Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]
[ดนตรีระทึก]
[ทองอ้น] ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ
ถ้ารู้ว่าสังขารตัวเองไม่ดีแล้วมาสอนทำไม
ในที่สุด การเรียนการสอนสุดท้ายก็มาถึง
ข้าจะได้ตั้งยา แล้วลงมือรักษาเองแล้ว
เธอจะได้เป็นหมอแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย
[ทองอ้น] ช่วงนี้ชีวิตข้ามีความสุข แม้แต่เอ็งยังอารมณ์ดี
ข้าเลยอยากกลับมาบ้านทุกวันเลย
[พระองค์ชาย] แม้นออกเรือนไปกับหมอทองแท้เถอะนะ
ฉันจะได้เบาใจ
ข้าจะเอายาไปถวายพระองค์ชาย
ให้เลิกรับสั่งให้ข้าแต่งงานกันคุณแม้นวาด
มันมาตามหาพ่อหมอมาสองวันแล้ว จะให้พาไปรักษาพ่อมัน
[บัว] เอาไงดีล่ะ ทองอ้น
ก็ต้องตามไปสิ
บ้านเอ็งไปทางนี้เรอะ
[ทองอ้น] อ้าว
[ดนตรีตื่นเต้น]
[ทองอ้น] ไป
ไอ้หนู เดินช้าๆ ก็ได้จ้ะ ไม่ต้องรีบ
[บัว] รอก่อนสิ เดี๋ยวก็หลงกันพอดี
แล้วนี่จะถึงหรือยัง
- อ้าว - อ้าว
[เสียงบัวหายใจหอบ]
[ทองอ้น] ไป บัว
[บัว] โอ๊ย
โอ๊ย
เข้าป่าลึกแล้วนะเนี่ยทองอ้น
นั่นน่ะสิ เจ้าหนูก็เดินไวเหลือเกิน
[ตะโกน] เจ้าหนู
พักก่อนจ้ะ
โอ๊ย ขอพักก่อนนะ
ไม่ไหวแล้ว
หิวน้ำมากเลย
ข้าก็ไม่มีติดมาด้วยสิ
เจ้าหนู บ้านเอ็งอีกไกลไหม
ไกลแค่ไหน
ต้องเดินอีกไกลไหม
[ดนตรีระทึก]
แล้วจะถึงบ้านเอ็งก่อนมืดหรือเปล่า
เอาไงดีล่ะ ทองอ้น
พ่อเอ็งเจ็บเยอะไหม
ไป
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว รีบไปเถิด
ไป บัว
ทำไมป่านนี้ ทองอ้นยังไม่กลับ
ไหนว่าจะไปประเดี๋ยวเดียว
แม่บัวก็ไปด้วยนะเจ้าคะ
ก็นั่นน่ะสิ ฉันถึงได้ห่วง
[ดนตรีตึงเครียด]
ปวดหลัง ร้าวลงขาจนเดินไม่ไหว
ใช่จ้ะ
แล้วปวดช่วงไหนจ๊ะ
ได้จ้ะ
โอ๊ย แถวนั้นล่ะจ้ะ
ลมเสียดตะโพกลงล่าง
เส้นปัตตะฆาต
หมอนรองกระดูกอักเสบ
หรืออาจจะกดทับเส้นประสาท
หรืออาจจะโพรงกระดูกสันหลังตีบแคบ
ต้องนอนพักผ่อนจนกว่าจะดีขึ้นนะจ๊ะ
แล้วก็ห้ามยกของหนักไปตลอดชีวิตเลยนะจ๊ะ
นอนมานานแล้วก็ยังไม่ดีขึ้นเลย แล้วจะไปยกอะไรไหว
ตอนนี้ก็ปวดจนไม่ไหวแล้วจ้ะ
- ฉันขอตรวจเส้นปัตตะฆาตหน่อยนะจ๊ะ - [พ่อเด็ก] ได้จ้ะ
นอนคว่ำหน่อยจ้ะ
ฉันจะตรวจนะจ๊ะ ว่าเส้นปัตตะฆาตลงหรือยัง
[เสียงพ่อเด็กร้องเจ็บเบาๆ ]
เส้นปัตตะฆาตนอกแข็งมากเลยจ้ะ
เส้นปัตตะฆาตในก็แข็งมากเหมือนกัน
รอฉันประเดี๋ยวนะจ๊ะ
[พ่อเด็ก] ได้จ้ะ
บัว เอ็งไปช่วยข้า
น่าสงสารเขาจังเลยนะ
เขาคงปวดมากจนเดินไม่ได้เลย
ต้องรักษายังไงเหรอ
ข้าต้องวางยาสามขนาน
มีอะไรบ้าง
ขนานแรก ยาทำลายพระสุเมรุ
ขนานสอง ยามหาสันนิบาต
ขนานสาม ยาเหลืองปัตตะฆาต
[ดนตรีตื่นเต้น]
แล้วจะหายเลยเหรอ
ต้องทำหัตถการร่วมด้วย
หัตถการอะไร
กักน้ำมันยา
[เสียงบัวถอนหายใจเบาๆ ]
เอ็งเป็นอะไร
ก็สมุนไพรที่จะเอามาทำยาไง จะหาจากไหน
นี่เราอยู่กลางป่านะทองอ้น
กว่าจะตามหาตัวยา ต้องใช้เวลากี่วัน
ข้ามียาทั้งสามขนานติดตัวมา [เอฟเฟกต์ตบมุก]
อ้าว นี่ เอายามาด้วยเหรอ
ช่วงนี้ชาวบ้านเป็นโรคนี้กันเยอะ
ข้าจึงต้องมียาติดตัวมาด้วย
[ดนตรีสนุกสนาน]
[เสียงถอนหายใจแรง]
ดีจัง
นึกว่าต้องเดินตามหาตัวยากลางป่าซะแล้ว
[บัว] อะไรเหรอ
ตอนนี้เอ็งเร่งหาหม้อใบเล็ก
ผ้า แล้วก็ถ่าน
เพื่อมาทำหัตถการก่อนเถิด
นั่นแน่ แอบฟังพอดีเลยนะ
มีครบหรือเปล่า
นี่ยาทำลายพระสุเมรุจ้ะ
จะช่วยให้ลมที่ติดขัดลงล่างจ้ะ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
นี่ยามหาสันนิบาตจ้ะ
จะช่วยทำให้เส้นเอ็นที่ตึงหย่อนตัวลงจ้ะ
นี่ยาเหลืองปัตตะฆาตจ้ะ
จะช่วยทำให้ลมในเส้นปัตตะฆาต ทั้งนอกและใน เคลื่อนตัวได้ดี
เดี๋ยวฉันจะทำหัตถการกักน้ำมันยาต่อให้ด้วยนะจ๊ะ
ได้จ้ะ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[ทองอ้น] ร้อนไหมจ๊ะ
[พ่อเด็ก] นิดหนึ่งจ้ะ
ทนหน่อยนะจ๊ะ
มันคือน้ำมันอะไรเหรอทองอ้น
น้ำมันชันตะเคียน
เสร็จแล้วจ้ะ
พ่อหมอหนุ่มเอ๊ย เอ็งช่างเก่งจริงๆ
ข้าอาการดีขึ้นทันตาทีเดียว
แต่ต้องกินยาต่อไปนะจ๊ะ แล้วอาการมันจะดีขึ้นได้อีก
- จ้ะ - [ทองอ้น] ฉันกลับก่อนนะจ๊ะ
ไว้โอกาสหน้า ฉันจะมาคอยดูอาการให้อีกจ้ะ
นอนพักสักคืนหนึ่งเถิด
นอนพักไม่ได้หรอกจ้ะ ต้องรีบไปจ้ะ
- [ทองอ้น] ไหว้จ้ะ - [บัว] ไหว้จ้ะ
- [พ่อเด็ก] งั้นก็เดินทางปลอดภัยนะ - จ้ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อุ๊ย
มืดแล้ว
เราจะกลับกันยังไงดีล่ะ ทองอ้น
นั่นน่ะสิ
ข้าวปลาข้าก็ยังมิได้กิน
ข้าหิวมาก
ฉันก็หิว
ข้าก็หิว
[เอฟเฟกต์ตลก]
[ดนตรีเบาสมอง]
[เอฟเฟกต์ตลก]
ข้ารู้ว่าเอ็งไม่ชอบกินเผ็ด ข้าเลยทำไข่เจียวมาให้
ไข่เจียวน่ากินจัง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
กินเลย แม่บัว
ขอบคุณนะ
[เสียงบัวถอนหายใจ]
- [บัว] มา - ข้าเช็ดให้
[บัว] หือ
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
มา เดี๋ยวฉันทำเอง
ข้าทำเอง
ตรงนี้ด้วย แม่บัว
[พิกุล] ความสุขของการให้มันก็ดีนะลูก
แต่มันจะดียิ่งกว่า ถ้าอีกฝ่ายหนึ่งเขารับรู้ รับไมตรี
อย่างไรจ๊ะแม่
[เสียงพิกุลหัวเราะเบาๆ ]
ลูกรู้ไหม
ตอนที่แม่ต้องจากบ้านมา
[พิกุล] เพื่อมาดูแลพ่อที่นี่
แม่คิดถึงบ้าน
อยากกลับบ้าน
[พิกุล] แต่มีสิ่งหนึ่ง
ที่ทำให้แม่อยู่ที่นี่ได้
ลูกรู้ไหมเพราะอะไร
ไม่รู้จ้ะ
[เสียงพิกุลขำเบาๆ ]
เพราะความรักไง
ความรัก ทำให้แม่อยู่ที่นี่ได้อย่างมีความสุข
[ดนตรีหวานซึ้ง]
[เสียงพิกุลขำเบาๆ ]
[พิกุล] นี่ ทองอ้น
ลูกรู้แล้วใช่ไหม
ถ้าอยากให้แม่บัวเขาอยู่ที่นี่
ลูกต้องทำเยี่ยงไร
ทำให้เขารัก
[เสียงพิกุลขำเอ็นดู]
ข้าพาเอ็งมาลำบาก
[บัวทำเสียงแปลกใจ]
ไม่เห็นลำบากเลย สนุกดีออก
เอ็งยังมีความสุขกับที่นี่รึไม่
ในป่าเนี่ยเหรอ
ก็ อากาศก็ดี
บรรยากาศก็ดีนะ
ข้าหมายถึงในยุคของข้า
[ดนตรีซึ้ง]
ก็มีนะ
งั้นเอ็งก็คงไม่คิดที่จะกลับบ้านแล้วใช่ไหม
คิดจนเลิกคิดแล้วแหละ
เพราะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สำเร็จอยู่ดี
เอ็งยังพยายามอยากจะกลับอยู่อีกรึ
อือ ก็พยายามตลอดนะ
แต่ไม่ได้บอกใคร
เอ็งทำยังไง
ก็…
ทุกครั้งที่มีฝนหรือพายุ
[ดนตรีระทึก]
[เสียงฝนตกฟ้าร้อง]
[ตะโกน] ลมพายุ พาฉันกลับไปที
[ตะโกนดังขึ้น] ลมพายุ พาฉันกลับไปที
ช่วยพาฉันกลับไปที
[เสียงฟ้าร้อง]
[ตะโกนลากเสียง] หนูอยากกลับบ้าน
[เสียงบัวถอนหายใจ]
เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน
เมื่อไหร่
[เสียงบัวร้องไห้]
ฉันพยายามทำทุกอย่างแล้วจริงๆ
แต่มันก็ไม่สำเร็จ
นี่เอ็งอยากกลับบ้านขนาดนั้นเชียวรึ
ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย
เมื่อถึงเวลา ฉันก็คงได้กลับเองแหละ
ช่างมันเถอะ
เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า
[บัว] นี่
[เอฟเฟกต์ตลก]
เธอว่าอันนี้มันใช่สิวไหม
ไหน
ตรงนี้
มันเจ็บๆ
[ดนตรีเบาสมอง]
- [บัว] หือ - เหมือนจะใช่
แล้วมียาทาไหม
เม็ดสักกระจิ๊ดเดียว
ไว้พรุ่งนี้ตอนเดินทางกลับ ข้าจะหาอะไรมาทาให้
เอ็งจะได้กลับมางามเหมือนเดิม
[เอฟเฟกต์ตลก]
บ้า ชมผู้หญิงสวยต่อหน้าเนี่ย เขินแย่เลย
ก็เอ็งงามจริงๆ นี่
ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนงามจับใจข้าเท่าเอ็งมาก่อน
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
แม่บัว
ว้าว
คืนนี้ดาวสวยอีกแล้ว
สวย
เนอะ
[เพลงหยุด]
[ทองอ้น] จะใช้อะไรดีนะ
[ดนตรีสนุกสนาน]
[เสียงต่อบิน]
[เสียงทองอ้นร้องเจ็บปวด]
ตัวอะไรต่อยกบาลข้า
[เสียงต่อบิน]
[ทองอ้น] เสียงอะไร
ตายห่าแล้ว
พี่ต่อจ๊ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะจ้ะ
[เสียงทองอ้นร้องเจ็บปวด]
ทำไมไปนานนักล่ะ
แล้วได้ยามาไหม
[บัว] ให้กินเหรอ
ข้าจะเอาเปลือกมันมาทำยาให้เอ็ง
อ๋อ
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
ไปโดนอะไรมาน่ะ
โดนต่อต่อยมา
หา ไปโดนมาได้ยังไง
ตอนไปหายาให้เอ็งนั่นแหละ
ไม่ทันเห็นว่ารังต่อมันตกมาแถวนั้น
หูย ไม่ระวังตัวเลย
รู้ไหมว่าต่อต่อยน่ะ อันตรายมาก
ข้าเป็นหมอ ทำไมข้าจะไม่รู้
จ้า พ่อหมอคนเก่ง
ไหน ขอดูหน่อย
[ดนตรีโรแมนติก]
แล้ว ทายาอะไรหรือยัง
ข้าทาขี้ผึ้งไปแล้ว
ดีนะที่ไม่แพ้
เพราะถ้าแพ้อาจถึงตายได้เลย
แช่งเสียจริง
เออ เมื่อกี้ผ่านมา ฉันเห็นใบพลู
ถ้าเอามาทา อาจจะดีขึ้นก็ได้นะ
นี่เอ็งเป็นหมอได้แล้วนะเนี่ย
จำสรรพคุณของสมุนไพรได้แล้ว
[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ก็คนมันเก่ง กดไม่ลงจริงๆ
งั้นเดี๋ยวฉันไปเก็บมาให้นะ
รออยู่ตรงนี้ ห้ามซน
แล้วก็ห้ามหาอะไรมากัดเพิ่มล่ะ
ขอรับ แม่บัว
[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]
[บัว] นิ่งๆ นะ
[เสียงทองอ้นหายใจอึดอัด]
[เสียงทองอ้นร้องโอยเบาๆ ]
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงทองอ้นหายใจอึดอัด]
ข้าไม่มียามารึนี่
[เสียงอุทานดีใจเบาๆ ]
[ดนตรีตื่นเต้น]
นี่ ได้มาแล้วนะ ทองอ้น
[น้ำเสียงตกใจ] ทองอ้น
[บัว] นี่ เธอแพ้เหรอ
ทองอ้น
นี่ ได้ยินฉันไหม
ทองอ้น เป็นยังไงบ้าง
[เสียงบัวหายใจถี่ร้อนรน]
ยา ยา เธอต้องมียา
[บัว] ทองอ้น ยาอยู่ไหน
ทองอ้น
[เสียงร้อนรนกังวล]
นี่เธอกินไปแล้วเหรอ
เธอต้องมียาติดมาสิ
[ดนตรีระทึก]
ทองอ้น
ฉันจะทำยังไงดี ทำไงดี
[บัว] ต้องมียา
ทองอ้น ต้องใช้ยาอะไรบ้าง
ยาชื่ออะไร บอกมา
[น้ำเสียงอ่อนแรง] ว่าน…
ว่าน
ว่าน ทะนง แดง
[เสียงบัวตกใจ] ว่าน…
ทองอ้น อดทนไว้นะ
ฉันจะรีบกลับมา ทองอ้น อดทนไว้
[ดนตรีระทึก]
[เสียงทองอ้นหายใจหอบ]
[ดนตรีตึงเครียดตื่นเต้น]
มีใครอยู่แถวนี้ไหม
มีใครอยู่ที่นี่บ้าง
ช่วยหนูด้วย
ช่วยหนูด้วย
[ดนตรีระทึก]
[เสียงอุทานร้องเจ็บ]
[บัว] โอ๊ย
[เสียงร้องเจ็บปวด]
[เสียงหายใจแรง]
ทองอ้น อดทนไว้นะ
[บัว] ลุง
ลุงคะ ลุงช่วยหนูด้วย
ลุง ลุงรู้จักต้นนงแดงไหมคะ
[ทำเสียงแปลกใจ]
ไม่รู้จัก
[ตะกุกตะกัก] แล้วรู้จักใครที่รู้จักไหมคะ
[ดนตรีกดดัน]
[เสียงครางหงุดหงิด]
[เสียงสูดสะอื้น]
[เสียงสะอื้น]
[เสียงสะอื้นหนัก]
[เสียงบัวร้องไห้ดังขึ้น]
[ผู้ชาย] อือ
หนูหมายถึงต้นโลดทะนงแดงใช่ไหม
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
น่าจะใช่ค่ะ
เพื่อนหนูโดนต่อต่อยค่ะ
เช่นนั้นก็ใช่แล้วแหละ
แล้ว แล้วมันขึ้นตรงไหนคะ พาหนูไปทีค่ะ
ป่าแถวนี้มันไม่มีดอก
[ผู้ชาย] เอาไปเถอะ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
ขอบคุณนะคะ
อันนี้เหล้านะ
จำวิธีทำได้ใช่ไหม
จำได้ค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
อือ ไป
[เสียงบัวหายใจหอบ]
[บัว] ทองอ้น
ฉันได้ยามาแล้ว อดทนไว้นะ
[ดนตรีกดดัน]
[บัว] อ้าปากหน่อย
[เสียงบัวสูดจมูก]
[น้ำเสียงสั่นเครือ] ทองอ้น เธออย่าเป็นอะไรนะ
เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงบัวร้องคราง]
[เสียงบัวสะอื้น]
[เสียงครางร้องไห้]
[ดนตรีโรแมนติก]
[เสียงร้องไห้ดัง]
เอ็งจะร้องทำไมอีก
ข้ายังไม่ตาย
ฉันกลัว
กลัวว่าทองอ้นจะตาย
เอ็งเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้รึ
[เสียงสูดสะอื้น]
[เสียงบัวสะอื้นหนัก]
เอ็งปล่อยข้าเถิด
เอ็งไม่ควรกอดข้าเยี่ยงนี้
แม่บัว
[เสียงสะอื้น]
เธอต้องกอดฉันตอบ
กอดเอ็งรึ
ฉันกอดเธอ
เธอก็ต้องกอดฉันตอบ
เพื่อเป็นการปลอบใจ
ว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว
ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว
เอ็งอย่ากังวล
[เสียงบัวสะอื้น]
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงบัวสะอื้น]
เดี๋ยวข้ามานะ
เอ็งมานั่งอยู่นี่เอง
เอ็งจับไว้หน่อยนะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เอ็งคงเจ็บมากสินะ
ไม่เจ็บ
เอ็งอย่าปดข้าเลย
ข้ารู้ว่ามันต้องเจ็บมาก
กลับถึงบ้าน ข้าจะทายาให้อีกนะ
ตอนนั้นฉันกลัวมาก
กลัวจนลืมเจ็บไปเลย
เอ็งอดทนเพื่อข้าถึงเพียงนี้
แผลแค่นี้กับชีวิตของเธอ
ต่อให้เจ็บมากกว่านี้
ฉันก็จะทำ
ข้าซึ้งใจยิ่งนัก
บัว เอ็งช่วยชีวิตข้าเอาไว้
ข้าจะไม่มีวันลืมเรื่องวันนี้เลย
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
เรื่องร้ายๆ แบบนี้
จะจำไปทำไม
ไม่เห็นมีอะไรน่าจดจำเลย
เอ็งคงยังเสียขวัญอยู่
ข้าจะปลอบขวัญให้เอ็ง
ขวัญเอ๊ย
ขวัญจงมาอยู่กับเนื้อกับตัวนะ แม่บัว
[เสียงสะอื้น]
[เสียงสะอื้นต่อเนื่อง]
เอ็งเก่งมากนะ
[ทองแท้] ทองอ้น
นี่เอ็งหายไปไหนมาทั้งคืน
พ่อกับแม่เป็นห่วงเอ็งมากนะ รู้รึไม่
เอ็งโตแล้ว
เอ็งจะมาทำตัวเป็นเด็ก เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้นะ ทองอ้น
นี่ฉันโดนพ่อกับแม่ดุยังไม่พอ ฉันต้องโดนพี่ดุด้วยเหรอจ๊ะ
[ทองอ้น] อย่าดุฉันนักเลย
นี่ฉันเพิ่งผ่านความตายมาเชียวนะ
เอ็งมีเรื่องอันใด
[ดนตรีตึงเครียด]
เอ่อ…
ฉันโดนแมลงต่อยน่ะจ้ะ
แต่ตอนนี้หายแล้ว
[เสียงถอนหายใจยาว]
ฉันขึ้นเรือนก่อนนะจ๊ะ
กระผมนำยามาส่งขอรับ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[หมอชิด] นี่ยังไม่ครบสิบวันเลย
ทำไมถึงรีบส่งนักล่ะ ทองอ้น ฮึ
กระผมทำสำเร็จแล้วขอรับ
เรียกว่าเอ็งทำเสร็จน่าจะดีกว่า
[หมอชิด] แต่ว่าสำเร็จหรือไม่นั้น
ต้องให้พวกข้าเป็นคนตอบ
แล้วเมื่อไหร่กระผมจะได้คำตอบหรือขอรับ
เอ็งตั้งยารักษาโรคใดขึ้นมา
โรคหอบขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้น]
มันมีมาก่อนหน้านี้หลายตำรับแล้วมิใช่รึ
แล้วเหตุใดเอ็งจะต้องคิดค้นขึ้นมาใหม่
ตำรับที่มีอยู่ก่อน เป็นเพียงการบรรเทาอาการ
แต่หามีตำรับใด ที่สามารถรักษาให้หายขาดได้ขอรับ
[พระยาบำเรอราช] ฟังดูเข้าที
ไหน เอ็งลองว่ามาซิ
ว่ายาของเอ็งเนี่ย มีส่วนประกอบและวิธีทำเยี่ยงไร
บัวทั้งห้า พิกัดเบญจโกฐ
ว่านนางคำ ว่านร่อนทอง
[ทองอ้น] ขี้เหล็กเทศ ดีปลี ชะมดต้น
ใบยาตั้งผสมใบเนียม กวนด้วยน้ำปูนแดงขอรับ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[ทองอ้น] วิธีทำ
นำมาบดให้ละเอียด แยกออกเป็นสองกองเท่าๆ กัน
กองหนึ่งนำมาหม่าด้วยเหล้าขาวห้าวัน แล้วตากแห้ง
บดอีกครั้ง
จึงเอามาผสมกับอีกกอง
จากนั้นหม่ารวมกัน ด้วยพิกัดตรีผลา
อีกห้าวัน จึงเอามาตากจนแห้ง
แล้วบดอีกครั้ง
ปั้นเป็นลูกกลอน เข้ากระสายน้ำผึ้ง
ว้าว
อือ ฟังดูน่าสนใจดีนะ
ทำไมวิธีการทำมันถึงได้วุ่นวายนัก
กระผมคำนวณด้วยวิชาตัวเลข
กว่าจะลงตัว เลยต้องใช้หลายขั้นตอนขอรับ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
เอ็งได้วิชาตัวเลขจากหมอแสงมาด้วยรึ
ได้มาบ้างขอรับ
แล้วเอ็งตั้งชื่อว่ากระไรล่ะ
ยาปทุมนภาขอรับ
ช่างไพเราะนัก
แต่สุดท้ายแล้ว
ก็จะต้องลองวางยากับผู้ไข้จำนวนมากเสียก่อน
หากว่าได้ผลดี
ข้าถึงจะให้ผ่าน
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[ดนตรีหยุด]
ไอ้อ่ำ สยามเรามีสงครามแน่
โห ไอ้ชม เอ็งเอาอะไรมาพูด
มันพูดจริง ลุงข้าก็บอก
ถ้ามีจริง พ่อข้าก็ต้องไปอยู่ที่โรงรักษา
[เสียงจิ๊ปาก] [เจิด] มันจะมีเหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
เสด็จเจ้ากรมหมอ มีหนังสือมาว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ
ทำไมคุณพี่อ่านแล้วถึงนิ่งอั้นไปเยี่ยงนั้น
กำลังจะเกิดศึกอานาม
มีรับสั่งให้ตามหมอไปประจำที่โรงรักษา
เกิดศึกอีกแล้วหรือคะคุณพี่
ทองแท้
เอ็งมีชื่อต้องไปกับพ่อ
จ้ะพ่อ
ฉันไปด้วยนะจ๊ะ
เอ็งตั้งใจเรียนให้มันดี
วิชาเรียนไปถึงไหนแล้วตอนนี้
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
ฉันไม่ต้องเรียน อย่างนั้นฉันก็ไปด้วยได้ใช่ไหมจ๊ะปู่
เขาไปรบทัพจับศึกกัน
มิได้ไปเที่ยวเล่น
เอ็งอยู่บ้านอย่าดื้อกับย่าเขาล่ะ
คุณพี่เจ้าคะ
ลูกไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ
หมออื่นมีตั้งเยอะแยะ
[ดนตรีเศร้า]
อิฉันรู้ ว่าคงขอคุณพี่ไม่สำเร็จ
คงได้แต่ฝากคุณพี่
อย่าให้ลูกต้องเสี่ยงภัยนะเจ้าคะ
[เทียบ] รวมถึงตัวคุณพี่ด้วย
ขอให้เดินทางกลับมาด้วยความปลอดภัย
รับปากอิฉันนะเจ้าคะ
ข้ารับปาก
[เจ้าคุณทหาร] ในการศึก นอกจากกองทัพแล้ว
หมอและโรงยาก็มีส่วนสำคัญไม่แพ้กัน
[ดนตรีตื่นเต้น]
ข้าขอมอบหน้าที่คุ้มครองหมอ และโรงยาให้กับครูหาญ
[เจ้าคุณทหาร] และศิษย์สำนักดาบแปดริ้วช่วยดูแล
จักได้หรือไม่
ได้ขอรับ
หมอทุกท่าน
ทัพของเรามีทหารหลายพันนาย ให้พวกท่านต้องดูแล
ข้ารบกวนพวกท่านด้วย
เหนื่อยหน่อยนะ ครานี้
- ขอรับ - ขอรับ
พวกกระผมไม่ปรารถนาที่จะเหนื่อยเลยขอรับ
มิใช่เพราะเกียจคร้าน
แต่การที่หมอไม่มีงานให้เหนื่อย
แปลว่าผู้คนต่างปลอดภัย
จริงแท้แน่นอน
ข้าขอให้ทุกคนมิต้องเหนื่อย
ฝากทุกคนด้วย
- ขอรับ - ขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้นฮึกเหิม]
หมอทองคำ
เชิญพวกท่านจัดธุระภายในโรงรักษาให้เต็มที่
[หาญ] ไม่ต้องเป็นกังวล
พวกกระผมสัญญาว่า จะป้องกันภยันตรายไม่ให้กล้ำกรายเข้าไป
ขอบใจมาก ครูหาญ
พวกเรา ไปจัดเตรียมหยูกยากันได้แล้ว
ขอรับ
ไป พวกเอ็ง
[หาญ] แยกย้ายกันออกไปสำรวจรอบๆ
ดูทางหนีทีไล่ให้ดี แล้วกลับมารายงานข้า
- จ้ะครู - จ้ะครู
[ดนตรีระทึก]
แยกย้ายกัน เอ็งน่ะไปนู่น
นิ่งเสียอย่างนี้ ข้าใจคอไม่ดี
นี่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เก็บของกลับไปเสียเลย ซินแส
คุณพี่
ชะตาชีวิตคน มันถูกลิขิตเอาไว้แล้ว
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
อั๊วจะพูด หรือไม่พูด
มันก็ต้องเป็นไปอย่างนั้นอยู่ดี
ซินแส ถ้าเช่นนั้นมีอะไรก็พูดมาเถอะจ้ะ
ฉันยอมรับได้ทุกอย่าง
คุณพี่เจ้าคะ แข็งใจฟังสักนิดเถิดนะเจ้าคะ
ลูกผัวไปออกศึก
รู้กระไรบ้างล่วงหน้า ก็ยังดีกว่าไม่รู้อะไรเลย
[เสียงเทียบถอนหายใจแรง]
ถ้าอย่างนั้นมีกระไรก็รีบๆ พูดมา
[ซินแสครางในลำคอ]
การณ์ครั้งนี้ มันไม่ปลอดภัย
หา
ไม่ปลอดภัยยังไง
ใครจะเป็นอะไร อันตรายร้ายแรงแค่ไหน บอกข้ามาให้หมด
[เสียงซินแสถอนหายใจ]
อาคุณนาย อั๊วไม่ได้มาพูดให้ลื้อเนี่ยตกใจนะ
แต่อั๊วจะมาพูดให้ลื้อเนี่ย เตรียมใจ
ลื้อฟังให้ดีๆ พวกเขาน่ะ จะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ร้ายแรง
[ซินแส] มีทั้งร้ายแรงมาก
และร้ายแรงน้อย
[เสียงเทียบถอนหายใจแรง]
[เสียงกระโถนตกพื้นและเทียบร้องตกใจ]
[พิกุลอุทานตกใจ]
ไอ้ซินแสเพ้อเจ้อ
มาพูดจาอัปมงคลในบ้านข้า
ไสหัวลงเรือนไปประเดี๋ยวนี้ [พิกุลส่งเสียงห้าม]
กระดองเต่านี่นะ รู้ฟ้ารู้ดิน
เอ้า เอ้าๆ ไปๆ
เหตุการณ์ทั้งหมดเนี่ย มันจะเกิดขึ้นจริงๆ
ดูดวงแม่นนักใช่ไหม
แล้วดูดวงตัวเองหรือยัง ว่าวันนี้จะโดนเตะ
- ทองอ้น ไม่เอาน่าลูก ทองอ้น - หา
[จำปา] โอ๊ะ คุณนาย
จริงๆ แล้ว อั๊วยังพูดไม่หมด
ว่าแต่ลื้อน่ะ ยังอยากจะฟังต่ออีกไหม
มีกระไรก็รีบๆ พูดมา
การศึกครั้งนี้
คนบ้านนี้
จะตายสองคน
วันนี้มึงแดกตีนกูไปก่อนแล้วกัน
- ทองอ้น ไม่เอาน่าลูก - ว้าย อย่า
- ไอ้ซินแสเพ้อเจ้อเอ๊ย - คุณนาย
คุณนาย คุณนาย
- คุณพี่เทียบ - [เผือก] คุณนายเป็นลมเจ้าค่ะ
ล้มแล้วเจ้าค่ะ โอ๊ย คุณนาย
- ดูคุณพี่เทียบหน่อยเร็ว - คุณนาย
จำปา ไปเอายาดมมา ยาดม
[จำปาพูดตะกุกตะกัก] ยาดมเจ้าค่ะ ยาดมเจ้าค่ะ
คุณนาย คุณนายเจ้าขา
[ดนตรีสงบ]
คุณพี่เจ้าคะ
ทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรแล้ว
คงช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาลงไปได้บ้างเจ้าค่ะ
ผ่อนให้หมดเลยไม่ได้รึ
ต่อให้เบาแค่ไหน ฉันก็ไม่อยากให้คนในบ้านเป็นอะไร
ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นแหละจ้ะ
ซินแสมันก็แค่อยากขายของสะเดาะเคราะห์น่ะสิ
ทองอ้น ฟังหูไว้หูบ้างก็ไม่เสียหลายดอก
ฟังแล้วได้อะไร
รู้แล้วทำอะไรได้
เอาพ่อกับพี่กลับมาบ้านได้รึไม่
ไม่ว่าโชคชะตาจะเป็นเช่นไร
พวกเขาก็ต้องทำหน้าที่อยู่กลางสนามรบ
[ทองอ้น] แม่กับป้าเทียบทำใจให้สบายเถิด
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ก็อย่าได้เสียใจหรือกังวลไปก่อนเลย
ย่าจ๊ะ พ่อกับปู่เป็นอะไรหรือจ๊ะ
[ทองอ้น] จะเป็นอะไรล่ะ
ก็เป็นหมอน่ะสิ
รอด้วย อาทองอ้น
พ่อข้าเพิ่งเดินทางไปเมื่อเช้า
แล้วพี่กับพ่อเอ็งล่ะ ไอ้ทองอ้น ไปหรือยัง
ไปแล้วว่ะ
แล้วทำไมพวกเขาไม่เอาพวกเราไปด้วยวะ
พวกเราก็รักษาได้แล้ว
ข้าก็อยากไปช่วยพ่อข้าเหมือนกัน
ถ้าพวกเอ็งอยากไป เอ็งก็ไปขอครูสิวะ
ขอครูที่ไหน ครูไปกันหมดแล้ว
[ดนตรีระทึก]
[เสียงสู้รบเอะอะโวยวาย]
[เสียงระเบิด]
[เสียงระเบิดและเสียงสู้รบต่อเนื่อง]
[ทหาร] หมอ
คนเจ็บโดนปืนมาขอรับ
- [ทหาร] หมอ - มาทางนี้
[เสียงทหารบาดเจ็บร้องโอดโอย]
[ดนตรีตื่นเต้น]
- ทองแท้ เอามีดมาให้พ่อ - จ้ะ
ข้าจะไปเตรียมยาชาผักคราดหัวแหวน
- ขอผ้าพันแผลด้วย - [หมอจัน] กระผมเตรียมไว้แล้ว
[เสียงร้องโอดโอยต่อเนื่อง]
[ทหาร] เจ็บ โอ๊ย
ทนไว้นะไอ้หนุ่ม [เสียงโอดโอย]
โทษนะจ๊ะ
นี่จ้ะพ่อ
[หมอจัน] ทนไว้นะ
[เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้น]
อีกนิดหนึ่ง
อยากจะไปสงครามอย่างนั้นรึ
ขอรับ ถ้าท่านพระยาบำเรอราชจะอนุญาต
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
เอ็งยังเรียนไม่จบมิใช่รึ
เหลือเพียงแค่การสอบขอรับ
[เสียงถอนหายใจเบาๆ ]
สงคราม…
มิใช่ที่สำหรับนักเรียน
เอ็งเอาเวลาไปเตรียมสอบให้ดีเถิด
แต่ครูไม่อยู่ ก็ไม่รู้จะสอบกับใคร
- แทนที่จะ… - สอบกับข้านี่ไง
ข้ายังอยู่เป็นหลักให้กับพวกเอ็งอยู่
[ดนตรีอึดอัด]
มีธุระอันใดกัน
พวกกระผมมาขอไปรักษาทหาร ในการศึกสงครามขอรับ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
ข้ารู้นะ
ว่าพวกเอ็งเป็นห่วงพ่อ
เป็นห่วงญาติของพวกเอ็ง
[พระยาบำเรอราช] แต่ข้าไม่ใช่คนที่จะอนุญาต
พวกเอ็งกลับไปอ่านตำรับตำรา
เร่งเตรียมสอบให้ดีเถิด
[ดนตรีตื่นเต้น]
[ทองแท้] ขอผ้าด้วย
[เสียงทหารหลายคนร้องเจ็บปวด]
- หมอ - หมอ
- ไปทางนู้น - ไปทางนู้น
[หมอชิด] ค่อยๆ นอนลง [เสียงร้องเจ็บ]
ดูซิ
[เสียงทหารบาดเจ็บร้องต่อเนื่อง]
เราต้องเย็บปิดแผล มิเช่นนั้นไม่รอดแน่
ขออุปกรณ์เย็บแผล
ยังมีอีกนะขอรับ
มาใหม่กี่คนรึ
หลายคนขอรับ
- เร่งไปดูกัน - ทางนี้ขอรับ
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ใครว่างมาดูคนเจ็บกัน
กดไว้ก่อน
ด้านนี้ขอรับ
[เสียงทหารหลายคนร้องเจ็บปวด]
พ่อ คนเจ็บมีมากเยี่ยงนี้
โรงรักษาไม่พอแน่ หมอก็ไม่พอด้วย
พาคนเจ็บเข้าไปข้างในก่อน
[ตะโกน] ใครว่างข้างในออกมาช่วยก่อน เร็ว
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ใครว่างมาช่วยกันดูคนเจ็บกัน
เร็ว
ค่อยๆ ลุก
ทนหน่อยจ้ะ พาเขาไปหน่อยจ้ะ
- ไปเถอะขอรับ - [หมอจัน][ภาษาเหนือ] ทนเจ็บนิดหนึ่งนะ ไป
[ทองแท้] ค่อยๆ ลุกจ้ะ
ทนหน่อยนะจ๊ะ
[เสียงร้องโอดโอย]
[ทองคำ] ไปๆ
[หมอจัน] รอเดี๋ยวนะ
[เสียงถอนหายใจ]
นี่ ข้าใจร้อนหรืออย่างไรเนี่ย
ทำไมอากาศมันถึงร้อนได้เพียงนี้
นั่นน่ะสิเจ้าคะคุณพี่
หรือว่าเราคิดกันมากไปเองหรือเปล่าเจ้าคะ
บ่าวก็ร้อนมากนะเจ้าคะ
ร้อนผิดวิสัยเจ้าค่ะ
คนในตลาดก็บ่นกันทั่วเจ้าค่ะ
นี่มันเกิดอาเพศหรืออย่างไร
นี่มันฤดูอะไรเนี่ย
[เผือก] ฤดูหนาวเจ้าค่ะ
เออ ข้ารู้แล้ว
[เอฟเฟกต์ตลก]
[ดนตรีเบาสมอง]
บัวไปทำอะไรดับร้อนให้กินนะคะ
ฉันขอไปช่วยพี่บัวด้วย
ไป
[ดนตรีสนุกสนาน]
[ดนตรีซึ้ง]
ขนมส้มฉุน
ทำให้ข้ารึ
คิดเรื่องอะไรอยู่เหรอ
ข้าแค่ยืนอยู่เฉยๆ หาได้คิดเรื่องอันใดไม่
ดูก็รู้ ว่ากำลังเป็นห่วงใครอยู่
ใช่
ข้าเป็นห่วงพ่อกับพี่ข้า
ข้าอยากไปช่วยพวกเขาที่การศึก
ฉันเข้าใจนะ
แต่ฉันว่าเธออยู่บ้านน่ะดีแล้ว
จะได้อยู่ดูแลแม่ๆ
[บัว] ถ้าเธอไปอีกคนน่ะ
พวกเขาต้องทุกข์ใจมากแน่
แต่ให้ข้ารออยู่เฉยๆ ข้าก็ประสาทจะกินเช่นกัน
งั้นรีบกินซะ
[ดนตรีอ่อนหวาน]
ลิ้นจี่ มีครุ่นครุ่น
เรียกส้มฉุน ใช้นามกร
[บัว] หวนถวิล ลิ้นลมงอน
ชะอ้อนถ้อย ร้อยกระบวน
อร่อย ชื่นใจ
อุ๊ย ดาวหาง
[ดนตรีเศร้า]
เอ็งทำกระไร
ขอพรไง
สิ่งที่ขอจะได้เป็นจริง
นี่เอ็งไปเอามาจากไหน
ข้าเคยได้ยินแต่เห็นผีพุ่งไต้จะเกิดเหตุร้าย
เธอเชื่ออย่าง ฉันเชื่ออย่าง
งั้นเราต่างคนต่างเชื่อแล้วกันนะ
แล้วเอ็งขอพรว่ากระไรรึ
ขอให้คนที่ไปรบปลอดภัย
คุณลุงกับพี่ทองแท้จะต้องปลอดภัย
[ดนตรีซึ้ง]
ดาวหางพาดผ่านฟ้า
เม็ดดาวอยู่ทางทิศหรดี
หางดาวไปทางทิศทักษิณ
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
แม้น ขอกระดาษกับปากกาที
ฉันจะต้องเขียนรายงานทูลเกล้าฯ ถวาย ให้สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงทราบ
ปีขาล
[พระองค์ชาย] เดือนสิบ
ทำไมต้องทูลเกล้าฯ ให้ทรงทราบด้วยเพคะ
ดาวหางนี้
ฝาหรั่งเรียกว่าดาวไฟ
[พระองค์ชาย] เกิดขึ้นเมื่อใด
มักจะมีฝนแล้ง
ข้าวยากหมากแพง ภัยพิบัตินานา
ต้องกราบทูลให้ทรงทราบ เผื่อจะได้รับมือทัน
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[เสียงฟ้าผ่า]
[เสียงแม้นร้องครางเบาๆ ]
[เสียงฟ้าผ่าและแม้นสะดุ้ง]
[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]
[เสียงแม้นสะอื้น]
ไม่เป็นไรนะแม้น
ไม่มีอะไร
แค่ฟ้าผ่าน่ะ
นั่นเปลวไฟอะไร
ตรงนั้นมัน…
เกิดอะไรขึ้นเพคะ
ฟ้าผ่าลงตรงหน้ามุขห้องเครื่อง
ดาวหางดวงนี้
ชะรอยจะนำอาเพศมาสู่สยามเป็นแน่แท้
[ดนตรีตึงเครียด]
ฉันไปดูก่อนนะแม้น
[เสียงพวกบ่าวร้องตกใจ]
ผีพุ่งไต้อะไรวะคาอยู่บนฟ้า
นั่นสิวะ
เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ ข้าก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ
น่ากลัว ข้าไม่เอาแล้ว ข้าไปนอนดีกว่า
อีผุด รอข้าก่อน
- [โผล่] อีผุด - [จำปา] ข้าไปด้วยเว้ย
[เสียงร้องกลัว]
อ้าว
แล้วกูอยู่คนเดียวทำไมล่ะ รอกูด้วยสิเฮ้ย
เฮ้ย
[เสียงอาเจียน]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงอาเจียนต่อเนื่อง]
[เสียงร้องอึดอัด]
ครูๆ ไปสนามรบ คิดว่าจะได้หยุดเรียน
ที่ไหนได้ ต้องมานั่งคัดหนังสือเป็นพะเรอเกวียน
เฮ้อ เบื่อว่ะ
พวกเรา ไปเที่ยวเล่นกันดีกว่า
- ไป - เออ
ดีเหมือนกันไอ้สุข ข้าไปด้วย
ปล่อยให้ไอ้ทองอ้นมันขยันไปคนเดียว
หรือเอ็งจะไปด้วย
[ดนตรีเบาสมอง]
- [เจิด] หึ - หึ ไม่ยอมไปด้วย
[หลวงพ่อ] เอ้า เร็ว มาช่วยกันหน่อยเร็ว
[ดนตรีระทึก]
[หลวงพ่อ] แบกเข้ามา แบกเข้ามาเลย
เกิดอะไรขึ้นวะ
[ชาวบ้าน] มาจ้ะๆ ทางนี้เลยจ้ะ
มาจ้ะพี่ ฉันช่วยจ้ะ
เอ้า เอาวางตรงนี้เลย
เป็นอะไรกันมาหรือจ๊ะ หลวงพ่อ
ไม่รู้น่ะสิ
ป่วยมาอาการเดียวกันหมดเลย ทั้งลง ทั้งรากเนี่ย
ได้มีอะไรทำแก้เบื่อแล้วทีนี้
- ขอฉันตรวจดูหน่อยนะจ๊ะ - [หลวงพ่อ] เอ้า
[ดนตรีตึงเครียด]
เสมหะกำเริบ
ปิตตะหย่อน วาตะหย่อน
อาการเช่นนี้ ข้าคิดว่าไข้ป่วงเป็นแน่
เร่งไปหายากันเร็วเข้า
- [สุข] อือ - [เจิด] ไปเว้ย
ไป
[น้ำเสียงอ่อนแรง] เฮ้อ แม่บัว
โอ๊ย
- เฮ้ย - [ผาด] แม่บัวช่วยข้าด้วย
เฮ้ย นั่งๆ [เสียงผาดคราง]
โอ๊ย
ข้าไปทุ่งมาสามสี่รอบแล้วเนี่ย แม่บัว
ไหนบอกมาซิว่าไปกินอะไรมา ถึงได้จู๊ดๆ สามสี่รอบแบบนี้
[เสียงผาดหายใจหอบ]
เห็นว่าน่าจะเป็นแกงเขียวหวานค้างคืนน่ะ
ก็ ข้าไม่รู้นี่ว่ามันเสีย
นั่นไง
ทีหลังจะกินของค้างคืนเนี่ย ก็ต้องหัดอุ่นซะก่อน
[บัว] ถ้าเห็นท่าไม่ดี สีเปลี่ยน กลิ่นเปลี่ยน
หรือว่าเหนียวหนืดน่ะ
ก็โยนทิ้งไปเลย ไม่ต้องไปเสียดาย เข้าใจไหม
อย่าเพิ่งบ่น
ช่วยข้าก่อน แม่บัว ข้าไม่มีแรงแล้วเนี่ย
โอ๊ย จะช่วยยังไงเล่า ไม่มีหมออยู่เลยสักคน
[เสียงอุทาน] อุ๊ย
แม่บัว ข้าศึกบุก อุ๊ย
ข้าไม่มีแรงไปแล้ว
- เออ รอฉันก่อนนะ - [ผาด] แม่บัว
แม่บัว ปากข้าซีดแล้ว
อู๊ย
ท้องไส้ไม่ดีก็ต้องกินข้าวต้มโรยเกลือนิดหน่อย
แม่บัวทำเยี่ยงนี้ถูกต้องแล้ว
อาหารที่รสชาติจัดๆ ก็ให้งดไปก่อน
[ดนตรีผ่อนคลาย]
น้ำมะพร้าวได้แล้วจ้ะ แม่บัว
[พิกุล] น้ำมะพร้าวก็กินดี ช่วยให้มีแรง
แม่บัวเก่งขึ้นมากนะ
ถ้าดูแลเยี่ยงนี้ได้ ก็แทบไม่ต้องหาหมอกินยาเลย
[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ก็ได้มาจากคุณน้านี่ล่ะค่ะ
อยู่บ้านคนเยอะ เดี๋ยวก็มีคนป่วย
อะไรทำกันเองได้ แก้ไขได้ ก็ทำกันไปก่อน
แต่ถ้าเป็นหนักๆ
ต้องพึ่งหมอนะ
ค่ะ งั้นเดี๋ยวบัวเอาไปให้ผาดก่อนนะคะ
- จ้ะ - [จำปา] ระวังๆ
ค่อยๆ
- ได้ยายังจ๊ะ - [ยอด] ยาจ้ะ
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
ทองอ้น
บัว เอ็งมาทำอะไร
ฉันจะมาบอกว่าผาดอาหารเป็นพิษ
อยากได้ยา
แล้วทำไมคนไข้เยอะขนาดนี้ เป็นอะไรกันเหรอ
ไข้ป่วง
ก็คงเป็นโรคเดียวกับที่เอ็งเรียกว่า อาหารเป็นพิษกระมัง
หูย เป็นเยอะขนาดนี้เลยเหรอ
ใช่ ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะให้ผู้ไข้กินอาหารอะไร
เพราะต้องระวังเรื่องการกินให้มาก
งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม
เดี๋ยวฉันช่วยทำอาหารเลี้ยงคนไข้ที่นี่
จะได้สะอาด ปลอดภัย แล้วก็ถูกหลักอนามัยด้วย
[ผู้หญิง] หมอๆ มาดูลูกข้าที
หมอ
ลูกข้าหลับไปตั้งแต่เมื่อคืน ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น
[ดนตรีเร้าใจ]
ทองอ้น น้องเขาตัวแข็งหมดแล้ว
น่าจะเสียไปหลายชั่วโมงแล้ว
ทุกคนฟังทางนี้
ขอให้ทุกคนไว้ใจ และอย่าได้คลางแคลงสงสัยในตัวพวกข้าเลย
[เสียงร้องตะโกนต่อสู้]
[เสียงดาบเฉือนเนื้อ]
ยามสงคราม อาหารต้องอิ่มท้อง
[หม่อมต่วน] พกพาง่าย แล้วก็เก็บงำได้นาน
[เจ้าหน้าที่วัง] ให้นักเรียนหมอทุกคน ไปช่วยงานที่สนามรบเป็นการด่วน
ข้าจะรีบกลับมา ข้าไปนะ
ฉันจะรอจนกว่าเธอจะกลับมา
[ทหาร] หมอแลทหาร ถูกข้าศึกจับไปขอรับ
[ดนตรีระทึก]
ข้าต้องไปช่วยพี่ข้า
[เพื่อนนักเรียน] เฮ้ย ทองอ้น
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.