All language subtitles for Royal Doctor_S01E15_Episode 15.Thai (CC)

af Afrikaans Download
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian Download
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

เอ็งต้องการอะไร ไอ้ทัด

ข้าจะมาทวงตำแหน่งของข้าคืน

ข้าจะต้องกลับได้เข้าไปเป็นหมอหลวง

ในข้าวมียาพิษ

[หมอนพ] มันจะฆ่านักเรียนหมอให้หมด

จะได้ไม่มีหมอรุ่นต่อไป

ปีนี้ไข้หัวลมมีความรุนแรงมากนัก

[ข้าราชการ] ขอให้ทุกคนระวังตัวกันให้จงดี

[ทองอ้น] ตำราบอกว่ามันคือหวัดกินปอด

ทำให้ไอเรื้อรังรุนแรง

[บัว] สงสัยจะเป็นโคโรนาไวรัสจริงๆ ด้วย

[ทองอ้น] ข้าว่าพาผู้ไข้ไปรักษาเถอะ

ช่วยไปดูพวกนั้นที เป็นไข้กันหมดทุกคนเลยจ้ะ

[เสียงไอดังแว่ว]

[เสียงไอและเสียงหายใจไม่สะดวก]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[บุญ] เหนื่อยไหมจ๊ะแม่บัว

ไม่เลย งานเบาๆ ช่วยทองอ้นก็สนุกดี

[เสียงร้องตกใจและเสียงทองอินหัวเราะ]

ไอ้ทองอิน

เอ็งมาตั้งแต่เมื่อใด

ฉันเข้ามาตั้งนานแล้ว

อาทองอ้นนั่นแหละ นอนเหม่อกระไร

ข้าไม่ได้เหม่อ

เอ็งนั่นแหละทำไมยังไม่นอน

พ่อยังไม่กลับ ฉันนอนไม่หลับ

ย่าเทียบรอจนหลับไปแล้ว ฉันเลยมาหาอา

นอนไม่หลับเลยคิดถึงข้า

แต่ตอนเอ็งอยู่กับย่าเทียบ เอ็งเถียงข้าฉอดๆ

อ้าว

ฉันกลัวอาเหงาน่ะสิ

ถ้าฉันไม่เถียงสักวัน

อาจะนอนหลับรึ

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

ได้

ข้าจะเล่านิทานให้เอ็งฟัง

มานี่

[เสียงออกแรงอุ้ม]

แต่ก่อนจะเล่า

เช็ดหน้าเอ็งก่อน

ใครทาหน้าให้เอ็งเนี่ยหา

อือ นอน

[เสียงออกแรง]

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีครอบครัวครอบครัวหนึ่ง ชื่อว่าศรีธนญชัย

ชื่อเหมือนในชีวิตจริงหรือเปล่า

ก็ชื่อเหมือนเอ็งนั่นแหละ

วันหนึ่ง พ่อแม่ของศรีธนญชัยจะไปที่ตลาด

ซื้อกับข้าวปลามาให้กิน

ก็เลยฝากฝังไว้กับศรีธนญชัยว่า

[ดนตรีตึงเครียด]

ยาห้ารากขอรับ

ยาเขียวหอมขอรับ

ยาจันทลีลาขอรับ

ยาขอรับ

[เสียงไอสำลัก]

[เสียงไอดังต่อเนื่อง]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ดนตรีหยุด]

ทองแท้

กลับไปพักที่เรือน

อดนอนมาสองวันแล้ว ประเดี๋ยวจะล้มป่วยเอา

ฉันไม่เป็นอันใดจ้ะพ่อ

ให้ฉันอยู่ช่วยพ่อเถิด

กลับไปบอกแม่

ว่าพ่อคงต้องอยู่ดูแลเจ้าจอมอีกหลายวัน

แม่จะได้ไม่เป็นห่วง

[ดนตรีตึงเครียด]

จ้ะพ่อ

[ผู้หญิง] ช่วยด้วย ช่วยด้วยจ้ะ

แถวนี้มีหมอหรือไม่

ช่วยด้วยจ้ะ

ช่วยด้วยจ้ะ

ข้าเองจ้ะ ข้าเองจ้ะ

ข้าเป็นหมอ

มีใครเป็นอันใดรึ

เจ้าเป็นหมอรึ

ใช่จ้ะ

ช่วยไปดูคนที่หมู่บ้านฉันทีจ้ะ

เร่งนำไป

มาจ้ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ผู้ชาย] ลูกเอ๊ย [เสียงหลายคนไอพร้อมกัน]

[เสียงไอปนเสียงสำรอก] [ผู้ชาย] ใจเย็นลูก ใจเย็นลูก

[เสียงไอดังต่อเนื่อง]

[ผู้ชาย] ลูกต้องหาย

[ดนตรีระทึก]

อ้าปากจ้ะ แลบลิ้น

[เสียงไอสำลักดังต่อเนื่อง]

[เสียงพูดคุย]

[ดนตรียิ่งใหญ่]

กำลังร้อนเลยจ้ะ

คุณพระคุณเจ้า

ขอให้ช่วยคุ้มครองครอบครัวของอิฉัน

พ่อหมอทองคำ พ่อทองแท้

และพ่อทองอิน

ให้ปราศจากโรคภัย

โรคร้ายใดๆ ไม่มากล้ำกรายด้วยเถิดเจ้าค่ะ

สาธุ

ขอให้ทุกคนในครอบครัว

รวมถึงชาวบ้านชาวเมืองทุกคน

ปลอดภัยจากโรคด้วยเถิดเจ้าค่ะ

แม่พิกุล

ทำไมเอ็งต้องมาพิษฐานเหนือข้าด้วย

เปล่านะเจ้าคะคุณพี่

ก็แค่พิษฐานตามที่ใจคิด

ไม่ได้จะให้เหนือใครเสียหน่อย

ก็เห็นอยู่ชัดๆ

ข้าเนี่ยพิษฐานเพื่อครอบครัว

เอ็งนี่พิษฐานยาว ขอไปถึงชาวบ้านชาวเมือง

อย่างนี้มันข่มกันนะ

คุณพี่เจ้าคะ

ต่อหน้าพระนะเจ้าคะ [เอฟเฟกต์เสียงระฆัง]

[ดนตรีเบาสมอง]

- ขอบใจมากนะจ๊ะหมอ - ขอบใจนะจ๊ะหมอ

ถ้าเราไม่ได้เจอหมอเนี่ย พวกเราคงอาการหนักกระมัง

[ผู้ชาย 1] พวกเรานี่ เป็นหนี้บุญคุณหมอจริงๆ นะจ๊ะ

พวกเราน่ะ ต้องขอบใจหมอจริงๆ จ้ะ

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

[ผู้ชาย 2] ถ้าไม่ได้หมอนี่พวกเราแย่แน่

ไม่เป็นไรจ้ะ

ข้าจะกลับบ้านไปเอาตัวยามาเพิ่ม

วันพรุ่งข้าจะกลับมาใหม่

[ชาวบ้านทำเสียงพอใจ]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เสียงล้มกระแทก]

- หมอ - หมอๆ

[ชาวบ้าน] หมอๆ

- หมอ - [ผู้ชาย 1] หมอเป็นอะไรหรือเปล่า

- [ผู้หญิง] เฮ้ย หมอเป็นอะไร - [ผู้ชาย 2] หมอตายแล้วทำไงล่ะ

หมอ หมอจ๊ะหมอ

- หมอ - ฟื้นเร็ว

หมอทองคำ

ท่านเจ้ากรมหมอหลวง

มีรับสั่งให้เข้าเฝ้าประเดี๋ยวนี้

มีเรื่องร้อนอันใดแจ้งหรือไม่ขอรับ

[ดนตรีตึงเครียด]

คุณพี่

กลับมาแล้ว

เหนื่อยไหมเจ้าคะ

มีเรื่องอันใดรึพ่อ

[ดนตรีหม่นหมอง]

มีเรื่องร้อนอันใดแจ้งหรือไม่ขอรับ

เจ้าจอมแหวนน่ะ ท่านสิ้นเสียแล้ว

[ดนตรีหยุด]

ปู่จ๊ะ

ปู่เหนื่อยมากใช่ไหมจ๊ะ

เดี๋ยวฉันจะนวดให้

หรือปู่อยากให้ฉันทำอันใด

กอดปู่หน่อยได้ไหมลูก

[ดนตรีเศร้า]

พ่อทองแท้ล่ะ

ทองแท้ไม่ได้กลับมาด้วยเหรอเจ้าคะ

ทองแท้กลับมาเมื่อสองวันที่แล้ว

ลูกอิฉันหายไปไหน

[ดนตรีตื่นเต้น]

พี่ทองแท้หายไป หายไปไหน

ข้าก็ไม่รู้

ไม่รู้แล้วจะไปตามหาที่ไหนล่ะ

พี่ข้ากลับจากวังที่ไปรักษาเจ้าจอม

ข้าจะไปตามทางที่พี่เขากลับ

เอ่อ หรือว่าจะเกิดอุบัติเหตุเหรอ

ไม่

พี่ข้าต้องไม่เป็นอะไร

เดี๋ยว

ฉันไปด้วย

เราไปตามหาพี่ทองแท้ด้วยกัน

[เทียบ] คุณพี่ คุณพี่เจ้าคะ

นี่คุณพี่ยังจะไปอีกหรือเจ้าคะ

พ่อทองแท้ก็ยังไม่ได้กลับมานะ

เจ้าทองอ้นไปตามหาแล้ว

แต่คุณพี่เพิ่งจะกลับมานะเจ้าคะ

ข้ากลับมาเพื่อที่จะมาแจ้งข่าว

ว่าข้าต้องเข้าเฝ้าเสด็จเจ้ากรมหมอ

คุณพี่จะมีความผิดหรือเจ้าคะ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

กระผมพร้อมแล้วขอรับ ท่านเจ้าคุณอาจารย์

ท่านจงเร่งไปเข้าเฝ้าเถอะ

ข้าจะรอฟังข่าวอยู่ทางนี้

[ดนตรีตื่นเต้น]

ใต้ฝ่าพระบาท

เกล้ากระหม่อม

พร้อมรับโทษทัณฑ์ในความผิดครั้งนี้แล้ว พระพุทธเจ้าข้า

หมอทองคำ ทำผิดด้วยเรื่องอันใด

เกล้ากระหม่อมไม่สามารถ รักษาชีวิตเจ้าจอมเอาไว้ได้ ใต้ฝ่าพระบาท

[เสียงถอนหายใจ]

โรคห่า

เป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยาก

[เจ้ากรมหมอหลวง] เราเป็นหมอ

ทำได้แค่ยับยั้งการระบาดให้ดีที่สุด

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

แต่เราต้องรู้

สิ่งที่เราสู้อยู่ ไม่ใช่อำนาจในมือคน

[เจ้ากรมหมอหลวง] แต่มันคือ อำนาจของธรรมชาติ

อย่าเอาความผิดหวัง ความเสียใจ มาทำร้ายตัวเอง

[เจ้ากรมหมอหลวง] จงเข้มแข็ง

และยึดมั่นในสิ่งที่กระทำเถิด

เป็นพระกรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ พระพุทธเจ้าข้า

[ดนตรีหยุด]

พี่ เห็นหมอหนุ่ม สูงๆ ประมาณนี้ไหมจ๊ะ

ขอบใจจ้ะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

เอ๊ย ป้าจ๊ะ

เห็นผู้ชายผิวขาวๆ หน้าตาละมุนๆ ไหมจ๊ะ

ไม่เห็นจ้ะ

ไปทางนู้นบัว

นี่ก็หาจนทั่วแล้ว

ไม่มีใครเจอพี่ทองแท้เลย

เราจะหาที่ไหนอีกล่ะเนี่ย

[ผู้ชาย] มีใครรู้จักชายผู้นี้ไหม

มีคนพบศพเขาสิ้นลม อยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน

มีใครรู้จักไหม

ทองอ้น

[ดนตรีระทึก]

[ผู้ชาย] เอ็งรู้จักเขารึ

[เสียงบัวถอนหายใจ]

ไม่ใช่พี่ข้า

ไม่ใช่พี่ทองแท้

ถ้าพี่ทองแท้เป็นอะไรไป ข้าจะทำเยี่ยงไร

[ดนตรีหม่นหมอง]

ไหนเธอบอกว่า

พี่ทองแท้ต้องไม่เป็นอะไร

ทำไมถึงคิดลบอย่างนี้ล่ะ

ปกติพี่ข้าไม่ใช่คนที่จะหายไปเยี่ยงนี้

พี่ทองแท้อาจจะแวะหาเพื่อนก็ได้นะ

พี่ข้าไม่เคยทำอันใด ที่ทำให้คนอื่นต้องเป็นกังวล

ต้องเกิดอะไรขึ้นกับพี่ข้าแน่ๆ

[ทองแท้] ทองอ้น แม่บัว

พี่ทองแท้

พี่ทองแท้ พี่หายไปไหนมา

ข้าตามหาพี่เสียทั่ว กลัวว่าพี่จะเป็นอะไร

พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

- เจ็บไข้หรือเปล่าพี่ - ทองอ้น

- ทองอ้น - [ทองอ้น] หา

[ดนตรีซึ้ง]

นี่เอ็งร้องไห้รึ

[เสียงสูดจมูก]

อายุตั้งเท่าไรแล้ว

ร้องไห้เป็นเด็กไปได้

ทองอ้นเป็นห่วงพี่ทองแท้มากเลยนะคะ

ข้าไม่เป็นอะไรมากดอก

แล้วพี่หายไปไหนมา ทำไมพี่ถึงไม่กลับบ้าน

[บัว] อือ

[เสียงชาวบ้านพึมพำ]

- หมอเป็นยังไงบ้าง - เออใช่

- เอาไงดีเนี่ย - ทำไงดีล่ะ

[ผู้หญิง 1] ลืมตาแล้ว

หมอฟื้นแล้ว [เสียงชาวบ้านหัวเราะโล่งอก]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ผู้หญิง 1] เอ้า เร็ว

- ช่วย ช่วยหมอด้วย - [ผู้ชาย 1] นี่จ้ะหมอ ค่อยๆ จ้ะหมอ

ค่อยๆ ลุกนะจ๊ะหมอ

นี่จ้ะหมอ ยาที่หมอให้ข้า

หมอกินเร็ว

[ผู้ชาย 2] กินยาของข้าด้วยหมอ

ข้ามียาแก้วิงเวียน

ของข้ายาแก้ไข้

เฮ้ย ให้กินเยอะขนาดนี้ได้เหรอวะ

ข้าไม่รู้

แต่ต้องช่วยหมอ หมอจะตายไม่ได้

[ผู้หญิง 2] ใช่ๆ

หมอดีขึ้นไหมจ๊ะ หมอหิวข้าวไหม

ข้าว่าดีขึ้นแล้ว ดีแล้วๆ

- พัดเร็ว พัดๆ ช่วยพัดให้หมอหน่อย - [ผู้หญิง 3] จ้ะๆ

[ดนตรีซาบซึ้ง]

ยังจะมายิ้มได้อีก

ข้าไม่คิดเลยว่าเป็นหมอ จะต้องมานอนให้ผู้ไข้รักษาเนี่ย

แค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าได้รับจากพวกเขา

ก็ทำให้ข้ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

[ดนตรีสดใส]

ก็เพราะว่าพี่ทองแท้ช่วยเหลือทุกคน

พี่ก็ควรได้รับสิ่งนั้นแล้วค่ะ

แล้วพี่ป่วยเป็นอะไรรึ

[บัว] อือ

ข้าแค่เป็นลมหน้ามืด ข้าพักผ่อนน้อย

ถ้างั้นพี่เร่งกลับบ้านเถิด

ป่านนี้แม่พี่ก็คงเป็นลมอยู่เช่นกัน

ไป ไปเร็วพี่

[ดนตรีหยุด]

เจ้าจอมแหวนสิ้นลมแล้วรึ

[ดนตรีเศร้า]

ไข้ครานี้รุนแรงนัก

ชาวบ้านล้มเจ็บล้มตายกันไม่หยุด

ความตาย

ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อใด

มันเกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเพลา

[พระองค์ชาย] มาไม่ทันตั้งตัว

ลูกถือว่าลูกโชคดีแล้ว

ที่มีเวลาเตรียมใจกับเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง

[หม่อมต่วน] ทำไมลูกตรัสเยี่ยงนี้

พระองค์ต้องไม่เป็นอะไร

ลูกอยากให้แม่เข้าใจ

ว่าการพลัดพรากจากลา

มิใช่เรื่องไกลตัวเลย

ถ้าวันหนึ่งมันเกิดขึ้น

คนที่อยู่

ก็จะต้องทำใจ รับเรื่องราวเหล่านี้ให้ได้

ให้เข้าใจ ว่ามันเป็นสัจธรรมของโลก

และดำเนินชีวิตต่อไป

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เสียงสูดสะอื้น]

แม่ไม่อยากให้ลูกตรัสคำเหล่านี้อีก

แม่

ลูกก็เหมือนกับเจ้าจอม

ที่เกิดมา

ก็ต้องตายเหมือนกัน

และลูกก็อยากให้แม่เข้าใจ

ว่าความทุกข์ของเรานั้น

ไม่ต่างจากราษฎร

หรือคนธรรมดาสามัญเลย

ทำไมพระองค์ทรงคิดบั่นทอนองค์เองเยี่ยงนี้

ไม่เลย หม่อมแม่

การที่ลูกนึกถึงความตายอยู่ทุกชั่วขณะ

มันทำให้ลูกรู้ว่า

ลูกเกิดขึ้นมาเพื่อทำสิ่งใด

ยิ่งในขณะที่บ้านเมืองเรากำลังมีโรคภัย

เราจะนึกถึงแต่ตนเองไม่ได้

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ถ้าการสูญเสียครานี้

เกิดขึ้นกับคนอ่อนแออย่างลูก

ลูกก็ได้แต่เพียงคิดเสียดายว่า

ลูกยังไม่ได้ทำประโยชน์อันใดเลย

พระองค์…

ทรงกำลังคิดทำสิ่งใด

ลูกอยากทำประโยชน์ให้แผ่นดิน

ก่อนที่ลูกจะไม่มีโอกาสจะได้ทำ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[พิกุล] ข้าวต้มรากบัว

แนมกับสายบัวผัด แล้วก็…

ไข่ตุ๋นเมล็ดบัว

ช่วยแก้อ่อนเพลียจากการพักผ่อนน้อย

กินเยอะๆ นะลูก

จ้ะแม่

[เสียงตีมือ] [เทียบ] ไอ้ทองอ้น

พอสักที เดี๋ยวลูกข้าไม่พอกิน

แม่

แต่แม่ฉันเป็นคนทำนะจ๊ะ

ก็แม่เอ็งทำให้ลูกข้ากิน

[ดนตรีเบาสมอง]

ป้าเทียบเห็นความดีแม่ฉันหรือยังจ๊ะ

[ทำเสียงหมั่นไส้] พอที

หยุดพูดเสียที ข้าจะดูลูกข้ากิน

ฉันอยากกินจริงๆ นี่จ๊ะ

ไม่มีอันใดแอบแฝงเลยนะจ๊ะป้าเทียบ

[เสียงถอนหายใจ]

[เทียบทำเสียงไม่พอใจ]

อาทองอ้นก็ชอบทำให้ย่าเทียบโมโห

เออ จริงด้วยทองอิน

[เทียบทำเสียงรำคาญใจ]

เอาน่า ทองอ้น เดี๋ยวแม่ทำให้กินใหม่

ฉันอยากกินเดี๋ยวนี้จ้ะ ขี้เกียจรอ

[พิกุลส่งเสียงท้วง]

อือ เอ้าๆ

รำคาญนัก กินก็กิน

โอ้โห วันนี้ฉันโชคดีเสียจริง

ป้าเทียบยอมแบ่งของกินของพี่ทองแท้ให้ฉัน

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[พิกุล] อือ ทองอ้น

อย่าทำให้พ่อเขารำคาญใจสิ

เป็นครั้งแรก

ที่ข้าเห็นคนในบ้านโต้เถียงกัน

แล้วข้ามีความสุข

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

เพราะพวกเราทุกคน ยังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

คุณพี่เจ้าคะ

หมดทุกข์หมดโศก หมดเรื่องกังวลใจเสียทีนะเจ้าคะ

โอ๊ย หมอทองแท้ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว

แค่ไม่ได้กลับบ้านแค่นี้ ตื่นเต้นตกใจไปได้ นางผาด

จริง [เอฟเฟกต์เสียงฆ้อง]

จากวังกลับมาเรือนก็ไม่ได้ไกล

จะหลงทางหรือ ก็คงไม่ใช่

จริง

เอ๊ะ หรือว่าอาจจะติดสาวอยู่ก็เป็นได้

จริง

[เสียงผาดฮึดฮัด] ไอ้เนียง น้าเทิ้ม ไอ้บุญ

ก็เห็นๆ อยู่ว่าห่าลงเมือง

คนหายไปทั้งคน จักไม่ให้ข้าเป็นห่วงได้อย่างไร

ใครมันจะบ้าผู้หญิงเหมือนพวกเอ็งฮะ

จริง [เสียงเนียงร้องรับมุก]

ไม่ใช่

รีบกินยาแล้วก็รีบๆ หายเลย

ถ้าข้าไม่ติดต้องดูแลพวกเอ็งเนี่ย

ข้าออกไปช่วยพวกเขาตามหาแล้ว

[จำปา] นี่ ไม่ต้องไปตามแล้วจ้ะ

หมอทองแท้กลับมาโดยปลอดภัยแล้วจ้ะ

- จริงเหรอจ๊ะ พี่จำปา - [จำปา] จริงสิจ๊ะ

โอ๊ย บุญรักษาแท้ๆ สาธุ

อูย แบบนี้มันต้องฉลอง

กินยา

[เสียงร้องตกใจ] จ้ะ

- ยังอีก - กินแล้วค่อยฉลองนะ

[เนียงส่งเสียงใจลำคอ] ขอบใจจ้ะ

[เสียงครางขม]

[เสียงสั่นปาก]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

หล่อนจะมาสวดมนต์ไม่ใช่รึ

เอ่อ

คุณพี่…

นั่งสวดมนต์อยู่

[พิกุล] สวดให้เสร็จก่อนเถอะเจ้าค่ะ

เดี๋ยวอิฉันค่อยมาสวดทีหลัง

เชิญตามสบายเจ้าค่ะ

ก็สวดเสียด้วยกัน

ห้องออกจะกว้างขวาง

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

ขอบพระคุณเจ้าค่ะ

[น้ำเสียงเมา] เฮ้ย คืนนี้ยาวไป

ไม่เช้าไม่กลับ ไม่หลับอยู่นี่

[เสียงครางรับพร้อมกัน]

[เสียงเนียงหัวเราะ]

คนอย่างไอ้ทองอ้นไม่มีเมา หมดจอกไม่เคยล้ม

[เนียง] อู้หู

[ดนตรีเบาสมอง]

ลูกหล่อนนี่มันจริงๆ นะ

ไม่ต้องสวดมงสวดมนต์กันแล้ว

- พี่ทองแท้ - [ทองแท้] หือ

วันนี้พี่ต้องอยู่ถึงเช้านะพี่

นี่ลูกหล่อนบังคับลูกฉันรึ

ได้ ไม่หมดจอก

ไม่ขึ้นเรือน

[เสียงเฮพร้อมกัน]

[เสียงหัวเราะดังแว่ว]

[เทิ้ม] ชนสิ [เสียงเนียงหัวเราะ]

พ่อทองแท้ [เสียงถอนหายใจ]

[เสียงชนจอกและเสียงหัวเราะ]

[เสียงสูดหายใจ]

คุณพี่เจ้าคะ สวดมนต์กันต่อเถอะเจ้าค่ะ

พอดีพวกสำนักดาบ คงจะหายป่วยไข้กันหมดแล้ว

ปล่อยให้ลูกๆ ของเรา เขาได้คลายทุกข์กันบ้างก็ดีเจ้าค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงหัวเราะแห้ง]

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]

อิติปิโส ภะคะวา

[พร้อมกัน] อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ

วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต…

โห

[เสียงบัวพ่นลมหายใจ]

หายป่วยก็ซ่ากันทั้งสำนักเลย

ก็ยังดี

ที่เว้นระยะห่างไว้

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

โห สภาพ

ดูไม่ออกเลยว่าเป็นลูกหมอ [เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[ดนตรีทะเล้น]

โห

พ่อหนุ่มรูปงาม

ขนาดเมาก็ยังงาม

เห็นด้วยไหม นางบัว

เฮ้ยๆ ทำอะไรน่ะผาด

อือ ข้าก็จะพาคุณเขา ขึ้นไปนอนบนห้องน่ะสิ

[เอฟเฟกต์ชวนฉงน] นอน

[เสียงผาดออกแรง]

- จะบ้าเหรอผาด - โห นี่

เธอเป็นผู้หญิงนะ จะมาชิงสุกก่อนห่ามไม่ได้

ถึงเธอจะชอบพี่ทองแท้ แต่เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ

กระไรของเอ็งวะ กระไรชิงสุกก่อนห่าม

ข้าจะพาคุณเขา ไปนู่น

นอนบนเรือนเขานู่น

หรือว่าเอ็งเนี่ย จะให้คุณเขานอนตากน้ำค้างแบบนี้ทั้งคืน

จับไข้กันพอดี

[เอฟเฟกต์แป่ว] อ้าว

คือ ขอโทษ ฉันคิดลึกไปหน่อย

ก็ เมื่อกี้ฉันเห็นสายตา…

ไม่ต้องพูด มาช่วยข้าเร็ว

นี่ กว่าจะครบคนเนี่ย ฟ้าสางกันพอดี

ไปข้างนู้นสิ

เอ้าๆ

[เสียงออกแรง]

[เสียงผาดออกแรงยก]

[เสียงบัวหอบหายใจ]

เออ แม่ชมจ๋า

อย่าทิ้งข้าไปนะ [เสียงครางอ้อน]

ผู้หญิงทั้งบาง ข้ารักนางคนเดียว [ทำเสียงจุ๊บ]

[เสียงละเมอน่ารัก]

[เสียงกรน]

[บุญ] แม่บัว

แม่บัวจ๊ะ

เอ่อ…

นี่ผ้าห่มเอ็งหรือ

ใช่ เมื่อคืนฉันจะห่มผ้าให้บุญน่ะ

แต่ว่าหาผ้าห่มของบุญไม่เจอ ก็เลยเอาของฉันไปให้

[ดนตรีซึ้ง]

ขอบใจเอ็งมากนะ ที่เป็นห่วงข้า

ข้าคืน

ไม่เป็นไรหรอก

ฉันมีหลายผืนน่ะ

เย็บไว้เพียบเลย บุญเอาไปเถอะ

เอ็งให้ผ้าห่มข้าหรือ

ใช่ อันนี้ผืนใหม่เลยนะ ยังไม่ได้ใช้เลย

เดี๋ยว เอ็งจะไปไหน

ให้ข้าไปด้วยไหม

ฉันมีธุระ ไม่ต้องไปหรอก

พักผ่อนเถอะ

[บัว] อ้อ

นี่

ยาสร่างเมา

เอาไปแบ่งคนอื่นด้วยนะ จะได้ไม่ปวดหัว

จ้ะ

[ดนตรีสดใส]

เอ็งเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้

เป็นหมอเมาเอง ก็เลยสร่างเองได้ทันใจ

หมอเมาไม่รู้เรื่องรู้ราว

จะรักษาผู้ไข้ได้เยี่ยงไร

[กลั้วหัวเราะ] โห จริงเหรอ

แต่ว่าเมื่อคืนเมาจนพูดไม่รู้เรื่องเลยนะ ทำเป็นคุย

[เสียงทองอ้นแปลกใจ]

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

[บัว] ทองอ้น

ทองอ้น

ใครเอาดอกไม้ มาใกล้จมูกข้า

[ดนตรีโรแมนติก]

หอมเหรอ

หอม

เหมือนกลิ่นตัวแม่บัวเลย

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

จำกลิ่นตัวฉันได้ด้วย

จมูกดีนะเนี่ย [เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[บัว] เอ่อ ทองอ้น

ออกแรงนิดหนึ่ง ไป

[เสียงออกแรงพยุง]

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

โอเค

เก่งมาก มา

อุ๊ยๆ อุ๊ย โอ๊ยๆ [เสียงทองอ้นคราง]

[บัว] ไป

[เสียงหัวเราะ]

เป็นหมอสมัยนี้ก็ดีเหมือนกันนะ

จะหาตัวยาก็หาได้ตามทุ่งนา

แล้ว วันนี้จะเอาอะไรบ้างล่ะ

หญ้าดอกขาว หญ้าใต้ใบ หญ้าปากควาย

ช่วยกันหา

ขอหน่อยนะ

[บัว] ขอหน่อย มาทางนี้หน่อย ขอหน่อยนิดหนึ่ง

อู๊ย เก่งมากเลย

[ดนตรีเบาสมอง]

ขออีกนิดหนึ่งน่า

[บัว] คนเก่ง น้องคนเก่งนะ

ขออีกหน่อยนะ

[ทองอ้น] บัว

- [บัว] หือ - เอ็งทำอะไรของเอ็ง

ก็เอาหญ้าไปทำยาไง

[บัว] มาๆ

แล้วทำไมต้องเอาหญ้าที่ควายมันเคี้ยวอยู่ด้วยล่ะ

อ้าว ก็เธอบอกให้เอาหญ้าปากควาย ฉันก็กำลังเอาอยู่นี่ไง

ปัดโธ่เอ๊ย นี่เอ็งแกล้งหรือกระไร

หญ้าปากควายมันเป็นเยี่ยงนี้ [เอฟเฟกต์ตบมุก]

[ทองอ้น] ไม่ใช่ไปเอาหญ้าจากปากควาย

อ้าว

ก็ ใครจะไปรู้เล่า

[บัว] ก็เห็นว่าชอบมียาแปลกๆ

ก็นึกว่าน้ำลายของควาย จะมีปฏิกิริยาเคมีอะไรกับหญ้า

แล้วเอามาทำยาได้

เพ้อพกอะไรของเอ็ง

นี่ เอ็งมาแถวนี้ ขึ้นเต็มเลย

อ้าว

หญ้าปากควายมันเป็นเยี่ยงนี้

- ไม่บอกเล่า - [ทองอ้น] เอ้า

เอ้า เอ้า

อ๋อ หญ้าปากควาย

เอ้อ แล้วไปเอาจากปากควายอะไรของเอ็ง

ไม่ให้ดูตั้งแต่แรกเล่า

[ทำเสียงปฏิเสธ] ไม่ใช่

ไหน

ไม่ใช่

[ทองอ้น] อือ ตาข้าฝาดหรือเปล่า

นี่เรียกว่าหญ้าดอกขาว

เวลามันแก่ๆ ดอกมันจะมีขนสีขาวๆ ออกมา

[บัวทำเสียงเข้าใจเบาๆ ]

[ดนตรีหวานซึ้ง]

ส่วนนี่เรียกหญ้าใต้ใบ

มันจะมีขนเล็กๆ อยู่ใต้ใบนี่

[ทองอ้น] เห็นไหม

อ๋อ

ส่วนนี่ เรียกว่าหญ้าปากควาย

ดอกมันเป็นแฉกเหมือนปากควาย

- อ๋อ - แถวบ้านเอ็งไม่มีรึ ถึงไม่รู้จัก

ก็ คุ้นๆ อยู่เหมือนกันน่ะ แต่มันเป็นแค่หญ้าไง

ก็เลยไม่ได้สนใจว่ามันเรียกว่าอะไร

เพิ่งรู้ตอนที่เธอบอกนี่แหละ ว่ามันเป็นยาได้

[เสียงทองอ้นพ่นลมหายใจ]

ก็ใช่น่ะสิ

เอ็งมียาฝาหรั่งกินแล้ว

[ทองอ้น] จะมาสนใจใบไม้ใบหญ้าทำไม

[เสียงหัวเราะคิกคัก]

เพิ่งเคยเห็นคนน้อยใจแทนต้นหญ้า

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[ดนตรีอ่อนหวาน]

เอ็งมานั่งใกล้ๆ ซิ

หือ ก็ร้อนน่ะสิ

เชื่อข้าเถอะน่า

เอ็งนั่งใกล้ๆ หม้อหน่อยซิ

แล้วเอ็งก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

ช่วยให้หายใจคล่อง

- เหรอ - [ทองอ้น] อือ

อือ กลิ่นแปลกๆ เนอะ

พอคลายร้อน เอ็งก็เอามาดื่ม

หือ แล้วมันมีผสมอะไรบ้างน่ะ

ตัวยาหลัก

ก็มีหญ้าทั้งสาม

ตัวยารอง

ก็มีขิง ข่า ตะไคร้ กระชาย

ตัวยาช่วย มีมะขามเปียกกับมะนาว

[บัวทำเสียงเข้าใจ]

[บัว] หือ

คลุมทำไม

เอ็งจะได้ไม่ร้อนผิว

เอ็งดมต่อสิ

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

ดมอีกเถอะ

ดื่มซะ

หือ ต้องดื่มด้วยเหรอ

วางยาอะไรฉันหรือเปล่าเนี่ย

วางได้ก็อยากทำอยู่

หา

ช่วยป้องกันไข้หัวลมได้

ใช้ได้ทั้งดมทั้งกินเลย

ใช้งานได้หลายแบบซะด้วย

[ดนตรีสนุกสนาน]

[บัวทำเสียงพอใจ]

อีกสักถ้วยไหม

ยาจ้ะ

ยามหาพิกัดตรีผลาจ้ะ

บำรุงธาตุ กินแล้วไม่เจ็บไม่ป่วยจ้ะ

- ยาจ้ะ - รับยาจ้ะ

พี่จ๊ะ วันนี้กินยาหรือยังจ๊ะ

[ทองแท้] ยาไหมจ๊ะ

รับไหมจ๊ะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

นิ่งเลย

คนรับยาน้อยลงทุกวัน

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

หรือว่าจะคิดกันว่าห่าซาลงแล้ว

นั่นน่ะสิพี่ เห็นพวกเราทำหน้าอย่างกับเห็นผี

[บัว] เออ

- [ทองแท้] ยาจ้ะ - [ทองอ้น] ยาจ้ะ

เดี๋ยวน้อง

วันนี้ไม่เห็นมารับยาเลย

เดี๋ยว

บอกพี่มาก่อน ว่าทำไมวันนี้ไม่ยอมกินยา

ก็ยามันทั้งฝาด ทั้งเฝื่อน ใครมันจะไปกินลง

ต่อให้ข้ากินแล้วเหาะได้ ข้ายังไม่อยากจะกินเลย

อ้าว

[ดนตรีระทึกไม่น่าไว้ใจ]

[เสียงบัวถอนหายใจ]

พ่อ ยาจ้ะพ่อ

ยาจ้ะ

[ทองแท้] ยาไหมจ๊ะ

ยาจ้ะ

[ทองอ้น] ห่ามันยังไม่ซานะจ๊ะ

[เสียงถอนหายใจ]

ขึ้นชื่อว่ายาจะเอาที่ไหนมาอร่อย

ไม่งั้นเขาจะเรียกหวานเป็นลมขมเป็นยาดอกรึ

ถ้าปล่อยให้เป็นเยี่ยงนี้ต่อไป

ห่าอาจจะกลับมาลงเมืองอีกก็เป็นได้

แล้วเราทำยาให้อร่อยไม่ได้เหรอ

คุณน้าเคยสอนให้ทำอาหารให้เป็นยานี่

สมอไทย สมอพิเภก มะขามป้อม

เอามาทำอาหารให้อร่อยไม่ได้ดอก

งั้นต้องใช้อะไรที่ออกฤทธิ์เหมือนกัน

ขอคิดก่อนนะ

ก็ต้องมีสิ

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

[พูดเบาๆ ] เฮ้ย

เร่เข้ามาจ้ะ เร่เข้ามา

[ทองอิน] เร่เข้ามาจ้ะ

เห็นหน้าพวกเราแล้ว อย่าเพิ่งเดินหนีนะจ๊ะ

วันนี้เราไม่มีแล้วจ้ะ ยาขมๆ

เรามีแต่อาหารเลิศรสมาให้ทุกคนได้กินกัน

เร่เข้ามาจ้ะ เร่เข้ามา

[ทองอิน] เร่เข้ามาจ้ะ เร่เข้ามา

[ทองแท้] ทองอ้น

พี่ทองแท้ ไม่ต้องอายไป เดี๋ยวฉันพูดเอง

แจกอาหารยังไม่พอนะจ๊ะ

วันนี้เราจะสอนวิธีการทำ

ให้ทุกคนได้กลับไปทำกินเองที่บ้านด้วยจ้ะ

[ทองอ้น] เตรียมจดเตรียมจำกันไว้ให้ดีนะจ๊ะ

ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว

เชิญแม่ครัวออกมาสาธิตได้ บัดเดี๋ยวนี้

[บัวและจำปา] ♪ ต่อไปนี้จะเล่าถึงอาหารอร่อย ♪

♪ คือส้มตำกินบ่อยๆ ♪

♪ รสชาติแซ่บดี ♪

♪ วิธีทำก็ง่าย ♪

♪ จะบอกได้ต่อไปนี้ ♪

♪ มันเป็นวิธีพิเศษเหลือหลาย ♪

♪ ไปซื้อมะละกอลูกพอเหมาะๆ ♪

♪ สับๆ เฉาะๆ แต่ไม่ต้องมากมาย ♪

♪ ตำพริกกับกระเทียม ยอดเยี่ยมกลิ่นอาย ♪

♪ มะนาว น้ำปลา น้ำตาลทราย น้ำตาลปี๊บถ้ามี ♪

♪ เออ เอ๊อ เอย เอ๊อ เอย ♪

[ทองอ้น] ♪ เอิ๊ง เอย ♪

♪ ปรุงรสให้แซ่บหนอ ใส่มะละกอลงไป ♪

♪ อ๋อ อย่าลืมใส่กุ้งแห้งป่นของดี ♪

[จำปา] ♪ มะเขือเทศเร็วเข้า เอาถั่วฝักยาวใส่เร็วรี่ ♪

♪ เสร็จสรรพแล้วซีก็ยกออกจากครัว ♪

♪ เอ่อ เออ เอ๊อ เอย ♪

[พร้อมกัน] ♪ เอ๊อ เออ เอ๊อ เออ เออ เอ่ย ♪

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

กินเสร็จ กินน้ำมหาพิกัดตรีผลาผสมน้ำผึ้งมะนาว

ล้างปากแก้เผ็ดกันด้วยนะจ๊ะ

รับรองว่าเข้ากันดีเหมือนปี่เหมือนขลุ่ยเลยจ้ะ

หยิบเลยจ้ะ หยิบเลยจ้ะ

[เสียงทองอินร้องเพลงสนุกสนาน]

- [บัว] กินยาจ้ะ - [ทองอ้น] มหาพิกัดตรีผลาจ้ะ

ผสมน้ำผึ้งมะนาวจ้ะ

เข้ากันไหมจ๊ะ

[เสียงบัวหัวเราะ]

[ดนตรีตึงเครียด]

หมอทองคำ

ข้าให้ท่านทำมหาพิกัดตรีผลา

แจกจ่ายชาวบ้านเพื่อป้องกันโรค

แต่นี่ท่านกลับให้คนของท่านเนี่ย

ทำอาหารประหลาดแจกจ่ายชาวบ้านอย่างนั้นรึ

กระผม ขอประทานโทษขอรับ

กระผมสั่งคนของกระผมไม่ดีเองขอรับ

นี่ไม่ใช่อาหารประหลาดนะคะ

[ทองคำ] นางบัว

ใครสั่งให้เอ็งพูด

ให้มันพูดไป

ไหนเอ็งว่ามาซิ

ว่านี่มันคือกระไรกัน

[ดนตรีหนักแน่น]

อาหารนี่ ชื่อว่าส้มตำตรีผลาค่ะ

[บัว] บัวเห็นว่าไม่มีใครยอมกินยา

บัวเลยทำอาหารเป็นยาขึ้นมาแทนค่ะ

ทั้งอร่อยแล้วก็มีประโยชน์ด้วยนะคะ

มียากินตบท้ายด้วยขอรับ

แล้ว…

อาหารเนี่ย

มันมีสรรพคุณเหมือนกับ…

มหาพิกัดตรีผลาอย่างนั้นรึ

อาจจะไม่เท่าค่ะ ก็เลยต้องดื่มตบท้ายด้วยค่ะ

ให้ชาวบ้านกินอะไรมั่วๆ

ข้า…

รู้จักแต่ตำส้ม

เอ่อ

ตำส้มกับส้มตำก็เหมือนกันแหละค่ะ

มีประโยชน์มากเลยนะคะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

แล้วนี่ผลไม้จากมะละกาอย่างนั้นรึ

ไม่เห็นจะมีรสชาติเลย

ไหนเอ็งลองว่ามาซิว่ามันมีสรรพคุณเยี่ยงไร

มาจากไหนบัวไม่ทราบค่ะ

แต่ชื่อว่ามะละกอค่ะ

[บัว] เป็นแหล่งรวมของวิตามินเอ และเบต้าแคโรทีนค่ะ

ช่วยให้เยื่อบุทางเดินหายใจ

และเยื่อบุทางเดินอาหารแข็งแรงค่ะ

กระเทียม มีสารอัลลิซิน

ช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย

ทั้งสามสมออุดมไปด้วยวิตามินซี ช่วยป้องกันไข้หวัดค่ะ

ฟังจากที่นางพล่ามมาทั้งหมด

ชัดเจนว่า

นางวิกลจริตขอรับ

แต่ไอ้การที่เราไม่เข้าใจภาษาของนาง

ไม่ได้แปลว่า สิ่งที่นางพูดจะไร้สาระนะขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ทองอ้น ทองแท้

เอ็งสองคนเป็นคนช่วยแม่นี่แจกอาหาร

แล้วได้สังเกตหรือไม่ว่า

ชาวบ้านมีอาการเยี่ยงไร

เอ่อ คือ…

เอร็ดอร่อยเลยขอรับ

มีคนมาขอเพิ่มหลายคนทีเดียว

กระผมเองก็กินไปหลายกระทงขอรับ

ข้าหมายถึงอาการทางร่างกาย

อ้อ

น้ำลายสอปาก กินข้าวได้ทีละมากๆ

และเหงื่อออกเป็นส่วนใหญ่ขอรับ

และหลังจากนี้ ผลเสียกระไรจะเกิดขึ้นบ้าง

ก็ไม่รู้ได้

[เสียงพ่นลมหายใจ]

เช่นนั้นก็ต้องพิสูจน์กัน

[พระยาบำเรอราช] หมอเปรื่อง หมอชิด

หมอจัน

พวกเอ็งนี่ยังหนุ่มยังแน่นนะ

ถ้าเกิดอะไรขึ้น

อาการก็คงจะไม่รุนแรงเท่าคนแก่อย่างพวกข้า

พวกเอ็งลองลองก่อนซิ

เอาน่า

ดูจากส่วนประสมแล้วเนี่ย

ก็ ไม่น่าจะถึงตายหรอก

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

เอาสิ ท่านพระยาบำเรอสั่งแล้ว

ก็เร่งทำเข้าสิ กิน

เร็วสิ กิน

[ดนตรีเลิ่กลั่ก]

- [พระยาบำเรอราช] ลองซิ - ขอรับ

[เสียงเคี้ยวอาหาร]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงสูดและเป่าปาก]

ขอ ขออีกสักคำขอรับ

กระผมด้วยขอรับ

[ภาษาเหนือ] กระผมด้วยนะขอรับ

[เสียงร้องเอร็ดอร่อย]

กินกันอยู่นั่นแล้ว

เป็นอย่างไรไม่ว่ามาเล่า

[เสียงสูดปาก]

[เสียงร้องพึงพอใจ]

[เสียงพระยาบำเรอราชถอนใจ]

[เสียงครางเอร็ดอร่อย]

[เสียงพึงพอใจ]

[เสียงสูดปาก]

[ดนตรีสดใส]

[เสียงครางพึงพอใจ]

เอาเพิ่มไหมจ๊ะครู

- อือๆ เอามา มีอีกไหม - [ทองอ้น] มีอีกจ้ะ

- เอามา เอามาๆ - ขออีกคนละกระทงนะ

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] รสชาติมันดี มันเหมาะมากเลยขอรับ

[พระยาบำเรอราช] อือ

[หมอชิด] เหงื่อแตกเหมือนเอ็งว่าเลย

[เสียงหมอจันครางอร่อย]

- [หมอชิด] คนละกระทงไหม - [หมอจัน] เอามา

[พระยาบำเรอราช] หมอทองคำว่ายังไง

เอาเลยไหม

[ทองคำ] อร่อยขอรับ

[บัว] คุณน้าคะ คุณน้า

คุณน้าคะ

แม่บัว

เป็นผู้หญิงจะวิ่งกระโดกกระเดก โหวกเหวกเยี่ยงนี้ไม่ได้

เอ่อ ขอโทษค่ะ ลืมตัวไปหน่อยค่ะ

มีกระไรรึ

บัวรู้แล้วค่ะ ว่าจะอยู่บ้านหลังนี้ให้มีคุณค่ายังไง

ไม่ให้ป้าเทียบว่าเอาได้

โดยบัวจะช่วยงานคุณลุงหมอค่ะ

ให้สมกับการอาศัยอยู่บ้านหมอ ดีไหมคะ

หา

เราควรจะกินอาหารเป็นยา

ไม่ใช่กินยาเป็นอาหาร

บัวขอไปจดสูตรต่อนะคะ

- อ้าว - โอ๊ยๆ

[เสียงพิกุลถอนหายใจ]

ดูสิ แม่บัวนี่จริงๆ นะ

เป็นลิงเป็นค่างก็ไม่ปาน

[เสียงเทียบถอนใจ]

ได้ไปวัดทำบุญ

สะเดาะเคราะห์ ปัดเสนียดจัญไรเนี่ย

รู้สึกสดชื่นขึ้นเนอะ แม่พิกุล

เจ้าค่ะคุณพี่

[จำปา] อุ้ย

[เทียบ] นี่ [เสียงเผือกอุทาน]

อีเผือก

มาเดินกระเซาะกระแซะอยู่ได้

ข้าบอกให้อยู่ห่างๆ

ไป ไปอยู่ห่างๆ

[พูดสั่นตะกุกตะกัก] ก็บ่าวกลัวนี่เจ้าคะ

แถวนี้เปลี่ยวก็เปลี่ยว

ถึงมันจะเป็นกลางวันมันก็ดูหวิวๆ

- แปลกๆ นะเจ้าคะ - [เทียบ] อื้อหือ

นี่ถ้าติดโรค เอ็งได้หวิวกว่านี้แน่ๆ

โอ๊ย ไม่เจ้าค่ะ

คุณพี่เจ้าคะ เรารีบเดินกันดีกว่าเจ้าค่ะ

[เทียบ] อือ

[เสียงโจรไอปนสำลัก] [ทุกคน] ว้าย

- คุณนาย - [พิกุล] คุณพี่

ไม่ต้องกลัว

[เสียงไอหนัก] [โจร] ข้าไม่ทำกระไรพวกเอ็งดอก

ส่งของมีค่ามา

อย่าเข้ามานะ

[เสียงเทียบร้องตกใจ]

[โจร] ส่งสร้อยแหวนมา

[ทุกคนร้องกลัว]

คุณพี่ [เสียงร้องตกใจกลัว]

- ว้าย - ว้าย

อยากตายกันรึ [เสียงร้องตกใจ]

[ตะกุกตะกัก] คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย

คุณพี่เจ้าคะ เราจะติดห่าตาย

หรือว่าเราจะโดนแทงตายกันดีเจ้าคะ

หา

มึงคุยกระไรกัน ส่งของมา

[เสียงไอหนัก]

อย่าพูดสิ หน้ากากก็ไม่ได้เอามา

คุณนายเจ้าขา เอาของมีค่าให้พวกมัน ก็จบเรื่องแล้วเจ้าค่ะ

- ก็จริง จะวิ่งหนีทำไมให้เหนื่อยวะ - [เผือก] เจ้าค่ะ

จริงเจ้าค่ะ

[เสียงโจรไอ] หยุด

[เสียงอ้ำอึ้ง] หยุดๆ ไม่ๆ ไม่ต้องเดินเข้ามา

ประเดี๋ยวพวกข้า จะถอดเครื่องประดับ ของมีค่า

เอาไว้ให้พวกเอ็งทั้งสองตรงนี้

ไม่ต้องเดินเข้ามา

ข้าไม่เชื่อ

ประเดี๋ยวพวกเอ็งก็เล่นแง่ [เสียงครางกลัว]

ข้าจะเอาเองกับมือ

- นี่ๆ อย่าเพิ่งเข้ามา นี่ไง ถอดอยู่ - แกะแล้ว

- ถอด แกะ แกะอยู่ - เร็วๆ เจ้าค่ะ

[เสียงถีบและเสียงพิกุลร้องตกใจ]

ทางนี้ขอรับ [เสียงร้องอลเวง]

- [จำปา] คุณนาย - แก

[เสียงเหวี่ยงดาบพลาด]

[เสียงเตะ]

[เสียงต่อสู้]

[เสียงโจรหอบหายใจ]

[เสียงปัดดาบและพวกผู้หญิงร้องตกใจ]

[เสียงออกแรง]

[โจร] เฮ้ย ไปเว้ย

[เสียงโจรไอหอบ]

[จำปา] สมน้ำหน้า

[เทียบ] ไอ้บุญ ไอ้บุญ [เสียงหายใจหอบ]

- [จำปา] คุณนายเจ้าคะ - ไอ้บุญ

ขอบใจเอ็งมากนะไอ้บุญ

ขอรับ

ขอบใจเอ็งมากๆ เลยนะ

คุณพี่

[ดนตรีอบอุ่นผ่อนคลาย]

เอ็งต้องการอัฐเท่าไร บอกข้ามานะ

ข้าอยากจะตอบแทนเอ็งเหลือเกิน

กระผมไม่ต้องการอะไรขอรับ

เอ็งบอกมาเถิด

การช่วยชีวิตครั้งนี้ ถือเป็นบุญคุณมากนัก

- [เทียบ] อือ - เราอยากจะตอบแทนจริงๆ

[เทียบ] ใช่

เอ็งบอกข้ามาเถอะ

เอ็งขออะไรนะ ข้าจะให้ทุกอย่าง

คุณป้าเรียกบัวมีอะไรเหรอคะ

จะเรียกมาถามกระไรเสียหน่อย

ค่ะ

ที่เอ็งเคยบอกข้าว่า

เอ็งจะไปหาผัว เอ็งหาได้หรือยัง

เอ่อ ก็ มองๆ อยู่เหมือนกันน่ะค่ะ

แต่ว่าผู้ชายดีๆ เนี่ย หาง่ายซะที่ไหนล่ะคะ

ก็คือ ยังหาไม่ได้ใช่ไหม

เอ่อ ค่ะ

[เสียงสูดหายใจ] งั้นดีเลย

ข้า หาผู้ชายมาเป็นผัวให้เอ็งแล้ว

[บัวทำเสียงแปลกใจ]

มานี่ มาๆ มา เข้ามาเลย มา

[ดนตรีสนุกสนาน]

[บัว] เอ่อ…

นี่มันอะไรกันคะ บัวไม่เก็ต

โอ๊ย ไม่ต้องเก็ตเกิ๊ตอะไรแล้วล่ะ

หล่อนนี่เป็นคนสติไม่อยู่กับร่องกับรอย

ควรแล้วที่จะต้องมีผัวมาดูแล

แล้วเจ้าบุญเนี่ยก็เป็นคนดีมีฝีมือ

เหมาะสมที่จะดูแลเอ็ง

[เทียบ] นี่

ทำตามที่ข้าบอกนี่แหละ

[เสียงบัวสูดหายใจ] ข้า จับคู่ให้เอ็งแล้ว

[เสียงอึกอัก] เดี๋ยวค่ะ ใจเย็นค่ะ

อยู่ๆ จะให้บัวมาแต่งงานง่ายๆ อย่างนี้ได้ยังไงล่ะคะ

[เสียงเทียบถอนใจ] ง่ายก็ดีแล้วนี่ ทำไมต้องยาก

เดี๋ยวพอเรื่องของพิธีเนี่ย

หมดห่าเมื่อไหร่ พวกข้าจะจัดการให้เอง

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงบัวถอนหายใจ]

คุณป้าเทียบคะ ลืมอะไรไปอย่างหนึ่งหรือเปล่าคะ

[บัว] เรื่องอย่างนี้

อันดับแรกเลย ต้องถามความสมัครใจของหนูก่อนนะคะ

ว่าอยากแต่งหรือเปล่า

[บัว] นี่เล่นไม่ถามอะไรเลยนะคะ

แล้วอยู่ๆ มาให้แต่งงานเนี่ยนะ

มันไม่ได้นะคะ

นี่ นังนี่ ทำไมจะไม่ได้

เอ็งเนี่ยนะ อาศัยบนเรือนข้า

กินนอนบนเรือนข้า

[เทียบ] ข้าก็ถือว่าเอ็งเป็นคนของข้า

เพราะฉะนั้น ข้าจะจัดการให้เอ็งออกเรือนกับใคร

ก็ต้องตามคำสั่งข้า

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

คุณนายขอรับ

ถ้าแม่บัวเขาไม่สมัครใจ

กระผมก็ไม่อยากบังคับขอรับ

หยุดพูดเลยนะ

ก็เอ็งนี่แหละเป็นคนขอแม่บัวกับข้า

ข้ายกให้เอ็งแล้ว

ว่าตามอย่างที่ข้าว่านั่นแหละ

[เสียงร้องตกใจ]

เบาๆ หน่อยแม่บัว

กระแทกอย่างนั้นน่ะ ก้นพังหมด

[เสียงถอนหายใจ] [ผาด] แล้ว…

คุณท่านเรียกเอ็งไปทำกระไร

ทำไมถึงได้หน้าบูดเชียว

คุณป้าจะให้ฉันแต่งงานกับบุญ

หา

เกิดกระไรขึ้น

จู่ๆ ทำไมทำเยี่ยงนั้น

ก็บุญไปช่วยคุณป้าไล่โจร

คุณป้าก็เลยถามว่าขออะไรก็ได้

บุญก็เลยบอกว่าขอแต่งงานกับฉัน

หา

ไอ้บุญ

เห็นเงียบๆ ร้ายเหมือนกันนะเนี่ย

นี่ แต่ฉันไม่ใช่ข้าวของของใครนะ ที่จะยกให้ใครก็ได้น่ะ

แต่เอ็งอยู่บ้านท่าน เอ็งก็คือคนของท่านนั่นแหละ

ดีแล้วที่คุณท่านน่ะ ยกเอ็งให้กับไอ้บุญ

ดีกว่ายกให้กับผู้อื่น

นี่ ฉันรับกับวิธีความคิดแบบนี้ไม่ได้นะ

และฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับบุญ

แต่เอ็งแก่แล้ว

อ๊าย นี่ ฉันยังไม่แก่ พูดอย่างนี้ได้ยังไง

[เสียงจิ๊ปาก] จะไม่แก่ได้อย่างไร

หญิงไทยอายุไม่เกิน 20 ก็ต้องออกเรือนไปหมดแล้ว

เอ้อ แล้วเธอล่ะ

ก็ข้าไม่อยากมีผัว

ข้าอยากครองตัวเป็นโสด

ฉันก็ไม่อยากแต่งงาน

ทางเดียวที่เอ็งจะไม่ต้องแต่งงาน

คือเอ็งต้องมีผัวอยู่ก่อนแล้ว

ซึ่งเอ็ง ไม่มี

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงบัวถอนใจเซ็ง]

ไงจ๊ะแม่บัว

เย็บผ้าจนหน้ายับเลยรึ

เอาเตารีดหน่อยไหม

[เอฟเฟกต์ทะเล้น] เฮ้ย พี่ทองอ้น

อย่าเพิ่งไปยั่วโทสะมัน

มันกำลังกลุ้มใจเรื่องต้องออกเรือน

หา ออกเรือน

[ดนตรีตื่นเต้น]

ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่ต้องมาซวย

แล้วเอ็งจะทำเช่นไรต่อ

ก็ถ้าบังคับให้ฉันแต่งจริงๆ

ฉันก็จะหนีออกจากบ้านไปเลย

- อย่านะ - [บุญ] อย่านะ

แม่บัว ข้าขอโทษ

ข้าไม่คิดว่าเอ็ง

จะรังเกียจข้าถึงเพียงนี้

ฉันไม่ได้รังเกียจเธอ

แต่ฉันไม่อยากแต่งงานกับเธอ

เราเป็นเพื่อนกันได้

ผิดที่เธอทำอะไรไม่บอกฉันก่อน

ข้าจะไปบอกคุณท่านทั้งสองคน

ว่าข้าไม่อยากแต่งงานแล้ว

[บุญ] ถ้าไม่ยอม

ข้าก็จะคุกเข่าขอร้อง จนกว่าเขาจะยอม

[พ่นลมแค่นเสียง]

ต่อให้เอ็งคุกเข่าจนแผ่นดินทรุด

[ทองอ้น] ป้าเทียบก็ไม่มีวันทำตามที่เอ็งพูดดอก

ป้าเขาเป็นคนหัวแข็ง

ยิ่งไปขัดคำสั่ง ก็เหมือนไปหักหน้าเขา

[ดนตรีอึดอัด]

แล้วเราจะทำเยี่ยงไรดี

เอ็งจะทำกระไรทำไมเอ็งไม่คิดให้ดี

ชีวิตคนทั้งคน

เอ็งไม่คิดถึงจิตใจเขาบ้างเลยรึ

พอแล้ว ทองอ้น

ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวกันแล้ว

ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วก็ออกจากบ้าน เรื่องก็จบ

[บัว] ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะ

คนอย่างฉันน่ะเอาตัวรอดอยู่แล้ว

ฉันไปบวชเป็นมิชชันนารี ไปอยู่กับหมอบรัดเลย์ก็ได้

ไม่ต้องไป

[ดนตรีเร้าใจ]

[ทองแท้] กระไรนะแม่

[เสียงเทียบถอนใจ] จะตกใจกระไรขนาดนั้น

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโต

เรื่องใหญ่เรื่องโตทีเดียวล่ะ

[ทองอ้น] คุณพ่อขอรับ

คุณพ่อต้องเป็นคนตัดสิน ว่าจะให้แม่บัวออกเรือนกับบุญหรือไม่

นี่ ก็ข้าจัดการไปแล้ว ทำไมจะต้องให้พ่อตัดสินอีกล่ะ

ที่นี่เป็นบ้านพ่อ

ก็ถือแม่บัวเป็นคนของพ่อ

ถ้าแม่บัวจะออกเรือน ก็ถือเป็นอำนาจของพ่อ ไม่ใช่ป้า

[ดนตรีตึงเครียด]

ข้าก็ไม่ได้ว่ากระไร

ใครอยากแต่งกับใครก็แต่งไปเถิด

แต่แม่บัวไม่ได้อยากแต่งขอรับ

กระไรนะ

แม่บัว เอ็งไม่อยากแต่งรึ

ไม่อยากแต่งค่ะ

บัวไม่ได้รักบุญค่ะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

ถ้าไม่ได้รักชอบกัน

ข้าก็ไม่อยากบังคับใจใครดอก

แต่อิฉันรับปากกับพ่อบุญไปแล้ว

[เทียบ] ถ้าจะคืนคำเนี่ย

เราจะเสียผู้ใหญ่นะเจ้าคะ

แต่วันหนึ่งบัวก็ต้องกลับบ้าน

ถึงแต่งกันไปก็อยู่กันไม่ยืดหรอกค่ะ

[ทองคำ] จริงสิ

แม่บัวจากบ้านมาไกล

วันหนึ่งเอ็งก็ต้องกลับบ้าน

ไม่ควรต้องผูกพันกับใครดอกที่นี่

[ดนตรีเศร้า]

ใช่ค่ะ

บัวมาอยู่ที่นี่ ก็เหมือนขอพักอาศัยอยู่ชั่วคราว

วันหนึ่งบัวก็ต้องหาทางกลับบ้านได้ค่ะ

เอาล่ะ แม่บัว

เอ็งสบายใจได้

เอ็งไม่ต้องแต่งงานกับใครทั้งนั้น

และเอ็งก็สามารถที่จะอยู่บ้านนี้ได้

ตราบจนกว่าเอ็งอยากจะกลับบ้าน

ขอบคุณนะคะคุณลุง

[บัว] ทองอ้น

ขอบใจมากนะ ที่ช่วยพูดให้

[ทองอ้น] เอ็งสบายใจได้แล้วสิ

ใช่ [เสียงหัวเราะเบาๆ ]

ทำไมหน้าหงอยๆ ล่ะ

ข้าแค่ไม่อยากเห็นเอ็งถูกบังคับจิตใจ

เป็นคนดีจัง

[ดนตรีเศร้า]

แต่ว่าฉันน่ะไม่ต้องแต่งงานแล้ว

ก็ดีใจกับฉันด้วยก็ได้นะ

เอ็งคิดจะกลับบ้านจริงรึ

คิดสิ

ใครๆ ก็อยากกลับบ้านทั้งนั้นแหละ

แล้วเอ็งจะกลับเมื่อไหร่

[เสียงถอนหายใจ] ไม่รู้เหมือนกันน่ะ

ถ้ามีลมพายุลูกใหญ่ๆ

ก็คงกลับเมื่อนั้นแหละ

ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า

ไม่มี

เอ็งขึ้นเรือนไปสิ

ไปสิ

งั้นฉันไปนะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

แกงสิงหลถ้วยแรกของบัว

แม่เยี่ยวไม่ออกรึ

อย่าบอกใครนะ

แม่ไม่อยากให้ใครรู้

ทำเมนูอะไรให้กินดีนะ

รู้ไหมว่าตำรับประทินโฉมเนี่ย สำคัญมากนะ

เอ็งสองคนรู้แล้ว ห้ามไปบอกใครเด็ดขาด

[เสียงถีบและเสียงโห่ร้อง]

เห็นทีพวกข้า คงจะสอนพวกเอ็งไม่ได้แล้วกระมัง

โธ่ครู

เอ็งจำที่ตรงนี้ได้หรือไม่

เป็นวันแรกที่ลุงยอมสอนวิชาตัวเลขให้ฉันจ้ะ

วิชาตัวเลข

วิชาตัวเลข

เราเคยมีหมอผู้หนึ่ง เก่งกาจในเรื่องนี้มาก

และกระผมคิดว่า เราได้เจอตัวเขาแล้วขอรับ

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.