All language subtitles for Royal Doctor_S01E19_Episode 19.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

[พิกุล] ถ้าอยากให้แม่บัวเขาอยู่ที่นี่

ลูกต้องทำเยี่ยงไร

[ทองอ้น] โอ๊ย โดนต่อต่อยมา

ยาชื่ออะไร บอกมา

[ทองอ้นเสียงแผ่วเบา] ว่านทะนง

[ทองอ้น] ข้าซึ้งใจยิ่งนัก

[ทองคำ] กำลังจะเกิดศึกอานาม

เอ็งมีชื่อต้องไปกับพ่อ

[ทองแท้] จ้ะพ่อ

คนเจ็บมีมากเยี่ยงนี้

โรงรักษาไม่พอแน่

พาคนเจ็บเข้าไปข้างในก่อน

[ทองคำ] ใครว่างข้างในออกมาช่วยก่อน

อยากจะไปสงครามอย่างนั้นรึ

[พระยาบำเรอราช] แต่ข้าไม่ใช่คนที่จะอนุญาต

[พระองค์ชาย] ดาวหางดวงนี้

ชะรอยจะนำอาเพศมาสู่สยามเป็นแน่แท้

ทำไมคนไข้เยอะขนาดนี้ เป็นอะไรกันเหรอ

ไข้ป่วง

[ผู้หญิง] หมอๆ มาดูลูกข้าที

หมอ

ลูกข้าหลับไปตั้งแต่เมื่อคืน ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น

[ดนตรีตื่นเต้น]

ทองอ้น

น้องเขาตัวแข็งหมดแล้ว น่าจะเสียไปหลายชั่วโมงแล้ว

ลูกชายพี่

เขาไปดีแล้วจ้ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[ผู้หญิง] โธ่ ลูกข้า

ลูกๆ [เสียงร้องไห้]

[ผู้หญิง] ลูกข้า ลูก

ลูก [เสียงร้องไห้สะอื้น]

[ผู้หญิง] ลูก ลูกข้า

[เสียงร้องไห้]

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงร้องไห้ดังต่อเนื่อง]

[เสียงร้องโอดโอย] ทนหน่อยนะจ๊ะ

- ทนหน่อยจ้ะ - [หมอ] เย็บแผลให้เสร็จแล้วนะ

- [ทองแท้] แสบหน่อยนะจ๊ะ - [บุญ] หมอๆ

ไปดูข้างนอกที ทหารร้องกันใหญ่แล้ว

นี่ ประเดี๋ยวเสร็จจากทางนี้แล้วข้าจะไปดู

ไม่ต้องพ่อ ฉันไปเอง

[ทองแท้] ไปเลยไป

[ดนตรีตื่นเต้น]

มา

[เสียงทหารร้องโอดโอย]

นี่เลยจ้ะ

[ทหาร 1] โอ๊ย ปวดแผลเหลือเกิน

ช่วยฉันทีเถอะ หมอ

[เสียงร้องโอดโอย] [ทองแท้] ทนก่อนนะ

เดี๋ยวข้าจะไปเอายาลดบวมมาให้

- เดี๋ยวนะ - [ทหาร 2] หมอๆ

- เอาไว้ตรงไหนดีหมอ - [ทองแท้] มานี่เลย

[ทหาร 2] ช่วยดูทีเถอะ ไอ้นี่มันเสียเลือดนัก [เสียงร้องโอดโอย]

รอประเดี๋ยวนะ เดี๋ยวข้าจะมาทำแผลให้

ยาแก้ปวดฉันล่ะหมอ

ได้ๆ รอเดี๋ยวนะ

[ทหาร 3] หมอ ขอข้าด้วย ข้าก็ปวด

ได้ๆ

ทนหน่อยเว้ย [เสียงคนเจ็บร้องโอดโอย]

ผ้าขาวบางจ้ะ

ขอบใจจ้ะ

[เสียงสะดุดล้ม]

ทองแท้ ระวังหน่อย

จ้ะพ่อ

[เสียงคนเจ็บร้องโอดโอย]

- ข้างนอกยังมีอีกเยอะรึ - ใช่จ้ะ

ล้างทุกอย่างให้สะอาดนะจ๊ะ

[ทองอ้น] ผู้ไข้มีอาการทั้งลง ทั้งราก

ฉะนั้นพึงเป็นอาหารอ่อน

ให้มีรสเค็มเจือหวาน

ข้าวต้มหุงในน้ำมะพร้าว

ใส่น้ำอ้อย ใส่เกลือ ช่วยได้ดี

ขอน้ำอ้อยหน่อยจ้ะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ขอเกลือด้วยจ้ะ

[บัว] ส่วนของหวาน

ทำต้มลูกเดือย

เผือกหอม ฟักทอง บำรุงร่างกาย

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

ข้าวต้มร้อนๆ มาแล้วจ้ะ

มาแล้วจ้ะ เดี๋ยวจะมีให้ครบทุกคนเลยนะจ๊ะ

ทำไมให้กินแต่ข้าวต้มล่ะจ๊ะ

[เสียงระบายลมหายใจ]

ข้าวต้มน้ำมะพร้าว ปลาช่อนแห้งผัดหวาน

แล้วก็ ปลาเค็มทอดกระเทียม

[บัว] อาหารเป็นยาทั้งนั้นเลยนะ

น่ากินแล้วก็อร่อยมากๆ ด้วย

อ๋อ น้ำพริกผักจิ้ม ไม่มีดอกรึ

ช่วงนี้ท้องไม่ค่อยดี ต้องกินอาหารอ่อนๆ ไว้ก่อน

ถ้าเกิดว่าหายดีเมื่อไหร่ อยากกินอะไรก็กินนะ

แล้วไม่แอบไปกินเองล่ะ

ช่วงนี้พวกข้าก็มือเป็นระวิงแล้ว

อย่าเพิ่มภาระให้พวกข้าอีกรู้ไหม

[เสียงเจิดถอนใจ]

อย่าไปดุเขาสิ

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

ถ้าเกิดว่าใครกินข้าวต้มหมดนะ

ก็จะได้กินน้ำซุปลูกเดือย เผือกหอม

[บัว] ใส่ฟักทอง

และก็ตามด้วย น้ำต้มขิงแก่ผสมชาจีน

[ดนตรีเบาสมอง]

อะ

ผู้ไข้มีอาการอาเจียน ข้าว่าไข้ป่วงน้ำเป็นแน่

แต่นัยน์ตาของผู้ไข้มีสีแดง

ข้าว่าเป็นไข้ป่วงลมมากกว่า

ไม่น่าใช่

ผู้ไข้มีอาการทั้งลงทั้งราก

เราเรียกสันนิบาตสองคลอง

มันก็เป็นไข้ป่วงเหมือนกันนั่นแหละ

นี่ กว่าจะเถียงกันเสร็จข้าก็ตายก่อนพอดี

สรุปข้าเป็นอะไรกันแน่

เอ็งระวังนะ รักษาผิดโรคน่ะ ตายได้เลยนะ

เมื่อวานก็ตายไปคนหนึ่ง

พวกเอ็งจะเอาอะไรมาก เด็กพวกนี้ไม่ใช่หมอ เป็นแค่นักเรียน

ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมล่ะวะ

เฮ้ย

[แก้ว] ถ้าไม่พอใจรักษา ก็กลับไปตายที่บ้านนู่น

ไม่ต้องมาให้พวกข้าเหนื่อย ออกไปเลย

[ยอด] เฮ้ย ไอ้แก้ว ใจเย็น

ใจเย็นไอ้แก้ว

[ดนตรีตึงเครียด]

ทุกคนฟังทางนี้

พวกข้ายังไม่ใช่หมอก็จริง

แต่ได้ร่ำเรียนวิชามาระดับหนึ่งแล้ว

[ทองอ้น] พวกข้าสัญญาว่า

จะทำการวินิจฉัยโรคอย่างละเอียดรอบคอบ

และจะรักษาอย่างสุดความสามารถ

ขอให้ทุกคนไว้ใจ

และอย่าได้คลางแคลงสงสัยในตัวพวกข้าเลย

ฉันขอยืนยันอีกเสียงค่ะ

ว่านักเรียนหมอที่นี่ทุกคน รักษาอย่างมีหลักการทุกคนค่ะ

[บัว] ถ้าทุกคนกินยา

และก็ปฏิบัติตามที่หมอสั่งทุกอย่าง

ทุกคนจะต้องหายอย่างแน่นอนค่ะ

ไหน ถ้าใครอยากหาย ขอเสียงปรบมือหน่อยค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงบัวปรบมือ]

ขอเสียงปรบมือดังๆ หน่อยค่ะ

[เสียงทุกคนปรบมือ]

นักเรียนหมอ

ใครเป็นนักเรียนหมอบ้าง

พวกฉันเองจ้ะ

มีพระดำรัส จากเสด็จเจ้ากรมหมอ

[เจ้าหน้าที่วัง] ให้นักเรียนหมอทุกคน ไปช่วยงานที่สนามรบ

เป็นการด่วน

[ยอด] เฮ้ย

เฮ้ย ดีสิ

[เจิด] ไปเลยนะเว้ย

[ดนตรีตึงเครียด]

เราได้ไปรบแล้ว

[ดนตรีอึดอัด]

ทองอ้น

เอ็งบอกเขาไม่ไปไม่ได้รึ

เอ็งก็ยังไม่ได้เป็นหมอเต็มตัว วิชาความรู้ก็ยังมีไม่เต็มที่

ไปแล้วจะช่วยเขาได้กี่มากน้อยเชียว

จะมากหรือจะน้อย ยังไงก็ได้ช่วย

ถึงกับมีหนังสือรับสั่งมาเรียกตัว

[ทองอ้น] แปลว่าเขาต้องการคนจริงๆ จ้ะ

ฉันก็อยากไปช่วยอยู่แล้วจ้ะแม่

แล้วเอ็งจะรีบเดินทางทำไม

นี่ฟ้าก็ยังมืดอยู่เลย

รอให้ฟ้าสางก่อนไม่ได้รึ

ก็เพราะมันเร่งด่วนไงจ๊ะแม่

ออกพรุ่งนี้เช้าอาจจะไม่ทันการ

[เสียงเทียบถอนหายใจ]

ไปกันหมดบ้านอย่างนี้

ฉันใจคอไม่ดีเลย แม่พิกุล

ทองอิน เอ็งอยู่บ้านอย่าดื้ออย่าซนรู้ไหม

และก็อยู่ดูแลย่าทั้งสองคนด้วย

จ้ะ อาทองอ้นไม่ต้องห่วง

ฉันจะดูแลย่าอย่างดีเลยจ้ะ

เอ็งเก่งมาก

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงฟ้าร้อง]

บัว

ทองอ้น

จะไปแล้วเหรอ

พายุกำลังจะมาแล้วนะ

ยังไงข้าก็ต้องไป

ตำราการวินิจฉัยโรคและการปรุงยา

ข้าเตรียมไว้ให้เอ็งหมดแล้ว

[ทองอ้น] และตัวยาทั้งหลาย

ข้าแยกชนิดและก็ติดชื่อไว้ให้

เวลาเอ็งหยิบจับจะได้ง่าย

เหนื่อยหน่อยนะบัว

ไม่ต้องห่วงนะ

ฉันเรียนมาหมดแล้ว

ข้าขอบใจเอ็งมาก

ข้าจะรีบกลับมา

ข้าไปนะ

ทองอ้น

ดูแลตัวเองดีๆ นะ

[เสียงฟ้าร้อง]

ฉันจะรอจนกว่าเธอจะกลับมา

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

ข้าไปนะ

[บัว] กลับมาให้ครบ 32 นะ

[ทองอ้น] 32 มีอะไรบ้าง เอ็งท่องไปนะ

[บัว] ปถวีธาตุ 20

อาโปธาตุ 12

ได้แก่

เกศา

โลมา

นขา

ทันตา

ตะโจ

มังสัง

นหารู

[เพลงหยุด]

มากันแล้ว

กระผมกับทหารอีกสามนาย เดินทางมารับนักเรียนหมอ

พ่อกับพี่ชายข้า เป็นเยี่ยงไรบ้าง

ปลอดภัยดีขอรับ

[ดนตรีตึงเครียด]

เราคงต้องเร่งเดินทางกันแล้ว

ไปขอรับ

[ทองอ้น] ไปเว้ยพวกเรา

[ดนตรีหยุด]

[เสียงถอนหายใจเบาๆ ]

ตัวก็ไม่ร้อนนะคะ

บัวว่าคุณป้ากินอะไรหน่อยนะคะ จะได้มีแรง

ไม่ ข้าไม่กิน

[ดนตรีตึงเครียด]

ก็เพราะว่าคุณป้าไม่ยอมกินอะไรเลยตั้งแต่เช้า

ก็เลยหน้ามืด อ่อนเพลีย

บัวไปทำอาหารแปลกๆ มาให้กินดีไหมคะ

ไม่

[เทียบ] ข้าบอกไม่กินก็ไม่กิน

ข้าจะรอลูกข้า

คุณพี่เจ้าคะ

การศึกอาจยืดเยื้อจากเดือนเป็นปี

ถ้าคุณพี่ไม่กิน

อาจจะอยู่ไม่ถึงวันนั้นนะเจ้าคะ

อย่าแช่งข้าอีกเลย

[เทียบ] พักนี้ ข้ายิ่งใจคอหวิวๆ

ยิ่งวันนี้

ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย

ไม่รู้มันเป็นกระไร

ก็เพราะว่าคุณป้าคิดมากไงคะ

[บัว] ทำใจให้สบาย กินข้าวกินยา

ถ้าคุณป้าไม่ยอมกินอะไร

แล้วพี่ทองแท้กลับมาเห็นอาการไม่ดีขึ้น

พี่ทองแท้จะยิ่งเศร้านะคะ

[ดนตรีเศร้า]

จริงด้วยเจ้าค่ะคุณพี่

รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี

รอถึงวันที่พวกเขากลับมากันดีกว่านะเจ้าคะ

ไปเถอะเจ้าค่ะคุณพี่ อิฉันเตรียมสำรับไว้เรียบร้อยแล้ว

รีบไปกิน ประเดี๋ยวจะชืดเสียหมดเจ้าค่ะ

จ้ะ

ถาดนี้เป็นยาแก้ไข้ป่วงงู

ฉันแยกคนที่เป็นป่วงงูไว้แล้ว

แค่เอาไปส่งให้ตรงกับคนที่เป็นนะ

ส่วนถาดอื่นๆ เนี่ย ก็คือป่วงน้ำ แล้วก็ป่วงลม

แต่ว่าตอนนี้ เอาแค่ป่วงงูก่อน ตามฉันมา

เออ เอ็งจะให้ข้าทำกระไรก็บอกแล้วกัน

ข้าจะทำตามเอ็งทุกอย่าง

ยามาแล้วจ้ะ

มาๆ ลุกขึ้นมาจ้ะ

[เสียงผาดถอนใจ]

[ผาด] นี่ๆ

หยิบเลยจ้ะ

- ไปเอายาทางนู้นนะจ๊ะ - จ้ะ

นี่จ้ะๆ หยิบเลยจ้ะ

เอ้า กินเลย

[เสียงผาดพ่นลมหายใจ]

ไว้ใจเถอะจ้ะ ยาก็เหมือนเมื่อวานล่ะจ้ะ

พวกเอ็งไม่ใช่หมอ

เอาอะไรมาให้เรากิน เราจะรู้รึ

อือ แต่ยาพวกนี้

หมอเป็นคนสั่ง

พวกข้าไม่ได้ทำขึ้นเองเสียหน่อย

เอ้า จะกินหรือไม่กิน

ไม่กินก็เททิ้งไปซะ

ผาด

[ผาด] ก็มันน่าโมโหไหมล่ะแม่บัว

อุตส่าห์เอามาประเคนให้ถึงที่ ยังจะเรื่องมากกันอีก

ของต้องกินเข้าไปก็ต้องเรื่องมากสิ กินสุ่มสี่สุ่มห้าได้รึ

ตายไปว่ายังไง

หา กล้าพูด

แล้วที่พวกเอ็งเนี่ย มานอนหยอดยากันที่นี่

ไม่ใช่ว่าพวกเอ็งกินสุ่มสี่สุ่มห้า

จนขี้แตกหรอกรึ

ไม่รู้ล่ะ ถ้ายาไม่ได้มาจากหมอ ข้าไม่กินเด็ดขาด

- [ผู้ชาย 1] ใช่ไหมพวกเรา - [ผู้ชาย 2] ใช่

[พระองค์ชาย] ถ้าอย่างนั้น

- ก็รีบกินกันเถิดจ้ะ - องค์…

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ฉันคือผู้ที่ทางกรมแพทย์ส่งมาดูแลพวกท่าน

[พระองค์ชาย] ยาที่แม่บัวให้ทุกคนกินอยู่นี้

ฉันยืนยัน ว่ากินได้

ทุกคนวางใจแล้วรีบกินเถิด

คนเยี่ยงนี้สิ สง่าราศีสมกับเป็นหมอ

[ผู้ชาย 2] พวกเรากินยาเถอะ

เอาหมอมายืนยันแต่แรกก็สิ้นเรื่อง

หมอชิดขอรับ

พวกนักเรียนแพทย์จะตามมาสมทบเมื่อใดขอรับ

เห็นว่าจะออกจากพระนครเมื่อวานช่วงค่ำนะ

บ่ายนี้ก็น่าจะถึงกระมัง

ขอรับ

หมอขอรับ

ช่วยไปดูคนเจ็บในป่าทีขอรับ

พวกข้าแบกมาไม่ไหว

[ดนตรีตื่นเต้น]

มีกี่คนรึ

ห้าคนขอรับ

- รีบไปดูกันเถิด - ขอรับ

[ทองแท้] พี่จุ่น เร่งไปกันเถิด

ได้ขอรับ

[ทหาร] ช้าก่อนหมอ

ประเดี๋ยวข้าจะไปตามครูหาญให้มาอารักขาหมอ

ไม่ต้องดอก

ข้ามีทหารสองนายนี้อยู่กับข้าแล้ว

บอกพวกครูหาญว่าให้คุ้มกันที่นี่เถิด

ขอรับ

- [ทองแท้] เร่งไปกัน - [หมอชิด] ไป

- จุ่นอยู่ทางนี้ - [ทองแท้] พี่จุ่น

[หมอชิด] ข้าจะห้ามเลือดก่อน

กดแผลไว้

[จุ่น] นี่ขอรับ

ทนหน่อยนะ กดแผลเอาไว้

กดแน่นๆ นะ

[หมอชิด] กดไว้

[ดนตรีเร้าใจ]

[เสียงออกแรงหมุน]

[เสียงออกแรง] [ทหาร] หมอ

หมอทองแท้ขอรับ

ว่าอย่างไร [เสียงออกแรง]

[ทหาร] เกิดเรื่องแล้วขอรับ

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

[เสียงถ้วยตกแตก]

เกิดกระไรขึ้นเหรอเจ้าคะคุณนาย

ยาพ่อทองแท้

ตกแตกหมดเลย

[ดนตรีตื่นเต้น]

ประเดี๋ยวเผือกไปต้มให้ใหม่ก็ได้เจ้าค่ะ

คุณนายอย่าวิตกไปนะเจ้าคะ

มันเป็นลางร้ายน่ะสิ นังเผือก

ลูกข้า ผัวข้า

จะเป็นกระไรไหมนะ

ไม่เป็นกระไรดอกเจ้าค่ะ ทหารมีเป็นกองทัพ

[เผือก] ไม่มีใครทำอะไรคุณทองแท้ กับคุณทองคำได้ดอกเจ้าค่ะ

[เสียงร้องโอยเจ็บปวด]

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงร้องเจ็บปวดและเสียงขยับดิ้น]

- หมอทองคำ - ขอรับ

ตรงนี้เรียบร้อยดีหรือไม่

เรียบร้อยดีขอรับ

แต่หากมีคนเจ็บมากกว่านี้

อาจต้องปลูกโรงรักษาเพิ่มขอรับ

ถ้าอยากได้เมื่อไหร่ก็บอก

ข้าจะให้คนมาปลูกให้

ขอบพระคุณขอรับ

ลูกชายท่านล่ะ

[เจ้าคุณทหาร] ไปไหนรึ

ให้ไปดูคนเจ็บที่ริมป่า

ไปนานแล้วยังไม่กลับมาเสียทีขอรับ

[ทหารยาม] ไป เร็ว รีบไปรายงาน

[เสียงทหารครางเจ็บปวด]

เกิดอะไรขึ้น

[เสียงหอบหายใจ] หมอแลทหาร ถูกข้าศึกจับไปขอรับ

[ดนตรีเร้าใจ]

[เสียงพุ่มร้องตกใจ] เฮ้ยๆ งู

[เสียงพุ่มร้องและเสียงคนอื่นหัวเราะ]

[ยอด] งูบ้าอะไรเล่า นี่มันเถาวัลย์

[เสียงพุ่มร้องคราง]

[สุข] พวกเรามาปฏิบัติภารกิจ หาได้มาเที่ยวเล่นไม่

พวกเอ็งอย่ามัวแต่เล่นได้ไหม

[อ่ำ] ยังไม่ถึงฐานทัพเสียหน่อย เอ็งอย่ามาทำเป็นเคร่งหน่อยเลย

ระวังไว้หน่อยก็ดี

ตรงนี้เข้าเขตสมรภูมิแล้ว

จริงรึ แล้วเขารบกันตรงไหน ชี้ให้ข้าดูหน่อยสิ

[บุญ] เฮ้ย [ทำเสียงชู่]

มีกระไรรึบุญ

มีเสียงมุ่งหน้ามาทางนี้ อาจจะเป็นข้าศึก

[บุญ] หาที่ซ่อน เร็ว

- [ยอด] ไปไหนวะ - [บุญ] ทางนี้ มา เร็ว

[แก้ว] เฮ้ย ไปสิ

[ดนตรีระทึก]

พวกมันไปกันแล้ว

มันเป็นพวกไหนหรือบุญ

พวกทหารอานาม

[เสียงเจิดถอนหายใจ]

เกือบไปแล้วไหมล่ะ

ข้าว่าพวกเรารีบไปให้ถึงกองทัพดีกว่า

ข้าเสียวสันหลังเยี่ยงไรก็ไม่รู้

งั้นพวกเอ็งก็เลิกเล่น แล้วรีบเดินเข้า

ไปบุญ

[บุญ] ไป

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

[เจิด] มาเร็ว

ไป

[ยอด] ดูจากด้านหลัง

ทุกคนหยุดก่อน

[เอฟเฟกต์เสียงระทึก]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

พวกที่เพิ่งผ่านไป เป็นพวกข้าศึกหรือไม่

ใช่ มีกระไร

ของสิ่งนี้เป็นของพี่ข้า

เอ็งรู้ได้ไงว่าเป็นของพี่เอ็ง

นอกจากลายมือพี่ข้าแล้ว

วิธีการพับซองเยี่ยงนี้ ก็มีแต่บ้านข้า

แล้วของพี่เอ็งจะมาตกตรงนี้ได้เยี่ยงไร

นั่นก็หมายความว่า พี่เอ็ง…

ถูกข้าศึกจับตัวไปงั้นรึ

[ดนตรีตึงเครียด]

พี่เอ็งอาจจะทำตกก็ได้

ตอนเดินทางมา

[สุข] เออ

พี่ข้ามานานมากแล้ว

ของสิ่งนี้ไม่มีฝุ่นหรือเศษดินเกาะเลยสักนิด

[เจิด] นั่นก็หมายความว่า

พี่เอ็งเพิ่งทำตก

[พุ่ม] ทองอ้น

แต่เมื่อกี้

ข้าเห็นคนใส่ชุดสีขาวอยู่ในกลุ่มนั้น

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ข้าต้องไปช่วยพี่ข้า

- [เพื่อนๆ ] เฮ้ย ทองอ้น - [เจิด] ทองอ้น

- เฮ้ย - [เจิด] ไอ้ทองอ้น

- ปล่อยข้า - [ยอด] กลับมา ไอ้ทองอ้น

อย่าวู่วาม ทองอ้น

เอ็งใจเย็นๆ สิวะ

จะเย็นได้เยี่ยงไร

พวกเอ็งพร้อมจะไปกับข้าหรือไม่

เอ็งถามพวกข้าตอนนี้ ข้านึกอะไรไม่ออกหรอก

แต่ข้าไม่มีเวลาแล้ว

ถ้าคลาดกับพวกมัน พี่ข้าอาจจะเป็นอันตราย

อือ

แล้วเอ็งล่ะ

จะไปกับข้าด้วยหรือไม่

มากกว่าหน้าที่ คือคำสั่งของเจ้ากรมทหาร

[บุญ] ให้ข้าพานักเรียนหมอทุกคน

ไปให้ถึงโรงรักษาอย่างปลอดภัย

[ดนตรีตื่นเต้น]

ไอ้บุญ

พี่ข้าเคยมีบุญคุณกับพวกเอ็ง

[ทองอ้น] ครั้งนี้

ข้าขอทวงบุญคุณแทนพี่ข้า

จะได้หรือไม่

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงสูดและถอนหายใจ]

ทานอีกนิดนะเจ้าคะคุณนาย

ข้ากินไม่ลง

เอ็งเอาไปเถอะ นังเผือก

แต่ว่า คุณพิกุลกับแม่บัวเป็นห่วงคุณนายนะเจ้าคะ

[เสียงถอนหายใจ]

ถ้าอย่างนั้น เอ็งก็เอาไปเททิ้ง

- อ้าว - [เทียบ] อย่าให้แม่พิกุลกับแม่บัวเห็น

ข้าไม่อยากให้ใครมาทุกข์ใจเพราะข้า

เข้าใจไหมนังเผือก

[เสียงถอนใจ] เจ้าค่ะ

ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป

คุณพี่ได้ป่วยจริงๆ แน่

ทำไมพวกเราถึงไม่ได้ไปด้วยวะ

[ชม] นั่นสิ นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายเลยนะเว้ย

ที่เขาไม่เอาไป เพราะพวกเราอ่อนดาบอ่อนมวยที่สุด

[เสียงปืน]

[เสียงร้องสะดุ้งตกใจ]

[เสียงพุ่มครางกลัว]

[เสียงพุ่มพ่นลมหายใจ] หวังว่าพวกเราจะปลอดภัย

ไม่เป็นภาระเพิ่มไปอีกนะ

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

พี่จ๊ะ

พี่สู้เก่งไหมจ๊ะ

ก็พอตัวอยู่นะ

แล้ว พี่คนเดียว

ดูแลพวกฉันห้าคนไหวไหมจ๊ะ

กระผมจะขอสู้จนชีวิตจะหาไม่ขอรับ

จ้ะ

งั้นพวกเราต้องอยู่เงียบๆ

อย่าให้พี่เขาเดือดร้อน

เพราะอาวุธเราก็ไม่มี

ฉะนั้นเอ็งน่ะ ก็หยุดพูด

พูดอยู่คนเดียว

[เสียงเพื่อนๆ เออออ]

ข้ากลัวนี่

พี่จ๊ะ ฉันให้

ขอบใจ

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[บุญ] เส้นทางแยกจะตีอ้อมมาบรรจบทางเดิม

เราต้องเดินทางให้เร็วที่สุด

ถึงจะไปดักหน้าพวกมันได้

เมื่อมันมาถึง

ข้าและทหารจะบุกเข้าไปยันศัตรูเอาไว้

ส่วนทองอ้นและคนอื่น

จะต้องเข้าไปเอาตัวหมอทองแท้ออกมา

หวังว่าเราจะมาถึงทัน

ก่อนที่มันจะพาพี่ข้าผ่านไป

เฮ้ย นั่น มันมาแล้ว

[ดนตรีตึงเครียด]

ไม่ใช่แค่พี่เอ็ง

มีครูชิดด้วย

พี่จุ่นด้วย

ต้องช่วยถึงสามคน

ไม่มีเวลาแล้ว เอ็งไปช่วยชิงตัวประกัน

ไป

เฮ้ย

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงเข้าต่อสู้]

ได้จังหวะแล้ว

ไป

[เสียงทหารร้องตวาด]

- [ทองแท้] ทองอ้น - [ทองอ้น] พี่ทองแท้ พี่จุ่น

[เสียงต่อสู้]

- [เจิด] ไปช่วยครูเร็ว ดีๆ นะเว้ย - [สุข] ไปเร็ว

- [เจิด] ไป เร็วๆ ไป - หยุดก่อนพี่

[เสียงต่อสู้]

เฮ้ย

[เสียงตะโกนออกแรง]

[เสียงฟันดาบและต่อสู้]

[สุข] ระวัง ไอ้ทองอ้น [เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]

[เสียงดาบฟัน]

พี่จุ่น

[เสียงถีบ]

[เสียงหายใจหอบ]

พี่จุ่น

- [ทองแท้] พี่จุ่น - พี่จุ่น

- [ทองแท้] พี่จุ่น - [ทองอ้น] พี่จุ่น พี่

[ทองแท้] พี่จุ่น

[ทองอ้น] พี่จุ่นๆ [เสียงร้องตะโกน]

[ทองแท้] พี่จุ่น

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[ดนตรีหยุด]

[ทองอิน] ย่าเทียบจ๋า

[ดนตรีเศร้า]

ทองอิน

ทองอิน หลานย่า

ฉันไม่เห็นย่าเทียบออกไปกินข้าวกับฉันหลายวัน

ฉันขอมากินกับย่าเทียบนะจ๊ะ

ย่ายังไม่หิวลูก

ทองอินกินก่อนเถอะลูก

ถ้าย่าไม่หิว ฉันก็ไม่หิวจ้ะ

[เสียงทองอินท้องร้อง]

นี่ไง [เสียงทองอินหัวเราะเบาๆ ]

ท้องร้องดังขนาดนี้

จะไม่หิวได้ยังไง

ไม่หิวจ้ะ ถ้าย่าเทียบไม่กิน ฉันก็ไม่กิน

- จำปา - [จำปา] เจ้าคะ

ช่วยหาบ่าวที่มีลูกอ่อนมาช่วยให้นมลูกข้าด้วย

เอ่อ เจ้าค่ะ

[เทียบ] พ่อทองแท้

[ดนตรีอึดอัด]

เอ็งออกไปก่อน

เจ้าค่ะ

พูดความจริงกับแม่มาเดี๋ยวนี้นะ

[เทียบ] เด็กคนนี้เป็นลูกใคร

แม่ไม่เชื่อว่าคนอย่างลูกจะเหลวไหล

บอกความจริงแม่มา

จะพูดหรือไม่พูด

จะให้แม่อกแตกตายหรืออย่างไร

ลูกผู้ไข้ฉันเองจ้ะ

ฉันช่วยชีวิตเขาเอาไว้ไม่ได้

ฉันเลยรับปากที่จะดูแลเด็กคนนี้แทน

อย่าให้ฉันต้องผิดคำพูดเลยนะจ๊ะแม่

[ดนตรีซึ้ง]

ทองอิน

ฉันไม่อยากให้ย่าป่วย

[ทองอิน] ฉันอยากให้ย่าเทียบกินข้าวเยอะๆ

ย่าเทียบกินข้าวแข่งกับฉันนะจ๊ะ

นี่จ้ะ

เอ้า วันนี้

ย่าจะกินข้าวแข่งกับเอ็ง

เอ้า

จุดอ่อนของป้าเทียบ ไม่ใช่แค่พี่ทองแท้จริงๆ ด้วย

[หม่อมต่วน] เสด็จ

หม่อมแม่

จะเสด็จออกไปไหนอีก พระองค์ชาย

พักนี้เสด็จออกข้างนอกทุกวันเลย

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

เอ่อ จะไปสนทนากับหลวงวิทยาจ้ะ

[พระองค์ชาย] เรื่องดาราศาสตร์

คุยกันสิบวันสิบคืนก็ไม่จบ

แต่ช่วงนี้ไข้ป่วงระบาด

แม่ว่า อย่าเพิ่งเสด็จเลย

แต่ไข้ป่วงนี่มัน…

ไม่ติดต่อนะจ๊ะแม่

แค่ต้องระวังเรื่องการกินการดื่มเท่านั้น

แต่ประทับอยู่วังก็ดีกว่านี่ลูก

[หม่อมต่วน] สำรับกับข้าว แม่ก็จะได้เตรียมเอาไว้ให้

ออกไปข้างนอก ใครเอากระไรมาถวายให้เสวยก็ไม่รู้

แม้นจะดูแลเครื่องเสวยให้อย่างดี

ตามที่หม่อมสอนเจ้าค่ะ

เดี๋ยวกระผมชิมให้ทุกจานเลยก็ได้ขอรับ

ไม่ต้อง

[หม่อมต่วน] เอ็งน่ะต้องดูแลพระองค์ชาย

อย่าให้พระองค์ชายท่านเสี่ยง จนพระอาการกำเริบอีกก็พอแล้ว

ขอรับ

[ดนตรีตึงเครียด]

สบายใจได้แล้วนะจ๊ะหม่อมแม่

ฉันไปล่ะ

นี่จ้ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

จ้ะ

อร่อยไหมจ๊ะป้า

มื้ออื่นไม่อร่อย

มาอร่อยตรงหมอป้อนนี่แหละ

[ทำเสียงชอบใจ]

ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยหมอจ้ะ

ใครดูแล รักษาพวกข้าจนหาย

ก็เรียกหมอนั่นแหละ

โดยเฉพาะเอ็ง

[เสียงไอกระแอม]

[ผาด] แหม

ป้าจ๊ะ

จะเคี้ยวหญ้าอ่อนเนี่ย

ฟันเหลือกี่ซี่ล่ะจ๊ะ

[เอฟเฟกต์เสียงเด้ง] [ผาด] นี่

เดี๋ยวข้าป้อนเองดีกว่าจ้ะ

- ผาด - [ผาด] มาจ้ะๆ

จะไปแย่งงานองค์ช…

เอ่อ

คุณพันเขาทำไมเล่า

ข้าไม่ได้แย่ง

แต่ ข้าไม่อยากให้คุณพันแกเหนื่อยน่ะ

ช่วยกระไรได้ข้าก็อยากช่วยน่ะจ้ะ

[ผาดส่งเสียงเขินๆ ]

เอ่อ แล้ว…

คุณพันมาช่วยงานทุกวันที่นี่

[บัว] แล้วคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะ

เห็นทุกทีหวงจะแย่

ไม่ว่าดอก

เพราะว่าฉันไม่ได้บอกให้ท่านรู้

- อ้าว - [พระองค์ชาย] ถ้ารู้

ก็คงจะว่า [เอฟเฟกต์ขำขัน]

อ้าว

แล้ว…

ทั้งคุณแม้น แล้วก็พี่ผลออกมาแบบนี้

น่าจะช่วยกันปิดสุดฤทธิ์เลยนะคะ

ถ้าโดนจับได้

คงโดนเอ็ดหนักทีเดียว

[ผล] และอาจจะถึงขั้น

โดนลงโทษด้วย

เป็นหมอมารักษาคนป่วย แล้วทำไมต้องโดนลงโทษ

นั่นน่ะสิจ๊ะ

เอ่อ คำ…

[ผาด] ใหญ่ๆ เลย

เคี้ยวจะได้นานๆ

จะได้ไม่ต้องพูดน่ะจ้ะ

[เสียงถ้วยตก] [ผู้ชาย] อุ๊ย

- ขอโทษนะจ๊ะ - ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไรจ้ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

- ข้าพระพุทธเจ้าเองฝ่าบาท - [พระองค์ชาย] พี่ผล

ข้าทำเองได้ พี่ไปทำงานของพี่เถิด

แต่ ฝ่าบาทมาทำงานเยี่ยงนี้มันจะไม่ เอ่อ…

พี่กล้าขัดคำสั่งของข้ารึ

[ดนตรีระทึก]

[กระซิบ] ฝ่าบาท

[ผล] ฝ่าบาท

หม่อมแม่

คุณแม้นวาดมาแล้วขอรับ

[หม่อมต่วน] ไปทำอะไรมารึ

หน้าถึงได้มอมแมมเยี่ยงนั้น

ไปจุดเตาหุงข้าวมาเจ้าค่ะ

[เสียงถอนหายใจ] ก็ดี

องค์หนึ่งก็เช็ดพื้น

คนหนึ่งก็จุดเตา

[หม่อมต่วน] ลืมไปแล้วรึ

ว่าเราเป็นใคร

ไฉนเลยต้องทรงงานแบบนั้น

ไม่นึกถึงสกุลวงศ์บ้างเลยรึ

เราไม่ใช่สามัญชนทั่วไปนะแม่แม้น

เราเป็นถึงลูกหม่อมเจ้า

มันจะกระไรกันนักหนาหม่อมแม่

ฉันแค่ทำงานอย่างที่ชาวบ้านเขาทำกัน

ก็เพราะลูกไม่ใช่ชาวบ้านอย่างไรเล่า

ลูกถึงทำอะไรแบบนั้นไม่ได้

[ดนตรีเศร้า]

ฉันเกิดมา เจ็บกระเสาะกระแสะตั้งแต่เด็ก

[พระองค์ชาย] ไม่เคยได้หยิบจับสิ่งใดเองเลย

มีแต่คนคอยปรนนิบัติให้ตลอดเวลา

มันทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า

ไร้ประโยชน์

ฉันอึดอัดและรำคาญชีวิตตัวเองเหลือเกิน

ฉันแค่อยากจะทำอะไรเพื่อผู้อื่นกับเขาบ้าง

แต่พระองค์ไม่จำเป็นต้องทรงอะไรแบบนั้นก็ได้

หม่อมแม่เข้าใจผิดแล้ว

คนเป็นเจ้า

เกิดมาพร้อมกับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่

[พระองค์ชาย] ต้องอุทิศตนแก่บ้านเมือง

ช่วยเหลืออุ้มชูราษฎร

ฉันเอง ก็ฝันว่าสักวัน

ฉันจะได้ทรงกรม ทรงงานเฉกเช่นเจ้าพระองค์อื่นบ้าง

[ดนตรีซาบซึ้ง]

การที่ฉันได้มาดูแลผู้ไข้ครั้งนี้

ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า

[พระองค์ชาย] ที่ได้ทำประโยชน์เพื่อราษฎร กับคนอื่นเขาบ้าง

อย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน

อ้าวหมอ อยู่นี่เอง

ลุงจวงนี่ หอบผ้าหอบผ่อนจะไปไหนกันจ๊ะ

หายดีแล้วรึ

หายแล้วจ้ะ

ขอบพระคุณหมอมากนะจ๊ะ

[จวง] ถ้าไม่ได้หมอ ฉันคงตายไปแล้ว

พระคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมเลยจ้ะ

หมอเนี่ยดูแลเราดียิ่งกว่าลูกกว่าเต้าอีก

[เมียจวง] ขอบคุณหมอมากนะจ๊ะ

ขอให้เจริญๆ ยิ่งๆ ขึ้นไปนะ

จ้ะ ขอบใจมากนะจ๊ะ

[จวง] จ้ะ

อย่าเจ็บอย่าไข้กันอีกนะจ๊ะ

- [จวง] จ้ะ - [เมียจวง] จ้ะ

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

[พระองค์ชาย] หม่อมแม่กลับไปเถิด

ฉันเสร็จงานเมื่อไหร่ ก็จะรีบกลับไปเอง

และฉันก็จะมาที่นี่ จนกว่าไข้ป่วงจะสงบ

[เสียงถอนหายใจ]

- [ยอด] เมื่อไหร่พวกนั้นถึงจะมาวะ - [พุ่ม] นั่นน่ะสิ

ทำไมพวกนั้นยังไม่กลับมาอีกวะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

เฮ้ย หรือว่าพวกศัตรูจะฆ่าเพื่อนเราไปหมดแล้ว

- [แก้ว] ไอ้ปากเสีย - โอ้โห ไอ้พุ่ม

เอ็งแช่งเพื่อนเยี่ยงนี้ได้รึ

ข้าเชื่อ ว่าพวกมันจะรอดกลับมาได้

[เสียงร้องตกใจและดีใจ]

- [พุ่ม] ทองอ้น ทองอ้น - [แก้ว] ครู

ครูด้วยหรือจ๊ะ

[เสียงพุ่มดีใจ]

โอ๊ย ข้าดีใจจริงๆ ที่พวกเอ็งกลับมา ครบทุกคนเลย

[พุ่มพูดกลั้วหัวเราะ] ทองอ้น โอ๊ย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ยามสงคราม เราก็ทำศพพี่น้องที่ตายเยี่ยงนี้

เผามิได้ มันจะเป็นที่สังเกต

แบกกลับค่ายก็ไม่ได้

พี่จุ่นจ๊ะ

ฉันขอโทษนะจ๊ะ ที่จัดพิธีศพให้พี่อย่างสมเกียรติไม่ได้

แต่ฉันอยากให้พี่รู้ไว้นะจ๊ะ

ว่าพี่เป็นคนในครอบครัวของฉัน

ขอบใจเอ็งมากนะจุ่น

ที่เอ็งยอมสละชีวิตของตัวเอง

เพื่อช่วยชีวิตข้า

ข้าขอไปชดใช้หนี้ชีวิตนี้ให้เอ็งในชาติหน้านะ

[ดนตรีสะเทือนใจ]

[ดนตรีตึงเครียด]

[ทองอ้น] พ่อ

ฉันมาแล้วจ้ะ

พ่อสบายดีนะจ๊ะ

พ่อผอมไปนะจ๊ะ

ข้าไม่มีอารมณ์จะคุย

[ดนตรีอึดอัด]

พวกเอ็งเอาของไปเก็บ

และดูที่ทางนอนซะ

เช่นนั้น ถ้าเห็นคนคนนี้ พ่อจะอยากคุยขึ้นบ้างไหมจ๊ะ

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ทองแท้

เอ็งรอดมาได้

ทองอ้นพาคนไปช่วยฉันไว้จ้ะ

เอ็งเก่งมาก

หมอชิด

ไอ้จุ่นล่ะ

เกิดอะไรขึ้น

พี่จุ่น…

ตายแล้วจ้ะพ่อ

[ดนตรีเศร้า]

เขาตายเพราะช่วยฉันไว้จ้ะ

- เอ้า เอาไปล้างให้สะอาดด้วย - [หมอ] ขอรับ

หมอทองคำ ครูหาญ

ท่านเจ้าคุณทหารเชิญไปพบขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

ขอฉันไปด้วยจ้ะพ่อ

เชิญขอรับ

นักเรียนแพทย์มากันครบแล้วรึ

ใช่ขอรับ พวกกระผมเพิ่งมาถึง ประเดี๋ยวนี้เองขอรับ

เอ็งมาก็ดีแล้ว ไอ้ทองอ้น

ข้ากำลังชำระความทหารของข้าอยู่พอดี

พวกเขาทำความผิดอันใดหรือขอรับ

พวกเขาควรจะได้รับความดีความชอบด้วยซ้ำ

ที่ไปช่วยพวกหมอออกจากการถูกจับเป็นเชลยได้

ทองอ้น เอ็งเงียบเสีย

ให้มันพูดไป

เอ็งพูดของเอ็งก็ถูก ไอ้ทองอ้น

[เจ้าคุณทหาร] มันมีความดีความชอบ

[เสียงแข็ง] แต่มันผิด ที่ขัดคำสั่งข้า

แต่ถ้าไม่ขัดคำสั่ง

พวกพี่กระผมก็คงไม่รอด

เราจักยอมเสียสามคน

หรือเสียทั้งกองทัพล่ะ

[เจ้าคุณทหาร] การศึก

แม้พลาดนิดเดียว

อาจนำมาซึ่งความย่อยยับ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

แล้วชีวิตพี่กระผม

ไม่มีค่าพอ สมควรจะได้รับการช่วยเหลือเลยหรือขอรับ

ทองอ้น

เอ็งมิเข้าใจเรื่องการศึก

พูดไป เอ็งก็มิเข้าใจดอก

กระผมไม่มีวันเข้าใจหรอกขอรับ

ที่ท่านจะปล่อยให้คนของเราถูกจับไป โดยไม่ทำสิ่งใดเลย

[ทองอ้น] คนของเราตายไปหนึ่งคน

แต่ท่านยังจะมาลงโทษทหารเสียอีก

เอ็งรู้ได้เยี่ยงไร ว่าข้ามิได้ทำ

การศึก ย่อมมีผู้เสียสละ

แต่ข้าจักมิยอมให้ใครต้องตายเปล่า

ครูหาญ

ต่อไป เราจักไม่ยอมเสียหมอและผู้ช่วยหมอ

ช่วยกันดูแลหมอ และนักเรียนแพทย์ให้จงดี

ขอรับท่านเจ้าคุณ

ส่วนพวกเอ็งทั้งสี่

จักต้องได้โดนรับโทษ

ถูกขังคนละเจ็ดวัน

ขอบพระคุณขอรับ

หมอทองคำ

หวังว่าท่านคงเข้าใจอะไร ได้ดีกว่าลูกชายของท่าน

เข้าใจขอรับ

ท่านเป็นแม่ทัพ

ท่านว่าอย่างใดก็ต้องตามนั้นขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทหาร] เจ้าคุณทหาร

ท่านส่งทหารฝีมือดีไปช่วยพี่เอ็งแล้ว

แต่พวกข้าศึกมันไหวตัว

จากการที่พวกเอ็งตัดหน้าไปช่วยเสียก่อน

มันจึงขนกันมาตั้งรับ ล้อมกรอบตีเรา

จนทหารเราตายไปหลายคนในครานี้

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงเดินลุยน้ำ]

[เสียงข้าศึกร้อง]

[เสียงร้องและเสียงปะทะดาบ]

ขอให้เอ็งเข้าใจไว้เสียด้วย

[ดนตรีอึดอัด]

[พระองค์ชาย] การที่ฉันได้มาดูแลผู้ไข้ครั้งนี้

ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า

ที่ได้ทำประโยชน์เพื่อราษฎรกับคนอื่นเขาบ้าง

อย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน

จะเปิดครัวใหญ่เหรอคะ

จ้ะ ทหารยังทยอยเดินทางไปทัพกันไม่ได้หยุด

จนเสบียงอาจจะไม่เพียงพอ

เขาจึงขอว่า บ้านใด

[พิกุล] อาสาอยากทำอาหารส่งไปช่วย ให้ลงมือทำได้เลย

แล้วเขาจะส่งทหารมาขนไป

แล้วจะเปิดที่ไหนเหรอคะ

จุดศูนย์รวมก็จะเป็นที่ตลาดหรือวัด

เพราะมีชาวบ้านมาช่วยทำกันเป็นจำนวนมาก

[พิกุล] ก็น่าจะเป็น…

ที่ตลาดข้างวัด

แล้ว ทำอะไรกันบ้างคะ

อาหารในยามศึกสงครามมีไม่มากนักดอก

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เอ้า วางนี่เลยจ้ะ

[ผาด] วางเลยจ้ะ

ตรงนี้เลยๆ

ขอบใจจ้ะ ไปเอามาอีกเลยจ้ะ

นี่ก็พริกกับเกลือที่แม่บัวเคยเห็น

แล้วก็นี่น้ำพริกปลาแห้ง

ก็เหมือนปลาแห้งแตงโมนั่นแหละ

- อ๋อ - [พิกุล] สองอย่างนี้

เป็นอาหารที่เก็บงำไว้ได้นาน

ก็เลยเอาไปคลุกเคล้าเพื่อเพิ่มกับรสชาติอาหาร

[พิกุล] นำไปผสมกับ

ปลากับเนื้ออื่นๆ ผสมกับผัก

กับแกงได้อีกสารพัดเลย

[บัวทำเสียงเข้าใจ]

หือ อร่อยจัง

หือ รสชาติดีจังเลยค่ะ

[เสียงพิกุลหัวเราะเบาๆ ] [บัว] หือ

ถ้าเอาไปผสมกับอาหารอย่างอื่นเนี่ย น่าจะอร่อยจริงๆ ด้วย

สองสิ่งนี้คงจะเปรียบเสมือน ผงชูรสโบราณแน่ๆ เลยค่ะ

ผงชูรส

ชื่อฟังดูแปลกนะ

อ้อ งั้น เรียกว่าเครื่องปรุงรส น่าจะถูกต้องกว่าใช่ไหมคะ

ใช่จ้ะ ส่วนใหญ่เขาก็มีติดบ้านกันไว้

ขอชิมอีกหน่อยนะคะ

เอ้า เอาสิจ๊ะ

[ผาด] กระไรของเอ็ง

มา ข้าทำเอง

มา

นี่

[เสียงผาดพ่นลมหายใจ]

มันต้องขูดให้หมด ขูดให้เกลี้ยง

ไปเอามาอีกๆ ไปเอามาให้หมด

[ดนตรีครื้นเครง]

ประเดี๋ยว ฉันขอแบ่งอาหาร ไปให้ผู้ไข้บนศาลาได้ไหมจ๊ะ

เอาสิ แบ่งไปเลย

[เสียงดีใจ] ขอบใจจ้ะ

ใครมารึนั่น สวยจริงเชียว

[บัว] อ้าว หม่อม

สวัสดีค่ะ

จ้ะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ฉันพาคนมาร่วมช่วยด้วย

เชิญค่ะ

[พิกุล] เอ้า ไปเอาผ้ามาเช็ดพื้นหน่อย

[หม่อมต่วน] โอ๊ย ไม่ต้อง

ไม่ต้องพิธีรีตองดอก

[หม่อมต่วน] ฉันก็เป็นคนธรรมดา

แล้วก็เป็นหญิง ที่ไม่ควรนิ่งเฉย

ควรทำตนให้เป็นประโยชน์เช่นกันน่ะ

วันนี้ทำอะไรกันรึ

หลายอย่างเลยค่ะ

[ดนตรีสงบ]

[เสียงบัวระบายลมหายใจ]

อันนี้มันกินได้จริงๆ เหรอคะ

แค่หยิบขึ้นมาก็เหนียวติดมือแล้วเนี่ย

มันเหมือนดินใช่ไหมล่ะ

เหมือนมากเลยค่ะ ไม่เห็นน่ากินเลยค่ะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ก็เช่นนั้นแหละ

มีเรื่องเล่ากันมาแต่โบราณ

ว่าข้าศึกบอกว่าชาวสยามยากจนลำบากมาก

[พิกุล] ถึงขนาดต้องกินดินกันเลย

ใช่หรือไม่คะหม่อม

ใช่แล้ว

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

จริงเหรอคะ

จ้ะ

บ้านเมืองเราอุดมสมบูรณ์ อาหารก็มีมากมาย

ในน้ำก็มีปลา ในนาก็มีข้าว

โอ้โห แต่ในยุคของพี่บัวนะ

ในน้ำเนี่ยแทบไม่มีปลาเลย มีแต่ปลาซัคเกอร์

[เอฟเฟกต์งุนงง]

เอ๊ย นอกเรื่องแล้ว กลับเข้าเรื่องดีกว่า

แล้ว เราจะทำอาหารแบบนี้ ให้เขาด่าเอาทำไมล่ะคะ

[เสียงพิกุลหัวเราะเบาๆ ] หม่อมคะ

มันเป็นกุศโลบายน่ะสิ

ยามสงคราม อาหารต้องอิ่มท้อง

พกพาง่าย แล้วก็เก็บงำได้นาน

ต้องปลอดภัยจากข้าศึก ไม่ให้โดนปล้นเสบียงได้โดยง่าย

อ๋อ บัวเข้าใจแล้วค่ะ

เพราะถ้าใครมาเห็นอาหารนี้

จะได้ไม่รู้ว่ามันคืออาหาร

[บัว] เพราะว่ามองยังไงเนี่ย

ก็เหมือนก้อนหิน ก้อนดิน เละเทะแล้วก็น่าเกลียด

[เสียงหัวเราะคิกคัก] [พิกุล] ใช่จ้ะ

บ่อยครั้งที่กินเสร็จแล้ว

สีดำก็จะติดร่องฟัน

เป็นที่น่าขบขันยิ่งนัก

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย]

เละแบบนี้ใช่ไหมจ๊ะ ย่าพิกุล

[เสียงหัวเราะคิกคัก]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อุ๊ย

บัวลืมเลยค่ะ ว่าต้องไปเฝ้าผู้ไข้กินยา

[บัว] บัวไปก่อนนะคะ

หม่อมคะ ลานะคะ

ผาด เร็ว ไปเร็ว

[พิกุล] แม่บัว อย่าวิ่ง

[เอฟเฟกต์เบรกเอี๊ยด]

[ดนตรีเบาสมอง]

ขอประทานโทษค่ะหม่อม

ไม่เป็นไรจ้ะ

เหมือนฉันสมัยสาวๆ น่ะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[พิกุล] ทองอิน ไม่เล่นของกิน

เอาลงไปวางเดี๋ยวนี้

[พิกุล] มาช่วยย่าปั้น

[บัว] เดี๋ยวจ้ะ รอเดี๋ยว

ขอฝากอันนี้ไปด้วยนะจ๊ะ

[ดนตรีซึ้ง]

ทหารทุกนาย ตั้งใจรับน้ำพระพุทธมนต์

เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตัวเอง และกองทัพนะ

[พระสงฆ์สวดมนต์] ชะยันโต โพธิยา มูเล

สักะยานัง นันทิวัฑฒะโน

เอวัง ตวัง วิชะโย โหหิ

ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล

อะปะราชิตะปัลลังเก

สีเส ปะฐะวิโปกขะเร

อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง

อัคคัปปัตโต ปะโมทะติ

สุนักขัตตัง สุมังคะลัง

สุปะภาตัง สุหุฏฐิตัง

สุขะโณ สุมุหุตโต จะ

สุยิฏฐัง พรัหมะจาริสุ

ปะทักขิณัง กายะกัมมัง

วาจากัมมัง ปะทักขิณัง

ปะทักขิณานิ กัตวานะ

ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ

ชัยโย ชัยยะ ชัยชนะกลับมา

[ดนตรีฮึกเหิม]

[เสียงร้องคำราม]

[เสียงต่อสู้]

[ทองแท้] ทนหน่อยนะจ๊ะ

- [ทหาร 1] มาอีกคนแล้วจ้ะ - [ทหาร 2] โอ๊ย

[ทองแท้] ทางนี้จ้ะ ทางนี้

ทางนี้จ้ะ เดี๋ยวหมอช่วย

[เสียงร้องโอดโอยเจ็บปวด]

[ทองแท้] ค่อยๆ

[เสียงร้องและเสียงดาบฟัน]

เฮ้ย กะละมังน้ำได้หรือยังวะ กะละมังน้ำ

- น้ำมาแล้ว - ขอน้ำหน่อย

- เร็วๆ - [ทองอ้น] เจ็บหน่อยนะจ๊ะพี่

- กะละมังน้ำมาเร็ว - [แก้ว] พวกเอ็งกะละมังน้ำหน่อยเร็ว

- กะละมัง - [ทองอ้น] ทนหน่อยนะจ๊ะ

[เสียงร้องโอดโอย]

- [ทหาร] หมอ - [ทองคำ] ตรงนี้ๆ ตรงนี้เร็ว

[หมอเปรื่อง] ระวังๆ ระวัง

- มาทางนี้ ทางนี้ - [ทหาร 3] ช่วยคนเจ็บด้วยจ้ะ

[เสียงครวญครางโอดโอย]

[ทหาร 3] เขาถูกฟันมาจ้ะ

[เสียงร้องโอดโอย]

[เสียงร้องเจ็บปวดดังต่อเนื่อง]

[หมอ] ขอน้ำหน่อย

[ทองแท้] ขอยาลมจ้ะ

[เสียงร้องเจ็บปวด] [ทองแท้] ทนหน่อยนะจ๊ะ

[เสียงร้องเจ็บปวด]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองอ้น] ทนเจ็บหน่อยนะจ๊ะ

[เสียงตวาดและเสียงต่อสู้]

[สุข] ทนหน่อยนะจ๊ะ

[พุ่ม] ทางนี้เลยจ้ะ ทางนี้เลยจ้ะ

ถอยหน่อยจ้ะ ทางนี้จ้ะ

[เจิด] เอ็งตักน้ำให้ข้าหน่อย

- ทนหน่อยนะจ๊ะพี่ - พอทนได้นะจ๊ะ

[เสียงร้องเจ็บปวดดังระงม]

โอ๊ย

[เสียงร้องตวาด]

[เสียงดาบฟัน]

[บัว] สวัสดีค่ะ

- สวัสดีค่ะ - [ผาด] โชคดีนะจ๊ะป้า

- [ชาวบ้าน] ขอบใจจ้ะ - เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ

- กลับแล้วนะจ๊ะ - บ๊ายบาย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

- [ผาด] ไป เก็บของ - เออ เก็บๆ

- แล้วทำไมไม่ถอดรองเท้าล่ะแม่บัว - อ้าว

ลืมๆ [เสียงผาดถอนใจ]

[เสียงบัวหัวเราะเล็กน้อย]

- [พระองค์ชาย] จริงหรือไม่พี่ผล - [ผล] จริงจ้ะ

[ดนตรีอึดอัด]

[ทองอ้น] บุญ

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

- [เจิด] มาเร็ว - [ทองอ้น] เจ็บหน่อยนะจ๊ะพี่

- กะละมังน้ำมาเร็ว - [แก้ว] พวกเอ็งกะละมังน้ำหน่อยเร็ว

- กะละมัง - [ทองอ้น] ทนหน่อยนะจ๊ะ

[เสียงร้องโอดโอย] [ศร] ไอ้เจิด

[สุข] ทนหน่อยนะจ๊ะ

[พุ่ม] ทางนี้เลยจ้ะ ทางนี้เลยจ้ะ

ไม่ใช่จ้ะ เหมือนว่าจะเป็น…

[ดนตรีตื่นเต้น]

พี่ติดโรค

- [สุข] คนนี้เป็นไข้ - [ศร] คนนี้ขึ้นตุ่มแล้ว

ระบาดแน่เลยว่ะ

[เจ้าคุณทหาร] พวกเอ็งจงเตรียมตัว

ข้าจักส่งพวกเอ็งไปพระนคร

ไปหาแม่

[ทองแท้] ไปหาทองอิน

[หมอชิด] โรคภัยบางอย่าง มันก็เกินกว่าปัญญามนุษย์จะเอาชนะมันได้

แต่การศึกครานี้

สยามจะต้องพ่ายแพ้แก่ศัตรู

เอ็งรอข้าก่อนนะ

[ทองอ้น] รอข้ากลับมา

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.