดีไม่ได้

งั้นก็สอนให้กระผม

[ดนตรีระทึก]

เอ็งมันบ้า

ถ้าท่านว่ายาของท่านดี

ท่านก็สมควรสอนให้กระผม

กระผมจะไปหาทางพิสูจน์เอาเอง ว่ามันดีจริงหรือไม่

หรือทำอย่างไรให้ผลข้างเคียงมันหมดไป

ข้าหาวิธีกำจัดผลข้างเคียงมาทั้งชีวิต ยังทำไม่ได้เลย

เอ็งเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย

ท่านไม่ยอมสอนกระผม

เพราะว่ากลัวกระผมจะทำสำเร็จ แล้วท่านจะรู้สึกล้มเหลว

[ทองอ้น] ถ้าท่านมีหัวใจของหมอ

มีความเมตตาปรานีต่อผู้ไข้

ท่านก็สมควรที่จะสอนให้กระผม

[ทองอ้น] ให้กระผมพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่า

กระผมก็สามารถทำได้

แล้วถ้าเอ็งทำไม่สำเร็จล่ะ

ถ้ากระผมทำไม่สำเร็จภายในสิบปี

กระผมก็จะเลิกตั้งยาไปตลอดชีวิต

เออ

ข้าจะรอดูวันที่เอ็งล้มเหลว

แล้วก็จะรอหัวเราะเยาะเอ็งอีกสิบปีข้างหน้า

[เสียงแค่นหัวเราะ]

[ทองอ้น] ขอบคุณขอรับครู

ครูเองก็ดูแลสุขภาพให้ถึงวันนั้นด้วยนะขอรับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

บ้านเอ็งนี่มันเจ้าเล่ห์ทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะ

ขอบคุณสำหรับคำชมขอรับ

- ขอทีเถอะวะ - [ทองอ้น] โอ๊ย

[เสียงหมอทัดถอนหายใจ]

[เจ้าคุณทหาร] ข้าอยากขอ อาสาสมัครหมอจำนวนหนึ่ง

ไปรักษาทหารที่หน้าทัพ

ข้าจะไม่บังคับ

[ทองคำ] ให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพวกเอ็ง

[เสียงทหารโห่ร้องและเสียงระเบิด]

[เสียงประดาบ]

[พุ่ม] ไอ้ทองอ้น ข้าดูเอง เอ็งไปดูตรงนู้น

[เสียงระเบิด]

[เสียงระเบิด]

ไอ้พุ่ม

[ทองอ้น] จรรยาบรรณของหมอคือไม่ทอดทิ้งผู้ไข้

ถ้าเราทิ้งพวกเขาไปครานี้

มันก็จะเป็นแผลในใจเราไปตลอดชีวิต

[เสียงทหารโห่ร้องและม้าร้อง]

[เสียงคมดาบ]

[บัว] ฉันสัญญากับทองอ้นไว้

ว่าฉันจะรอจนกว่าเขาจะกลับมา

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.