All language subtitles for Royal Doctor_S01E16_Episode 16.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[เสียงเจ้าจอมแหวนไอถี่ๆ ]

เจ้าจอมแหวนน่ะ ท่านสิ้นเสียแล้ว

ข้าต้องเข้าเฝ้าเสด็จเจ้ากรมหมอ

[เทียบ] คุณพี่จะมีความผิดหรือเจ้าคะ

ทองแท้ไม่ได้กลับมาด้วยหรือเจ้าคะ

ลูกอิฉันหายไปไหน

[ผู้ชาย] หมอๆ

พี่ข้าต้องไม่เป็นอะไร

เราไปตามหาพี่ทองแท้ด้วยกัน

[ผู้ชาย] มีใครรู้จักชายผู้นี้ไหม

มีคนพบศพเขาสิ้นลม

นี่มันคือกระไรกัน

อาหารนี้ ชื่อว่าส้มตำตรีผลาค่ะ

[บัว] บัวเห็นว่าไม่มีใครยอมกินยา

บัวเลยทำอาหารเป็นยาขึ้นมาแทนค่ะ

มันกำลังกลุ้มใจเรื่องต้องออกเรือน

[น้ำเสียงตกใจ] หา ออกเรือน

[ทองอ้น] คุณพ่อต้องเป็นคนตัดสิน

ว่าจะให้แม่บัวออกเรือนกับบุญรึไม่

[ดนตรีเศร้า]

แม่บัวจากบ้านมาไกล

วันหนึ่งเอ็งก็ต้องกลับบ้าน

ไม่ควรต้องผูกพันกับใครดอก ที่นี่

ใช่ค่ะ

บัวมาอยู่ที่นี่ ก็เหมือนขอพักอาศัยอยู่ชั่วคราว

วันหนึ่งบัวก็ต้องหาทางกลับบ้านได้ค่ะ

เอ็งคิดจะกลับบ้านจริงรึ

คิดสิ ใครๆ ก็อยากกลับบ้านทั้งนั้นแหละ

[ดนตรีหยุด]

อาทองอ้น

พี่บัวจะไปจริงๆ เหรอจ๊ะ

ก็ใช่น่ะสิ

เอ็งก็ได้ยินแล้วนี่

ฉันไม่อยากให้พี่บัวไป

อยากให้อยู่กับพวกเราไปตลอดเลย

จะได้เล่นกันอีกนานๆ

จะไม่ได้ดอก

บ้านเขาอยู่ที่นู่น

ที่นี่ไม่ใช่บ้านเขา

เขาคงไม่อยากอยู่กับพวกเรานักดอก

แล้วเขาจะคิดถึงพวกเราไหมจ๊ะ

คงจะไม่ดอกกระมัง

[ดนตรีเศร้า]

พวกเราไม่มีค่าพอถึงเพียงนั้น

วันนี้คิ้วแม่ผาดสวยมากเลยนะจ๊ะ

- เฮ้ย ไอ้บุญมาแล้ว ไอ้บุญมาแล้ว - [ผาด] เฮ้ย

[เนียง] เอ๊ย มาแล้วเว้ยๆ [เสียงเทิ้มร้องแซว]

พ่อนักรักไวไฟ

- เออ - ไอ้บุญเอ๊ย ไอ้บุญ แหม

เห็นเงียบๆ แบบนี้ ใจกล้าไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะมึงเนี่ย

[เสียงเทิ้มกับเนียงหัวเราะ]

[เนียง] โห ใจถึงนะเนี่ย

เลือกใครไม่เลือก ไปเลือกแม่บัว

โอ้โห กล้านะเนี่ย [เสียงร้องชอบใจ]

เฮ้ยๆ ถามจริงๆ เหอะ เอ็งกินอะไรมาวะ ทำไมถึงกล้าขนาดนี้ กูจะได้กินบ้าง

[เสียงเนียงสะใจ]

โอ๊ย หยุดโห่ได้แล้ว

- [เนียง] อ้าว - ไม่เห็นหน้ามันรึ มันไม่เล่นด้วย

เฮ้ย คนอกหัก แซวนิดแซวหน่อยจะเป็นอะไรไป

ใช่ไหม พ่อนักรัก

[เทิ้มทำเสียงแซว]

ถ้าใครยังไม่เงียบนะ เดี๋ยวได้เลือดกบปากแน่

[เสียงเนียงร้องแหยง]

เฮ้ย จะดันทำไม

เดี๋ยวกูโดนด้วย [เนียงทำเสียงขัดใจ]

พ่อบุญจ๊ะ อย่าฉุนไปเลยจ้ะ

- พวกเขาเนี่ย ชื่นชมเอ็งตากหากเล่า - [เนียง] อือ

ฉันเองก็จะเอาเอ็งเป็นเยี่ยงอย่าง

พรุ่งนี้ ฉันว่าจะให้ผู้ใหญ่เนี่ย

มาสู่ขอแม่ผาดเขาเหมือนกัน

- [เทิ้ม] อุ้ย - ดีไหมจ๊ะ

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

เอ็งจะขอข้ารึ

จ้ะ

ถ้าอย่างนั้น

ข้าจะประเคนให้เอ็งถึงเนื้อถึงตัวเลย ดีหรือไม่

- [เนียงและเทิ้ม] อู้หู - หูย

- [ทรัพย์] โอ๊ย - โอ้โห

ข้าทำอะไรผิดเหรอจ๊ะ

[ทำเสียงรังเกียจ] แค่เกิดมาเป็นเอ็งก็ผิดแล้ว

[เอฟเฟกต์ตลก]

ล้างความคิดที่จะมาสู่ขอ แล้วก็ให้ข้าออกเรือนกับเอ็งเลยนะ

ล้างออกจากกะโหลกของเอ็งไปเลย

คงจะล้างไม่ได้ดอกจ้ะ

เพราะความรักที่ฉันมีให้แม่ผาดนั้นเนี่ย

มันแฝงฝังไปทั่วร่างกายของฉันไปหมดแล้ว

ไม่ว่าจะเป็น…

ตรงนี้

- ตรงนี้ - [เทิ้ม] ว้าย

- ตรงนี้ - ว้าย

และ ตรงนี้ [เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

[เอฟเฟกต์ตลก] เฮ้ยๆ

[ดนตรีเบาสมอง]

ล้างออกรึยังล่ะ

อุ๊ย ฝนตกเหรอจ๊ะ

ไม่เป็นไร ฝนตกให้เก็บผ้า

แต่ถ้าอยู่กับคนไร้ค่า ให้เก็บผ้ามาหาพี่

- [เนียง] อูย - [เทิ้ม] อูย

[เสียงกะลาเคาะหัว] โอ๊ย

[ผาด] ยังอีก

ยังอีกๆ [เสียงเทิ้มหัวเราะชอบใจ]

เสียงดังฟังชัด ไม่ต้องเบะๆ

โธ่เอ๊ย ไอ้ทรัพย์

นี่ คนเขาไม่รัก ตื๊อให้ตายเขาก็ไม่รัก

[เนียง] ยิ่งตื๊อน่ะ มีแต่ทำให้เกลียดขี้หน้าขึ้นไปทุกวันๆ

เลิกแหย่แม่ผาดเขาได้แล้ว

[เสียงเนียงแค่นหัวเราะ]

คนเขาไม่รัก

ตื๊อให้ตายเขาก็ไม่รัก

[เสียงก้อนหินกระทบน้ำ]

ดื่มเป็นเพื่อนข้าที

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงบุญไอสำลัก]

รสแรงบาดคอเสียเหลือเกิน

[เสียงไอ] บาดแรงอย่างไร

มันก็ไม่เจ็บเท่าหัวใจเอ็งดอก

เรามันหัวอกเดียวกัน

ข้าเข้าใจเอ็ง

หมายความว่าอย่างไร

เจ้าจะมาเข้าใจหัวอกข้าได้อย่างไรกัน

หรือว่า…

เจ้าเองก็หมายปองแม่บัวเหรอ

[ดนตรีหม่นหมอง]

หมายปองใครไม่สำคัญดอก

เพราะข้ารักผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้เช่นกัน

ทำไมถึงไม่ได้

เพราะเขารักข้า…

เฉกเช่นเพื่อนเท่านั้น

ดื่มเถิด

ดื่มให้กับความไม่สมหวังของเรา

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงพัดกระแทกพื้น]

กล้ามีปากมีเสียงกับข้า

ไม่ฟังคำสั่งข้า

ก็ไม่ควรจะอยู่เกะกะสายตาข้า

แม่บัวเขาก็เชื่อฟังคำสั่งแล้วนี่เจ้าคะ

ก็คุณพี่ท่านบอกว่า ไม่แต่งก็ไม่แต่ง

แต่ก็อยู่บ้านนี้ต่อไปได้

ข้าก็ไม่ได้ไล่

แต่จะอยู่ในฐานะอะไร

[เทียบ] บ่าวไพร่ก็ไม่ใช่

ถ้าข้าจะเรียกใช้ เดี๋ยวก็จะไปฟ้องคุณพี่

หนูไม่ใช่คนขี้ฟ้องนะคะ

อีเผือก ทำไป ข้าไม่ทำแล้ว

- อีจำปา ทำไป ข้าไม่ทำแล้ว - [จำปา] หือ

[ทำเสียงหมั่นไส้] นายว่าขี้ข้าพลอยไม่หายเลยจริงจริ๊ง

แม่บัว

อย่าไปถือคำพูดคุณพี่เทียบมาใส่ใจเลยนะ

บัวไม่ถือหรอกค่ะ บัวแค่ระแวงค่ะ

ทองอิน พ่อบอกให้กินเข้าไปไงเล่า

ไม่เอา ฉันไม่กิน

เอ๊ะ ทำไมเอ็งดื้ออย่างนี้

[ดนตรีผ่อนคลาย]

พี่บัว ช่วยฉันด้วย

พ่อบังคับให้ฉันกินของพวกนี้

ฉันไม่อยากกิน

[ทองแท้] ก็ถ้าเอ็งไม่ท้องผูก

พ่อจะบังคับให้เอ็งกินไหมเล่า

[เสียงชู่ปาก]

[พูดเบา] พ่อจะบอกพี่บัวทำไมเล่า

ฉันบอกแล้วว่าอย่าบอกใคร

[บัว] ไม่เป็นไรหรอก ทองอิน

เรื่องท้องผูกน่ะ ใครๆ ก็เป็นได้

ทองอินไปกินเถอะ ผลไม้พวกนี้ไฮไฟเบอร์ทั้งนั้นเลยนะ

ไฮๆ อะไรนะพี่บัว

พี่หมายถึงไฮไฟเบอร์

หมายความว่ากากใยมันเยอะ ช่วยให้ขับถ่ายคล่องไง

[ทำเสียงรังเกียจ] หนูไม่อยากกิน

เอ้า

ยาก็ไม่กิน

ผลไม้ก็ไม่กิน

[ทองแท้] แล้วเอ็งจะเอายังไง

ก็ปล่อยให้ท้องผูกกันไปแบบนี้นั่นแหละ

[ดนตรีทะเล้น]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[บัว] มาแล้ว

ฟรุตตี้สมูทตี้

เครื่องดื่มหวานเย็น ช่วยให้ระบายด้วย

[ดนตรีหยุด]

[เอฟเฟกต์ตลก]

แน่ใจนะว่านี่ของกิน

[ทำเสียงข้องใจ] ไม่ไว้ใจพี่บัวเหรอ

ลองดูหน่อยน่า

[บัว] มา

มาๆ อ้ำ [ทองอินส่งเสียงปฏิเสธ]

เร็ว อ้ำ ลองชิมหน่อย [ทองอินร้องปฏิเสธ]

[เสียงบัวคะยั้นคะยอ]

[ดนตรีทะเล้น]

เป็นไง

ข้าไม่เคยกินน้ำอร่อยเยี่ยงนี้มาก่อน

แม่บัว ข้าขอทั้งถ้วยเลยได้หรือไม่

ได้สิ

พี่บัวทำให้ฉันกินนะพ่อ อย่าแย่งฉันสิ

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

โอ้โห

เก่งมาก

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

อร่อยไหม

[บัว] ยกซดเลย

[เสียงบัวหัวเราะ]

[บัวทำเสียงพึงพอใจ]

หอมเย็น

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมครุ่นคิด]

แม่บัว จดอะไรอยู่รึ

อ๋อ

บัวกำลังจดสรรพคุณยาของผักต่างๆ อยู่ค่ะ

ยังคิดสูตรอาหารเป็นยาอยู่อีกรึ

ใช่แล้วค่ะ

บัวคิดแล้วว่า

ถ้าบัวจดตำราเสร็จเมื่อไหร่

บัวจะไปตีพิมพ์ที่โรงพิมพ์ของหมอบรัดเลย์

ชื่อของบัวจะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

ว่าเป็นสตรีสยามคนแรก

ที่ทำอาหารเป็นยา

ปังปุริเย่ยืนหนึ่งนัมเบอร์วันเลยค่ะ

[เสียงพิกุลขำเบาๆ ]

- [พูดเบาๆ ] คุณนายเจ้าขา - [พิกุล] หือ

บ้านเราก็กินอาหารเป็นยาอยู่แล้วนะเจ้าคะ

ไม่อย่างนั้น จะเลี้ยงลูกเลี้ยงผัว อยู่รอดมาจนถึงวันนี้ได้อย่างไร

เดี๋ยวก็ตัวร้อน เดี๋ยวก็ร้อนใน เดี๋ยวก็คลื่นไส้ หรือถ่ายไม่ออก

มันก็ต้องมีการกินอาหารเป็นยากันทั้งนั้น

เจ้าค่ะ เอ่อ…

ให้บ่าวไปบอกให้ไหมเจ้าคะ

[เสียงจุ๊ปาก] ไม่ได้

อย่าพูดเชียวนะ

ประเดี๋ยวแม่บัวเขาจะเสียกำลังใจ

[พิกุล] ไม่แน่

รางที

ตำราของแม่บัว

อาจจะอยู่ยืนยาวไปจนถึงวันข้างหน้าก็เป็นได้

เจ้าค่ะ

[ดนตรีสดใส]

[เสียงชู่]

[พูดเบาๆ ] ไป

นี่ ไป

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[เสียงพิกุลกระแอม]

ทำกระไรอยู่รึ ทองอ้น

จ๊ะแม่ แม่ยังไม่นอนเหรอจ๊ะ

อ้าว

ก็แม่เห็นเอ็งเดินดุ่มๆ เข้าครัวมา

แม่ก็คิดว่าเอ็งคงจะหิว

ฉันนอนไม่หลับน่ะจ้ะ ก็เลยหาอะไรทำจ้ะ

ไม่ใช่ว่าจะมาช่วยแม่บัวเขา จดอาหารเป็นยาดอกรึ

แม่รู้ ว่าลูกของแม่เป็นคนดีมีน้ำใจ

ชอบช่วยเหลือผู้อื่น

แต่กับแม่บัว

มันมากกว่าน้ำใจใช่หรือไม่

[ดนตรีซึ้ง]

ใช่จ้ะ

แล้วแม่บัว

เขามีใจให้กับลูกไหม

น่าจะไม่จ้ะ

อ้าว ถ้าอย่างนั้น ทำไมเอ็งถึงไม่เอาใจตัวเองออกมา

เอาใจไปอยู่ให้มันเป็นทุกข์ทำไม

ฉันทำเพียงเพราะอยากทำ

ทำแล้วฉันมีความสุขจ้ะแม่

แล้วลูกไม่กลัวหรอกรึ

ว่าวันหนึ่งถ้าแม่บัวเขาไม่อยู่

ลูกจะต้องเจ็บปวดและเสียใจ

ฉันเป็นห่วงแม่บัวมากกว่าใจฉันจ้ะ

ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันก็คงคิดถึง

แต่ตอนที่เขาอยู่

ฉันก็อยากทำให้เขาอยู่อย่างมีความสุขจ้ะ

ฉันชอบเห็นรอยยิ้มของแม่บัว

มันคือความสุขของฉันจ้ะ

เหมือนตอนที่ฉัน รักษาผู้ไข้หายอย่างไรอย่างนั้นเลยจ้ะแม่

มันเป็นมากกว่ารัก

มันเป็นความสุขของการให้

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

ลูกได้เลือดพ่อกับพี่มาเต็มๆ เลยนะ

ผู้ชายบ้านนี้ นิสัยเหมือนกันหมดเสียจริง

แม่เข้าใจฉันแล้วนะจ๊ะ

เอ้า ว่าอย่างไรว่าตามกัน

เดี๋ยวพรุ่งนี้ แม่จะสอนแม่บัวเขาทำครัวเอง

ฉันรักแม่จัง

[ดนตรีหยุด]

[พิกุล] อันไหนอ่อน อันไหนแก่

อันนี้อ่อน

เวลาเลือก ต้องเลือกอ่อนๆ มาทำอาหาร

อันนี้อ่อน อันนี้แก่

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อันนี้แก่

[บัว] อ๋อ

อันนี้พริกเทศ

พริกอีกอันหนึ่ง

[ดนตรีสงบ]

[เสียงจำปาหัวเราะ]

เอาไปกิน เอาไปปลูก

เอาไปกิน เอาไปปลูก

[เสียงกระทะฉ่า]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เสียงสูดกลิ่นและพ่นลมชื่นใจ]

[เสียงร้องพอใจในลำคอ]

แกงสิงหลถ้วยแรกของบัว

[บัว] ใช้กินกับอาจาดแล้วก็โรตี

ไว้กินตอนเย็น

ช่วยทำให้เลือดลมไหลเวียนดี

[ดนตรีซึ้ง]

อาหารนอกจากมีประโยชน์แล้ว

รสชาติก็ต้องดีด้วย

ไม่อย่างนั้นใครจะกินลง

อ้าว ก็ชิมสิ

ปรุงสุดฝีมือเลยนะเนี่ย

รับรองว่าเชฟทั้งหลายยังต้องอาย

[เอฟเฟกต์เพลงยืดแล้วหยุด]

ฮึ ไม่อร่อยเหรอ

นี่ก็ปรุงครบทุกอย่างแล้วนะ

[บัว] ทำไมล่ะ

[ดนตรีทะเล้น]

รสชาติดีแล้ว

ชื่นใจดี

[ทำเสียงโกรธๆ ] ชอบแกล้งนักนะ

ข้าชอบเห็นหน้าเอ็งเวลาที่เอ็งลุ้น

ตอนที่คิ้วหนาๆ เอ็งมันยู่เข้าหากัน

ดูแล้วมันน่าขบขันดี

งั้นก็ไม่ต้องกินเลย

อ้าว แหย่แค่นี้ก็ไม่ได้รึ

นี่ แตงกวา กินเข้าไปเลย

[บัว] กินเข้าไป

โอย แค่นี้มันไม่อิ่มหรอกแม่บัว

ข้าขอโทษ ข้าขอกินนะ

[บัว] ไม่

ไม่

นี่ ปล่อย เดี๋ยวมันหกนะ

- [ทองอ้น] นี่ - ปล่อย

นี่ เอ็งหวงอาหารรึ

[บัว] อ้าว ก็ทำตั้งนาน

ขอข้ากินสักหน่อยเถิด

[บัว] ไม่ เอามานี่

[ทำเสียงไม่พอใจ]

ชมก่อน

อร่อยจ้ะ

ชมแบบจริงใจด้วย

[เอฟเฟกต์ตลก]

อร่อยมากเลยจ้ะ

จริงใจอีก

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

ไม่เคยกินอะไรอร่อยอย่างนี้เลยจ้ะ

[เสียงทองอ้นหัวเราะแห้งๆ ]

อะๆ

[ดนตรีสดใส]

[เสียงทองอ้นร้องชอบใจ]

แซ่บไหม

[ทรัพย์] โอ๊ย

[ผาด] กระไรของเอ็งวะ

ท้องอืดก็ไปหายากินสิ

จะมาหาข้า จะช่วยกระไรได้

ถึงฉันจะท้องอืด ฉันก็หิวนี่จ๊ะ

ฉันอยากกินกับข้าวฝีมือแม่ผาดน่ะจ้ะ

[ทรัพย์] หูย โอ๊ย [เสียงผาดร้องหงุดหงิด]

[บัว] ไหน ไหนๆ

ใครท้องอืด ใครหิว

ก็ไอ้ทรัพย์นี่แหละ

ประหลาดคน

จะท้องอืดหรือจะว่าหิว เลือกเอาสักอย่าง

[เสียงบัวถอนหายใจ] ทำไมไม่บอกฉันล่ะ

ฉันน่ะ เป็นหญิงสยาม ผู้คิดค้นตำรับอาหารเป็นยานะ ไม่รู้เหรอ

หา

[ดนตรีสนุกสนาน]

[บัว] ทองอ้น

มาช่วยกันหน่อยสิ

ทำอาหารเป็นยา

อือ ใช่

ยิ้มอยู่ได้ มาเร็ว

[บัว] เร็วๆ

[เสียงตีไข่]

[ดนตรีเพลิดเพลิน]

[เสียงน้ำมันฉ่าเบาๆ ]

ขอปลาหน่อย

น้ำตาล

[ดนตรีผ่อนคลาย]

แม่บัว

[เสียงพ่นลมหายใจ] หอมแล้ว ปลาดุกผัดฉ่า

ชิมให้หน่อยสิ ว่าอร่อยไหม

ระวังร้อนนะ

[ทองอ้น] อื้อหือ

เลิศรส

หูย

ทรัพย์น่ะ ชอบท้องอืด แล้วก็ชอบปวดเมื่อยตามข้อ

ก็ควรกินอาหารที่ป้องกันไม่ให้เกิดอาการ

ไม่ใช่เป็นแล้วค่อยมาแก้

ปลาน่ะดี ย่อยง่าย

ส่วนไข่เจียวเนี่ย

ใส่ใบโหระพาและใส่ใบกะเพราก็เข้ากันดี

และช่วยขับลมด้วย

- [ทรัพย์] อื้อหือ - [บัว] ส่วนนี่

สมุนไพรฤทธิ์ร้อน

ช่วยแก้อาการท้องอืด

หูย

ถึงไม่มีสรรพคุณอันใด

ข้าขอกินก่อนก็แล้วกัน

[ทรัพย์] ยั่วน้ำลายเสียเหลือเกิน

ขออนุญาตนะ [ผาดส่งเสียงเอือมระอา]

เอ่อ…

[บัว] อุ๊ย

[ทรัพย์] อื้อหือ

นี่ กินช้าๆ สิ

ค่อยๆ เคี้ยว เดี๋ยวกระเพาะทำงานหนัก

[พูดอู้อี้] อื้อหือ อร่อยมากเลย

- [ทรัพย์] ลองกินไหมจ๊ะ - [ผาด] โอ๊ย อย่าพูด

[ดนตรีทะเล้น]

- [บัว] ค่อยๆ ค่อยๆ จ้ะ - ตายอดตายอยากมาจากไหนวะ

อร่อยเสียเหลือเกิน แม่บัว

[บัว] เคี้ยวให้ละเอียดนะ

เคี้ยวด้วยนะ

- [ทรัพย์] ลองกินไหมจ๊ะ - ว้าย โอ๊ย

โอ๊ย อื้อหือ [เสียงจิ๊ปาก]

[เสียงทรัพย์อืออาพอใจและบัวทำเสียงเจื่อนๆ ]

[เสียงเคี้ยวจ๊วบจ๊าบ]

[ดนตรีอ่อนหวานผ่อนคลาย]

พ่อทองแท้

อ้าว แม่

ปรุงยาให้แม่หน่อยสิลูก

แม่เป็นกระไรจ๊ะ ไข้ก็ไม่มี

แม่ไม่ได้มีไข้ดอก

เพียงแต่แม่…

แม่เยี่ยวไม่ออกรึ

- อุ๊ย เสียงดังไป - อ๋อ

มัน มันก็ไม่ถึงกับไม่ออก แต่…

มัน กะปริบกะปรอย ติดๆ ขัดๆ

[เสียงเทียบหัวเราะเจื่อนๆ ] ไม่เป็นไรหรอกจ้ะแม่

เดี๋ยวฉันปรุงยาให้

แม่ไม่ต้องเป็นกังวลนะจ๊ะ

จุ๊ๆ นี่

อย่าบอกใครนะ

แม่ไม่อยากให้ใครรู้

จ้ะแม่

[ดนตรีสนุกสนาน]

พี่จุ่น

ขอรับ

หญ้าขัดหมดแล้วรึ

ในห้องยาไม่เห็นมีเลย

หมดแล้วขอรับ หมดตั้งแต่คราวก่อนแล้วขอรับ

อือ ถ้างั้นเอ็งเตรียมหญ้าเอ็นยืดให้ข้าที

ข้าจะไปหาหญ้าขัด

ปรุงยาขับมูตรให้แม่ข้า

ขอรับ

เอ๊ย พี่จุ่นขา

เห็นพี่ทองแท้ไหมคะ

เอ่อ คุณทองแท้ไปหาตัวยาขอรับ

เห็นว่าจะทำยาขับเยี่ยวให้คุณเทียบ

หือ คุณป้าเทียบฉี่ไม่ออกเหรอ

[ทำเสียงคิด]

ทำเมนูอะไรให้กินดีนะ

[พูดเสียงดัง] น้าพิกุลขา

[พิกุลพูดน้ำเสียงจริงจัง] แม่บัว

[น้ำเสียงเรียบร้อย] น้าพิกุลขา

ค่อยสมเป็นกุลสตรีหน่อย

มีกระไรว่ามา

น้ายังไม่ได้เริ่มทำอาหารมื้อเย็นใช่ไหมคะ

[พิกุล] กำลังเตรียมอยู่พอดี

งั้นบัวขออาหารที่ทำมาจากผักบุ้งหนึ่งอย่าง

มะระหนึ่งอย่าง แล้วก็แกนสับปะรดหนึ่งอย่างได้ไหมคะ

ผักทอดยอด มะระ

แกนสับปะรดงั้นรึ

ทำไมกัน

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[พิกุล] ผักทอดยอด

กุ้งแม่น้ำ

มะระผัดไข่เป็ด

แล้วก็…

[พิกุล] แกงจืดแกนสับปะรดเจ้าค่ะ

อ้าว ทำไมวันนี้แม่บัวถึงช่วยยกสำรับขึ้นมาด้วยล่ะ

แม่บัวเป็นคนออกความคิดว่าสำรับวันนี้

ให้มีทั้งผักทอดยอด มะระ แล้วก็แกนสับปะรดเจ้าค่ะ

ผักทอดยอด มะระ แกนสับปะรด

ทั้งสามสิ่งล้วนมีฤทธิ์เย็น ช่วยขับปัสสาวะทั้งนั้นเลยนี่

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

[บัว] ใช่ค่ะ

บัวตั้งใจทำให้คุณป้าเทียบโดยเฉพาะเลยค่ะ

คุณป้าเทียบคะ ทานเยอะๆ นะคะ จะได้หายไวๆ

แม่เทียบ ปัสสาวะติดขัดงั้นรึ

[เสียงหัวเราะแห้งๆ ]

นิดหน่อยเจ้าค่ะ

นี่ เอ็งสาระแนไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง หา

อ้าว ใครๆ เขาก็พูดกันนะคะ

เขารู้กันทั่วบ้านเลยค่ะ

หา

รู้กันทั่วเลยเหรอ

ใช่ค่ะ

พวกบ่าว แล้วก็พวกนักดาบก็รู้ด้วยนะคะ

[ดนตรีสดใส]

ฉันไม่ได้พูดนะจ๊ะแม่

ฉันไม่ได้บอกใครเลย

นอกจากพี่จุ่นที่ช่วยฉันปรุงยาน่ะจ้ะแม่

[ทองอ้น] ไม่เห็นต้องอายเลยนี่จ๊ะ

เจ็บไข้ได้ป่วยเป็นเรื่องธรรมดาจ้ะ

[เสียงเทียบพ่นลมหายใจหงุดหงิด]

ใช่ๆ วันก่อนฉันขี้ไม่ออก

[ทองอิน] พี่บัวทำน้ำผลไม้มาให้กิน

วันต่อมา ขี้คล่องเลยจ้ะ

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

ย่าเทียบกินข้าวมื้อนี้

พรุ่งนี้เยี่ยวคล่องแน่นอน

[เอฟเฟกต์ตบมุก] นี่

เวลาจะกินข้าวเนี่ย

มันสมควรพูดไหม ขี้ๆ เยี่ยวๆ เนี่ย

อะๆ พอแล้ว

เลิกคุยเรื่องข้าว แล้วมากินขี้กันได้…

คุณพี่ คุณพี่เจ้าคะ

หยุดพูดเรื่องขี้ แล้วมากินข้าวจ้ะพ่อ

[เอฟเฟกต์ขำขัน] เออ รู้แล้ว

[เสียงพิกุลหัวเราะ]

งั้นกินข้าวนะคะ

- จำปาตักข้าว - [จำปา] เจ้าค่ะ

[บัว] หนูเองค่ะ

เรื่อยเรื่อย มารอนรอน

ทิพากร จะตกต่ำ

เรื่อยเรื่อย มารอนรอน

ทิพากร จะตกต่ำ

สนธยา จะใกล้ค่ำ

คำนึงหน้า เจ้าตราตรู

สนธยา จะใกล้ค่ำ

- คำ นึง หน้า - [ทองแท้] คำนึง

- เจ้า ตรา - [ทองแท้] ตรา

ตราตรู

[แม้น] ตราตรู

เรื่อยเรื่อย มาเรียงเรียง

นกบินเฉียง ไปทั้งหมู่

เรื่อยเรื่อย มาเรียงเรียง

นกบินเฉียง ไปทั้งหมู่

[ทองแท้] ตัวเดียว มาพลัดคู่

เหมือนพี่อยู่ ผู้เดียวดาย

ตัวเดียว มาพลัดคู่

[แม้น] เหมือนพี่อยู่ ผู้เดียวดาย

[ดนตรีหวานผ่อนคลาย]

ไม่เห็นจะเดียวดายเสียหน่อย

เป็นอย่างไรกันบ้างสองคน

ฝึกฝนกันไปถึงไหนแล้ว

ก้าวหน้าไปมากกระหม่อม

คุณแม้นวาดพูดได้คล่องขึ้นมากทีเดียว

ดี

งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน ฝึกกันมาตั้งนานแล้ว

แม้น ไปช่วยหม่อมแม่ที่ห้องครัวไป

ท่านเรียกหาอยู่

เพคะ

[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]

งั้นกระหม่อมขอตัวลา

[พระองค์ชาย] ประเดี๋ยวก่อน

อยู่คุยกับฉันก่อน

หมอทองแท้ว่าแม้นเป็นอย่างไรรึ

มีความอดทนพยายาม

ตั้งใจที่จะฝึกฝนดีกระหม่อม

ฉันหมายถึง ลักษณะนิสัยใจคอ

หมอเห็นว่าอย่างไร

เอ่อ…

เป็นคนสุภาพเรียบร้อย

ออกจะขี้อายกระหม่อม

เก่งการบ้านการเรือนด้วยนะ

อาหารคาวหวาน

งานฝีมือ

ได้รับถ่ายทอดมาจากหม่อมแม่ของฉัน

ไม่ขาดตกบกพร่องทีเดียว

กระหม่อม

เอ็งจำที่ตรงนี้ได้หรือไม่

จำได้จ้ะ

จำได้ว่าอะไร

เป็นวันแรกที่ลุงยอมสอนวิชาตัวเลขให้ฉันจ้ะ

เอ็งก็เรียนกับข้ามาตั้งนานแล้วนะ

จำได้หมดทั้งป่ารึยังล่ะ

โห ลุง

ใครจะไปจำได้ล่ะจ๊ะ ฉันไม่ใช่เทวดานะจ๊ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงถอนหายใจ]

เจ็ด

สอง

แปด

ข้าก็ไม่ใช่เทวดา

ทำไมข้าถึงทำได้ล่ะ

โห ลุง

ลุงพูดเยี่ยงนี้ ฉันไปต่อไม่ถูกเลยจ้ะ

ก็ ฉันไม่ได้เก่งเหมือนลุงนี่จ๊ะ

เอ๊ะ หรือว่า…

ลุงจะให้ฉันหัดตั้งยาเองแล้ว

[เสียงทองอ้นพ่นลมดีใจ]

[หมอตาบอด] มานี่ [เสียงทองอ้นร้องลั่น]

- แหม - โอ๊ย

จำยังไม่ได้หมดทั้งป่าเลย

ริอ่านจะตั้งยาเองแล้วเรอะ

เมื่อไหร่ลุงจะสอนฉันสักทีล่ะจ๊ะ

ข้าขี้เกียจสอนคนโง่เว้ย

[ดนตรีทะเล้น]

ลุง

ฉันอาจจะจำได้หมดป่าแล้วก็ได้นะจ๊ะ

[หมอตาบอดส่งเสียงถอนใจ]

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

ทองอ้นเรียนกับใคร

วิชาตัวเลข

วิชาตัวเลข

ใช่จ้ะ

พ่อเคยเล่าให้ฉันฟังเรื่องหมอตัวเลขจับใบไม้

พ่อจำได้ไหมจ๊ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

เพราะการจำเป็นเลข

มันเป็นวิชาตั้งยาที่ละเอียด ลึก แล้วก็แม่นยำที่สุด

สามารถถอดตัวเลขแล้วคำนวณปริมาณยา ได้อย่างพอเหมาะพอดี

บรรดาหมอที่ศึกษาตำรานี้มาก็หลายปี

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

[ทองคำ] น่าเสียดายที่หมอเก่งท่านนั้น

สมัครใจที่จะเป็นหมอบ้านธรรมดา

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้เจอท่านอีกเลย

เอ็งถามทำไมรึ

ฉันว่าฉันเจอหมอท่านนั้นจ้ะ

เจอที่ไหน เจอได้อย่างไร

[ทองคำ] เป็นอย่างไร ว่ามา

ที่ไหน ไม่มี

ฉันเรียนเสร็จ ฉันก็กลับมาบ้านเลยทันที

ไม่ได้ไปเจอใครทั้งนั้น

ไอ้ทองอ้น เอ็งอย่ามาโกหก

พี่เอ็งเห็นคาตาว่าเอ็งอยู่กับหมอผู้นั้น

พี่ทองแท้ตาฝาดไปแล้ว

ข้าไม่ได้ตาฝาด

ข้าได้ยินชัดเจนด้วย

[เอฟเฟกต์ตลก]

[ดนตรีทะเล้น]

[ขึ้นเสียง] ไอ้ทองอ้น

จ๊ะพ่อ

เอ็งหยุดโกหกได้แล้ว

พี่ทองแท้ พี่บอกพ่อทำไม

เอ๊ะ ไอ้นี่นี่

เอ็งจะมาสอนให้พี่เอ็งขี้โกหกเหมือนเอ็งเหรอวะ

ปัดโธ่ พ่อ สอนไปพี่เขาก็ไม่เป็นดอก

นี่ก็สงบแทบจะเป็นพระอยู่แล้ว

[เอฟเฟกต์เสียงระฆัง]

เอ็งไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย

เอ็งเรียนมานานรึยัง

ก็…

ไม่นานเท่าไรจ้ะ

ไอ้ทองอ้น ตาเอ็งน่ะกำลังโกหกพ่ออยู่

[เสียงสูง] ไม่จริง ฉันไม่ได้โกหก

เอ็งกล้าสาบานหรือไม่

พ่อ

ข้าคร้านที่จะคุยกับเอ็งแล้ว จะไปไหนก็ไป ไป

พ่อจ๊ะ

แล้วพ่อไม่โกรธฉันรึ ที่ฉันไปเรียนกับคนอื่นนอกโรงเรียน

โกรธแล้วเอ็งจะฟังเรอะ

ข้าประสาทเสียเสียเปล่า จะไปไหนก็ไป ไป

งั้นฉันไปนะจ๊ะ

[เอฟเฟกต์เผ่นแน่บ]

ข้าไม่น่าเรียกมันมาถามเลย

ทองแท้ พาพ่อไปที

ประเดี๋ยวนี้เลยเหรอจ๊ะพ่อ

นี่มันจะมืดแล้วนะจ๊ะ

แค่ใช้มือสัมผัสตัวยา ก็บอกออกมาเป็นตัวเลขได้อย่างนั้นรึ

ใช่ขอรับ ลูกชายกระผมเล่ามาอย่างนั้น

พอสัมผัสตัวยาที่มีฤทธิ์ร้อน ก็บอกค่าเตโชสูง อาโปต่ำ

พอสัมผัสตัวยาที่มีฤทธิ์เย็น ก็บอกค่าเตโชต่ำ อาโปสูง

และเพียงแต่สัมผัสใบยา ก็สามารถที่จะถอดเป็นตัวเลขได้ทั้งหมด

[ภาษาเหนือ] กระผมเคยได้ยินขอรับ

[หมอจัน] คนเฒ่าคนแก่เคยเล่าให้ฟัง เมื่อครั้งกระผมยังเล็ก

ทีแรกคิดว่าเป็นเพียงแค่นิทาน

ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง

วิชานี้เป็นวิชาที่มีมาแต่โบราณ

เพียงแต่เป็นวิชาที่ยากที่จะทำความเข้าใจได้

กระผมเองก็เคยได้อ่าน

แต่จนปัญญาถอดความจริงๆ

เราเคยมีหมอผู้หนึ่งเก่งกาจในเรื่องนี้มาก

นามว่า "หมอแสง"

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ใช่หมอแสงที่เป็นตำนานเล่าขาน ในหมู่หมอหลวงรึไม่ขอรับ

ใช่แล้ว

และกระผมคิดว่า เราได้เจอตัวเขาแล้วขอรับ

แล้วถ้าเราเชิญเขามาถ่ายทอดความรู้

ก็คงจะเป็นการดีหาน้อยไม่

ถ้าอย่างนั้น เราไปเชิญมาสอน นักเรียนของเราเสียเลย ดีหรือไม่ขอรับ

[หมอเปรื่อง] เชื่อถือได้รึ

ถ้าเขาทำกระไรมั่วๆ มา

มันจะเสียหายกันหมด

หมอผู้นี้มีคุณต่อวงการแพทย์มากโข

สมควรแล้วที่เราจะให้ความสำคัญ

ค่อยๆ จ้ะลุง

[เสียงหมอตาบอดกระแอม]

ว่าไงวะ ทองอ้น

วันนี้เอ็งพาใครมาด้วย

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ่อ ก็ มีฉัน

พี่ชายฉัน

[ทองอ้น] ครูหมอชิด ครูหมอนพ

พ่อฉัน

ท่านเจ้าคุณบำเรอราชจ้ะ

ท่านพระยาบำเรอราชก็มาด้วยเหรอ

ขอรับ

ไม่ต้องมา "ขอรับขอรอง" อะไรกับข้าดอก

คนใหญ่คนโตยกโขยงกันมาเยี่ยงนี้

มีธุระอันใด

ขออภัยที่มารบกวนท่านถึงเรือน

แล้วถ้าข้าไม่ให้อภัยล่ะ

[ดนตรีลึกลับ]

ข้าจะทำอะไรได้

ใช่ไหมท่านหมอหลวง

วิชาจับตัวเลขของท่าน

เป็นวิชาโบราณที่ล้ำลึก

ในแผ่นดินนี้เห็นจะไม่มีใครแตกฉานเท่าท่านแล้ว

ถ้าสูญหายไปก็น่าเสียดายเป็นที่ยิ่ง

ในฐานะที่ข้าเป็นราชแพทย์

ข้าก็อยากจะให้วิชาสำคัญนี้ ได้สืบสานอยู่ต่อไป

เพราะว่าจะเป็นประโยชน์ แล้วก็ช่วยผู้คนได้มากมาย

ข้าจึงอยากจะขอให้ท่านเนี่ย ได้ถ่ายทอดวิชานี้ออกมา

คนที่พวกเราอยากให้ท่านสอน

คือนักเรียนแพทย์

[หมอชิด] ล้วนแต่คนหนุ่มหัวไวทั้งนั้น

รับรองว่าวิชาของท่าน จะเกิดประโยชน์สูงสุดอย่างแน่นอนขอรับ

ข้าขอคิดดูก่อน

จะไปคิดทำไมให้มันเสียเวลา

[หมอนพ] อายุก็ชราปูนนี้แล้ว

จะปล่อยให้มันตายไปกับตัวเสียเปล่าทำไม

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[ขึ้นเสียง] ข้าขี้คร้านจะสอน

[ดนตรีระทึก]

ปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับข้านี่แหละ

[หมอตาบอด] ทองอ้น

เอ็งเอาคนของเอ็งกลับไปได้แล้ว

ลุงจ๊ะ ลุง

ถ้าลุงสืบทอดวิชาลุงต่อให้คนอื่น

มันก็เหมือนลุงได้ต่อลมหายใจของลุง ไม่ให้ตายจากโลกนี้ไปนะจ๊ะ

[ทองอ้น] ไหนๆ ลุงก็ยอมสอนให้ฉันคนหนึ่งแล้ว

สอนเพื่อนฉันอีกหน่อยจะเป็นอะไรไปจ๊ะ

วันนี้มีคนขาดอีกแล้วใช่ไหม

ไอ้อ่ำ ไอ้แก้ว ขาดเรียนขอรับ

ช่างมัน

ใครมาก็เรียน

ใครไม่มาก็ไม่ต้องเรียน

วันนี้เราจะมาเรียนวิชาหัตถการ

พอกยาเย็น

[ดนตรีเบาสมอง]

นั่นมันโคลนกระไรขอรับครู

โคลนดินท้องนา กับดินจอมปลวก

นำมาผสมกับผงฟ้าทะลายโจร

[หมอนพ] บอระเพ็ด และลูกกระดอม

ทั้งหมดมีฤทธิ์เย็น ช่วยขับความร้อนออกจากร่างกาย

เดี๋ยวพวกเอ็งมาเอากันไป ช่วยกันพอกหน้าแก่กันและกัน

แล้วมาบอกข้าว่า รู้สึกอย่างไรกันบ้าง

ไป มาเอามา เร็ว

- [หมอนพ] เร็ว - [เจิด] เดี๋ยวข้าเฝ้าที่ให้เอ็ง

[หมอนพ] จับคู่กันไป จับคู่กัน

[พูดเบาๆ ] เฮ้ย ไอ้ศร

เอ็งจะขำข้าทำไมวะไอ้ศร

[พุ่ม] ทำไมวะ

ถ้าไม่มีคู่ก็พอกคนเดียว

[เจิด] เอาให้หน้าข้าเปล่งเลยนะ

เฮ้ย เอ็งไม่ต้องแลบลิ้น

ใครได้เอ็งเป็นผัวนี่โชคดีแท้

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[เจิดทำเสียงพอใจ]

[สุข] ว้าย โคลนหมดพอดีเลย

- [ยอด] โอ้โห - [เจิด] โอ้โห

- ข้าก็อดแล้ว - [เจิด] เอาของข้าไป

- [ยอด] เออ ขอบคุณ - [เจิด] เออ

[ร้องเสียงทะเล้น]

[สุข] หูๆ

ทำให้ดูนะ

เฮ้ย ไอ้อ่ำถูกรุมตี

[ดำ] เฮ้ย ไอ้อ่ำเพื่อนข้า

- [แก้ว] ไปดีกว่า - [ดำ] เร็วๆ สิ

อ้าว เฮ้ย

[เจิด] เอายังไงดีวะ ไอ้ทองอ้น

ต้องไปช่วยสิวะ หมัดมวยก็เรียนมาแล้วนี่

- ใครจะไปช่วยตามข้ามา - [เจิด] เฮ้ย

[นักเรียน 1] ข้าไปด้วย ข้าไปด้วย

- [นักเรียน 2] ข้าไปช่วย - [นักเรียน 3] ไปเร็ว

อ้าว เฮ้ย ไปไหนกันหมดวะ

หมัดมวยก็เรียนแล้ว

แต่ไม่ถนัด

แต่รักเพื่อนจ้ะ

- [หมอนพ] อ้าว เฮ้ย - [พุ่ม] เฮ้ย

เฮ้ย มันไปกันหมดเลยเว้ย ไอ้พวกนี้

[เสียงพวกเด็กวัดหัวเราะ]

พวกเอ็งจะทำอะไรเพื่อนข้า

ไอ้ถ่อย ไอ้เคอะ ไอ้ตั่วหัว

ไอ้อ่ำ มึงจะเอาพวกคนเพี้ยนพวกนี้มาตีกับกูรึวะ

[เสียงหัวหน้าเด็กวัดหัวเราะเยาะ]

พวกกูไม่ตีกับคนบ้าเว้ย

[เสียงหัวเราะเยาะ]

มึงว่าใครบ้า

เฮ้ย มึงหยามกู

กูโกรธเพียงหนึ่ง

แต่มึงหยามเพื่อนกู

[ตะโกน] กูโกรธร้อย

[ตะโกน] นี่คือหมอหลวง

[เสียงถีบ]

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[เสียงต่อสู้ตะลุมบอน]

[เสียงเจิดร้องเจ็บ]

[เจิด] นี่แน่ะ นี่แน่ะ

เอ็ง มานี่

[ดนตรีเบาสมอง]

[บัว] คุณป้าคะ

มีกระไรรึ

บัวมาติดตามผลน่ะค่ะ

ว่าอาหารที่กินไปเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง

ก็…

คล่องขึ้น

สะดวกขึ้น

[บัว] อือฮึ

แต่จะว่าไป

ก็ไม่ใช่เพราะอาหารของหล่อน อย่างเดียวหรอกนะ

เป็นเพราะว่าข้าเนี่ย ไปกินยาของพ่อทองแท้ด้วยต่างหาก

อ๋อ ค่ะ

งั้น บัวไม่รบกวนแล้วนะคะ

เอ่อๆ ประเดี๋ยว

[เทียบทำเสียงลังเล]

อาหารอย่างที่เอ็งทำน่ะ

ทำให้ข้ากินอีกก็ดีเนอะ

[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมดีใจ]

ได้เลยค่ะ คุณป้า

งั้นบัวจะคิดเมนูให้หลากหลายขึ้น

คุณป้าจะได้ไม่เบื่อ ดีไหมคะ

[พูดเบาๆ ] เผือก

ไอ้…

เม…

เมนูน่ะ อะไรวะ

เอ่อ

เผือก เผือกก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ

เอ่อ อะไร เม มานู

- [เผือก] มานูหรือเจ้าคะ - เออ

[เผือก] ไม่ทราบเจ้าค่ะ

[เทียบส่งเสียงขัดใจ]

อู้หู นี่ เอ็งเป็นตรงนี้

[สุข] โอ๊ย ไอ้เจิด โอ้โห

นี่ พวกเอ็ง

ยาน้ำมันหุงใบพลู และลูกประคบเย็นเถาเอ็นอ่อน

เอ็งทาแล้วก็ประคบซะ

[ดนตรีสดใส]

ขอบใจ

พวกเอ็ง

[สุข] โอ๊ย เอ็งทาให้ข้าด้วย

ไอ้เจิด

ไอ้สุข

- ทาไปได้เลยไหม - ถูกต้อง

ข้าขอก่อนเลย

- [นักเรียน 1] ข้าช่วย - [นักเรียน 2] เดี๋ยวข้าทาให้

- ปวด - ขอบใจพวกเอ็งแล้วกัน

เพิ่งรู้นะว่าพวกเอ็งก็เป็นห่วงข้าเหมือนกัน

ไม่ได้ห่วงเท่าใดดอก

[ทองอ้น] ข้ากลัวพวกเอ็งจะโดนตีตาย

แล้วโรงเรียนเราจะเหงาๆ ไม่มีใครคอยมาหาเรื่องพวกข้าต่างหาก

[เสียงหัวเราะหึ]

ก็ยังดี

ยังไงก็ขอบใจพวกเอ็งแล้วกัน

ถ้าครั้งหน้าพวกเอ็งมีเรื่องเมื่อไหร่

พวกข้าก็จะไปช่วยเหมือนกัน

[ดนตรีเบาสมอง]

เอ็งเป็นห่วงพวกข้ารึ

ก็กลัวว่าพวกเอ็งตาย

แล้วพวกข้าจะเหงาเหมือนกันน่ะสิ

[เสียงทุกคนหัวเราะ]

[สุข] ดีกันแล้ว

[เสียงหัวเราะปนร้องเจ็บ]

โอ้โห

- [เจิด] ไอ้สุข ทำไมตาเอ็งบวมขนาดนี้ - [นักเรียน] ขอยาเพิ่มหน่อย

[ทองอ้น] เอ็งหลบรึ

ไอ้เจิด ไม่ช่วยเพื่อนเลยนะเอ็ง หา

[เสียงเจิดร้องครวญครางและเสียงพูดคุยกัน]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

ครูฟังพวกกระผมอธิบายก่อนขอรับ

[น้ำเสียงดุ] ไม่ต้องแก้ตัว

ไปนั่งให้เรียบร้อย

พวกเอ็งเรียนกับพวกข้ามาก็นานแล้ว

ถูกอบรมบ่มนิสัยไปก็มาก

[หมอเปรื่อง] แต่ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่ร่ำไป

ข้าหวั่นใจเหลือเกินว่า พวกเอ็งจะไปเป็นหมอที่ดีได้อย่างไร

เห็นทีพวกข้า

คงจะสอนพวกเอ็งไม่ได้แล้วกระมัง

โธ่ครู อย่าเพิ่งน้อยใจไปเลยขอรับ

พวกกระผมสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวขอรับ

มันสายเกินไปแล้ว

หมายความว่า พวกท่านจะไม่สอนแล้วหรือขอรับ

[น้ำเสียงหนักแน่น] ไม่ สอน

เพราะวันนี้

จะมีคนอื่นมาสอนแทน

[เสียงไม้เท้าแตะพื้น]

[หมอจัน] ไปทางขวาขอรับ

[ดนตรีหนักแน่นยิ่งใหญ่]

ท่านผู้นี้

คือครูคนใหม่ของพวกเอ็ง

คนตาบอดเนี่ยนะ จะมาเป็นครูสอนพวกเรา

นั่นสิ ทำไมเอาคนตาบอดมาสอน

อย่าเสียมารยาทสิ

ลุง

ฉันอยู่นี่จ้ะ

ลุงยอมมาสอนแล้วหรือจ๊ะ

ไอ้ทองอ้น เอ็งรู้จักด้วยรึ

รู้จักดีทีเดียวล่ะ

[ดนตรีหยุด]

โอ้โห ปิตตะแรงมากเลย

ธาตุไฟแรงมาก

ช่วงนี้มีอาการร้อนรุ่มหรือว่าวิงเวียนไหมจ๊ะ

โห แม่นมากเลย

ช่วงนี้ข้าร้อนวูบวาบๆ ไปทั้งตัวเลย

ตอนกลางคืนนอนนะ ก็เหงื่อออกด้วยนะเจ้าคะ

อาการเมนโนพอส

เก่งมากเลย ทองอิน

พอส [เสียงบัวหัวเราะ]

เราต้องแก้ด้วยอาหารฤทธิ์เย็น

[บัว] ถูกต้อง

จำพวกฟัก แฟง แตงทั้งหลาย

หรือผักทอดยอด ที่ขึ้นตามริมน้ำน่ะจ้ะ

ฝากพี่บัวดูให้ทีนะจ๊ะ

ได้เลยจ้ะ พ่อหมอใหญ่

เชิญผู้ไข้รายต่อไปจ้ะ

บ่าวด้วยรึเจ้าคะ

มา มาเลย

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงบัวถอนหายใจ]

[บัว] โอ๊ย

อูย

ขอโทษจ้ะป้า

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

ว้าย เด็กอะไรเนี่ย

โธ่เอ๊ย นางบัว

เอ็งเป็นกระไร จะไปดุเด็กมันกระไรเล่า

มันก็ขอโทษแล้ว

ฉันไม่ได้โกรธเรื่องขอโทษ

ฉันโกรธที่เรียกฉันว่าป้าเนี่ย

แม่สอนว่าให้เรียกผู้หญิงมีอายุว่าป้านี่จ๊ะ หรือไม่ก็เรียกว่ายาย

[เสียงบัวร้องเสียงหลง]

พี่ยังสาวอยู่

เรียกว่าพี่สิ พี่

[บัว] เรียกพี่

[เอฟเฟกต์ตลก]

พี่

แม่สอนว่าไม่ให้พูดโกหก

[เสียงบัวกรี๊ด]

นี่

- ผาด - [ผาด] กระไร

[เสียงถอนใจ]

ต้องเป็นเพราะว่า ฉันไม่ได้ทาครีมเป็นเวลานานแน่เลย

[เสียงบัวร้อนรน] คิม

- คิม - หา

คิมกระไรของเอ็งวะ หา นางบัว

อ๋อ ครีมไง

[บัว] ครีมน่ะ

ที่เป็นของเหลวๆ ข้นๆ เอาไว้ทาหน้า ให้หน้าเด้งน่ะ

หา หน้าเด้ง

กระไรของเอ็งอีกวะ

ก็ที่ทำให้หน้าอ่อนเยาว์เต่งตึงน่ะ

อ๋อ

เขาเรียกว่าเครื่องประทินโฉม

ถ้าเอ็งอยากรู้เนี่ย เอ็งกลับไปก็ลองถามคุณนายที่บ้านดู

ข้าว่าคงจะมีใช้อยู่ดอก

[ดนตรีผ่อนคลาย]

นี่แม่บัวตัวจริงรึนี่

ไฉนถึงได้เรียบร้อย ผิดตาอย่างทุกที

วันนี้บัวมีเรื่องอยากจะรบกวนน่ะค่ะ

มิน่าล่ะ

จะมาใช้งานเรานี่เอง

ถึงได้สงบเสงี่ยมเข้ามา

มีกระไรรึ

บัวเห็นว่าคุณป้าและคุณน้าเนี่ย

หน้าตาอ่อนเยาว์เป็นสาวๆ เลยค่ะ

บัวเลยอยากจะมารู้เคล็ดลับน่ะค่ะ ว่าคงความสวยไว้ยังไง

ก็ไม่ได้ทำกระไรมากนักดอก

ก็ทาโน่นทานี่นิดๆ หน่อยๆ

ใช่ไหมเจ้าคะคุณพี่

จริงจ้ะ แม่พิกุล

นี่ๆ นี่ๆ

ถึงเพลาที่เราต้องประทินโฉมกันแล้วใช่ไหม

จริงด้วยเจ้าค่ะคุณพี่ [เทียบส่งเสียงพอใจ]

จำปา เผือก

รีบไปเตรียมของไป

- เจ้าค่ะ - เจ้าค่ะ

[ดนตรีสงบ]

เอ๊ะ บัวขอประทินโฉมด้วยได้ไหมคะ

บัวอยู่ที่นี่ โดนทั้งแดดโดนทั้งลม

จนหน้าเหี่ยว

จนเด็กทักว่าเป็นป้าแล้วค่ะ

[เทียบ] อื้อหือ

ผาดด้วยนะเจ้าคะ

คือ เรื่องความสวยความงาม

ถ้าเราเผื่อแผ่ให้ผู้อื่นเนี่ย

บุญนักเลยนะเจ้าคะ

ถ้าเช่นนั้น

เอาอย่างไรดีเจ้าคะคุณพี่

ก็ถือซะว่า เอาบุญก็แล้วกัน

[ดนตรีผ่อนคลาย]

รู้ไหมว่าตำรับประทินโฉมเนี่ย สำคัญมากนะ

หมอแต่ละคนเนี่ย เขาก็จะไปคิด ตำรับประทินโฉมให้เมียตัวเอง

[เทียบ] ถึงเพลาเทศกาลงานบุญ มารวมตัวกัน

เขาก็จะวัดฝีมือกันที่ว่า

เมียหมอบ้านไหน สาวที่สุด สวยที่สุด

[เสียงหัวเราะภูมิใจ] ค่ะ

แล้ว บ้านไหนเหรอเจ้าคะ

ฮึ เอ็งว่าบ้านไหนล่ะ

ต้องบ้านตระกูลทองแน่นอนค่ะ

ถูกต้องจ้ะ

เพราะฉะนั้น

เครื่องประทินโฉมตำรับนี้ เป็นความลับประจำตระกูล

เอ็งสองคนรู้แล้ว ห้ามไปบอกใครเด็ดขาด

- ค่ะ - ค่ะ

เจ้าค่ะ

[พิกุล] ข้าจะบอกวิธีทำล่ะนะ

เอ็งจดจำเอาไว้ให้ดีทีเดียว

ขั้นแรก คั้นน้ำใบบัวบก

เสร็จแล้วเก็บกากเอาไว้

เอากากใบบัวบกสองส่วน

ผสมกับกากชาจีนหนึ่งส่วน

แล้วบดให้ละเอียด

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เทียบ] ลำดับต่อไป

ใช้ไข่ขาวไข่เป็ด

ผสมกับดินสอพองเขละๆ

ผสมกับน้ำใบบัวบกที่คั้นไว้แล้ว

คนให้เข้ากัน

จะได้น้ำกระสายข้นเหนียว

[พิกุล] เอากากที่บดแล้วผสมกับน้ำกระสาย

คนให้เข้ากันดี

แล้วเอามาพอกหน้า ทิ้งไว้จนแห้ง

แล้วค่อยล้างออกด้วยน้ำสะอาด

[เทียบ] ขั้นที่สอง

เอาน้ำมันงาที่แช่ชะเอมเทศทิ้งไว้ชั่วเดือน

มาทาให้ทั่วใบหน้า

ค่อยๆ นวดอย่างเบามือ

[พิกุล] เสร็จแล้วเอาทองคำเปลวปิดลงบนหน้า

ขยี้เบาๆ

ให้เนื้อทองค่อยๆ ซึมหายเข้าไปในผิว

[เทียบ] สุดท้าย ผัดหน้าด้วยแป้งหอมกระแจะจันทร์

ตำรับหมอตระกูลทอง

เป็นอันว่าเสร็จพิธี

[พิกุล] เพียงเท่านี้ หน้าของเรา

ก็จะอ่อนเยาว์

ไร้สิว ไร้ฝ้า ไร้ริ้วรอย

ประหนึ่งเด็กสาวแรกแย้ม

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

[ดนตรีตึงเครียด]

[หมอตาบอด] ฟังนะ

ห้ามใครเรียกข้าว่าครูเด็ดขาด

ข้าไม่ต้องการให้ใครมายกย่องนับถือ

ข้ามาเพื่อบอกวิชากับพวกเอ็งเท่านั้น

ได้จ้ะ เพราะดูท่าทางลุง ก็ดูไม่เหมือนครูอยู่แล้วจ้ะ

[เสียงสุขขำ]

พวกเอ็ง ทำตัวดีๆ หน่อย ลุงเขาอุตส่าห์มาสอน

ลุงจ๊ะ เริ่มสอนได้เลยจ้ะ

วิชาข้ามีหลักง่ายๆ ว่า

ถ้าธาตุใดมากเกินไป

ก็เอายาเข้าไปลด

[หมอตาบอด] ถ้าธาตุใดน้อยเกินไป

ก็เอายาเข้าไปเพิ่ม

เท่านี้แหละ

เรื่องแค่นี้ใครก็รู้ ไม่เห็นจะยากตรงไหน

มันยากตรงที่…

พวกเอ็งจะต้องรู้ว่า ตัวยาที่เอาไปเพิ่มหรือลดนั่นน่ะ

มีค่าเลขเป็นเท่าใด

ด้วยการสัมผัส

[ดนตรีระทึก]

เปิดผัสสะของพวกเอ็งให้มาก

เพื่อให้รับรู้พลังของดิน น้ำ ลม ไฟ

[หมอตาบอด] ถ้าใจว่าง

พวกเอ็งก็จะเห็นตัวเลขเอง

โอ๊ย

อยู่ๆ มันจะไปนิมิตเห็นเลขได้เยี่ยงไร

[อ่ำ] ลุงเองก็ตาบอด

จะมาสอนให้คนตาดีเห็นเลข

ข้าไม่เชื่อแล้วคนหนึ่ง

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ็งมีผมหงอกก่อนวัย

มักท้องผูก ร้อนใน

หิวบ่อย

และขี้ร้อนใช่หรือไม่

ใคร

ใครเป็นคนบอกลุง

เอ็งรึ ไอ้แก้ว

ข้าไม่ได้บอก

ไอ้ชม เอ็งรึ

เปล่าๆ ข้าไม่ได้บอก

ก็แค่เดาสุ่ม แล้วบังเอิญถูก

เก่งจริงลุงทายเพื่อนข้าด้วยสิ

เฮ้ย อะไร

อ้าว

ลองจับเลยลุง

เอ็งเป็นคนใจเย็น

น้ำเสียงไพเราะกังวาน

แต่มักจะไอมีเสมหะ

มีน้ำมูก

[เสียงสุขกระแอมดัง]

ถูกทุกประการเลยจ้ะขอรับลุง

[ดนตรีเครียด]

[เสียงอ่ำเรียกเพื่อนเบาๆ ]

[เสียงอ่ำพูดเบาๆ ฟังไม่ได้ศัพท์]

[เสียงร้องหงุดหงิด]

ไอ้พุ่ม มาลอง เร็วๆ

ขี้กลัว ขี้วิตก

นอนหลับยาก

เวลาหลับก็ฝันไปต่างๆ นานา

มักท้องอืดท้องเฟ้อ

วิงเวียนศีรษะ

จริงรึ

จริงหมดเลยจ้ะ

เฮ้ย

- [พุ่ม] เฮ้ย - ไอ้อ่ำ

เอ็งเลิกสงสัยในตัวลุงเขาได้รึยัง

คนตาดีก็ไม่ได้แปลว่าเห็นไปเสียทุกอย่าง

คนตาบอด ก็ไม่ได้แปลว่า บอดไปเสียทุกอย่างเหมือนกัน

[ดนตรีซาบซึ้ง]

ที่ข้าสงสัย

ข้าไม่ได้ต้องการจะดูหมิ่นอันใดดอก

ข้าแค่ต้องการมั่นใจในตัวผู้สอนเท่านั้น

ลุง

ขอโทษที่ฉันเสียมารยาท

ถึงลุงจะไม่ให้เรียกว่าครู

แต่ฉันขอนับถือลุงเป็นครู

ลุงถ่ายทอดวิชานี้ให้ฉันเถอะ

ฉันอยากเก่งแบบลุง

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[พุ่ม] สอนฉันด้วยจ้ะลุง

- สอนฉันด้วยจ้ะ - ฉันอยากเป็นวิชาแบบลุงจ้ะ

- [เจิด] ลุงช่วยสอนฉันด้วยนะจ๊ะ - ฉันด้วยจ้ะ

[เจิด] นะ

ในที่สุด การเรียนการสอนสุดท้ายก็มาถึง

ข้าจะได้ตั้งยาและลงมือรักษาเองแล้ว

เธอจะได้เป็นหมอแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองอ้น] ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ

[ขึ้นเสียง] ถ้ารู้ว่าสังขารตัวเองไม่ดี แล้วมาสอนทำไม

[พระองค์ชาย] แม้นออกเรือนไป กับหมอทองแท้เถิดนะ

ฉันจะได้เบาใจ

[ทองอ้น] ช่วงนี้ชีวิตข้ามีความสุข แม้แต่เอ็งยังอารมณ์ดี

ข้าเลยอยากกลับมาบ้านทุกวันเลย

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.